Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Αλήθειες και ψέματα..



Στην Γαλλία οι απεργιακές κινητοποιήσεις εντείνονται, με τους εργαζόμενους ενώνονται και μαθητές και βγαίνουν στον δρόμο. Στην Αγγλία, δεν πρόλαβε καλά-καλά η κυβέρνηση να εξαγγείλει την περικοπή των 450.000 δημοσίων υπαλλήλων, και το κοινοβούλιο περικυκλώθηκε από διαδηλωτές. Σε δημοσκόπηση του Οικονομικού Πανεπιστημίου, σήμερα, ο κ. Σγουρός, έρχεται μόλις τρίτος, κινδυνεύει να μείνει εκτός δεύτερης Κυριακής, προφανώς εισπράττοντας την οργή του κόσμου για την πολιτική του ΠΑΣΟΚ που τον ‘στηρίζει’.

Οι λαοί θα αντιδράσουν. Είναι φυσικό. Αν στην Ελλάδα οι αντιδράσεις αυτές φαίνονται για την ώρα μηδαμινές, πρέπει να συνυπολογιστεί, πως είμαστε μια περιφερειακή, ασήμαντη μάλλον χώρα της Ευρωζώνης, πως η οικονομία μας δεν είχε τις δομές εκείνες, βαριά βιομηχανία, κάθετη οργάνωση, κλπ, που θα έκαναν τις επιπτώσεις της κρίσης σκληρότερες. Οι κοινωνίες θα αντιδράσουν. Οι δημοκρατίες θα αντιδράσουν, ακόμη και με το ‘αργό’ ρυθμό των τετραετιών, θα δημιουργηθούν τα ρεύματα εκείνα, -ήδη τα σπέρματά τους υπάρχουν- που θα αλλάξουν τους συσχετισμούς δυνάμεων, θα πετάξουν όλο το παλιό σκηνικό στα σκουπίδια.

Το ‘σύστημα’ –το οικονομικό μοντέλο ζωής μας, με όλα του τα παράπλευρα χαρακτηριστικά- βρίσκεται σε βαθειά κρίση. Μπροστά στον πανικό της κατάρρευσής του, κάνει ό τι μπορεί για να επιβιώσει, όχι ν’ αλλάξει, να πάρει ακόμη μια παράταση. Η σύγκρουση κεφαλαίου-εργασίας οξύνεται. Το κοινωνικό κράτος, όπως το έχτισαν οι εργατικοί αγώνες τον 20ο αιώνα, εξαλείφεται. Αφού ενοχοποιηθεί καταλλήλως, κάθε τι ‘δημόσιο’ τείνει να ιδιωτικοποιηθεί, να παραχωρηθεί στις ‘ελεύθερες αγορές’. Η Υγεία, η Παιδεία, η Πρόνοια, σε λίγο ίσως ακόμη και η Άμυνα, ή η Δικαιοσύνη, παραδίδονται, προσχωρούν στην λογική της κερδοφορίας. Τι, τάχα, σημαίνει το ‘διπλογραφικό’ σύστημα στα ..νοσοκομεία;; Πώς η ‘λογιστική’ θα μετρήσει το ‘κέρδος’ της σωτηρίας μιας ανθρώπινης ζωής;; Πώς θα ενσωματώσει στις ‘ζημιές’ τον ίδιο τον θάνατο, λόγω ‘κερδοφορίας’;;;

Ένας μεγάλης κλίμακας ‘αποπληθωρισμός’ επιχειρείται, εις βάρος βέβαια του αδύναμου κρίκου, αυτού της εργασίας. Οι ‘δυτικές’ οικονομίες, λαχανιάζουν πίσω απ’ την ανοησία των ‘αναδυόμενων’ κρατών, που νόμισαν πως ανακάλυψαν τον παράδεισο, τρέχουν πίσω του, τάχα πως θα είναι ‘για πάντα’.

Πράσινες αειφόρες αναπτύξεις, επιχειρηματικές κοινωνικές ‘ευαισθησίες’, τα απαραίτητα ψίχουλα, τα γυαλιστερά καθρεφτάκια και οι μεταξωτές κορδέλες, υπόσχονται, τάζουν, ρίχνουν στάχτη στα μάτια, επιχειρώντας να διαχειριστούν την ίδια την κρίση σαν ένα ακόμη ‘προϊόν’ για πούλημα. Για νέα κερδοφορία. Οι ‘κοινωνία’, ναρκωμένη στην τηλεοπτική της αποχαύνωση, διαλύεται, διχάζεται έντεχνα, η μια κοινωνική ομάδα στραβοκοιτάει την άλλη. Το άτομο τρώει το καρώτο της αυτοβελτίωσης, της καριέρας, του χτισίματος βιογραφικού, τελικά αυτο-διαλύεται. Ο ‘άλλος’, -γείτονας που του κλέβει τον αέρα, συνάδελφος που του κλέβει τον μισθό, ξένος που του κλέβει την πατρίδα-, γίνεται η κόλασή του.

