Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Μαραθώνιος..


Δεν έχω πάει στο Βερολίνο.

Έχω πάει στον Μαραθώνα.

Έχω πιεί καφέ, εκεί στην καφετέρια, πάνω απ' το φράγμα, χαζεύοντας την όμορφη λίμνη, έχω βγάλει φωτογραφίες το τοπίο, έχω φάει αργεντίνικο μοσχαράκι στην ταβέρνα λιγάκι πιο πέρα, έχω χαζέψει στην διαδρομή το όμορφο δάσος, το όμορφο δάσος -των εξοχικών- μέσα στο δάσος -των πεύκων-, που κάποτε βέβαια δεν είχε εξοχικά, αλλά μια πυρκαγιά το είχε κάψει τυχαία ένα καλοκαίρι, και μετά χτίστηκαν τα εξοχικά, κι έτσι τώρα το δάσος -των πεύκων- δεν μπορεί πια να ξανακαεί, ευτυχώς..

Έβλεπα σήμερα το πρωί, τον Μαραθώνιο, στους δρόμους του Βερολίνου. Θαυμάζω πάντα αυτόν τον αγώνα. Και δεν θαυμάζω μόνο τους τρεις που στο τέλος κερδίζουν το χρυσό, το αργυρό, το χάλκινο. Θαυμάζω κυρίως τους υπόλοιπους. Όλους αυτούς, που απ' το δέκατο χιλιόμετρο ξέρουν πως ΔΕΝ θα πάρουν χρυσό, αργυρό, χάλκινο, κι όμως συνεχίζουν να τρέχουν, συνεχίζουν να τρέχουν ώσπου να φτάσουν στο τέρμα των 44 χιλιομέτρων, έτσι για μια τρέλα, για την 'συμμετοχή': για ένα άδειο πουκάμισο..

Σήμερα μαζί μ' όλους αυτούς τους αλλοδαπούς (ούτε μια ελληνική συμμετοχή) λεβέντες -πόσο ελληνική λέξη- που έτρεχαν, δεν μπορούσες να μην θαυμάσεις και το ίδιο το Βερολίνο.

Δεν το φανταζόμουν τόσο όμορφο. Σίγουρα ήταν η επιλεγμένη διαδρομή. Σίγουρα ήταν τα πλάνα του σκηνοθέτη. Σίγουρα θα έχει κι αδιάφορες γωνιές, ακόμη κι άσχημες, η μεγάλη πόλη, μα μου άρεσε: Όμορφα μνημεία. Όμορφα κτίρια. Όμορφες γέφυρες. Όμορφες πλατείες. Πράσινο παντού κι όσο μπορούσες να καταλάβεις απ' την τηλεόραση, τάξη (ούφ αυτοί οι χαζογερμαναράδες) σ' ένα δύσκολο φυσικό τοπίο, μ' ένα ποτάμι να κάνει μαιάνδρους, φαντάζομαι μ' ένα κλίμα δύσκολο να το 'φωτίσεις' -αν και σήμερα ήταν ηλιόλουστο- όμορφο το Βερολίνο, σχεδόν εφάμιλλο της Αθήνας...

Βλέπω πάντα τον Μαραθώνιο. Και, ναι, στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντα υπάρχει εκείνη η -ίσως ανόητη- 'εθνική έπαρση', μ' αρέσει να εξηγώ στον γιο μου γιατί λέγεται 'μαραθώνιος', μ' αρέσει να θυμάμαι τον αρχαίο εκείνον λεβέντη -που μπορεί να λεγόταν και Φειδιππίδης-, αλλά σήμερα έβλεπα τον Μαραθώνα να καίγεται, έβλεπα απ' την άλλη το όμορφο Βερολίνο, έβλεπα και τους ξένους λεβέντες που έτρεχαν τον 'μαραθώνιο', και δεν μπορούσα να πω τώρα στο παιδί πως λέγεται 'μαραθώνιος' ίδιο δηλαδή μ' αυτόν τον 'Μαραθώνα' που καίγεται στο άλλο κανάλι, ήταν κι αυτό το κωλοβερολίνο που ΔΕΝ καιγόταν, κι ήρθε αυτή η 'ίσως ανόητη εθνική έπαρση' κι έγινε 'μάλλον ανόητη εθνική έπαρση', και φούντωσε εκείνος ο γνωστός θυμός, και ξύπνησε εκείνη η πίκρα, κι εμφανίστηκε εκείνο το αποκρουστικό πρόσωπό μας στον άπονο καθρέφτη..

Πάλι.