Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Πές την, κι ας πέσει χάμω...


Πριν περίπου έναν χρόνο, μετά την, με μεγάλη διαφορά, νίκη του Α. Παπανδρέου στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009, έγραφα σε αυτή εδώ τη γωνιά, πως επρόκειτο για μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία για τον ίδιο, την κυβέρνησή του και το κόμμα του, να αλλάξει μια για πάντα τα κακώς κείμενα στην Ελλάδα.


Συνεχίζω και το πιστεύω. Πως πράγματι αποτελούσε μεγάλη ευκαιρία. Μάλιστα όλα όσα επακολούθησαν, οι ‘επιθέσεις των κερδοσκόπων, η αποκάλυψη των πραγματικών μεγεθών του ελλείμματος, η επίθεση εκ μέρους των ισχυρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η απαίτησή τους να ‘τελειώσει το Ελληνικό πάρτι’, ισχυροποίησαν ακόμη περισσότερο την άποψή μου: Με το πιστόλι στον κρόταφο –για δεύτερη φορά στην ζωή του- ο κ. Παπανδρέου είχε πλέον κάθε δικαίωμα να βάλει το μαχαίρι όσο βαθειά στο κόκκαλο ήθελε.

Φίλοι μπλόγκερς, σε σχόλιά τους, είχαν, τότε, επισημάνει πως ‘έπνεε άνεμος αισιοδοξίας εδώ’. Εκείνοι ήσαν από λιγότερο αισιόδοξοι έως απόλυτα απαισιόδοξοι.

Τώρα, έναν χρόνο μετά, μάλλον αποδεικνύεται πως εκείνοι είχαν δίκιο.

Είχαν δίκιο, όχι επειδή κοντέψαμε να χρεοκοπήσουμε, ούτε επειδή καταφύγαμε στο ΔΝΤ, ούτε επειδή υπογράψαμε το μνημόνιο. Από τη στιγμή που αποφασίζεις, κάνεις την επιλογή, πως πρώτο είναι να μην πτωχεύσει το κράτος, όλα αυτά ήσαν αναμενόμενα. Και σαν πρωθυπουργός, έχεις δικαίωμα να κάνεις επιλογές. Μεγάλες επιλογές. Ούτως ή άλλως θα σε κρίνει η ιστορία.

Μπορεί η αριστερά να αποδόμησε την ‘σωτηρία της χώρας’ να ανέδειξε πως είναι ταυτόσημη με την ‘σωτηρία των δανειστών’, αλλά ακόμη κι αυτό συνεχίζει να αποτελεί μια επιλογή. Στο κάτω-κάτω οι διάφοροι ηρωισμοί, περί επιστροφής στη δραχμή, άρνησης πληρωμών, τίμιας πτώχευσης, πλήρους εξόδου απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση, κλπ, δεν μπόρεσαν στο βάθος να πείσουν πως ήταν εφαρμόσιμοι. Πως ήταν εφικτοί, απ’ τη στιγμή πως χρειαζόταν μια λύση ‘εδώ και τώρα’. Απ’ τη στιγμή που υπήρχε μια λάντζα να γίνει εκεί πίσω στην κουζίνα, κι αυτή η λάντζα δυστυχώς μας τραβούσε το μανίκι κάθε πρώτη του μηνός, που έπρεπε να καταβληθούν οι συντάξεις και οι μισθοί.

Ποια, λοιπόν, ήταν η μεγάλη ευκαιρία του Γ. Παπανδρέου, αφού τα πράγματα πίεζαν τόσο πολύ;; Ή μήπως δεν είχε υπάρξει ποτέ τέτοια ευκαιρία, μήπως όλα ήταν ‘μοιραία’, αποτελούσαν την αναπόδραστη κατάληξη μιας γνωστής σε όλους μας, διακυβέρνησης επί τριανταπέντε χρόνια και ενός ‘σώματος’ νοοτροπιών, μικροσυμφερόντων και βολεμάτων του ίδιου του ‘λαού’.

Κι όμως. Υπήρξε ευκαιρία. Ίσως ακόμη να υπάρχει, πάντα υπάρχει.

Γιατί, τι κάνεις όταν είσαι πολιορκημένος από παντού; Τι κάνεις, όταν είσαι αναγκασμένος να πάρεις μέτρα αντιλαϊκά, να μαζέψεις τα αμάζευτα; Τι κάνεις, όταν πρέπει να στρίψεις τον Τιτανικό, όταν πρέπει να διορθώσεις νοοτροπίες παγιωμένες από καταβολής Ελληνικού Κράτους. Τι κάνεις, όταν δεν έχεις εμπιστοσύνη στον ίδιο τον κομματικό σου μηχανισμό;;

Το πρώτο -που έπρεπε να κάνει, το κατάλαβε ο κ. Παπανδρέου: Έφτιαξε μια ‘υπηρεσιακή’ κυβέρνηση. Το έκανε. Παρόπλισε τους παλιούς δεινόσαυρους, κι ας ήξερε πως έτσι θα τους έχει εχθρούς του σε κάθε λάθος κίνηση. Και, αν η κυβέρνηση που συνέθεσε, αποδείχθηκε με μικρότερες του αναμενομένου ικανότητες –λόγω εμπειρίας προφανώς- τέλος πάντων, αν μη τι άλλο, η κυβέρνηση αυτή εργάσθηκε.

Δεν κατάλαβε το δεύτερο και πιο σημαντικό: Πως την δύναμη την αντλείς μόνο απ’ τον λαό. Πως πρέπει να βγεις στον κόσμο και να πεις την αλήθεια. Χωρίς μεσάζοντες και επικοινωνιολόγους. Χωρίς συμβούλους και πολιτικάντηδες. Πως στην πρώτη στραβή συμβουλή, οφείλεις να τους εκπαραθυρώσεις, να βγεις στο γυαλί εσύ ο ίδιος σε εθνικό δίκτυο και να πεις τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.

Γιατί, όταν επιλέγεις –είναι κι αυτή μια επιλογή- να μην το αλλάξεις αυτό. Όταν επιλέγεις να ακούσεις τις συνταγές τους. Όταν επιλέγεις για να κάνεις όποια αλλαγή, πρώτα να ενοχοποιήσεις την κατάλληλη κοινωνική ομάδα. Όταν διαλέγεις για συνηγόρους της πολιτικής σου τους Πρετεντέρηδες και τις Όλγες, με τους οποίους κανονικά έπρεπε να έχεις κόψει και την καλημέρα, τότε η κατάληξη δεν θα είναι άλλη, απ’ την επικοινωνιακή λαίλαπα που ακολούθησε.

Ακολουθώντας την συνταγή της σκληρής προπαγάνδας. Ακολουθώντας την καταστροφική πρακτική του διαίρει και βασίλευε. Δημοσιεύοντας λίστες φοροφυγάδων, μισθοδοτικές καταστάσεις ‘ευνοημένων’ και ‘δηλώσεις’ πενιχρών εισοδημάτων από κατηγορίες ελεύθερων επαγγελματιών, ένα μόνο καταφέρνεις: Στέκεσαι απέναντι στον κόσμο. Όχι μαζί του. Χάνεις επομένως την μοναδική πηγή, που θα σου έδινε την όποια δύναμη, να αλλάξεις τα πράγματα.

Ο πολίτης ήταν έτοιμος να δεχθεί τα πάντα. Ο πολίτης ήξερε και ποιοι τα έφαγαν τα λεφτά, και πόσο δύσκολο ήταν να βρεθούν. Δεν έκλαιγε κανείς για χυμένο γάλα. Αρκούσε η εξουσία να του μιλούσε για πρώτη φορά την γλώσσα της αλήθειας. Κι αυτός ο πολίτης, ο ενεργοποιημένος, ήξερε να την ‘προστατεύσει’ απ’ όλα όσα επακολούθησαν. Απ’ την άκριτη κατάργηση κεκτημένων. Απ’ την βίαια επίθεση στην εργασία. Απ’ την αναλγησία των αχόρταγων Τραπεζών. Απ’ την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Απ’ την υποδούλωση στον ΣΕΒ άνευ όρων..

Στην κρίσιμη ερώτηση ‘με ποιους να πάει και ποιους ν’ αφήσει’ ο κ. Παπανδρέου έμεινε τελικά μετέωρος, απελπιστικά μόνος . Μοιραία, τώρα, αποτελεί απλά το ‘χαρτί’, τον διαχειριστή της κρίσης, στα χέρια των δανειστών και του κεφαλαίου, που θέλουν να 'στρώσουν' τα πράγματα έτσι, που να καλπάσουν, και δίνουν αντάλλαγμα την ‘σωτηρία’ κοψοχρονιά. Ο Τιτανικός, - η κοινωνία-, εχθρικά πλέον διακείμενος, δεν στρίβει με τίποτε. Αναγκαζεται λοιπόν να στρίψει η κυβέρνηση, επανέρχεται στις παλιές καλές περαιώσεις, στην μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, στις ευνοϊκές ρυθμίσεις των χρεών.

Με τα απίστευτα χάλια της αντιπολίτευσης, κυρίως της αριστεράς, -δυστυχώς έχει τεράστιες ευθύνες υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, αποδείχθηκε παντελώς ανέτοιμη και τελικά βολεμένη στη γωνιά της-, ο κ. Παπανδρέου έχει άνετα, ακόμη μια τετραετία να διανύσει. Μην γελαστείτε με το όποιο αποτέλεσμα των Δημοτικών εκλογών. Κανείς δεν θα εμπιστευτεί, κανέναν άλλο σε τρία χρόνια. Εάν δεν συμβούν σημεία και τέρατα, θα είναι πάλι ο νικητής.

Η Ελλάδα μπορεί, τότε, να έχει ‘σωθεί’. Θα είναι όμως χειρότερη._

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου