Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Παιχνίδια 'Μουστάκας' !!!


Ώς πατέρας, θείος και νονός ΑηΒασίλης κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, ταλαιπωρούμαι συνήθως στα μεγάλα 'παιχνιδάδικα', για να βρώ και να αγοράσω τα καθιερωμένα δώρα, στον γιό μου, στα ανήψια και στα βαφτιστήρια μου. Φέτος, πρώτη φορά πήγα στον 'Μουστάκα'.

Δεν έχω καμιά επαγγελματική σχέση με την εταιρεία, καμιά συγγενική σχέση με τον επιχειρηματία, τέλος πάντων κανένα οικονομικό ή άλλο 'συμφέρον', έτσι μπορώ να τον διαφημίσω, σαν απλός καταναλωτής: Μπράβο, λοιπόν, στο συγκεκριμένο κατάστημα ! Άφθονο και εξυπηρετικό προσωπικό (βρήκαμε αμέσως ότι ψάχναμε). Τεράστια ποικιλία παιχνιδιών (τα έχει όλα), άνετοι διάδρομοι, τακτοποιημένα κατά κατηγορίες είδη. Ευχάριστη έκπληξη και η ταχύτητα στα ταμεία. Καθόλου ουρά (αλλού συμβαίνει το εντελώς αντίθετο), ευγενικές υπάλληλοι, και, σας παρακαλώ, δωρεάν και γρήγορη 'συσκευασία δώρου', που δεν έχω βρει σε κανένα άλλο τέτοιο πολυκατάστημα !!

Συγχαρητήρια, λοιπόν, στα 'Παιχνίδια Μουστάκας', σήμερα με έκαναν πιστό πελάτη τους...

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

Πύργοι στην άμμο.....


Λοιπόν, τώρα πια μπορούμε να ορίσουμε τη λέξη ‘διαβούλευση’: Είναι όταν κατεβάζουμε ένα ‘νομοσχέδιο’ στο ίντερνετ, λίγο-πολύ παρόμοιο με ότι ίσχυε μέχρι τώρα, και ταυτόχρονα βγαίνουμε στα κανάλια και στα μίδια, και ρίχνουμε διάφορα ‘άδεια’ να πιάσουμε ‘γεμάτα’, και περιμένουμε να σχολιάσει ο κάθε πικραμένος..

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι περίφημες, πλέον, ‘αποδείξεις’ !! Το σχέδιο που αναρτήθηκε μπορώ να πω, πως σε τίποτε δεν αλλάζει το παλιό καθεστώς των αποδείξεων. Εάν αλλάζει κάποιο ποσοστό, προς τα πάνω, προς τα κάτω, και δεν το θυμάμαι, δεν έχει τόση σημασία. Οι κατηγορίες των αποδείξεων που ίσχυαν είναι ακριβώς οι ίδιες !

Ταυτόχρονα πετούν από ‘δω κι από ‘κει σαν αδέσποτες σφαίρες διάφορα..

Μαζέψτε τα πάντα από το νέο έτος ακόμη και το σούπερ-Μάρκετ ! Ωρέ, τι με λες; (για να κλέψω και φίλο ιστολόγο). Το Σούπερ Μάρκετ ήταν που θέλαμε να πιάσουμε τόσα χρόνια; Εκεί γινόταν η καταραμένη φοροδιαφυγή που θέμε να πατάξουμε; Έχω να σου φέρω φέτα και γάλατα στρατηγέ μου, και σκόνες και μακαρόνια και σερβιέτες, και αφρούς ξυρίσματος, και ψωμάκι του τοστ, και του ‘πουλιού το γάλα’ θα σου φέρω !! Μα τι λέτε ρε; Αυτό που φορολογούσατε, τώρα θα το δώσετε πίσω; Τέτοια έξυπνη αύξησις εσόδων;;…

Μετά έρχεται το άλλο: ‘Σκέφτονται’ –λέει- να εκπίπτει απ’ το εισόδημα ο ΦΠΑ των αποδείξεων !! Ποιών αποδείξεων;; Όλων των αποδείξεων;; (Ωραία ρε παιδιά, κι άμα εκπίπτει το ΦΠΑ που ήδη δηλωνόταν μήπως θα μπαίνουμε και μέσα;;; Διότι, άμα είναι έτσι, να κόβω στον εαυτό μου μερικά τιμολόγια το χρόνο, να πληρώνω το 19% και μετά να τα βάζω και στη δήλωσις και να εκπίπτω το 40% !!)..

Μετά άααααλλληηηη φαεινή ιδέα !! Να συνδέσωμεν το αφορολόγητο με τις προσκομιζόμενες αποδείξεις !!! Με λίγα λόγια δηλαδή ‘άμα δε μου φέρεις αποδείξεις ρε, θα σου φορολογήσω και τα 700 ευρώ το μήνα’ ! Και βέβαια αυτός που παίρνει 700 ευρώ το μήνα πού να τις βρει ο καημένος τις αποδείξεις; Διότι, κύριε Υπουργέ μου, αν θέλεις πράγματι να δώσεις κίνητρο για περισσότερες αποδείξεις, ΑΣΕ το βασικό αφορολόγητο των 12.000 ευρώ στην θεσούλα του, και ΜΕΓΑΛΩΣΕ το με βάση τις αποδείξεις. Για να λέμε δηλαδή και καμιά αλήθεια, να αποδεικνύουμε πως όντως σκεπτόμεθα ‘πρώτα τον πολίτη’. Άσε, βέβαια, που και εδώ υπάρχει το πάγιο ερώτημα: Ποιες αποδείξεις;…

H ‘διαβούλευσις’ συνεχίζεται με τα σημερινές δηλώσεις του Υπουργού, με βάση τις οποίες οι μειώσεις του φόρου με βάση τις αποδείξεις θα υπολογίζονται ‘κλιμακωτά’. Αν καταλαβαίνω καλά, έστω, πως εγώ κι εσείς θα προσκομίζουμε την ίδια αξία αποδείξεων, πχ 100 ευρώ. Εμένα –που είμαι πλούσιος- θα μου εκπίπτουν πχ τα 20 ευρώ, ενώ, εσάς –που είστε ‘πτωχός’- θα σας εκπίπτουν τα 70 ! Η αλήθεια εδώ είναι πως το ‘δεμόσιο’ θα κερδίσει τα ίδια ακριβώς κι απ’ το δικό μου, κι απ’ το δικό σας κατοστάρικο, αλλά, πάει στο διάολο, αφού εγώ είμαι ‘έχων και κατέχων’ τι να κάνουμε, να το θεωρήσουμε ‘σωστό’. Τώρα, εάν θα μπορεί πλέον κανείς να υπολογίσει τον φόρο που θα πληρώσει, μηδέ των φοροτεχνών εξαιρουμένων, τρυπήστε μου τη μύτη, και με το συμπάθιο….
Συνεχίζει, όμως ο Υπουργός, λέγοντας πως μαζί με τη φορολογική μας δήλωση θα προσκομίζουμε και ειδική κατάσταση όπου θα γράφουμε το ποσό της απόδειξης ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΑΦΜ αυτού που την εξέδωσε ‘ώστε να γίνονται διασταυρώσεις’. Θα τρελαθώ πλέον ! Μα Υπουργέ μου, είναι δυνατόν να κάτσω να φτιάχνω καταστάσεις με ΑΦΜ και ποσά, με τις εκατοντάδες αποδείξεις που θα μαζεύω κάθε χρόνο;;; Και για ποια ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ μιλάμε;;; Να διασταυρώσετε τι; Αν κάποιος δηλώνει την απόδειξη που ΕΚΟΨΕ;; Και να ρωτήσω, ποιος θα τις ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙ τις καταστάσεις στο σύστημα Υπουργέ μου, για να κάνετε εσείς τις άχρηστες διασταυρώσεις σας; To ΚΕΠΥΟ;; To ΚΕΠΥΟ κατάφερε και ΕΧΑΣΕ τις δισκέτες των επιχειρήσεων και τις ξαναζητούσε ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ (τόσο έγκαιρα)!!! Η ‘υπηρεσία’ δεν κατάφερε να καταχωρήσει επί πέντε ολόκληρα χρόνια το Ε9 και έδωσε κάποια εκατομμυριάκια σε έξτρα προσλήψεις. Κι όταν οι νέοι ‘αργόμισθοι’ δεν κατάφεραν ούτε κι εκείνοι να τα καταχωρήσουν, μετά τα ΖΗΤΗΣΕ ΠΑΛΙ απ’ τον ‘πολίτης’ (Ρωτήστε τον κ.Καχριμάκη, είχε κάνει και επερώτηση) !! Να σας πω, λοιπόν, εγώ, ποιος θα τις καταχωρήσει;; Πάλι εμείς οι ίδιοι ή οι καημένοι οι λογιστές, διότι κι εγώ ακόμη, που είμαι λογιστής, σε ..συνάδελφο θα πάω, να κάτσω να φτιάχνω λίστες ούτε στον εχθρό μου!! Διότι, εδώ είμαστε κι εδώ είσαστε, σε λιγάκι θα μας πείτε περί υποχρεωτικής υποβολής των δηλώσεων μέσω ίντερνετ και θα καθαρίσετε !! Διότι στρατηγέ μου, τι άλλο έχει κάνει το δημόσιο όλα αυτά τα χρονάκια εκτός από καταπληκτικές ΠΑΣΕΣ στον μαλάκα τον ‘ΠΟΛΙΤΗ’, κάντε τώρα άλλη μια κι εσείς, τι έχετε να χάσετε…

Τώρα, αυτό το τελευταίο, ξέρετε πώς προέκυψε: Μπήκαν στην ‘διαβούλευσις’ και είπαν –και δικαιολογημένα-, ΠΟΙΟΣ θα κάτσει να μετρήσει τα δισεκατομμύρια των αποδείξεων που θα προσκομιστούν;; Ο εφοριακός; Χλωμόν ! Ποιος λοιπόν; E ! Ο ίδιος ο ΠΟΛΙΤΗΣ ! Στο κάτω-κάτω θα μετρήσει μόνο τις δικές του αποδείξεις (και θα μας τις δώσει μασημένη τροφή). Λέει, λοιπόν το καταπληκτικό ο Υπουργός: ‘Δεν θα προσκομίζει τις ίδιες τις αποδείξεις, μόνο την κατάσταση’ !!! Με απλά λόγια: Θα μπορεί να γράφει ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ !! Φοβερό !! Και γιατί εγώ στο ΑΦΜ που ΕΧΩ και είναι ΕΓΚΥΡΟ αντί για 100 ευρώ, που αγόρασα να ΜΗΝ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ένα μηδενικούλι ;;;; Και μην μου πείτε τώρα, πως θα έχω υποχρέωση να διατηρώ τις αποδείξεις για πέντε χρόνια στο ΣΠΙΤΙ, γιατί άμα δω εφοριακό στο ΣΠΙΤΙ να έρχεται να μου μετρήσει τις ΦΥΛΑΓΜΕΝΕΣ αποδείξεις, μάλλον θα καταφύγω σε άλλη χώρα, πιο υπανάπτυκτη…

Όπως καταλαβαίνετε φίλοι μου, όλα αυτά τα παραπάνω, που καταντούν -και ΕΙΝΑΙ- κωμικά, είναι αποτέλεσμα ΒΙΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ σε ΑΣΤΟΧΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ. Απέχουν έτη φωτός από την περιβόητη ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΗ του φορολογικού μας συστήματος, και μιλάμε για μόνο ένα ζήτημα αυτό των ‘αποδείξεων’. Είπα και σε προηγούμενη ανάρτηση, πως για να μην είναι θνησιγενές ένα φορολογικό νομοσχέδιο ΠΡΕΠΕΙ να μην μπερδεύεται ούτε με την πάταξη της φοροδιαφυγής, ούτε με την φορολόγηση του κεφαλαίου (ακίνητα, σκάφη κλπ), ούτε με οτιδήποτε ‘ξένο’. Δεν αθωώνει το Υπουργείο η δημοσιονομική κατάσταση. Όταν έχουμε ελλείμματα δεν δικαιούμαστε να δείχνουμε ΠΑΝΙΚΟ. Το μόνο που θα μπορούσε να μας σώσει θα ήταν το να σκεφτόμαστε από μηδενική βάση, γιατί, και να με συγχωρείτε Υπουργέ μου, αυτή τη στιγμή απλά ..παίζουμε !!…

Έλεος, κύριε Καλογερόπουλε !!


Εδώ και κάποιους μήνες (!!!) ο Δημοτικός φωτισμός στο Αιγάλεω (Δήμαρχος κος Δημήτρης Καλογερόπουλος) παραμένει ανοικτός όλη την ημέρα !!! Αντιλαμβάνομαι πως η σωστή ρύθμιση του κατάλληλου χρονοδιακόπτη είναι τρομακτικά δύσκολη υπόθεση, απαιτεί αστρονομικές γνώσεις και κυρίως το στοιχειώδες ενδιαφέρον κάποιου αρμόδιου καλοπληρωμένου υπαλλήλου, όπως αντιλαμβάνομαι πως θέλουμε να ενισχύσουμε λιγάκι και τη ΔΕΗ, να κάψουμε και λίγο περισσότερο απ' τον λιγνίτη μας, αλλά έλεος κύριε Δήμαρχε. Σβύστε τα επιτέλους !....

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009

Τολμήστε κύριε Υπουργέ.....


Απ’ την προηγούμενη εβδομάδα, τέθηκε σε διαβούλευση το νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Προφανώς θα ειπωθούν πολλά στο προσεχές διάστημα, μέχρι τον Μάρτιο, οπότε θα ολοκληρωθεί η διαδικασία, θα ψηφιστεί στη βουλή και θα γίνει νόμος του κράτους.
Η ιστορία των φορολογικών νομοθετημάτων στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες είναι πονεμένη. Αλλαγές επί αλλαγών, φοροεπιδρομές εκεί που μπορούμε, χάδια όπου δεν μας παίρνει, δαιδαλώδεις διαδικασίες, κυνήγι φοροφυγάδων χωρίς αποτέλεσμα, ‘κίνητρα’ που δεν έπιασαν και στη συνέχεια καταργούνταν, απαλλαγές, καταργήσεις απαλλαγών, προνόμια, καταργήσεις προνομίων, γενικά σαν να επρόκειτο για ‘ζαριά’, άντε να το επιχειρήσουμε κι αυτό, να δούμε πού θα μας βγάλει.
Σε μια χώρα όπου η παραοικονομία βασίλευε (και συνεχίζει), όπου η φορολογική ‘συνείδηση’ είναι άγνωστη, όπου θεωρείται χαζός και αφελής όποιος πληρώνει, ενώ αντίθετα έξυπνος και καπάτσος αυτός που βρίσκει τα παραθυράκια και λουφάρει, τα φορολογικά νομοσχέδια έγιναν με τη σειρά τους κουτοπόνηρα, όμοια με τους πολίτες τους οποίους όφειλαν να φορολογήσουν. Δεν έχει αυτή τη στιγμή καμιά απολύτως σημασία ποιος έκανε την αρχή. Ήταν το κράτος, που κατ’ αρχάς σε θεωρούσε ένοχο; Ήταν το κράτος που χάιδεψε για πολλά χρόνια τους ισχυρούς και τα έπαιρνε απ’ όπου και όπως μπορούσε; Δεν ήταν αθώο ούτε το κράτος σίγουρα. Ήταν και οι νοοτροπίες του πολίτη; Ήταν και η κουτοπονηριά μας, η ζήλια μας, ‘αφού ο άλλος κλέβει, γιατί να μην κλέψω κι εγώ’; Ασφαλώς, κακά τα ψέματα, ήταν κι αυτό. Μαζί πορεύτηκαν αυτά τα δυο για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση.
Απ’ την άλλη, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την εκτεταμένη διαφθορά. Ένας ελεγκτικός μηχανισμός διάτρητος κυριολεκτικά, που στην πραγματικότητα έλεγε στον πολίτη, ‘κλέψε και τι σε νοιάζει, εγώ είμαι εδώ’ ! Ένα Υπουργείο που όταν είδε πως δεν μπορεί να σπάσει τον ίδιο τον μηχανισμό του, παραδόθηκε αμαχητί στη λογική του ‘κάνε ότι θέλεις, αρκεί να μου φέρεις τόσα’. Μια αγορά εντελώς ασύδοτη, όπου βασιλεύει η απατεωνιά, το εικονικό τιμολόγιο, οι ‘μπαμπάς-μαμά & κανακάρης Α.Ε.’, οι εταιρείες βιτρίνα που ξεπλένουν παράνομο χρήμα, οι ‘ελεύθεροι επαγγελματίες’ που σιγά τώρα μην κόψουν αποδείξεις, η περίφημη μικρομεσαία οικονομία μας, η ραχοκοκαλιά μας, που την τσαμπουνάνε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, μηδέ του Κ.Κ.Ε. εξαιρουμένου!
Στο στρεβλό τοπίο, μοιραία, οι φορολογικές προσπάθειες στρέβλωσαν κι αυτές. Το κράτος απέκτησε νοοτροπία κλεπταποδόχου. Αν πάρετε το έντυπο της φορολογικής σας δήλωσης είναι εύκολο να διακρίνετε τις τάσεις, τις κατευθύνσεις, τις πολιτικές. Η αμαρτωλή ιστορία με τις περίφημες ‘αποδείξεις’ για παράδειγμα, (κάποτε εφαρμόσθηκαν, μετά καταργήθηκαν, μετά επανήλθαν, τώρα αλλάζουν πάλι κλπ) δεν είναι τίποτε άλλο απ’ την προσπάθεια να αναγκάσουμε τον καταναλωτή να παίξει τον ρόλο του εφοριακού. Να αποκαλύψει κρυμμένα εισοδήματα (άλλων) πετώντας του ένα οικονομικό κίνητρό. Κίνητρο, βέβαια, πάντα μικρότερο απ’ αυτό που θα εισέπραττε το κράτος. Τι άλλο από μια (ατελέσφορη μάλλον) προσπάθεια να φορολογηθούμε με βάση την ‘κατανάλωση’ ήταν ο άλλος πίνακας, εκείνος των ‘τεκμηρίων’. Ατόνησε, σιγά-σιγά, φαίνεται πως δεν απέδωσε τα αναμενόμενα.
Εάν η νέα κυβέρνηση θέλει πράγματι να ξεκαθαρίσει το φορολογικό τοπίο, πρέπει να ξεκινήσει από μηδενική βάση. Πρέπει να ξεκαθαρίσει τον φορολογικό νόμο από κάθε προσπάθεια πάταξης της φοροδιαφυγής, να ξεφύγει απ’ τη λογική του ‘πώς θα εισπράξω περισσότερα’, να θέσει εξ αρχής τις βασικές και απλές αρχές ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος, μιας φορολογικής νομοθεσίας. Καμία σχέση δεν πρέπει να έχει η φοροδιαφυγή με την φορολογική νομοθεσία, πρέπει να αφορά άλλο νομοσχέδιο, να αποτελεί ξεχωριστή προσπάθεια, δεν μπορεί να νοθεύεται η φορολογική φιλοσοφία με στόχους, με διευρύνσεις, με κυνήγι μαγισσών. Καμιά σχέση δεν πρέπει να έχει το νομοσχέδιο για την φορολόγηση του εισοδήματος με την τυχόν φορολογία της ακίνητης περιούσίας (αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, παράνομη είναι κάθε φορολόγηση ακίνητης περιουσίας, είναι καραμπινάτη διπλή φορολόγηση εισοδημάτων που έχουν ήδη φορολογηθεί). Καμιά σχέση δεν πρέπει να έχει ένα φορολογικό νομοσχέδιο με την φορολόγηση σκαφών. Είναι ντροπή για την φορολογική νομοθεσία η προκαταβολή φόρων επομένων ετών, είναι ντροπή η αναδρομική φορολόγηση εισοδημάτων. Είναι ντροπή οι ρυθμίσεις για το ‘κλείσιμο’ παρελθουσών χρήσεων με ταρίφα. Είναι ντροπή ο εξαναγκασμός πληρωμής του φόρου για να μπορεί κάποιος να προσφύγει σε φορολογικό δικαστήριο. Είναι ντροπή η τεκμαρτή φορολόγηση. Αδυναμίες, αστοχίες του κράτους είναι όλα αυτά, κακά τα ψέματα.
Το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο, δυστυχώς, ακολουθεί την λογική των παλιών προσπαθειών. Περιέχει αρχές που είναι σωστές. Η ενιαία κλίμακα για όλα τα εισοδήματα είναι τομή. Η τιμαριθμοποίηση της κλίμακας είναι σωστή, παλιό και πάγιο άλλωστε αίτημα. Η αναλογικότητα της κλίμακας κακώς δέχεται κριτικές, η αρχή του ενός συντελεστή για όλους είναι προφανέστατα λανθασμένη, δεν μπορούμε να ζητήσουμε φόρο απ’ τον μισθωτό των 700 ευρώ. Δίπλα, όμως, σε σωστές αρχές που ακολουθεί, μπλέκεται και με τα παλιά αμαρτήματα. Αποδείξεις. Τεκμήρια. Ακίνητα. Πόθεν έσχες. Κίνητρα. Αντικίνητρα.
Τολμήστε κύριοι Υπουργοί. Φτιάξτε μια φορολογική νομοθεσία που δεν θα είναι θνησιγενής. Φτιάξτε ένα καθαρό φορολογικό νόμο, που θα θέτει απ’ την αρχή απλές αρχές, που δεν θα εμπλέκεται σε ακίνητα, σκάφη, και τα ρέστα, έναν νόμο που θα αφορά το ΕΙΣΟΔΗΜΑ μας και τον ΤΡΟΠΟ που φορολογείται και ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. ¨Ένα νομοσχέδιο που θα το σεβαστούν οι πολίτες και η αγορά, αλλά θα το σεβαστούν και θα δυσκολευτούν να το ‘πειράξουν’ και οι τυχόν μελλοντικές κυβερνήσεις. Ένα νομοσχέδιο που θα τελειώνει μια για πάντα το ζήτημα.
Κι αφού το ψηφίσετε, ελάτε μετά να μιλήσουμε και για την πάταξη της φοροδιαφυγής, και για την τυχόν φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας, και για την τυχόν φορολόγηση των σκαφών, και για ότι άλλο θέλετε.
Μετά όμως.

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Ας επιμείνουμε..


Θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί πως οι 'γιορτές' που έφτασαν είναι απατηλές...

Πως η 'επιστημονική' πραγματικότητα, η λογική, υποδεικνύει πως το βρέφος που γεννήθηκε στη φάτνη, εκεί στη Βηθλεέμ, ουσιαστικά το έχουμε χιλιο-σταυρώσει με κάθε μας 'πρόοδο', με κάθε μας 'ισμό', με κάθε μας αίρεση, με κάθε μας σχίσμα, μέσα στους αιώνες. Πως τίποτε χειροπιαστό, πραγματικό, δεν μας επιτρέπει να ελπίσουμε...

Μπορεί τα αστεροσκοπεία, να μας διαβεβαιώνουν πως, δεν είμαστε παρά μια μούχλα που από καθαρή τύχη 'πιάστηκε' σ' έναν ασημαντότατο κόκο σκόνης, μέσα στο αχανές ετούτο σύμπαν, πως η αλλαγή του χρόνου, δεν είναι παρά μια 'σύμβαση' στις χιλιάδες άλλες, πως το βράδυ της παραμονής, στα δέκα δευτερόλεπτα που θα μείνει ο γενικός κατεβασμένος, κανένας 'γέρος χρόνος' δεν θα φύγει, κανένας 'νέος' δεν θα έρθει, να επιμένουν πως θα ξυπνήσουμε απλά κατά μια περιστροφή της σφαίρας πιο γερασμένοι..

Μπορεί, το καχύποπτο, 'οικονομικό' μας μυαλουδάκι, να μας ψιθυρίζει στο αυτί, πως όλα αυτά, τα ηλεκτρικά λαμπιόνια, οι αστείοι αναρριχώμενοι ΑηΒασίληδες, τα παιχνίδια του Jumbo, τα γκατζετάκια που ορέγεται τέτοιες μέρες η ενήλικη παιδικότητά μας, όλα είναι made in China, πως, τελικά όλα γίνονται για να αυξηθούν οι τζίροι, να κυλήσει το χρήμα, το χρήμα που με τη σειρά του κάνει τον κόσμο να γυρίζει..

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί πως είμαστε ακόμη και υποκριτές. Πως δεν έχουμε το δικαίωμα καν να 'γιορτάζουμε' την ίδια στιγμή που πεθαίνουν παιδιά απ' την πείνα, που σκοτώνονται άνθρωποι σε πολέμους, που άνθρωποι κλείνονται σε φυλακές για τις ιδέες τους, που άνθρωποι ζουν σε άθλιες συνθήκες από αδιαφορία άλλων ανθρώπων..

Μπορεί, τέλος, κοιτάζοντας μέσα μας, τέτοιες μέρες, αντί για χαρά, να μας πιάνει μια μικρή θλίψη, να μας αιχμαλωτίζει εκείνη η γνωστή 'κατάθλιψη των Χριστουγέννων', πως ακόμη και στην προσωπική μας ζωή δεν άλλαξε τίποτε, πως τίποτε σημαντικό δεν προέκυψε, πως η μοίρα μας ξέχασε, πως το μισοάδειο ποτήρι παρέμεινε, μπορεί κοιτάζοντας τον καθρέφτη του ο καθένας μας, να παρατηρεί ένα πικρό χαμόγελο στην άκρη των χειλιών..

Όλα τα πιο πάνω, μπορεί να τα ισχυρισθεί κανείς...
Όμως επιμένει κάτι..
Άπιαστο...
Μαγικό...
Σαν την χριστουγεννιάτικη μουσική που σας βρήκα:
Ανεξήγητα όμορφη. Αληθινά ανεξήγητη.

Ας πιαστούμε απ' αυτό, φίλοι συν-ιστολόγοι..
Εύχομαι σε όλους σας Καλά Χριστούγεννα, Καλή Χρονιά, με υγεία και προσωπική προκοπή..
video

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

Το γαϊτανάκι των λαθών...


Εξοργίζεται ο υπουργός Εργασίας με την εθελουσία έξοδο των λιμενεργατών. Εξωφρενική, την χαρακτηρίζει σε συνέντευξή της η Παιδείας. Απ’ την άλλη ο κ. Ανωμερίτης ισχυρίζεται πως, τρείς το λάδι τρείς το ξίδι, τελικά, θα βγούμε και κερδισμένοι μερικά εκατομμύρια ευρώ..

Η ιστορία με τις ‘εθελούσιες’ είναι χαρακτηριστική περίπτωση ‘λάθους’ με το οποίο γίνεται προσπάθεια να διορθωθεί ένα παλιότερο ‘λάθος’. Η πηγή του προβλήματος βρίσκεται ακόμη μια φορά στον τρόπο που διαχειρίστηκαν πελατειακά οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις τον δημόσιο τομέα. Ούτε η ‘μονιμότητα’ των δημοσίων υπαλλήλων φταίει, ούτε η ‘αισχροκέρδεια’ των λιμενεργατών, ούτε τίποτε απ’ όλα αυτά, κι απ’ την άποψη αυτή η οργή των δύο υπουργών δεν στρέφεται προς το σωστό σημείο.
Μητέρα των λαθών υπήρξε η προσπάθεια μείωσης του Δημόσιου τομέα, ‘πουλώντας’ παραγωγικά (τί άλλο να πουλήσεις;) κομμάτια του, που έχουν εν τω μεταξύ αφεθεί να απαξιωθούν εντέχνως. Και ενώ στην καλύτερη (ή χειρότερη, είναι ζήτημα πολιτικής) περίπτωση, σπεύδεις και παραδίδεις στο ιδιωτικό συμφέρον μια ΔΕΚΟ, όσο ακόμη είναι κερδοφόρα (για παράδειγμα ΟΤΕ, Λιμάνι κλπ), σε άλλες περιπτώσεις (βλέπε Ολυμπιακή, Ναυπηγεία κλπ) απλά ‘ξεφορτώνεσαι’ ζημιογόνα κομμάτια έναντι πινακίου φακής, και μετά βγαίνεις και διατυμπανίζεις πως πρόσφερες και υπηρεσία στον τόπο, πως αυτό που ‘πέταξες’ κόστιζε ένα εκατομμύριο ευρώ τη μέρα κι άλλα τέτοια ευτράπελα..
Σημαίνει, με λίγα λόγια, πως για να φτάσεις ως εκεί, είχες πρώτα αποτύχει παταγωδώς να διαχειριστείς ορθολογικά δημόσιες επενδύσεις, είχες μπάσει απ’ τα παράθυρα και τα παραθυράκια χιλιάδες κομματικούς κηφήνες, είχες χρυσοπληρώσει πράσινους ημετέρους και γαλάζιους κουμπάρους, είχες πάρει τις μίζες σου απ’ τους ενδιαφερόμενους ‘ιδιώτες’ (εσχάτη προδοσία λέγεται αυτό το τελευταίο), το είχες κάνει , με λίγα λόγια, μπουρδέλο, κι όταν ο ‘επόμενος’ έβλεπε πως τρέχει αίμα απ’ την πληγή, τι να κάνει, το έβγαζε στο παγκάρι όσο-όσο, εδώ οι καλές επενδύσεις, πάρε κόσμε, πάρε Βγενόπουλε, πάρε Κινέζε, κ.ο.κ…
Ο ιδιώτης βέβαια, σιγά μην είχε καμιά απολύτως διάθεση να φορτωθεί μαζί με τα ελλείμματα και τα ‘βάρη’ του ‘πλεονάζοντος’ προσωπικού που είχες εσύ παστώσει μέσα. Απαιτούσε λοιπόν, και το πετύχαινε, εις την ‘σύμβασις’, να τον απαλλάξεις απ’ τους καλοπληρωμένους κηφήνες. Τι να κάνεις κι εσύ, ένα εκατομμύριο τη μέρα ήταν αυτό, πού να τους μεταθέτεις τώρα (είχαν και ισχυρό συνδικάτο), βρήκες τη λύση της ‘εθελουσίας’ ! Για να πιάσει όμως το κόλπο, ε, ασφαλώς έπρεπε να είναι χοντρό το καρώτο. Φεύγει ο άλλος έτσι εύκολα; Δεν φεύγει !
Κι έτσι του έδινες πρόωρη συνταξιοδότηση (κι ας καούν τα ταμεία), του έδινες κι ένα καλό-καλό εφάπαξ (ας καεί το Λογιστήριο του κράτους). Τώρα, μάλιστα: Μαλάκας είμαι να μην φύγω ; Φεύγω ! (Κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια…).
Θυμάμαι στα Ναυπηγεία, (Αφού πρώτα ο αγνός ιδιοκτήτης τους, τα άφησε να γίνουν ‘προβληματικά’ και στα άφησε αμανάτι, για να τα δώσεις όσο-όσο στους Γερμαναράδες, που σήμερα κάνουν και κορδελάκια), υπήρχαν άνθρωποι πενήντα χρονών, που βγήκαν με εφάπαξ πλούσιο και μετά τους ‘φορτώσανε’ στον ΟΑΕΔ (!!!), για ΟΣΑ χρόνια χρειάζονταν να φτάσουν στα ‘συντάξιμα’. Κι αφού ο ΟΑΕΔ (πάει να πει δικά μου και δικά σου χρήματα) τους καλοπλήρωσε (αφορολόγητους παρακαλώ) για κάμποσα χρόνια (χωρίς καν να τους βάλουμε ΚΑΠΟΥ να δουλεύουν, έστω για τα μάτια), όταν συμπλήρωναν τα 60, έπαιρναν και τη σύνταξή τους, αυτήν που μάλλον ΔΕΝ θα πάρω εγώ κι εσείς που δουλεύουμε….
Για να μην απορείτε με την κατάσταση στο Λιμάνι, λοιπόν, περί αυτού πρόκειται. Κι όχι μόνο στο Λιμάνι. Και στην Ολυμπιακή. Και στον ΟΤΕ. Και στα Ναυπηγεία. Και στις περίφημες ‘προβληματικές’ του Ανδρέα, και πάει λέγοντας. Ούτε οι λιμενεργάτες ‘φταίνε’ (λαχείο τους έπεσε, να μην τ’ αρπάξουν;;), ούτε οι Κινέζοι, ούτε βέβαια ο Ανωμερίτης. Κι αν οι αντιδρώντες υπουργοί δεν το κάνουν απλά για επικοινωνιακούς λόγους, εν αδίκω βρίσκονται, δεν είναι καθόλου αθώος ο πολιτικός κόσμος (σύσσωμος, κυβερνήσεις κι αντιπολιτεύσεις) για την κατάσταση…

Εδώ που έχουμε φτάσει δεν με νοιάζει ποιά λύση θα δοθεί, ειδικά, στον ΟΛΠ. Είναι αργά για να διορθώσεις τώρα, οτιδήποτε. Ακούω διάφορα χαζά. Να φορολογηθούν, διάβασα, αυστηρά τα εισοδήματα από ‘εθελούσιες’. Λες και ήταν οι εργαζόμενοι που χάραζαν τις πολιτικές. Να καταργηθεί η μονιμότητα ακούω εδώ κι εκεί. Λες και η ‘μονιμότητα’ τους πάστωσε κατά χιλιάδες στο δημόσιο. Το γαϊτανάκι του λάθους που γίνεται για να διορθώσει παλιότερο λάθος ΠΡΕΠΕΙ κάπου να σταματήσει.
Τι θέλω απ’ την κυβέρνηση; Αλλαγή στάσης. Διότι έχει και ΜΠΡΟΣΤΑ της ‘προβληματάκια’ (sic). Τι πολιτική, για παράδειγμα θα ακολουθήσει στον ΟΣΕ; Διότι ζημιογόνος ο ΟΣΕ, το λένε όλοι, (ο φέρελπις Χατζηδάκης, ο ‘πωλητής’ της Ολυμπιακής, για σκότωμα τον ετοίμαζε). Και ΔΕΝ ΘΕΛΩ να δω να τον ΑΦΗΝΟΥΜΕ στην παρακμή, να τον ΑΦΗΝΟΥΜΕ στα ελλείμματα. ΔΕΝ ΘΕΛΩ να δω να τον ξεπουλάμε όσο-όσο με επιχείρημα ‘κόστιζε τόσα’ ! ΔΕΝ ΘΕΛΩ ξανά τα ίδια λάθη, που θα φέρουν μοιραία τις ‘εθελούσιες’ του μέλλοντος..
Αν θέλετε να μειώσετε το ‘σπάταλο κράτος’, πρώτα κάντε το ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ. Κάντε τον ΟΣΕ, για παράδειγμα, ΚΕΡΔΟΦΟΡΟ. Φτιάξτε τις ηλεκτρικές γραμμές, κάντε ελκυστικές τις υπηρεσίες, μειώστε τις δαπάνες, βρείτε τα με τους εργαζόμενους, κάντε τον πρώτα κουκλί, και μετά αφού ΜΕΤΡΗΣΕΤΕ πόσα σας ΑΠΟΦΕΡΕΙ, ε, τότε πουλήστε τον με το σπαθί σας, αν θέλετε σώνει και καλά, να μειώσετε το κράτος…
Έτσι κάνεις σωστό ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΜΑ. Και για να πούμε και την μόνη αλήθεια, στο υπουργείο Οικονομικών, στο Οικονομίας κλπ, το διαχειριστικό παιχνίδι παίζεται.Οι πραγματικές λύσεις, η πραγματική ανάπτυξη δεν θα έρθουν από εκεί. Θα έρθουν απ’ το Ανάπτυξης, απ’ το Υποδομών, απ’ το Τουρισμού, απ’ το Γεωργίας, απ’ το Περιβάλλοντος..
Εκτός κι αν αποφασίσουμε να επιλέξουμε το ‘κράτος νυχτοφύλακα’ του Antonis, οπότε, εντάξει, θα προβλεφθεί, φαντάζομαι, εθελούσια έξοδος από τη χώρα….

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Ολίγη από ...ευθιξία !!


Αγαπητέ κύριε Ρόβλια, αντιλαμβανόμεθα πως είναι πολύ νωρίς και δεν ..προκάνατε να αποσβέσετε την δαπάνη-επένδυση της προεκλογικής σας εκστρατείας, αλλά περιμένουμε, σχεδόν είμαστε βέβαιοι, πως σήμερα-αύριο η πολιτική σας ‘ευθιξία’ θα ..ολοκληρωθεί, καθώς θα παραιτείσθε από το βουλευτικό σας αξίωμα..
Περιμένουμε, εξάλλου, παρόμοια με τη δική σας ‘ευθιξία’ να χαρακτηρίσει και τα πειθαρχικά όργανα του ΠΑΣΟΚ, περιμένουμε από τον νέο Γενικό Γραμματέα, να επιδείξει την ίδια υπεύθυνη στάση και να σας εκπαραθυρώσει, κρίμα μεν, δίκαιο δε..
Γνωρίζουμε πως έχετε συνθλιβεί κάτω απ’ το βάρος της τεράστιας πολιτικής ευθύνης που με παρρησία αναλάβατε. Γνωρίζουμε πως είστε συντετριμμένος απ’ την ‘σκιά’ που, άθελά σας, ρίξατε στην νεόκοπη κυβέρνηση, εσείς ο ‘αγωνιστής εναντίον της ανηθικότητας’ των ‘προηγουμένων’ να υποπέσετε σε τέτοιο λάθος..
Μπορεί, κύριε Ρόβλια, ως λαός, να είμαστε πια ..ξεσκισμένοι απ’ τις κατόπιν …ζούγκλας ‘ευθιξίες’. Μπορεί, ως λαός, να έχουμε αναισθητοποιηθεί από τις κατ’ εξακολούθηση …‘αναλήψεις των πολιτικών ευθυνών’. Εσείς όμως δεν θα κρυφτείτε, είμαστε σίγουροι, πίσω απ’ την δική μας πρωκτική χαλάρωση. Ως άλλος Λόρδος Τζιμ, θα μείνετε να υποστείτε τις συνέπειες μέχρι τέλους !
Ποιος είναι ο Λόρδος Τζιμ;;….
Δεν το έχετε διαβάσει;;..
Ούτε ‘κλασικό εικονογραφημένο’;;..
Εν τοιαύτη περιπτώση, …εχμ… περιμένετε λιγάκι, να συγγράψει ο Θεόδωρος τους κανόνες δεοντολογίας..

..το φελέκι μου !!...

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Το μεγάλο στοίχημα..


Τις τελευταίες ημέρες γνωρίσαμε όλοι μια ‘οικονομική’ τρομοκρατία. Θα πτωχεύσει η χώρα. Δεν θα πτωχεύσει. Μας υποβάθμισε το Fitch. Θα ακολουθήσουν κι άλλες υποβαθμίσεις. Πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τα μέτρα της Ιρλανδίας. Να μειώσουμε μισθούς. Να καταργήσουμε το δώρο του Πάσχα και το επίδομα αδείας.
Ταυτόχρονα τα ΜΜΕ απομονώνουν τις πιο ‘σκιαχτικές’ λέξεις, απ’ την ομιλία του πρωθυπουργού, τονίζουν την ‘εθνική κυριαρχία’, τον ‘αφανισμό’. Αποσιωπούν, όμως, την ψύχραιμη δήλωση του υπουργού οικονομικών πως η κυβέρνηση θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να βγει η οικονομία απ’ την ύφεση. Μιλούν για την μείωση κατά 20% στους μισθούς στην Ιρλανδία, αποκρύπτουν όμως, πως αυτή η μείωση αφορούσε εκεί στα υψηλόμισθα στελέχη, μάλιστα εκείνα που έπαιρναν αμοιβές πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο, κάτι δηλαδή, που, λίγο-πολύ, κι εδώ έχει αναγγελθεί σαν ‘περικοπή των αμοιβών των golden boys’. Κι ευτυχώς, σήμερα, ο υπουργός εργασίας έσπευσε να χαρακτηρίσει ‘γελοία διασπορά περίεργων ειδήσεων’ την πρόβλεψη για περικοπή του 14ου μισθού, και να διαβεβαιώσει πως ποτέ, από κανέναν δεν ετέθη τέτοιο ζήτημα.

Αν θελήσουμε να δούμε κάπως ψύχραιμα το πού βρισκόμαστε, θα πρέπει να πούμε τις αλήθειες:
-Πρέπει πράγματι να μειωθούν οι δαπάνες.
-Πρέπει πράγματι να αυξηθούν τα έσοδα.
-Πρέπει να βρεθεί λύση στο ασφαλιστικό, που έχει ήδη φτάσει σε αδιέξοδο.
-Πρέπει να μειωθεί η ανεργία που σύμφωνα με τον υπουργό αγγίζει το 20%.
Γιατί όλα αυτά, το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί είναι τόσο δύσκολο να επιτευχθούν;
Ας τα πάρουμε ένα-ένα:

1. Η μείωση των δαπανών έχει να κάνει ασφαλώς με μικρότερο δημόσιο τομέα, επομένως με αποτελεσματικότερο κράτος, ορθολογικά διαρθρωμένο, πιο ‘εργατικό’ κλπ. Όταν όμως έχεις επί χρόνια εθίσει τον δημόσιο υπάλληλο να αδιαφορεί, όταν εκμεταλλευόμενος την θέση ισχύος του έχει αποκτήσει υπερβολικά προνόμια κλπ, είναι πράγματι δύσκολο να ανατρέψεις τα ‘κακώς κεκτημένα’. Θα βρεις μπροστά σου ισχυρά συνδικάτα, ακόμη και με την στήριξη της αριστεράς, και θα πρέπει να αγνοήσεις το όποιο εκλογικό κόστος. Κι επειδή πολλά έχουν ειπωθεί, ας ειπωθεί κι άλλο ένα: Τον δημόσιο υπάλληλο, τον συνάνθρωπό μας, δεν πρέπει να τον θεωρήσουμε εχθρό. Δεν φταίει αυτός για όλα. Δεν είναι αυτός το ‘κεφάλαιο’ ας ξυπνήσουμε. Σύμμαχό μας πρέπει να τον κάνουμε. Να εμπνεύσουμε το φιλότιμό του. Να επιβραβεύσουμε την προσπάθεια. Να του δώσουμε αέρα ν’ αναπνεύσει, να δημιουργήσει. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο.

2. Η αύξηση των εσόδων έχει να κάνει με την πάταξη της φοροδιαφυγής. Κι αυτό ταυτόχρονα, να γίνει με αναδιανεμητικό τρόπο. Μια σοσιαλιστική πολιτική δεν πρέπει να αφήσει τον φτωχό στην κατάσταση της φτώχιας, και απλά να μετατρέψει τον ‘μεσαίο’ σε ‘λιγότερο φτωχό’, μεγαλώνοντας την απόστασή τους απ’ τον ‘έχοντα’, τον οποίο δεν θα θίξει. Οφείλει να τα βάλει με τον πλούσιο. Αυτόν να στριμώξει, αυτόν να φορολογήσει, αυτόν να ‘πιάσει’. Φαίνεται η κυβέρνηση να βαδίζει σωστά. Θα δούμε, ασφαλώς, το νέο φορολογικό, μα έχει ήδη αναγγελθεί η φορολόγηση των μερισμάτων σε μια και ενιαία κλίμακα. Αυτό, αμέσως-αμέσως, σημαίνει πως τεράστια διανεμόμενα κέρδη εταιρειών που έως τώρα πλήρωναν ένα 20%, τώρα θα μπαίνουν στην κλίμακα στην οποία όπως έχει ειπωθεί η φορολογία τους θα φτάνει –και δίκαια- στο 45%. Πρόκειται για μια μεγάλη στιγμή στην φορολογική ιστορία της χώρας. Πρόκειται για μια μεγάλη σύγκρουση. Καθόλου αναίμακτη. Δύσκολη.

3. Το ασφαλιστικό είναι στην πραγματικότητα και ‘δημογραφικό’ ζήτημα. Μοιραία, παρατάσεις δίνονται, ώστε να απομακρύνεται χρονικά η ‘κατάρρευσή’ του. Έχουν ειπωθεί πολλά. Μια καλή ιδέα που άκουσα είναι στην διαβούλευση που θα γίνει να μετέχει και κάποιος ‘συνήγορος των επόμενων γενεών’, ώστε να ληφθούν αποφάσεις που θα αντέχουν στον χρόνο. Άκουσα και απόψεις με τις οποίες δεν συμφωνώ. Δεν συμφωνώ, για παράδειγμα, στον ‘πυλώνα’ της ιδιωτικής ασφάλειας. Αν αφήσουμε τις ιδιωτικές ασφαλιστικές να αλωνίζουν, δύσκολα θα φτιάξουμε καλή δημόσια υγεία, καλή δημόσια ασφάλιση. Δεν είμαι βέβαια ειδικός, θα είμαι ικανοποιημένος εάν η συζήτηση καταλήξει, όπως και να έχει αυτό. Τέλος, για το ασφαλιστικό, πρέπει να σημειώσω, πως μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας βρίσκεται και στην πάταξη της εισφοροδιαφυγής. Το λέει συνεχώς ο πρωθυπουργός, ακούστηκε και η ενεργοποίηση ενός ελεγκτικού μηχανισμού. Δεν θα λυθεί το ασφαλιστικό, όσο έχουμε ‘μαύρη’ ανασφάλιστη εργασία. Δεν θα λυθεί το ασφαλιστικό όσο οι διάφοροι απατεώνες επιχειρηματίες, αρνούνται με το έτσι θέλω να πληρώνουν το ΙΚΑ, κι όταν τους επιβληθεί κάποιο πρόστιμο, σπεύδουν να το διακανονίσουν με ευνοϊκούς όρους, που ούτε κι αυτούς στο τέλος τηρούν. Πάλι, λοιπόν, έχει η σοσιαλιστική κυβέρνηση να συγκρουστεί με το κεφάλαιο. Δύσκολο, αλλά πρέπει.

Καταλαβαίνουμε όλοι μας, πως τα πιο πάνω τρία κρίσιμα ζητήματα, τα αφορά κι ένα άλλο, βαθύτερο, που τα ‘διατρέχει’ τα τροφοδοτεί, τα συντηρεί: Η εκτεταμένη διαφθορά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως δίνεται τόση σημασία στο ζήτημα, καθόλου τυχαίο, που καλεί ο πρωθυπουργός σε σύσκεψη την άλλη εβδομάδα τους πολιτικούς αρχηγούς. Δεν μπορείς να πιάσεις την φοροδιαφυγή εάν έχεις διεφθαρμένη Εφορία. Δεν μπορείς να πιάσεις την αυθαίρετη δόμηση εάν έχει διεφθαρμένη πολεοδομία. Δεν μπορείς να πιάσεις την εισφοροδιαφυγή, εάν έχεις διεφθαρμένο ΙΚΑ. Τίποτε δεν μπορείς να κάνεις, όσο αυτή η νοοτροπία, του ‘λαδώματος’, της μίζας, του μαύρου χρήματος, δηλητηριάζει κάθε έννοια νομιμότητας, ακυρώνει κάθε υγιή ανταγωνισμό, τροφοδοτεί μαύρες τρύπες. Η μάχη, ο πόλεμος με την διαφθορά, είναι η αναγκαία συνθήκη για όλα τα πιο πάνω. Και το νόημα της συνάντησης της επόμενης εβδομάδας αυτό είναι: Η κυβέρνηση μας θέλει συμμάχους όλους. Είτε είμαστε αρχηγοί κομμάτων, είτε είμαστε απλοί πολίτες. Ήδη έχει ανεβεί για διαβούλευση η απόφαση για ανάρτηση στο ίντερνετ των αποφάσεων των υπουργείων. Διάβασα πολύ θετικές προτάσεις. Επέκτασή του στους ΟΤΑ, για παράδειγμα, που όλοι μας ξέρουμε πόση δόλια σπατάλη γίνεται εκεί. Κι αν σκεφτούμε, ποιος είναι αυτός που ‘λαδώνει’, ποιος είναι που ‘διαπλέκεται’, καταλαβαίνουμε πως ακόμη μια φορά, το ‘κεφάλαιο’ είναι ο πραγματικός εχθρός που η σοσιαλιστική κυβέρνηση δείχνει να θέλει να συγκρουσθεί μαζί του.

Άφησα την ανεργία τελευταία. Γιατί περνά αναγκαστικά απ’ τον τερματισμό της παγκόσμιας ύφεσης, που από μακριά φαίνεται να έρχεται. Περνά, ασφαλώς, κι απ΄ όλα τα παραπάνω: Μια χώρα με καθαρό και σταθερό φορολογικό τοπίο. Με καθορισμένους εργασιακούς κανόνες. Με θετικούς δείκτες στην καταπολέμηση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Μια χώρα με μειωμένη την διαφθορά, δεν μπορεί παρά και επενδύσεις να προσελκύσει, και πιο εύκολα να στρέψει την αναπτυξιακή της πορεία σε οικολογικές λύσεις, και την επιχειρηματικότητα να προκρίνει, και μέσα απ’ όλα αυτά να μειώσει σταδιακά το ποσοστό ανεργίας, να επανέλθει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Εδώ βρισκόμαστε φίλοι μου. Στα πολύ δύσκολα.

Βιάζεται ο κ. Σαμαράς –ακόμη δεν ‘καθάρισε’ με τον Νικήτα και την ωτίτιδα της Ντόρας- να προβλέψει την αποτυχία του κ. Παπανδρέου. Βιάζεται να εφαρμόσει την τα-χαρίζω-όλα-στο-κεφάλαιο ιδεολογία του, θέλοντας να μας πείσει ξαφνικά, πως η πολιτική που δημιούργησε το πρόβλημα μπορεί ξαφνικά και να το λύσει. Δεν θα του δώσει η ιστορία εύκολα το δικαίωμα να μας ξαναγυρίσει πίσω. Μαθαίνω, σήμερα, πως ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και το ΚΚΕ, θα αρνηθούν να πάρουν μέρος στην συνάντηση των αρχηγών για τη διαφθορά. Συγνώμη, αλλά λάθος (Να θυμηθώ να μην τους ψηφίσω).

Το έτος που σε λίγες μέρες αρχίζει, θα είναι δύσκολο. Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου, πρέπει να καταφέρει να βάλει τις βάσεις, πρέπει να τολμήσει τις τομές, να θελήσει πράγματι να συγκρουσθεί, πρέπει, τέλος, να μπορέσει να επικοινωνήσει με τον πολίτη, να τον πείσει για το σχέδιό της, να του δείξει πως όλα αυτά γίνονται για εκείνον._

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Δεν μ΄ αφήνουν ν' αγιάσω !!...


Και να θέλω ν’ αγιάσω, δεν μ’ αφήνουν !!
Τον τελευταίο μήνα, διαβάζω, διαβάζουμε, συνέχεια ειδήσεις, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έχουν να κάνουν με ‘εκκλησιαστικά’ ζητήματα..
Αρχή έγινε με την σύνοδο της νέας Βουλής. Οι βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν δέχθηκαν να δώσουν τον εκκλησιαστικό όρκο στο Ευαγγέλιο. Ο κ. Καρατζαφέρης, ένας Θεός ξέρει, τι ιερά και ποιά όσια ‘κατέβαζε’ ‘από μέσα του’, τη στιγμή που οι μουσουλμάνοι βουλευτές ορκίζονταν στο Κοράνι και οι βουλευτές του Κ.Κ.Ε. δεν σήκωναν το χέρι (πλην της γνωστής και μη εξαιρετέας κ. Λιάνας).
Ξεκίνησε, λοιπόν, μια ‘συζήτηση’, περί σχέσεων Κράτους-Εκκλησίας, αντηλλάγησαν πυρά υπέρ και των δύο απόψεων, βρήκα και διάβασα ολόκληρο το ιστορικό του ανομολογήτου έρωτος, από καταβολής Ελληνικού κράτους, που ομολογώ αγνοούσα, και που δείχνει πως ‘αμαρτωλή’ δεν υπήρξε μόνον η Εκκλησία, σας διαβεβαιώ..
Το δεύτερο ‘περιστατικό’ αφορούσε τις λιμουζίνες των κυρίων Μητροπολιτών, και δεν ξέρω εάν κανείς κατάλαβε τι πρόκειται να τους συμβεί (των λιμουζινών, οι Μητροπολίται παραμένουν). Θα αποσυρθούν, δεν θα αποσυρθούν, θα γίνουν υβριδικαί (τι λέξη κι αυτή) αγνοώ..
Ακολούθησε το ζήτημα φορολόγησης της Εκκλησιαστικής περιουσίας. Υπό τα καταιγιστικά πυρά των Βρυξελλών, η Εκκλησία φάνηκε ‘εν αδίκω’ καθώς κατ’ αρχήν αντέδρασε, ‘σιγά μην μας φορολογήσετε’, ‘θα σας φορολογήσουμε αλλά λιγάκι’, τελικά, φαίνεται πώς εκατέρωθεν έγιναν οι απαραίτητες υποχωρήσεις, ναι μεν, αλλά, κάτι θα σας δώσουμε, τι να κάνουμε, μπροστά εις τας Βρυξέλλας, πάει κι αυτό..
Και ενώ, εις το εσωτερικόν (υπό την σκιάν της Ιεράς μονής Βατοπεδίου) απεκαθίστατο το σκανδαλώδες βίδεον του κ. Γαβρά, πήρε φωτιά και το ‘εξωτερικό’ δελτίο !
Κάτι ‘σύμβολα’ (Εσταυρωμένοι) που έπρεπε -λέει- να ξεκρεμαστούν εις την γείτονα Ιταλίαν. Κάτι δημοψηφίσματα εις την Ελβετίαν, κατά τα οποία ο λαός –με την νομομάθεια που πάντα τον χαρακτηρίζει- αποφάσισε με συντριπτική πλειοψηφία να κατεδαφισθούν οι ‘μιναρέδες’. Κάτι ο επίσκοπος του Βατικανού, ο οποίος διαβεβαίωσεν, πως ο ‘ομοφυλόφιλος’, ε, πώς να το κρύψομεν τώρα, δεν χωρά στο έμπα του Παραδείσου (καρατσεκαρισμένο όπως θα έλεγε και η Μαλβίνα). Κάτι που ζηλεύοντας την Ελβετία, οι ακρο-δεξιοί, ζητούν κι εκείνοι το δημοψήφισμά τους, περί μιναρέδων Ολλανδικής προελεύσεως αυτή τη φορά άρχισε μια φούντωσις, μια έξαψις ! Και όταν πλέον έφτασαν στ' αυτιά μου οι φριχτές υποψίες περί του εάν ο μακαριστός προκαθήμενος ..αυτομαστιγωνόταν τα βράδια, ε, δεν άντεξα άλλο, επρέπε επιτέλους να παρέμβω !…
Ευρισκόμουν εις δίλημμα, ποίο λάβαρο να ανεμίσω και ποιο να υποστείλω. Με τσάντιζαν απ’ την μια οι παπάδες που έπαιρναν ξεδιάντροπα, ενεργό μέρος στην σύγκρουση της Νέας Δημοκρατίας. Έλεγα, θα βγάλω αυτό με την ‘αθεΐα πολεμουμένη’! Θα κατακεραυνώσω τους πιστούς ως άλλος ..βιολόγος, θα αναδείξω, θα αποδείξω, θα εικονομαχήσω, θα ξιφουλκήσω ως άλλος διαφωτιστής. Απ’ την άλλη, -ιδίως το πρωί- καλμάριζα. Καθώς νεκρά τα απολιθώματα, αλλά διατηρούνται (τα άτιμα). Καθώς, πού να επιστρέφω τώρα στον πρώτο αιώνα να βάλω τάξη (δυσκολούτσικο). Κατέληγα να χρησιμοποιήσω το άλλο λάβαρο, εκείνο της συμπάθειας, της λογικής, του μέτρου..
Από την ατέρμονη σύγκρουση με έσωσε, σήμερα, ανάρτηση φίλου ιστολόγου. Με τα όμορφα εκκλησάκια του, και κυρίως με τις ιστορίες με τις οποίες τα ‘έντυσε’, με επανέφερε στην αλήθεια: Η σχέση μας με το ιερό δεν έχει να κάνει ούτε με επίσημες Εκκλησίες, ούτε με δόγματα. Όλα αυτά τα ‘ανθρώπινα’ –κι όσα τα ακολουθούν μοιραία- είναι, με μια λέξη, ..αμαρτωλά._

ανάσα #2

video

Coventry Carol-Loreena McKenitt

Σήμερα, σας έχω μια μελωδία που έρχεται απ' τις αρχές του 16ου αιώνα (!) και έχει συνδεθεί με τα Χριστούγεννα, αφού μιλά για την σφαγή των νηπίων απ' τον Ηρώδη. Τώρα πια, ανήκει στα παραδοσιακά κάλαντα, (δεν γνωρίζουμε τον συνθέτη), αλλά, προσωπικά, πάντα λάτρευα την μεσαιωνικά μονότονη, λιγάκι θλιμένη μουσική του. Θα το ακούσετε συνήθως από τετράφωνες παιδικές χορωδίες, που πολύ του πάνε, αλλά με έκπληξη το ανακάλυψα με την φωνή της Lorrena McKenitt, και έτσι σας το ανέβασα εδώ. Σας παραθέτω τα λόγια..


Lully, Lullay, Thou little tiny Child,

By, by, lully, lullay.

Lully, Lullay, Thou little tiny Child.

By, by, lully, lullay.

O sisters, too, how may we do,

For to preserve this day;

This poor Youngling for whom we do sing,

By, by, lully, lullay.

Herod the King, in his raging,

Charged he hath this day;

His men of might, in his own sight,

All children young, to slay.

Then woe is me, poor Child, for Thee,

And ever mourn and say;

For Thy parting, nor say nor sing,

By, by, lully, lullay.

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

Σκουλήκι με βιογραφικό !...


Η περίπτωση του κ. Ανδρέα Κουτούπη αναδεικνύει ένα ερώτημα: Αρκεί ένα πλούσιο 'βιογραφικό' για να πιστοποιήσει την ποιότητά σου; Αρκούν οι τίτλοι σπουδών, οι προϋπηρεσίες σε διάφορες ηχηρές θέσεις, το λευκό ποινικό μητρώο να σε κάνουν άξιο να ασκήσεις 'πολιτική', έστω με την στενή έννοια του όρου; Σε καθιστούν οι επιστημονικές δεξιότητες, η διανοητική ικανότητα, ακόμη και η εκ των πραγμάτων 'εργατικότητα', άξιο στο να διοικήσεις ανθρώπους;..
Έσπευσαν διάφοροι χαιρέκακα, να σημειώσουν πως η αλλαγή που εγκαινίασε το ΠΑΣΟΚ, έπεσε στο κενό, απέτυχε, πως έγινε πολύς θόρυβος για το τίποτε κλπ. Χάρηκαν σίγουρα και όσοι θα προτιμούσαν να μην αλλάξει τίποτε παλιό, εκείνοι που έλπιζαν στην στελέχωση των θέσεων αυτών, από κομματικά μέλη, ανεξαρτήτως επιστημονικών περγαμηνών, αφού η περίπτωση του ΄κυρίου' αυτού, 'απέδειξε' πως πάνω απ' όλα είναι η σιγουριά της 'ιδεολογίας', η ασφάλεια της κομματικής ταυτότητας, της κερδισμένης στο πεζοδρόμιο, στους αγώνες, στα όργανα, στους μηχανισμούς. Θέτουν, λοιπόν, με τη σειρά τους το επόμενο ερώτημα: Μήπως πολιτική μπορούν να ασκήσουν μόνο οι 'πολιτικοί';;...
Και για να το κάνουμε ακόμη πιο 'δύσκολο', ας φανταστούμε πως ο 'κύριος' αυτός δεν είχε σπεύσει εν τη ανοησία του (με τόσα πτυχία είναι ν' απορείς), να αναρτήσει φάτσα-κάρτα στο facebook τις εκφράσεις εκείνες που τον πρόδωσαν, πως δεν είχε αποκαλύψει από μόνος του τις ύβρεις, τις προθέσεις και την απατεωνιά του. Τί θα είχε γίνει αλήθεια; Ακόμη και εάν απεκαλύπτετο κάποια στιγμή η κομματική του ταυτότητα (καθώς είχε εκλεγεί σε κάποια συνδικαλιστική διαδικασία με την σημαία της ΝΔ), πιθανώς το ΠΑΣΟΚ να τον διατηρούσε στη θέση του στα πλαίσια του 'αριστοι και όχι αρεστοί'. Θα άσκούσε αυτός ο άνθρωπος την πολιτική του Υπουργού του; Ή μήπως, θα φρόντιζε υπογείως να σαμποτάρει κάθε ενέργεια, να ακυρώνει τις προσπάθειες, να συμβουλεύει επίτηδες προς λανθασμένες κατευθύνσεις;..
Κι αν ακόμη ο κλέφτης κι ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται, επί πόσο χρόνο θα κατόρθωνε να κοροϊδεύει την κοινωνία και να τορπιλίζει από μέσα την κυβέρνησή του; Μήπως, τελικά, η ιδέα να προωθήσουμε τους 'άριστους', ανεξαρτήτως ιδεολογίας, σε κυβερνητικά πόστα, είναι αφελής, καθώς θεωρεί πως αυτοί ακριβώς οι 'άριστοι', απ' τη στιγμή που θα ευεργετηθούν απ' την ανιδιοτέλεια του συστήματος, θα ξεχάσουν τις κομματικές τους προτιμήσεις και θα πέσουν στην δουλειά με αυταπάρνηση;;...
Πιστεύω, πως κανένα σύστημα επιλογής δεν είναι 100% 'ασφαλές', ιδίως μπροστά στην ανθρώπινη πονηριά. Η απάτη προηγείται κάθε καταστολής, γνωστό σ' όλους. Κάθε νέα προσπάθεια εξορθολογισμού, οφείλει να κρίνεται απ' τα αποτελέσματά της, να αναδιαμορφώνεται με βάση την εμπειρία της εφαρμογής της, να μαθαίνει απ' τα 'λάθη' της. Όμως, καμία αστοχία, κανένα λάθος δεν θα πρέπει να μας απογοητεύει, δεν θα πρέπει να μας οπισθοδρομεί. Το λάθος δεν θα πρέπει να διορθώνεται με άλλο λάθος, αυτό της παραίτησης, της συντήρησης, της απραξίας. Η κυβέρνηση, επομένως, καλώς θα συνεχίσει να κινείται με την ίδια φιλοσοφία..
Οφείλω, να παραδεχθώ, πως στην περίπτωση αυτή, η δημοσιογραφία που 'σκάλισε' και αποκάλυψε, λειτούργησε θετικά. Δεν είμαι θαυμαστής του κ. Τριανταφυλλόπουλου, ούτε της 'Ζούγκλας' αλλά δεν έχει σημασία. Δεν θα δικάσω προθέσεις. Η αποκάλυψη βοήθησε τον Υπουργό να εκπαραθυρώσει σε λιγώτερο από 24 ώρες το ξένο σώμα.
Διάβασα στο βιογραφικό του, πως ο επιστήμων αυτός, διδάσκει σε δυό τουλάχιστον Δημόσια Πανεπιστήμια. Προφανώς θα πρέπει να πάρουν και οι πρυτάνεις τα μέτρα τους, να τον 'τιμωρήσουν' για να συμπεριφορά του. Τέλος, και η Νέα Δημοκρατία οφείλει να πάρει θέση. Ιδίως δια του νέου της αρχηγού, ο οποίος ευαγγελίζεται ένα νέο ήθος στο κόμμα του. Ας ψάξει η αξιωματική αντιπολίτευση σε βάθος. Μήπως έπεσε κι εκείνη θύμα του κυρίου Κουτούπη;;...

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009

Το λυκόφως των θεών..


Οφείλουμε να παραδεχθούμε πως, για άλλη μια φορά, ο κόσμος ξεπέρασε τους 'ηγέτες' του. Τετρακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, εχθές, αγνόησαν κάθε ταλαιπωρία, στήθηκαν σε ουρές δύο και παραπάνω ωρών, δείχνοντας πάνω απ' όλα πως διψούσαν για συμμετοχή. Τετρακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, ψηφοφόροι που ακόμη και οι 'ταγοί' του, τους θεωρούσαν 'απολίτικους', αγωνιούσαν για την προσέλευση, δήλωναν πως θα ήταν 'επιτυχία' ακόμη και εάν ξεπερνούσαν τις 100, το πολύ τις 150 χιλιάδες. Τετρακόσιες χιλιάδες νεοδημοκράτες, εχθές, έστειλαν στο καλάθι των αχρήστων όλες τις δημοσκοπήσεις, μετέτρεψαν το υποτιθέμενο ντέρμπι σε ευρεία επικράτηση, διαψεύδοντας κάθε προγνωστικό.

Με την χθεσινή τους μεγάλη συμμετοχή αγνόησαν τα στημένα διακυβεύματα. Άλλος τους έλεγε πως ψηφίζουν για να βγάλουν τον καταλληλότερο για πρωθυπουργό. Άλλος, πως ψηφίζουν για να πάνε προς τα δεξιότερα. Άλλος τους φανάτιζε να γκρεμίσουν τα 'τζάκια' και τους 'μηχανισμούς'. Άλλος, ισχυριζόταν πως έπρεπε να 'καθαρίσει' το κόμμα. Σε μια 'αγνή' στιγμή, όπου δεν παιζόταν το 'να βάλω το παιδί μου στο δημόσιο', όπου ήξεραν καλά πως αργεί η κυβερνητική 'εξουσία', εκείνοι, ψήφισαν επειδή ήταν θυμωμένοι από την πρόσφατη ήττα, τιμώρησαν όποιους πίστευαν πως ήταν υπεύθυνοι γι' αυτή, τιμώρησαν τα 'προβεβλημένα στελέχη, που τους πρόδωσαν με τις συμπεριφορές τους, με τα βατοπέδια και τις siemens, με την κυβερνητική απραξία και το playstation, γκρέμισαν ολόκληρο τον καραμανλικό θίασο, σφράγγισαν για δεύτερη φορά, μετά τις εκλογές, την 'καταδίκη' του..

Το μήνυμα που έστειλαν εχθές 400.000 συμπολίτες μας είναι ξεκάθαρο. Ένας 'δεξιός' κόσμος, παραδοσιακά υποτίθεται προσκολλημένος με 'εθνάρχες', 'άνίψια', 'οικογένειες', απέδειξε πως όλα αυτά αποτελούν νεκρό παρελθόν. Πως τιμωρούνται οι ηγεσίες που θεωρούν τον 'λαό' κτήμα και περιουσία τους. Τιμωρούνται οι ηγεσίες που πιάνουν τις καρέκλες και κλείνουν τις πόρτες. Τιμωρούνται οι ηγέτες που νομίζουν πως με επικοινωνιακά κολπάκια, πολώσεις και τα ρέστα μπορούν να εκλέγονται εύκολα, επ' άπειρον. Τιμωρούνται όσοι υπερεκτιμούν την αποτελεσματικότητα των 'συγκροτημάτων', των δημοσκόπων και των δημοσιοκάφρων (που χθες βράδυ μας αγανάκτησαν, αλλά αυτό είναι άλλη ανάρτηση)..

Πιστεύει κανείς πως το μήνυμά τους δεν πρέπει να το πάρει ο κ. Παπανδρέου; Πιστεύει κανείς πως δεν απευθύνεται στον κ. Καρατζαφέρη, στον κ. Τσίπρα, στην κ. Παπαρήγα; Πιστεύει κανείς πως δεν θα έπρεπε να το ερμηνεύσει σωστά, ακόμη κι ο ίδιος ο χθεσινός νικητής, ο κ. Σαμαράς;

Δεν ψήφισα. Δεν είμαι 'νεοδημοκράτης'. Χάρηκα, όμως, για τις τετρακόσιες αυτές χιλιάδες, που πήγαν εχθές και πήραν μέρος στη διαδικασία. Είπαμε να μην λέμε μόνο τα στραβά: Μπράβο τους....

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Ας σιωπήσουμε..


Μας έχω βαρεθεί !
Γιατί η κυβέρνηση δεν προχωρά με πιο γοργά βήματα. Γιατί προχωρά τόσο γρήγορα και μας αιφνιδιάζει. Γιατί παίρνει μέτρα. Γιατί δεν παίρνει μέτρα. Γιατί βοηθάει αυτούς και όχι κι εμάς. Γιατί δεν φορολογεί αυτούς. Γιατί δεν απαλλάσσει εμάς. Γιατί ο πρωθυπουργός δεν κινείται. Γιατί ο πρωθυπουργός πάει ταξίδια. Γιατί η υπουργός φοράει αυτά τα παπούτσια. Γιατί δεν μας καταδέχεται ο υπουργός. Γιατί δεν μειώνει τον δημόσιο τομέα. Γιατί δεν κάνει προσλήψεις στον δημόσιο τομέα. Γιατί δεν τα παίρνει απ’ τους έχοντες. Γιατί φορολογεί τους έχοντες. Γιατί φορολογεί την εκκλησία. Γιατί δεν φορολογεί την εκκλησία. Γιατί δεν συμμορφώνεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί δεν πάει κόντρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί δεν μας ρωτάει. Γιατί μας ρωτάει. Γιατί αργεί. Γιατί βιάζεται. Αμάν !!!! Μας βαρέθηκα !!…
Για μπείτε παρακαλώ στην διαβούλευση για τις προσλήψεις των εκπαιδευτικών. Όχι μπείτε, να δείτε. Μπείτε να δείτε τι γράφουν, πώς διαβουλεύονται, πώς σκέπτονται, οι δάσκαλοι των παιδιών μας: ‘Κυρία Υπουργέ. Για να βελτιώσετε το άρθρο τάδε, πρέπει να διαβάσετε το παρακάτω μακρινάρι, στο οποίο εξηγώ την προσωπική μου ιστορία, η οποία είναι ενδεικτική για όλη την Ελληνική κοινωνία, με λίγα λόγια κυρία Υπουργέ μου, πριν νομοθετήσετε παρακαλώ, ελάτε στο σπίτι, να σας κεράσουμε και λικέρ, και να σας θέσουμε το πρόβλημα με το δικό μας ονοματεπώνυμο. Διορίστε εμάς πρώτα κυρία Υπουργέ, κι αφήστε τους υπόλοιπους να κουρεύονται, διότι μαύρο φίδι που σας έφαγε, δεν πρόκειται να σας ξαναψηφίσουμε, θα ψηφίσουμε τον Σαμαρά, που είναι και απ’ τα μέρη μας, και πολύ τον εκτιμούμε’…
Για μπείτε στην τελευταία ανάρτηση της Αφροδίτης Αλ Σαλέχ. Όχι μπείτε. Μη διαβάσετε την ανάρτηση. Όχι. Διαβάστε τα σχόλια. Να δείτε πόσο αντιρατσιστές είμαστε. Πόσο σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή. Πόσο Ελληναράδες υπερήφανοι για τα υπερ-καθαρά γονίδιά μας είμαστε. Πώς μπορούμε να συνδυάσουμε τον Ξένιο Δία και να τον κάνουμε αχταρμά με την ξενοφοβία την ίδια ακριβώς στιγμή. Μπείτε να θαυμάσετε με πόση γενναιότητα αφήνουμε ανώνυμα βρωμερά υπονοούμενα. Πόση ανοησία χρειάζεται για να μην βλέπουμε ούτε την ίδια μας την τύφλα…
Ας κοιταχτούμε όλοι μας στον καθρέφτη. Όχι. Όχι μην κλείνετε τα μάτια σας. Ανοίξτε τα με θάρρος. Για να μετρήσουμε όλοι –πρώτος εγώ ο ίδιος- πόσες φορές παρανομήσαμε σήμερα. Ας μάθουμε να μην αφήνουμε μέχρι και τη ..γιαγιά μας στο πεζοδρόμιο να μας κρατάει τη θεσούλα μην και περπατήσουμε δυο βήματα μέχρι το σαράβαλό μας. Ας μάθουμε να αλλάζουμε τον καταλύτη μας πριν να αφήνει ραδιενέργεια πίσω του, ας μάθουμε να οδηγούμε κι όχι να μοστράρουμε. Ας μάθουμε να μην αφήνουμε στη μύτη του γείτονα τα σκουπίδια μας επειδή έτσι μας βολεύει. Ας μάθουμε να μην μολύνουμε, ας μάθουμε να δεχόμαστε ΧΥΤΑ και στη δική μας περιοχή, μιας και οι άλλοι δεν κατούρησαν στο πηγάδι. Ας μάθουμε να μην χτίζουμε τα αυθαίρετά μας, να μην κλείνουμε τους ημιυπαίθριούς μας, να μην καίμε τα δάση μας για να τα περιφράξουμε μετά. Ας μάθουμε να κόβουμε και καμιά απόδειξη στο μαγαζάκι μας, στο ιατρείο μας, στο καφενείο μας κι όχι να κλέβουμε όσα, όπου, κι όπως μπορούμε περισσότερα, ζητώντας ταυτόχρονα να τα πληρώσουν όλα οι άλλοι. Ας μάθουμε να μην λαδώνουμε τον εφοριακό, τον αστίατρο, τον πολεοδόμο για να κλείσει τα μάτια του στην παρανομία μας. Ας μάθουμε να μην λουφάρουμε, να δουλεύουμε χωρίς να παίζουμε πασιέντζα, λύνοντας σουντόκου και διαβάζοντας αθλητική. Ας μάθουμε τον κανακάρη μας πως στο σχολείο δεν πάει μόνο για να κάνει κατάληψη. Ας τον μάθουμε πως η μαγκιά με τα λεφτάκια του μπαμπά είναι τζάμπα. Ας πάψουμε να τον χαϊδεύουμε, να τον προετοιμάζουμε πως έτσι κι αλλιώς, κάποιος μπάρμπας στην Κορώνη θα βρεθεί και θα τον βολέψει κάπου, θα τον κάνει ‘στέλεχος’, πως θα επιβλέπει άλλους να κάνουν τη δουλειά κι εκείνος θα εισπράττει. Ας μάθουμε να μην ζητάμε όλο και περισσότερους, μισθούς, αποζημιώσεις, επιδοτήσεις, προνόμια, απαλλαγές. Ας καταλάβουμε επιτέλους πως οι κουτόφραγκοι δεν θα είναι για πάντα κουτόφραγκοι να χρηματοδοτούν την κουτοπονηριά μας, την αναξιοπιστία μας, την τεμπελιά μας, την Ελληνική μας ..λεβεντιά !!!…
Θα μπορούσα, θα μπορούσαμε όλοι, να προσθέτουμε στον κατάλογο άπειρα παραδείγματα. Δεν τελειώνει. Είναι σκληροί οι καθρέφτες..
Μας βαρέθηκα. Όλους μας. Κι εμένα τον ίδιο, το επαναλαμβάνω. Γιατί μέχρι να τα μάθουμε όλα τα παραπάνω. Μέχρι να τα κάνουμε πράξη. Μέχρι να βρούμε σαν λαός το μέτρο μας. Τη λογική μας. Ε. Ας σιωπήσουμε τουλάχιστον, κι ας αφήσουμε εκείνους που ανέλαβαν την βαριά ευθύνη –στη θεσούλα των προηγούμενων που μπροστά στα δύσκολα την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια- να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα, να προσπαθήσουν για το καλύτερο.

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Μνημείο Συνδικαλιστικής Αγένειας


Αντιγράφω ολόκληρη την επιστολή που έστειλε το συνδικαλιστικό όργανο των Πτυχιούχων Μηχανικών εργαζομένων ΔΕΗ στην Υπουργό Περιβάλλοντος, χθες, 26-11-2009:


ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Nov 26th, 2009
Προς
Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας &
Κλιματικής Αλλαγής
κ. Τ. Μπιρμπίλη
Προς
Υφυπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας &
Κλιματικής Αλλαγής
κ. Ι. Μανιάτη
Με «πολύ χαρά», τις τελευταίες μέρες βλέπουμε ένα καταιγισμό «βαρύγδουπων» άρθρων εναντίον του «κακού λιγνίτη», σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, σχετικά με δηλώσεις «ανθρώπων σας», που μπαινοβγαίνουν στο Υπουργείο που εσείς ηγείσθε και αρκετοί από αυτούς είναι και σύμβουλοί σας.
Μόνο που αυτά τα «λαχανί» ανθρωπάκια (λαχανί λόγω των οικολογικών ανησυχιών τους) που εμφανίζονται με ιδιότητες βαρυσήμαντες όπως «υπεύθυνος εκστρατειών πολιτικής του W W F» ( στρατηλάτης) ο ένας, «υπεύθυνος για θέματα ενέργειας της Greenpeace» ο άλλος, θα πρέπει να μάθουν αν δεν ξέρουν, ότι για 60 περίπου χρόνια η Χώρα μας έχει ασφάλεια επάρκειας σε ηλεκτρενέργεια και φθηνή KWH από την ΔΕΗ που αξιοποίησε και αξιοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το εθνικό μας καύσιμο, τον λιγνίτη.
Κυρία Υπουργέ & Κύριε Υφυπουργέ, μάθετε ότι και εμείς ως εργαζόμενοι στη ΔΕΗ έχουμε οικολογικές ανησυχίες, γιατί και εμείς παιδιά μεγαλώνουμε και ασφαλώς θέλουμε ένα καλύτερο αύριο.
Επανειλημμένως σας έχουμε δηλώσει ότι συμφωνούμε στην ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, άλλωστε η ΔΕΗ πρωτοστάτησε και σε αυτόν τον τομέα, όχι μόνο στη Χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη.
Πολιτικές όμως διαφόρων κυβερνήσεων, την «σταμάτησαν» σε αυτό τον σημαντικό τομέα, προκειμένου να αναπτυχθούν «λαχανί» επιχειρηματίες ιδιώτες και σε αυτόν, χρησιμοποιώντας το «κnow hοw» της ΔΕΗ που απλόχερα τους έδωσαν οι Διοικήσεις της, κατόπιν εντολής «άνωθεν». Έτσι για την ιστορία.
Κυρία Υπουργέ, Κύριε Υφυπουργε
Τα συμφέροντα στην υπόθεση της Ηλεκτρενέργειας, ξέρουμε όλοι μας, ότι είναι τεράστια και αυτές οι πρωτοβουλίες των «ανθρώπων σας», μας κάνουν ιδιαίτερα καχύποπτους.
Θα πρέπει να μάθετε αν δεν ξέρετε, ότι το προηγούμενο διάστημα ως εργαζόμενοι στην Μεγαλύτερη Επιχείρηση της Χώρας, αναγκασθήκαμε να προχωρήσουμε σε έντονες αγωνιστικές κινητοποιήσεις, γιατί με πρόσχημα τον «ανταγωνισμό», κάποιοι προσπάθησαν να κάνουν τη ΔΕΗ πολύ μικρή, με διάφορες μεθόδους, προκειμένου να νιώσουν ασφάλεια οι ιδιώτες ψευτοεπενδυτές.
Δυστυχώς βλέπουμε και σήμερα, με άλλη μεθοδολογία, ότι κάποιοι άλλοι τώρα συνεχίζουν να παλεύουν για το «κόντημα» της ΔΕΗ, χρησιμοποιώντας αυτά τα «λαχανί» ανθρωπάκια σας, ως «λαγούς» με πρόσχημα την ρύπανση, ώστε να αναγκάσετε τη ΔΕΗ σε σβήσιμο μονάδων, προκειμένου μονάδες βάσης να είναι μόνο αυτές των ιδιωτών δηλαδή του εν δυνάμει καρτέλ της Ηλεκτρενέργειας και η μεγάλη ΔΕΗ να γίνει ο «καρπαζοεισπράκτορας» της όλης ιστορίας.
Απ’ ότι φαίνεται η «τιμή» αυτών των «λαγών συμβούλων σας» είναι χαμηλή και προκύπτει από το πόσο βιάζονται να γίνουν επικίνδυνοι.
Κυρία Υπουργέ αν δεν τους διώξετε εδώ και τώρα, σημαίνει ότι τους αβαντάρετε.
Μας ρίξατε το γάντι και σας δηλώνουμε ότι ήδη το σηκώσαμε.
Η υπόθεση της ηλεκτρενέργειας δεν είναι «γιορτή των ερωτευμένων», όλο λουλουδάκια, πουλάκια και τιτιβίσματα, όπως εσείς θέλετε να παρουσιάσετε.
Σοβαρευτείτε και σκύψτε το κεφάλι επάνω στα ζητήματα, σηκώστε τα μανίκια όπως λέει ο Πρωθυπουργός και δουλέψτε ώστε η ΔΕΗ να αναπτύξει το επενδυτικό της πρόγραμμα, να αντικατασταθούν άμεσα μονάδες ρυπογόνες, με νέες σύγχρονες αντιρρυπαντικής τεχνολογίας , με καύσιμο τον λιγνίτη ώστε να συνεχίσουμε να έχουμε ασφάλεια ως Χώρα σε αυτές τις δύσκολες εποχές για τα ενεργειακά ζητήματα.
Κλείνοντας, έτσι απλά για την ενημέρωσή σας:
Εσείς είστε Υπουργοί της Κυβέρνησης του Ελληνικού λαού και όχι ενδιάμεσοι.
Καλό το περιβάλλον και συμφωνούμε απόλυτα με την ανάπτυξη των ΑΠΕ και τους στόχους του 20-20-20 για το 2020.
Θα συμφωνήσουμε σε κάθε πρωτοβουλία σας (παρακολουθούμε), προκειμένου να σταματήσουν τα φαινόμενα Ασωπού τον οποίο κάποιοι τύποι ιδιώτες έχουν γεμίσει με καρκινογόνες ουσίες και ενώ υποτίθεται ότι έπαιρναν πρόστιμα, ως δια μαγείας εξαφανίζονταν. Τα φαινόμενα αυτά να σταματήσουν εδώ και τώρα. «Ασωποί» στην Χώρα μας δυστυχώς υπάρχουν πολλοί.
Θα συμφωνήσουμε σε κάθε πρωτοβουλία σας, για μεγάλη ΔΕΗ με βασικό καύσιμο, το Εθνικό μας καύσιμο τον λιγνίτη.
Συμφωνούμε με το Rock ντύσιμό σας και με τις «γνώσεις» σας.
Την συμμετοχή μας αν τη θέλετε θα την έχετε. Την ανοχή μας την έχετε.
Μην κάνετε όμως το λάθος και το θεωρήσετε αδυναμία μας.
Η ΔΕΗ και η ηλεκτρενέργεια δεν είναι «εντελβάϊς» ούτε «ορχιδέες».
Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ και ο Ελληνικός Λαός δεν είναι «αγρότες που μόνοι ψάχνουν».
Και από σκληρό Rock αν χρειαστεί ξέρουμε και «διδακτορικό» του πεζοδρομίου αποκτούμε όταν έχουμε δίκιο.
ΠΡΟΣΕΞΤΕ κυρία Υπουργέ : THE GAME IS OVER.

Για το Δ.Σ.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Κ. ΒΑΡΣΑΜΗΣ Κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ


Να είναι, άραγε, η αγένεια ιδιότητα του πτυχιούχου; Tου μηχανικού; Tου συνδικαλιστή;..

Τα συμπεράσματα δικά σας..

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2009

Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός !...


Καθώς η ‘κούρσα διαδοχής’ (βλέπε μηχανισμοί, αλισβερίσι, ταξίματα, κλπ) στη Νέα Δημοκρατία φτάνει στον τερματισμό της, να κάνω κι εγώ κάποια σχόλια, παρά το γεγονός πως ποτέ δεν υπήρξα ψηφοφόρος της. Καμιά φορά το ‘αδιάφορο’ μάτι ίσως βλέπει πιο καθαρά..

1. Ο κ. Σαμαράς χρωστά το ‘ρεύμα του’ στα βαρίδια της κ. Μπακογιάννη. Αν δεν υπήρχε στη βάση η ‘αλλεργία Μητσοτάκη’, αν συγκρουόταν ο κ. Σαμαράς με κάποιον άλλο, καμία τύχη δεν θα είχε ο καιροσκόπος αυτός της πολιτικής. Ισχυρίζεται πως θα ‘καθαρίσει’ την παράταξη, αλλά κανείς δεν του θυμίζει πως εάν ‘πάρει πίσω’ τα ‘σκουπίδια’ του Καρατζαφέρη, μάλλον θα την ‘βρωμίσει’.
2. Τα ‘βαρίδια’ της κ. Μπακογιάννη είναι γνωστά σε όλους. Μέχρι εδώ η ‘μοίρα ήταν σκληρή μαζί της’ το παραδέχομαι. Ισχυρίζεται πως είναι ‘καταλληλότερη’ να επανακτήσει το ‘κέντρο’, αλλά αποσιωπά πως η ‘αλλεργία Μητσοτάκη’ είναι ..πανελλήνιο, διακομματικό σύνδρομο. Τα λάθη της: Βιάστηκε πολύ να χαρεί, βιάστηκε πολύ να επικαλεστεί το καταστατικό, βιάστηκε πολύ να μαζέψει τις 1000 (!) υπογραφές, βιάστηκε πολύ κι ο ..απερχόμενος να προκαταλάβει τις διαδικασίες. Απ’ την πολύ βιασύνη της όμως, ίσως τώρα να είναι ..αργά.
3. Υπερεκτιμήθηκε ο κ. Αβραμόπουλος, υπερεκτιμήθηκε και η ‘επίδραση’ που είχε η αποχώρησή του (βλέπε ‘όσα δε φτάνει η αλεπού’..) στις ψήφους του κ. Σαμαρά. Ο κ. Αβραμόπουλος παραμένει στη συνείδηση του κόσμου ανύπαρκτος. Ο ‘κύριος τίποτε’, άλλη μια φορά. Ο κ. Σαμαράς δεν έπρεπε να αποδεχθεί καν, να βγει μαζί του στα κανάλια.
4. Φανερό είναι πως η παράδοξη –αν όχι ανόητη- στάση του κ. Ψωμιάδη να ‘παραμείνει μέχρι τέλους’ στην κούρσα, συμπεριλαμβάνεται στα πλάνα του, για τις μελλοντικές κινήσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση. Κατά τα άλλα, τολμά ο πολιτικός νάνος να λέει πως ‘μένει’ για την …ενότητα !
5. ‘Κυανόκρανοι’ είναι ο υπερβολικά ευγενής χαρακτηρισμός των ‘ουδετέρων’ που περιμένουν να δουν ποιος θα πάρει κεφάλι για να γίνουν ένθερμοι, εκ των υστέρων, υποστηριχτές του. Θα έπρεπε τα ονόματά τους να αναγραφούν σε μαύρη λίστα και να μην τους ξαναψηφίσει κανείς νεοδημοκράτης ποτέ !
6. Η στήριξη της κ. Μπακογιάννη εκ μέρους του κ. Καρατζαφέρη, πιθανώς να της κάνει περισσότερο κακό. Πιθανώς να της κάνει καλό, εάν επεκταθεί σε πιο ..πρακτικές δράσεις των ψηφοφόρων του ΛΑ.Ο.Σ.

Αυτές είναι δικές μου σκέψεις..
Ο ‘καθρέφτης’, ερωτηθείς, απέφυγε να απαντήσει. Ως εκ τούτου, δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά, ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Ν.Δ. Κοντά είναι η Κυριακή. Θα δούμε…

ΥΓ. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι άσχετος, αλλά ταιριάζει τόσο πολύ που δεν μπόρεσα να του ..αντισταθώ. Ελπίζω, οι νεοδημοκράτες φίλοι, να με συγχωρήσουν.

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Η γενιά των 700 ευρώ, για το ασφαλιστικό..


Προσυπογράφω 100% το πιο κάτω κείμενο, που αναρτήθηκε χθες το βράδυ. Ελπίζω να το έχουν στείλει ήδη στον Πρωθυπουργό και στον Υπουργό Εργασίας..
Ασφαλιστικό. Ο χορός των βαμπίρ καλά κρατεί !

Ξεκινάει σήμερα ο διάλογος για το ασφαλιστικό. Οι εκπρόσωποι των "βαμπίρ" θα βρεθούν για πολλοστή φορά στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με τελικό πάντα στόχο το πως ΔΕΝ θ' αλλάξει το σύστημα.
Κανείς δεν πρόκειται να μιλήσει για την ανάγκη μίας ριζικής αλλαγής στο εθνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Τη μετάβαση σε ένα νέο ασφαλιστικό μοντέλο, για παράδειγμα το μικτό, με έναν πυλώνα βασικής σύνταξης αναδιανεμητικής λογικής και έναν πυλώνα προσωπικής αποταμίευσης κεφαλαιοποιητικής λογικής. Εν μέσω κρίσης και ενώ αναζητείται διέξοδος κανείς δεν πρόκειται να επιχειρήσει μια τομή, ανάλογη με τη δημιουργία του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και συγκεκριμένα του ΙΚΑ πριν από 70 περίπου χρόνια.
Η Κυβέρνηση θα κάνει λόγο για ήπιες αλλαγές έπειτα από συναίνεση, τονίζοντας παράλληλα τη βούλησή της να μην προβεί σε αιφνιδιασμούς. Ήδη, ο Υπουργός Απασχόλησης, χωρίς να έχει πει τίποτα το σημαντικό ακόμα σχετικά με την κατεύθυνση της επικείμενης μεταρρύθμισης, προσπαθεί να καθησυχάσει τους πολίτες και συγεκριμένα τις ευνοημένες γυναίκες του Δημοσίου που ανησυχούν μια κι έχουν μάθει να εγκαταλείπουν τον εργασιακό βίο από τα 50 και τα 55.
Τα συνδικάτα θα υπογραμμίσουν για πολλοστή φορά την ανάγκη πάταξης της εισφοροδιαφυγής και θα ζητήσουν αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για να σωθεί το σύστημα.
Η Αριστερά, η οποία έτσι κι αλλιώς δε συμμετέχει σε "στημένες" διαδικασίες, θα καταγγείλει εκ των προτέρων την επικείμενη λαίλαπα που συνεπάγεται το άνοιγμα του διαλόγου για τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων.
Η κεντροδοδεξιά, απορροφημένη στα του οίκου της και ύστερα από μια απόλυτα αποτυχημένη ασφαλιστική μεταρρύθμιση πριν από δύο χρόνια, θα αργήσει να βρει το βηματισμό της. Άραγε ποια είναι η άποψη των δύο υποψηφίων για το νούμερο ένα οικονομικό και κοινωνικό ζήτημα στη χώρα μας;
Τα παραδοσιακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κάνουν ήδη το παιχνίδι τους, υψώνοντας στο δημόσιο διάλογο τα γνωστά σκιάχτρα. Αύξηση ορίων ηλικίας και μείωση συντάξεων.
Εδώ και χρόνια ο χορός των βαμπίρ καλά κρατεί.
Η γενιά της εισφοροδιαφυγής, των ανισοτήτων και της πρόωρης συνταξιοδότησης, ντυμένη με μπλε, πράσινο, κόκκινο κομματικό, συνδικαλιστικό ή δήθεν αμερόληπτο επαγγελματικό μανδύα, αφού έδωσε στους γονείς της μια σύνταξη φτώχειας στον ΟΓΑ, θέλει τώρα να κληροδοτήσει στα παιδιά και τα εγγόνια της ένα πλήρως χρεοκοπημένο ασφαλιστικό σύστημα. Αφού διατήρησε για τον εαυτό της το προνόμιο να φεύγει από την εργασία νωρίς, λαμβάνοντας περισσότερα από όσα έχει συνεισφέρει, θέλει τώρα να επιβάλει στους νέους και τις μελλοντικές γενιές να πληρώνουν τα σπασμένα για μια ολόκληρη ζωή, απλά και μόνο επειδή δεν έχει το θάρρος να αντιμετωπίσει με ειλικρίνεια την πραγματικότητα.
Ποια είναι αυτή;
α. Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, γνωστό και ως βισμαρκικό, χάρη στις στρεβλώσεις και τις παθογένειές του δεν έχει να πληρώσει συντάξεις με αποτέλεσμα το κράτος να δανείζεται με επαχθείς όρους για ν' αντεπεξέλθει στις βασικές του υποχρεώσεις απέναντι στους ασφαλισμένους. Ο αρμόδιος Υπουργός έδωσε στοιχεία στη δημοσιότητα σύμφωνα με τα οποία προκύπτει ότι μόλις το 66% των εσόδων των ταμείων ασφάλισης χρηματοδοτήθηκε από εισφορές, το υπόλοιπο 34% ήταν δάνεια και κρατικές ενισχύσεις.
β. Μεσοπρόθεσμα, σε μία δεκαετία από τώρα, θα έχουμε έκρηξη συντάξεων, όμως το κεφάλαιο που απαιτείται για την κρίσιμη πενταετία 2020-2025 δεν έχει συσωρευτεί ούτε κατά το ελάχιστο. Μόνο το 2025 υπολογίζεται ότι θα βγουν στη σύνταξη 120 χιλιάδες άτομα. Το ασφαλιστικό μας σύστημα είναι από τα ανεπαρκέστερα όχι μόνο ως προς τις τελικές υπηρεσίες που παράγει, αλλά και τα αποθέματα πόρων για τη χρηματοδότηση των συντάξεων λόγω των μαζικών αποχωρήσεων οι οποίες αναμένεται να εκδηλωθούν σε μια δεκαετία από σήμερα.
γ. Μακροπρόθεσμα, το 2050, το συνταξιοδοτικό μας σύστημα που σήμερα απορροφάει ήδη το 12% του ΑΕΠ ώντας ένα από τα ακριβότερα στην Ευρώπη, θα απορροφάει το 24% του ΑΕΠ.
δ. Η πληθυσμιακή γήρανση με τη χειροτέρευση του λόγου εργαζομένων προς συνταξιούχους και τη ραγδαία αύξηση των δαπανών για περίθαλψη και υγεία, είναι η βασική αιτία επιδείνωσης του ασφαλιστικού προβλήματος. Το σύστημα γερνάει και δεν μπορεί να αυτοχρηματοδοτηθεί. Όπως έχουν δείξει όλες ανεξαιρέτως οι αναλογιστικές μελέτες, ακόμα και του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, η καλύτερη διαχείριση και η πάταξη της εισφοροδιαφυγής, ακόμα κι αν επιτευχθούν στον απόλυτο βαθμό, δεν ισοσκελίζουν το σύστημα. Μάλιστα, ακόμα και με μηδενική εισφοροδιαφυγή γνωρίζουμε ότι μόνο το ΙΚΑ τρέχει ελλείμματα άνω του 1% ανά έτος με προοπτική αυτά να ξεπεράσουν το 2% μεσοπρόθεσμα και το 7% μακροπρόθεσμα.
ε. Η εισφοροδιαφυγή είναι εγγενές χαρακτηριστικό του ασφαλιστικού μας συστήματος. Έχουμε το χαμηλότερο μέσο εργασιακό βίο στην ΕΕ με μόλις 20 έτη εργασίας καθ' όλη τη διάρκεια της εργασιακής ζωής. Γιατί να αποκαλύψει και αντίστοιχα να πληρώσει κάποιος τα τα πλήρη χρόνια εργασίας από τη στιγμή που δεν έχει σημασία για τον τελικό υπολογισμό της σύνταξης;
στ. Η ανισότητα είναι κι αυτή εδώ και χρόνια μια εδραιωμένη κατάσταση. Έχουμε συνταξιούχους πολλών ταχυτήτων. Δημοσίου, ελεύερων επαγγελματιών, αγροτών και ειδικών ομάδων, όπως οι τραπεζικοί και οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ. Οι συντάξεις δεν υπολογίζονται ανάλογα με το τι δίνει ο καθένας, αλλά ανάλογα με την ισχύ του συνδικάτου ή της επαγγελματικής ομάδας στην οποία ανήκει. Έτσι έχουμε συντάξεις που κυμαίνονται από το 10% ποσοστό αναπλήρωσης έως και 143%. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση με τα όρια ηλικίας και τις πάσης φύσεως παροχές. Έχουμε συνταξιούχους με καλές συντάξεις στα 45 και τα 50 και άλλους με πενιχρές σε ηλικία άνω των 65.
ζ. Οι όποιες μεταρρυθμίσεις επιχειρούνται αφορούν σε παραμετρικές αλλαγές εντός του υπάρχοντους συστήματος ασφάλισης, μερεμέτια δηλαδή, τα οποία είθισται να αφορούν σε χειροτέρευση των όρων ασφάλισης για τους νέους.
Τα βαμπίρ σκόπιμα αγνοούν την παραπάνω πραγματικότητα.
Είναι τέτοιος ο εθισμός τους στο σκοτάδι που δεν μπορούν να κοιτάξουν έστω και το πιο αμιδρό φως. Το ασφαλιστικό, το οποίο έχει τα κακά του χάλια, αποτελεί κυρίαρχο παράγοντα καθορισμού των μεσοπρόθεσμων δημοσιονομικών και κατ' επέκταση οικονομικών εξελίξεων στη χώρα μας. Παράγοντα ο οποίος επισκιάζει όλες τις άλλες προσπάθειες βελτίωσης της καθαρής θέσης του Δημοσίου, και ο οποίος θέτει σε αμφισβήτηση ακόμα και βασικά δικαιώματα της χρυσής γενιάς των μεσηλίκων που προηγουμένως θεωρούνταν κεκτημένα.
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ένα. Προκύπτει αβίαστα από την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε. Ας μην ανοίξει η κυβέρνηση απλά το ασφαλιστικό, ας επιχειρήσει να το αλλάξει ριζικά και αμετάκλητα.

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Από τον Φρέντυ, στην Ναταλία !...


Πλήθος προβλημάτων θα έχουν, ασφαλώς, να επιλύσουν, ο κ. Παύλος Γερουλάνος και η κ. Αγγελική Γκερέκου, ανάμεσα στα οποία κι εκείνο της Κρατικής τηλεόρασης. Δεν θα σκανδαλιστώ με τις αμοιβές του παραιτηθέντος Προέδρου, μπροστά στο Βατοπέδι άλλωστε, αυτός ήταν αρσακειάδα, ούτε θα ασχοληθώ εδώ με τα ‘εργασιακά’, τους αιώνιους συμβασιούχους, τα συνδικαλιστικά κλπ, θέλω να πω τις σκέψεις μου για το ‘μέσο’, την δύναμη και το περιεχόμενό του..
‘Βαστάει χρόνια αυτή η κολόνια’, εμείς οι παλιότεροι που ζήσαμε την τηλεόραση απ’ τις αρχές της, ξέρουμε ολόκληρη την ιστορία. Θυμόμαστε τον ‘Άγνωστο πόλεμο’ της χούντας, εκείνον τον ανεκδιήγητο Μαστοράκη, παράλληλα, όμως -τις ίδιες εκείνες ‘σκοτεινές’ εποχές- τις προσπάθειες του Φρέντυ Γερμανού, που από τότε έδειχνε πόσα είχε να προσφέρει. Ζήσαμε τις εντατικές κυριακάτικες αναμεταδώσεις του ασπρόμαυρου ποδοσφαίρου, στα πλαίσια της αποκοίμισης του λαού, παράλληλα όμως και την Αθλητική Κυριακή που ξεκινούσε ένας λαμπρός δημοσιογράφος, ο Διακογιάννης. Με νοσταλγία θυμόμαστε τον Μουρσελά να παλεύει με την λογοκρισία των συνταγματαρχών και να ‘περνάει’ στον αέρα το ‘Εκείνος κι εκείνος’ !
Η Δημοκρατία δεν φέρθηκε στην τηλεόραση με πολύ καλύτερο τρόπο: Το μονοπωλιακό κανάλι αποτελούσε για όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις φέουδο, εργαλείο κυβερνητικής προπαγάνδας, πεδίο βολής τοποθετήσεων ημετέρων, μαύρη τρύπα ανορθολογισμού, υπέρογκων δαπανών και ελλειμμάτων. Ωστόσο, παρά το κακό πρόσωπο και την χαμένη αξιοπιστία της ενημέρωσης που παρείχε, ταυτόχρονα στα κρατικά κανάλια άνθισε κι ένας κήπος δημιουργίας: Σκηνοθέτες, συγγραφείς, ταλαντούχοι ηθοποιοί, μας γοήτευσαν ενίοτε με ασπρόμαυρες μεταφορές κλασικής Ελληνικής λογοτεχνίας. Ο τηλεθεατής ‘διάβασε’ στην URANIA πρώτα, τον αιρετικό Καζαντζάκη του ‘Ο Χριστός ξανασταυρώνεται’, τον ερωτικό Καραγάτση του ‘Γιούγκερμαν’, τον ακαδημαϊκό Αθανασιάδη των ‘Πανθέων’. Και ενώ ο Ξυλούρης τραγουδούσε υπέροχα εκείνο το αλησμόνητο τραγούδι, (αν θυμάμαι καλά σε μουσική του Ξαρχάκου), των τίτλων των ‘Εμπόρων των Εθνών’ του Παπαδιαμάντη, οι μέρες του μονοπωλίου τέλειωναν σιγά-σιγά. Ερχόντουσαν οι ..μέλισσες.
Κλείνουν 20 χρόνια απ’ την έναρξη της ‘ελεύθερης’ τηλεόρασης. Ανόητος χαρακτηρισμός. Η έλευσή της πανηγυρίστηκε με τυμπανοκρουσίες. Επιτέλους, θα ακούγαμε ανεξάρτητες ειδήσεις. Θα απολαμβάναμε φρέσκα προγράμματα. Θα αποκτούσαμε πολυφωνία, δεν μας άρεσε ο ένας, μ’ ένα ‘ζαπ’, θα συντονιζόμαστε στον άλλο, και μετά στον επόμενο. Κι επιτέλους, μαζί με την συσκευή που θα αλλάζαμε -εν τη ευημερία μας- και η ζωή μας θα γινόταν ‘έγχρωμη’ ένα πράμμα…
Την συνέχεια την ξέρετε όλοι μάλλον. Η ‘ελεύθερη’ τηλεόραση έγινε ‘ιδιωτική’. Οι ανεξάρτητες φωνές έγιναν διαπλεκόμενοι καναλάρχες. Το περιεχόμενο, πολιορκημένο απ’ την δικτατορία των μετρήσεων, όλο και πιο κανιβαλικό, όλο και πιο ‘χυδαίο’, όλο και πιο φτηνό. Παρά την άπλετη ‘δημοκρατία’, ο Καραγάτσης, ο Παπαδιαμάντης κι ο Καζαντζάκης αναχώρησαν, έδωσαν τη θέση τους σε ξαναμμένες νοικοκυρές , σε αμερικάνικες σειρές όπου δαιμόνιοι αστυνομικοί συλλαμβάνουν τον ένοχο αναλύοντας το DNA που ο ανόητος εγκατέλειψε μαζί με το σπέρμα του, και σε ριάλιτι, όπου αθώα παιδιά καλούνται on camera να μας επιδείξουν ακόμη και το τι ακριβώς κάνουν στην τουαλέτα..
Με τον μεγάλο αυτό κύκλο –από τον Φρέντυ στην Ναταλία- να φαίνεται πως κλείνει, πεδίον δόξης λαμπρό ανοίγεται μπροστά στους αρμόδιους Υπουργούς. Ενώ, ήδη, η θέση του νέου Προέδρου έχει τεθεί σε ανοιχτή πρόσκληση ενδιαφέροντος στο opengov, δεν μπορώ να μην θυμηθώ, το θαύμα του ‘τρίτου’ –στο ραδιόφωνο-, δημιούργημα της τοποθέτησης του κατάλληλου άνδρα, στην κατάλληλη θέση.
Τολμήστε κύριοι υπουργοί. Τολμήστε να αγνοήσετε τις τηλεθεάσεις. Τολμήστε ανεξάρτητες αντικειμενικές, και κυρίως ουσιαστικές ειδήσεις. Δεν μπορεί τα Σαββατοκύριακα το καλοκαίρι να είναι δεύτερο θέμα τα τόπλες στις παραλίες. Τολμήστε, κι αφήστε ελεύθερους τους δημοσιογράφους. Τολμήστε να πάψετε να ‘μιμείστε’ τους ιδιωτικούς σταθμούς. Έχτε καλό υλικό στα χέρια σας. Άνετα μπορείτε να έχετε το καλύτερο, παιδαγωγικό ντοκυμαντέρ. Άνετα μπορείτε να έχετε την καλύτερη κινηματογραφική ζώνη (πιθανότατα την έχετε ήδη). Τολμήστε να φέρετε σε πιο προσιτές ώρες τις ποιοτικές εκπομπές. Η κα Φλέσσα ‘στα άκρα’ μας ξενυχτά κάθε φορά που την πετυχαίνουμε. Απολαμβάνουμε το ‘Η ζωή είναι αλλού’ της κυρίας Κυριακοπούλου. Και οι δυο τους, επιτέλους, καλούν ΕΝΑΝ σοβαρό άνθρωπο, και κυρίως τον ΑΦΗΝΟΥΝ να μιλήσει. Ας με συγχωρήσουν κι άλλες πολύ καλές εκπομπές, που δεν τις αναφέρω λόγω χώρου (Μονόγραμμα, Παρασκήνιο, Εξιστορείν, κλπ). Καταργήστε τις ‘πολιτικές’ συζητήσεις, όπου ακολουθώντας τη συνταγή της ‘ζούγκλας’ του κ. Τριανταφυλλόπουλου, καλούνται 10 (!!) ‘αντίπαλοι’ να ‘συζητήσουν’ ΕΝΑ θέμα, με μοιραίο αποτέλεσμα, κάποια στιγμή να μην ακούγεται το παραμικρό, να μην καταλήγει ποτέ, κανείς, σε τίποτε !…

Δεν μιλώ ως ειδικός, δεν είμαι άλλωστε, σαν τηλεθεατής μιλώ. Η κρατική τηλεόραση πρέπει να αποτελέσει το από καιρού χαμένο μέτρο μας. Να επανατοποθετήσει τον πήχη. Με την ποιότητα των ιδιωτικών σταθμών σε χαμηλό βαρομετρικό, με τα οικονομικά τους να περιορίζονται λόγω ύφεσης, είναι αυτή, τώρα, μια μοναδική ευκαιρία, να γράψετε ιστορία..

ανάσα #1..

video

J.S.Bach, 'Air in G'

Καλύτερα να το ακούσετε βράδυ..

Του πάει κάτι ζεστό (τσάϊ με γιασεμί;;), επιτρέπονται τα οινοπνευματώδη, αλλά κάτι ελαφρύ (άσπρο κρασί, άντε μέχρι κανένα μαρτίνι). Απαγορεύεται αυστηρά η μπύρα (δεν του πάει καθόλου)..

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν..


Ένα απ' τα μεγάλα 'μέτωπα' που άνοιξε η νέα κυβέρνηση είναι το συμμάζεμα των δαπανών του Δημόσιου τομέα. Πρόκειται για τον μεγάλο ασθενή της οικονομίας μας. Διογκωμένος υπέρμετρα, με χαμηλή αποτελεσματικότητα, με την διαφθορά να τον χαρακτηρίζει , εκεί ακριβώς που θα έπρεπε να αποτελεί παράγοντα αντικειμενικότητας και αξιοκρατίας, στην πραγματικότητα αποτελεί μια μαύρη τρύπα, που 'καταπίνει' τους πόρους που είναι αναγκαίοι για την πολυπόθητη έξοδο απ' την ύφεση.


Οι νοοτροπίες νόσησαν: Πώς φτάσαμε στο σημείο να αποτελεί για τους περισσότερους ο διορισμός στο δημόσιο το απόλυτο 'ελληνικό όνειρο'; Γιατί ο κάποτε κακοπληρωμένος και 'ξεχασμένος' υπαλληλάκος έφτασε στις μέρες μας να είναι, σχετικά με τον συνάδελφό του του ιδιωτικού τομέα, σε προνομιακή θέση; Και, κυρίως, γιατί ο άλλοτε φιλότιμος, εργατικός, σχεδόν υπερήφανος για το πόστο του 'λειτουργός' μετετράπει στον σημερινό 'ωχαδελφιστή', στον έτοιμο να διαφθαρεί στην θέα του όποιου κέρδους ανθρωπάκο, στον με ύφος χιλίων καρδιναλίων ευθυνόφοβο πασαδόρο κάθε καθήκοντος και προσφοράς;


Ασφαλώς και έφταιξαν οι εκάστοτε κυβερνώντες. Όταν χρησιμοποιείς το δημόσιο σαν ένα είδος 'παροχής', όταν το φιξάρεις με 'δικούς' σου για να βολευτείς στην βουλευτική σου εδρούλα, όταν το θεωρείς κομματικό σου φέουδο, αναμφίβολα και την αξιοκρατία θα διαταράξεις, και την αποδοτικότητα. Απ' την άλλη, όταν δεν το θωρακίσεις με τους κατάλληλους θεσμούς, μοιραίο είναι πως θα το διατρήσει πανεύκολα η διαφθορά, η συναλλαγή, το μαύρο χρήμα. Τέλος, όταν, αγνοώντας βασικούς, στοιχειώδεις κανόνες διοίκησης, δεν εφεύρεις τον κατάλληλο συνδυασμό κινήτρων και αντικινήτρων, βέβαιο είναι πως θα μετατρέψεις τον δημόσιο υπάλληλο σε ..'δημόσιο υπάλληλο' με την κακή έννοια που έχει αποκτήσει ο όρος.


Ήταν στραβό το κλίμα...: Mε την ανεργία 'έξω' να πλησιάζει το 10%, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις να 'απειλούν', το ασφαλιστικό να επιτείνει την ανασφάλεια και τις αμοιβές, κυρίως των νέων, να βαφτίζουν την 'γεννιά των 700 ευρώ', ο δημόσιος υπάλληλος φαντάζει προνομιούχος. Και δεν σταματά εδώ. Θωρακισμένος πίσω απ' την 'μονιμότητα' -κατάκτηση αγώνων που καθόλου δεν επιθυμώ να αμφισβητήσω επί της αρχής-, με την πάροδο των ετών, έκανε και ο ίδιος κακή χρήση της συνδικαλιστικής του δύναμης, με τα κόμματα να υποδαυλίζουν τις ενίοτε εκβιαστικές του διεκδικήσεις, καταφέρνοντας να αποκομίσει όλο και περισσότερα προνόμια, εισοδηματικά και ασφαλιστικά, σε σχέση με τον άοπλο και αδύναμο ιδιωτικό υπάλληλο.


Τί λοιπόν πρέπει να πράξει η νέα κυβέρνηση; Πώς να περιορίσει τα κακώς κείμενα; Αρκεί το κλείσιμο της πόρτας (όλα μέσω ΑΣΕΠ) και η σταδιακή μείωση του όγκου; Αρκούν τα 'κατασταλτικά' μέτρα, το 'πόθεν έσχες', η κατάργηση των αποσπάσεων και των stage; Θα αρκέσει η τοποθέτηση των 'άριστων' Γενικών Γραμματέων ώστε όλα να λειτουργήσουν δια μιάς, ώστε ν' αλλάξουν οι 'προαιώνιες' νοοτροπίες, να εξαλειφθεί η 'λούφα', να μετατραπεί το 'δημόσιο' από τροχοπέδη σε μοχλό αλλαγής; Έχουν, τάχα, δίκιο οι 'ακραίες' φωνές που θεωρούν πως πρέπει να καταργηθεί η 'μονιμότητα'; Που βλέπουν σαν λύση την μείωση των μισθών κατά 10% (κάπου το διάβασα κι αυτό !), που πιστεύουν πως μόνο μέσα από δρακόντειες πειθαρχικές ποινές κι από πογκρόμ διώξεων θα 'συνετισθεί' ο 'τεμπέλης';;


Οι θεσμικές αλλαγές δεν αρκούν από μόνες τους, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έχουν μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Απ' την άλλη, οι ακραίες προτάσεις μόνο κακό μπορούν να προκαλέσουν, δεν την βγάζει την κάπα ο βοσκός, όσο κι αν φυσήξει ο κακός βοριάς..


Εδώ που φτάσαμε χρειάζονται υπερβάσεις. Όχι κατάθλιψη και εσωστρέφεια. Υπάρχουν μέσα στο δημόσιο οι δυνάμεις εκείνες που μπορούν να το αναστήσουν. Υπάρχουν οι εξυπηρετικοί υπάλληλοι που μας βοηθούν στα ΚΕΠ, ή σε άλλες υπηρεσίες. Υπάρχουν οι εκπαιδευτικοί -δάσκαλοι πραγματικοί- που παλεύουν για μια καλύτερη παιδεία. Υπάρχουν οι γιατροί στα αχανή μας νοσοκομεία, που δεν σε κοιτούν στην τσέπη. Υπάρχουν και 'καθαροί' εφοριακοί, και 'καθαροί' πολεοδόμοι, δεν μπορούμε όλους να τους τσουβαλιάζουμε. Με λίγα λόγια, υπάρχει -έχει επιζήσει και στο δημόσιο- αυτή η 'άλλη' Ελλάδα, οι άνθρωποι που μας κάνουν ακόμη να ελπίζουμε, δίπλα στους 'άλλους', τους βλέπουμε κι αυτούς γύρω μας, μας θεραπεύουν, μαθαίνουν γράμματα στο παιδί μας, μας εξυπηρετούν πρόθυμα στις υπηρεσίες με το αζημίωτο, χαμογελούν όταν τους λέμε 'ευχαριστώ'. Η νέα κυβέρνηση πρέπει να το ξέρει, πως χωρίς αυτούς, δεν θα καταφέρει να διορθώσει πολλά. Αυτό το αγέρι πρέπει να φυσήξει. Οι υπουργοί και τα νέα τους στελέχη, οφείλουν να σκύψουν, να ανακαλύψουν αυτούς τους ανθρώπους, να τους κάνουν σύμμαχούς τους. Πρέπει να σκύψουν να τους ακούσουν. Η πείρα τους είναι υπερπολύτιμη. Είναι γεμάτοι με ιδέες. Με κατάλληλα κίνητρα, με κατάλληλες τοποθετήσεις, οι 'δυνάμεις' αυτές πρέπει επιτέλους να άπελευθερωθούν. Να τους δώσουμε την δυνατότητα. Υπάρχει ακόμη το 'καλό'. Πρέπει να το αναδείξουμε..

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Ισονομία...


Παράδειγμα πρώτο: Τα stage. Τα καταργούμε. Σωστό. Ήταν 'όμηροι'. Ανασφάλιστοι. Δεν ήταν αγαθές οι προθέσεις τους. Το αποσιωπούν οι ίδιοι, μα πώς βρέθηκαν εκεί; Σε τί ήλπιζαν; Ασφαλώς όχι μόνο στις παρατάσεις. Σίγουρα και στην παράνομη μονιμοποίηση. Στο παραθυράκι. Στην παράκαμψη του ΑΣΕΠ με πλάγιο τρόπο. Απ την άλλη. Μόνο οι ίδιοι παρανόμησαν; Δεν ενέχονται και όσοι τους τοποθέτησαν; Δεν ενέχεται η ίδια η πολιτεία που έκανε κακή, κάκιστη χρήση του θεσμού; Επιχειρούμε ένα reset λοιπόν. Όλα μέσω ΑΣΕΠ. Σωστό κι αυτό. Αλλά, θίγουμε μόνο τους εργαζομένους. Προσοχή, δεν τους τιμωρούμε, δεν είναι 'ποινή', αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως βάζουμε χέρι στην τσέπη τους. Κι απ' την άλλη μεριά; Οι άλλοι ένοχοι; Το ίδιο το κράτος; Θα φτάσει μέχρι εκεί η βούληση μας;..

Παράδειγμα δεύτερο: Τα αυθαίρετα. Ναι. Να τα κατεδαφίσουμε. Σωστό. Μα οι ίδιες αντιρρήσεις. Έφταιγε μόνο ο ιδιοκτήτης; Μήπως έφταιγε κι ο μηχανικός; Mήπως κι ο υπάλληλος της πολεοδομίας; Η ΔΕΗ που έδινε ρεύμα; Η ΕΥΔΑΠ που έδινε νερό; Το κράτος που εισέπρατε τα τέλη διατήρησης; Πάλι το ίδιο ερώτημα: Η κατεδάφιση θίγει τελικά μόνο τον πολίτη. Θα φτάσουμε στην τιμωρία των υπολοίπων ενόχων; Πόσο πίσω είμαστε διατεθειμένοι να πάμε; Ως πού θα φτάσει, κι εδώ, η βούλησή μας;....

Τέτοια παραδείγματα δείχνουν πόσο μπερδεμένα είναι τα πράγματα. Η νέα κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει -εκτός από την βούλησή της να βάλει μια νέα αρχή- πως στο ζήτημα της τιμωρίας του παρελθόντος είναι αποφασισμένη να 'θίξει' όχι μόνο τον 'πολίτη' αλλά και τους υπόλοιπους ενόχους. Μπορούν να βρεθούν όσοι έπαιρναν εργαζομένους με stage. Μπορούν να βρεθούν οι μηχανικοί που έχτιζαν τα αυθαίρετα. Μπορούν να εντοπιστούν οι πολεοδόμοι που έβαζαν τις υπογραφές. Να ελαχιστοποιηθούν οι αποσπάσεις στο Παιδείας, αλλά μπορούν να βρεθούν και όσοι τις υπέγραφαν. Διότι κινδυνεύουμε να γίνει τραγικό ανέκδοτο το 'πρώτα ο πολίτης'..

Εκτός κι αν παραδεχθούμε πως το 'κράτος' δεν έχει καμιά ευθύνη, πως δεν ενέχεται για τίποτε, πως το τυπικά 'νόμιμο' είναι και ηθικό....

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Εδώ και τώρα !!


..‘Η διαφάνεια, η δίκαιη διανομή, η σωστή επένδυση των χρημάτων του Ελληνικού λαού στις ανάγκες του τόπου, θα συμβάλουν, καθοριστικά πιστεύω, μαζί με την αλλαγή του φορολογικού συστήματος, στη δημιουργία και φορολογικής συνείδησης στη χώρα μας. Να αισθάνεται ο κάθε Έλληνας, η κάθε Ελληνίδα, ότι οι φόροι πιάνουν τόπο, τα λεφτά του πιάνουν τόπο, ώστε να χτυπήσουμε την φοροδιαφυγή. Και σ' αυτό, θα χρειαστούμε τη συμμετοχή και τη συνευθύνη, τον πατριωτισμό κάθε Έλληνα και Ελληνίδας.’…
Τα παραπάνω λόγια, ανήκουν στον πρωθυπουργό. Τα συμπεριέλαβε στην ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο στις 5 Νοεμβρίου, πριν ο υπουργός οικονομικών παρουσιάσει τον προϋπολογισμό του 2010.
Στο δύσκολο οικονομικό τοπίο και ενώ ο ΣΕΒ δημοσιεύει νούμερα με φορολογικά στατιστικά στοιχεία, που δείχνουν ποιοι, πόσοι και πόσα πληρώνουν σε φόρους, αλλά κυρίως ποιοι, πόσοι και πόσα, δεν πληρώνουν, γίνεται ολοφάνερο πως η επιτυχία ή η αποτυχία της κυβέρνησης στο οικονομικό στοίχημα το οποίο έχει αναλάβει, θα περάσει αναγκαστικά απ’ τον ..στίβο της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής..
Η παράδοση είναι αρνητική. Απ’ την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα καμιά κυβέρνηση δεν κατάφερε να σκοτώσει το ..φοβερό τέρας. Οι περισσότερες προσπάθειες έγιναν για τα μάτια του κόσμου, δεν έπειθαν καν για την πρόθεσή τους. Άλλες αστόχησαν επειδή δεν είχαν λογική, συνήθως επιδίωκαν και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ακέραια. Κάποιες, τέλος, αποτελούσαν πειραματισμούς μαθητευόμενων μάγων..
Αποτέλεσμα όλης αυτής της ..ιστορίας, είναι ο Έλληνας να πιστεύει πως φόρους πληρώνει μόνο ο χαζός. Το θύμα. Να πιστεύει πως έξυπνος και επιτήδειος είναι όποιος κρύβει τα πιο πολλά απ’ το κράτος. Αρχίσαμε χαϊδεύοντας τον πλούσιο –για να κάνει τάχα επενδύσεις-, συνεχίσαμε δημιουργώντας την πιο διεφθαρμένη δημόσια υπηρεσία, την Εφορία και το ΣΔΟΕ (βάζοντας ..κακοπληρωμένους υπαλλήλους ανάμεσα στο κράτος και στο κεφάλαιο!?), προχωρήσαμε μετατρέποντας έναν ολόκληρο λαό σε ...μάγκα απατεωνίσκο και τελειώσαμε θριαμβευτικά με τον ίδιο τον υπουργό να θεωρεί το νόμιμο, ηθικό, και να τα χώνει ξεδιάντροπα στην λαίμαργη τσεπούλα του..
Τα λόγια του πρωθυπουργού δείχνουν την σωστή κατεύθυνση, το οραματικό, τον τελικό στόχο.
Ένα μόλις επίπεδο πιο ‘κάτω’, ο κος Παπακωνσταντίνου οφείλει να 'ξεχάσει' όλα τα οραματικά λόγια και να επικεντρώσει τις προσπάθειές του στο 'εδώ και τώρα'. Ως άλλος Ηρακλής, αιχμάλωτος του ..Ευρωπαίου Ευρυσθέα, πρέπει να βρει πρακτικούς και άμεσους τρόπους να σκοτώσει την φοβερή ...λερναία ύδρα ! Δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει τον Έλληνα να ..αποκτήσει φορολογική συνείδηση (τι είναι αυτούνο;;), να περιμένει να εμπεδώσει πως τα χρήματά του ξοδεύονται ορθολογικά, πως επιστρέφουν με μορφή δημόσιων υπηρεσιών, ούτως ώστε να τα δίνει με ..χαρά !..
Όλο αυτό αργεί κι ο υπουργός δεν έχει τόσο χρόνο..
Έξυπνα αντικειμενικά κριτήρια, ‘διασταυρώσεις’ με στοιχεία από ..παντού (τράπεζες, κάρτες, ασφαλιστικές, υπουργείο συγκοινωνιών, δίδακτρα, κλπ), εξαντλητικό ‘πόθεν έσχες’ για εφοριακούς, επόπτες, εφόρους και όσους άλλους εμπλέκονται, απλοποίηση (έως κατάργηση) του παντελώς άχρηστου και …ληστρικού Κώδικα Βιβλίων & Στοιχείων (ΚΒΣ), κατάργηση των απαλλαγών και των ειδικών φορολογήσεων, όλα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Πέραν αυτών, τέλος, –που λίγο πολύ έχουν αναγγελθεί- πιστεύω, πως για να συλληφθεί το ..ασύλληπτο, η μαύρη συναλλαγή, το φακελάκι, το ιδιαίτερο, η παραοικονομία, χρειάζονται και κίνητρα. Έχει να κερδίσει το κράτος εάν το ΦΠΑ που θα επιβαρυνθεί ο τελικός καταναλωτής (απ' τον ηλεκτρολόγο, τον υδραυλικό, τον ελαιοχρωματιστή), εκπίπτει απ' τον φόρο του. Έχει να κερδίσει το κράτος, εάν ο γονέας μπορέσει να εκπέσει ένα μέρος της αμοιβής του καθηγητή που κάνει ιδιαίτερο στο παιδί του.

'Πάμε' λοιπόν, εδώ και τώρα, διότι, μέχρι να …αποκτήσω την απαραίτητη …συνείδηση υπουργέ μου, θα έχουμε ..πτωχεύσει !!

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Γιάννης Κωνσταντινίδης


Ο Γιάννης Κωνσταντινίδης σας είναι πολύ γνωστός. Όχι, όμως, με το πραγματικό του όνομα, αλλά με το 'Κώστας Γιαννίδης'. Οι παλιώτεροι έχουμε σίγουρα ακούσει τραγούδια του, όπως τα 'Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου', 'Λές και ήταν χτές', 'Πάμε σαν άλλοτε', τραγούδια που στην εποχή τους έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Σας είναι πιθανώς άγνωστος, ο τόσο γνωστός αυτός συνθέτης, και η πραγματικά δημιουργική πορεία του στην Ελληνική κλασσική μουσική.
Γεννήθηκε στα 1903 στη Σμύρνη. Τα μουσικά του ακούσματα ήταν πλούσια. Η πόλη εκείνη τη χρυσή εποχή διέθετε 40 (!) θέατρα, όπου εκτός από θεατρικές παραστάσεις συχνά ανέβαιναν όπερες ή οπερέτες, πολλές φορές από θιάσους που έρχονταν απ' το εξωτερικό. Στην πόλη παίρνει και τα πρώτα μαθήματα (πιάνο και αρμονία) με δάσκαλο τον Δημοσθένη Μιλανάκη. Απ' το μετέπειτα έργο του είναι ολοφάνερο πως πρέπει να είχε επαφή με το δημοτικό τραγούδι και τα Σμυρνέικα τραγούδια.


Το 1922, λίγο πριν απ' την καταστροφή, διαφεύγει -με περιπετειώδη τρόπο- στην Γερμανία. Εκεί συνεχίζει τις μουσικές του σπουδές κοντά σε σπουδαίους δασκάλους: Πιάνο με τον Ρέσλερ, σύνθεση με τον Πάουλ Γιουόν, ενορχήστρωση με τον Κουρτ Βάιλ. Πέρα, όμως, απ' τις σπουδές του, το Βερολίνο του χαρίζει κι άλλες μουσικές εμπειρίες. Για βιοποριστικούς λόγους αναγκάζεται να παίζει πιάνο σε διάφορους χώρους: Βερολινέζικα καμπαρέ. Χορευτικές σάλες. Αίθουσες κινηματογράφων (είναι η εποχή του βωβού). Το Βερολίνο, όμως, του χάρισε και κάτι ακόμη: Την γνωριμία του με τον Ν.Σκαλκώτα με τον οποίο έκτοτε τον συνδέει ειλικρινής φιλία.

Στην Γερμανία, θα ανεβάσει και το πρώτο του έργο, μια οπερέτα με τίτλο 'το μικρόβιο της αγάπης' το 1927.

Το 1931 ο Κωνσταντινίδης επιστρέφει στην Αθήνα, όπου για 30 ολόκληρα χρόνια θα διαπρέψει στο ελαφρό τραγούδι, θα συνθέσει για τους πιο διάσημους ερμηνευτές της εποχής, θα γράψει για πλήθος επιθεωρήσεων, θα ανεβάσει οπερέτες. Το 1960 θα πάρει το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ της Βαρκελώνης με το πασίγνωστο 'Ξύπνα αγάπη μου' που το τραγούδησε η Νάνα Μούσχουρη.

Γιατί όμως ο Γιάννης Κωνσταντινίδης έγινε 'Κώστας Γιαννίδης'; Η αλήθεια δεν είναι πως με τον τρόπο αυτό ήθελε να 'κρύψει' την ενασχόλησή του με το 'ελαφρό' τραγούδι (ενώ τις κλασικές του συνθέσεις τις υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα). Στην πραγματικότητα η χρήση του ψευδωνύμου έγινε επειδή εκείνη την εποχή, στον χώρο του ελαφρού τραγουδιού, υπήρχε ο συνθέτης Γρηγόρης Κωνσταντινίδης με τον οποίο δεν ήθελε να γίνεται σύγχυση.

Το 1962 εγκαταλείπει οριστικά την ελαφρά μουσική, για να ασχοληθεί αποκλειστικά με το κλασικό του έργο. Δύο Δωδεκαννησιακές Σουϊτες, Τρείς Ελληνικοί χοροί, 22 χοροί απ' τα Δωδεκάννησα για πιάνο, 44 παιδικά κομμάτια σε λαϊκά θέματα, 3 Σονατίνες για πιάνο, 8 νησιώτικοι λαϊκοί χοροί, και άλλα πολλά, τον κατατάσσουν στην εθνική σχολή, σαν έναν συνθέτη που παρά το 'διχασμένο' του έργο, παρουσιάζει μια εκπληκτική άνεση στον χειρισμό του υλικού του, και βέβαια μια ιδιαίτερη αγάπη για την παραδοσιακή μας κληρονομιά.

Στην εποχή της τρίλεπτης μουσικής απόλαυσης, ευτυχώς που υπάρχει και ο Βύρων Φειδετζής, που με την ΚΟΑ δισκογράφησε μεγάλο μέρος του κλασικού έργου του συνθέτη (Lyra). Απ' το cd αυτό (δυσεύρετο σίγουρα) που μου δάνεισε ένας καλός φίλος, είναι οι σκαναρισμένες φωτογραφίες του συνθέτη, καθώς και μεγάλο μέρος της βιογραφίας του. (Εκτενέστατη βιογραφία μπορείτε να βρείτε στο musipedia.gr).

Μια ελάχιστη ιδέα για τον κλασικό Γιάννη Κωνσταντινίδη μπορείτε να πάρετε στο 'βίντεο' πιό κάτω (Από το τετράφωνο για a capella χορωδία έργο του '8 Δωδεκαννησιακά, 8 Μικρασιάτικα τραγούδια', το 'Θάλασσα, δένδρα και βουνά', όπως το ηχογράφησε το φωνητικό σύνολο Solitonia Choirtet).


video

Ο Γιάννης Κωνσταντινίδης πέθανε το 1984 στην Αθήνα...