Το ‘σύστημα’ –ορατότατο, καθόλου αφηρημένο, καθόλου ‘συνωμοσιολογικό’-, με τα θεσπισμένα, νομιμοποιημένα όργανά του, και τους πολιτικούς νάνους στις υπηρεσίες του, έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι. Διαθέτει όλα τα όπλα. Κατέχει, πέρα απ’ τα μέσα παραγωγής και τα μέσα καταστολής, τον μηχανισμό επιρροής της συλλογικής συνείδησης. Μετά το έγκλημα, ακολουθεί συνήθως η ενοχοποίηση του θύματος. Τι γύρευε –είπε ο κ. Κούγιας-, τάχα ο Γρηγορόπουλος στον τόπο της δολοφονίας του;; Μα ασφαλώς να ..δολοφονηθεί, υπονόησε !

Η απαξίωση ακολουθεί την ενοχοποίηση, για να προετοιμάσει το ξεπούλημα. Ανήθικες ‘ηθικές’, τρομοκρατία, εκβιασμοί συνοδεύουν συνήθως τα αντιλαϊκά ‘μέτρα’. ‘Βάλαμε μπροστά την σωτηρία της χώρας’ είπε στην Αγγλία, ο υπουργός στην βουλή τους !! Καθόλου τυχαίο, που κάτι μας θυμίζει. Χρειάζεται καθαρό μυαλό, μέσα στα καπνογόνα ώστε κάθε φορά να ξεχωρίζει κανείς το πραγματικά ‘λαϊκό’ απ’ τον επικίνδυνο ‘λαϊκίστικο’. Το πραγματικά ‘επαναστατικό’ απ’ το ‘ανάχωμα’. Τον λύκο απ’ τα τσοπανόσκυλα. Ο μοναδικός μπούσουλας που θα δείξει σωστά, είναι το ‘στρατόπεδο’ η πλευρά απ’ την οποία έρχεται η κάθε φωνή.

Όπως πάντα, η μάχη είναι ταξική. Όπως πάντα, απ’ τη μια είναι η εργασία, απ’ την άλλη το αφεντικό. Δεν γίνεται να ‘διασώσεις’ ταυτόχρονα την Τράπεζα και το θύμα της. Χάσαμε τη λογική μας;;; Πώς μπορέσαμε να καταπιούμε τόσο τεράστιο ψέμα;;; Δεν γίνεται εχθρός του εργαζόμενου να είναι ο άλλος εργαζόμενος. Επειδή παίρνει παραπάνω, ή επειδή δεν δουλεύει παραγωγικά, ή επειδή η ΔΕΚΟ του, έβγαλε ζημιές. Επιτέλους, ποιός αποφάσισε και πότε, πως τα δημόσια μέσα μεταφοράς πρέπει να είναι κερδοφόρα;; Πώς μπορέσαμε να φάμε τέτοια φούμαρα;; Χάσαμε τελείως το μυαλό μας; Ως πότε θα μας διχάζουν, θα μας διαιρούν, θα μας ισοπεδώνουν προς τα κάτω;; Δεν βαρεθήκαμε πια;; Δεν σιχαθήκαμε ;; Κι ως πότε, επιτέλους, θα ανεχόμαστε τον ένα ‘αριστερό’ της συμφοράς, να απαξιώνει τον άλλο ‘αριστερότερο’ του κώλου, προδίδοντας κάθε κοινό αγώνα, διχάζοντας ακόμη και τις διαδηλώσεις;;; Πώς μπορέσαμε να ανεχθούμε τέτοια εγκληματική προδοσία;;; Τόσο πολύ πια, κατάπιαμε την γαμημένη την ‘γραμμή’;;; Ας ξυπνήσουμε επιτέλους. Ανάχωμα είναι κάθε διχασμός κ. Παπαρήγα μου. Και κάθε ‘αριστερούτσικος’ σύμμαχος είναι μην μας τρελαίνετε πια….
Οι στιγμές είναι ιστορικές. Μπορεί –ναι- το μέλλον του κόσμου να είναι αυτό το γκρίζο. Μπορεί ο κόσμος να πάει πράγματι προς τα εκεί. Προς έναν νέο μεσαίωνα, -εργασιακό, πολιτισμικό, αξιακό-, καθώς η ανισότητα –ποσοτική και ποιοτική- θα διογκώνεται, τα ανθρώπινα δικαιώματα θα λησμονούνται.

Μπορεί, όμως, και να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία. Όχι την ‘ευκαιρία’ που διαφημίζει ο κ. Παπανδρέου. Τα διαρθρωτικά made in Greece, προβληματάκια, ούτως ή άλλως κάποτε –και με την ώρα τους, όχι άρπα κόλλα- πρέπει να διορθωθούν, ανεξάρτητα της παγκόσμιας κρίσης. Για το ‘σύστημα’, το κεφάλαιο και τους συντηρητές του, κυβερνήσεις και ΜΜΕ, η κρίση αυτή, δεν είναι ‘ευκαιρία’. Σπασμός είναι, αγωνία, προσπάθεια παράτασης του σάπιου.

Ευκαιρία είναι για τους λαούς, -που ήδη αντιδρούν- επιτέλους να αντιληφθούν τι είναι σημαντικό, τι είναι ουσιαστικό, τι είναι πραγματικά ‘ανθρωπιστικό’, τι στο διάολο θέλουν. Και να το ζητήσουν. Να το απαιτήσουν. Να το πάρουν. Γιατί η γενιά που αυτή τη στιγμή προεξοφλείται ωμά, θα μας κρίνει. Κι όχι τους ηγέτες μας. Ούτε τους τυράννους μας. Εμάς τους ίδιους.

6 σχόλια:

  1. Μπράβο Θανάση.Επιτέλους ξέσπασες.Και το πρώτο που πρέπει να ζητήσουν οι λαοί είναι κανένας άνεργος στον πλανήτη.Η αιχμή του δόρατος για τους κεφαλαιοκράτες είναι η ανεργία και οι αλυσσίδες που μας δένουν σήμερα πισθάγκωνα είναι το επαχθές χρέος των κρατών που οι ίδιοι δημιούργησαν.
    Άλλα τρία βασικά ζητήματα να βάλουμε και φτάνουν για να ενωθούμε όλοι.Όποιος αναζητεί το τέλειο πρόγραμμα για τους εργαζόμενους είναι, ηθελημένα η ακούσια αδιάφορο,τροχοπέδη στην ενότητα που απαιτείται για να ελευθερωθούμε από τους εκμμεταλευτές μας! Αυτό πρέπει να χωνέψουμε όλοι μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι ενα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ κειμενο. Μυαλό και καρδιά να χτυπάνε με τον ίδιο παλμό, με τον ίδιο σπασμό.
    Τι να πω; Το έχω διαβάσει ήδη 3 φορές.

    Υ.Γ.Θανάση, Άλλαξε λίγο την κοκκινη γραμματοσειρά, διαβαζεται λίγο δυσκολα. Και αυτό το κειμενο σου πρέπει να το διαβάσουν ΠΑΡΑ παρα ΠΟΛΛΟΙ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νίκο καλωσήλθες..

    Έχοντας δουλέψει για 25 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, ξέρω πόσο σκληρή είναι η ανεργία. Ωστόσο, εάν ήθελαν πραγματικά, μπορούσαν να προστατέψουν τον εργαζόμενο. Χίλιοι τρόποι υπήρχαν.
    Αντ' αυτού, κάθε μέρα πηγαίνουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ελαστικές μορφές. Ελαστικά ωράρια. Απολύσεις τζάμπα. Στρατιές ανέργων. Μαύρη ανασφάλιστη εργασία. Γενιά των 592 ευρώ.
    Γιατί τάχα, εδώ και έναν χρόνο ο Δασκαλόπουλος (του ΣΕΒ) στηρίζει τον Παπανδρέου;; Θέλει η π.... να κρυφτεί, κι η χαρά δεν την αφήνει..

    Όσο για το χρέος, Νίκο μου, θα μπορούσε -έτσι που είναι υπερχρεωμένες όλες οι χώρες- να λυθεί ακόμη και λογιστικά. Αέρα κοπανιστό χρωστάμε. Η Γερμανία έχει βγάλει όλα αυτά τα χρόνια απ' την Ελλαδίτσα κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές το σύνολο του χρέους.
    Τάχα, τώρα 'ομολογούν' οι κλαίουσες ιτιές, πως 'ίσως ήταν λάθος να αφήσωμεν τας Τράπεζας ασύδοτες'. Τάχα τώρα προσπαθούν να μαζέψουν τα αμάζευτα. Κι από πίσω, δώς του τα δις εγγυήσεων..

    Ας τα. Από πού να τα πιάσεις και που να τ' αφήσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κατερίνα μου, τέτοια λόγια απ' τα δικά σου χείλη με κάνουν και ..κοκκινίζω !...

    Το έχω ξαναγράψει, το ξέρετε, εγώ εδώ στο μπλοκοχωριό, διάβασα, έμαθα, σκέφτηκα, άλλαξα. Πάνω απ' όλα έκανα φίλους.

    (πρέπει κάποτε να κάνουμε ένα 'πάρτι', ξέρεις να φορέσουμε εκείνες τις χαζές κονκαρδίτσες 'Θανάσης Ξ.', 'Κατερίνα', 'Γυριστρούλα', να γνωριστούμε από κοντά !!)

    (Ελπίζω τα κόκκινα να διορθώθηκαν. Εγώ τα έβλεπα καλά απ' την αρχή)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θανάση, εγώ δε φταίω, η Κατερίνα σε...κοκκίνησε! Εγώ ροζ είμαι και θα είμαι...:)
    Ναι, σοβαρά τώρα, παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον την πολιτική ριζοσπαστικοποίησή σου. Κόβεις μια μια τις γέφυρες με τη λογική του εφικτού, του εκσυγχρονισμού, της διαχείρισης με το μικρότερο κόστος.
    Θα ήθελα να σε ακολουθήσω πολιτικά, αλλά παρεμβάλλεται ένα μεγάλο ανάχωμα: ΠΟΥ θα πάμε μετά; Τι μοντέλο οικονομικό, κοινωνικό, ηθικό αντέχει η κακομαθησιά μας και τι μπορούμε να εμπιστευθούμε μετά τις μεγάλες χίμαιρες; Μέχρι τώρα και οι καλύτερες αναλύσεις σταματάνε στο έβγα, από το ΔΝΤ, τις Τράπεζες, την ΕΕ, τη Δύση, τον καπιταλισμό. Στο έμπα, σκοτάδι βαθύ. Μόνο όμως αν δούμε έστω και λίγο σ' αυτό το σκοτάδι, θα προχωρήσουμε( εμείς οι ροζ έστω)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλημέρα Γυριστρούλα..

    Δεν ελπίζω, βέβαια πως η χώρα μας θα πρωτοστατήσει σε καμιά επανάσταση. Μπορεί να είμαστε 'αριστερόστροφη' κοινωνία -εάν ισχύει αυτό ακόμη- αλλά η αριστερά εδώ έχει να φάει πολλά καρβέλια για να πείσει.

    Για την ώρα, όπως ακριβώς περιμένουμε έξωθεν τις βοήθειες, τις αποφάσεις, τα πακέτα κλπ, έξωθεν περιμένω και τις όποιες αλλαγές.
    Εάν για παράδειγμα όλο αυτό δεν περάσει στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, αυτό σίγουρα θα έχει και εδώ αντίκτυπο προς το καλύτερο. Τα καλά νέα από εκεί τα περιμένω.

    Ωστόσο, όπως θα διάβασες και στο τέλος της ανάρτησης, δεν είμαι ούτε καθόλου σίγουρος ούτε πολύ αισιόδοξος για το τί θα συμβεί. Όμως αυτό δεν πρέπει να μας τυφλώνει. Πάει στραβά αυτός ο κόσμος, απ' όπου και να το δούμε.

    Ο γιός μου πιθανώτατα θα βγάλει ένα πανεπιστήμιο που θα τον μετατρέψει σε εξειδικευμένο τούβλο, και θα μένει στο σπίτι της μαμάς και του μπαμπά γιατί δεν θα του φτάνουν τα λεφτά -εάν βρει δουλειά- να ανοίξει δικό του. Όταν κάθε χρόνο πεθαίνουν πάνω από 20.000 παιδιά από την πείνα, κάποιο λάθος έχουμε κάνει. Όταν ετοιμάζονται να στήσουν πλωτές δεξαμενές άντλησης πετρελαίου στην Μεσόγειο, και κανεις δεν καταλαβαίνει πως είναι κλειστή ετούτη η λεκάνη, και πως ένα ατύχημα τύπου Μεξικού θα έφτανε να μας σκοτώσει όλους σε μερικά χρονάκια, δεν μπορεί, ομαδική τύφλωση έχουμε πάθει. Πρέπει να γίνει πρώτα ο Αρμαγεδώνας για να το πάρουμε χαμπάρι;;....

    Σαν άτομα, ο καθένας μας, ελάχιστη δύναμη διαθέτουμε. Όμως εάν όλοι μαζί προκρίνουμε σε κάθε περίπτωση, ότι είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, είτε αυτό λέγεται πολιτική, είτε παιδεία, είτε περιβάλλον, κάτι μπορεί να αλλάξει. Φάγαμε το ψέμα πολύ εύκολα. Έχω καταλήξει να σκέφτομαι, πως εάν αυτός που κόβει απόδειξη τελικά διασώζει τις τράπεζες, ε, συγνώμη, αλλά μπορεί ακόμη και η παραοικονομία να είναι επαναστατική πράξη !.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή