Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Οι πρωινοί να φεύγουν ??...


Οι δημοσκοπήσεις μαρτυρούν –λεν οι ειδικοί- μια έντονη απέχθεια των νέων για την ‘πολιτική’. Στην ηλικιακή ομάδα 18-30 αυξάνεται πολύ το ποσοστό εκείνων που ‘αδιαφορούν’, που δεν πρόκειται καν να μπουν στον κόπο να ψηφίσουν, στις εκλογές της προσεχούς Κυριακής.


Η πρώτη σκέψη θα ήταν, πως είναι ένα φαινόμενο τουλάχιστον ‘παράξενο’. Με τα ποσοστά ανεργίας που πλήττουν την ‘ομάδα’ αυτή, με τον ΟΑΕΔ σήμερα να αποφασίζει και επίσημα τον μισθό των 592 ευρώ (80% του βασικού για τους νέους), με τις επερχόμενες δραματικές αλλαγές στα Α.Ε.Ι., κλπ., θα περίμενε κανείς ίσα-ίσα, το αυξημένο ενδιαφέρον της νεολαίας για την ‘πολιτική’.

Αναμφίβολα το τοπίο …γεροντοκρατείται. Πάρε απ’ τους αρχηγούς των κομμάτων (εξαιρουμένου του κ. Τσίπρα), και κατέβα μέχρι τους βουλευτές. Πάρε τους πλέον προβεβλημένους υποψήφιους αιρετούς περιφερειάρχες και δημάρχους στις εκλογές. Πάρ’ τον ‘νεανία’ Δημαρά και χτύπα τον ‘έφηβο’…Μπουτάρη. Πάρε τα πρόσωπα, που περιφέρονται συνήθως στα τηλεοπτικά πολιτικά πάνελ, αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια, και κυρίως με την ίδια, προαιώνια, ‘γερασμένη’ γλώσσα. Άθελά μου, θυμάμαι εκείνο το ‘σας πάω’ που έλεγε ο μακαριστός, κι είχε πιάσει τόπο…

Το αστείο, είναι πως καμιά φορά που τυχαίνει να μιλάει στην τηλεόραση, κάποιος ‘νεολαίος’, κάποιος εκπρόσωπος πχ φοιτητικής παράταξης, κάποιος τέλος πάντων που είναι νέος ηλικιακά, μα που προέρχεται, είναι ενταγμένος, σε κάποιον κομματικό μηχανισμό, σαν να τον έχει αγγίξει η κακιά μάγισσα, μιλά ίδια κι απαράλλαχτα με τους εξηντάρηδες !...

Κοιτούσα, προχθές, την λίστα του συνδυασμού του κ. Δημήτρη Μπίρμπα, για τον Δήμο Αιγάλεω, προερχόμενου απ’ τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, υποστηριζόμενου στις εκλογές αυτές, απ’ τους Οικολόγους Πράσινους και απ’ την Δημοκρατική Αριστερά ταυτόχρονα. Και ενώ, θα περίμενε κανείς μια ‘δροσερή’ τουλάχιστον ηλικιακά σύνθεση, απ’ τον συγκεκριμένο χώρο, δυστυχώς μέσα σε 61 ονόματα, είναι ζήτημα εάν ξεπερνούν τους 10 οι ‘κάτω των 30’. Η μεγάλη πλειοψηφία, άνω των πενήντα, κάμποσοι ακόμη και ..συνταξιούχοι. (Παρενθετικά, ο Μπίρμπας είναι ίσως η καλύτερη επιλογή για το Αιγάλεω με δεδομένες όλες τις υποψηφιότητες. Άντε και ο Βούλγαρης του ΚΚΕ).

Δεν είναι, λοιπόν, τελικά παράξενη η ‘αδιαφορία’ των νέων. Με ένα κομματικό σύστημα που ότι αγγίζει ..μαραίνεται, κατανοώ απολύτως και την αδιαφορία και την αποχή τους. Οι εκλογές αυτές γίνονται ερήμην των νέων. Αναρωτιέμαι, μήπως όλοι εμείς που σφαζόμαστε καθημερινά, θυμώνουμε, οργιζόμαστε, τρέχουμε να επιβραβεύσουμε, ή να ‘μαυρίσουμε’, έχουμε ..χάσει κάποια επεισόδια. Μήπως η ‘εποχή’ κατά κάποιον τρόπο μας έχει ήδη ξεπεράσει ‘ανεπαισθήτως’. Μήπως μοιάζουμε πλέον, με εκείνους τους δυο γκρινιάρηδες γέρους στο Μάπετ Σόου, που το μόνο που τους μένει να κάνουν είναι να ‘σχολιάσουν’ τα όσα γίνονται εκεί μακριά, στην πραγματική σκηνή.

Εκεί βρίσκονται και οι ελπίδες μου άλλωστε. Κάποτε να μας παραμερίσουν, να μας γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια και να γεννήσουν μια άλλη ‘πολιτική’, χωρίς τις δικές μας ανεπάρκειες…

9 σχόλια:

  1. Ξέρετε, σας ακούμε που μας λέτε κάθε τόσο ότι λυπάστε για την κατάσταση που μας κληροδοτήσατε κι ότι είναι δικό σας το φταίξιμο για τον κόσμο, που δεν είναι πιο ανθρώπινος. Λοιπόν δεν ξέρω πιο σκοτεινό γονεϊκό σύνδρομο σας σπρώχνει να θεωρείτε τους εαυτούς σας υπεύθυνους για όλα (κάποιοι δηλαδή, γιατί κάποιοι άλλοι...πέρα βρέχει), αλλά αυτό ως δικαιολογία δική μας έχει φθαρεί πολύ πια. Δε θα μετρήσουν πολλά χρόνια και θα πρέπει εμείς να το λέμε αυτό σε κάποιο παιδί που θα μας κατηγορεί. Τώρα είναι ο καιρός μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ταξιδευτή μου, κακά τα ψέματα, τα κάναμε ελαφρώς μαντάρα. Προσωπικά δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος. Και αφεθήκαμε να μας χαϊδέψουν. Και τους χαϊδέψαμε (την εξουσία). Τώρα θα τα πληρώσουν οι νέοι. Που είναι παντελώς αθώοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Aurora μου (καλησπέρα) δυστυχώς αυτή είναι μια απ' τις αλήθειες. Δεν ξέρω εάν οφείλεται σε γονεϊκό σύνδρομο και ίσως να μην είναι 'παγκόσμιο' χαρακτηριστικό.
    Εδώ στην Ελλάδα, όμως, εμείς που είμαστε τώρα εκεί στα 50, και την εμπειρία της δικτατορίας είχαμε, και την ελευθερία της μεταπολίτευσης ζήσαμε, και ως νεολαίοι περάσαμε απ' το 'φάσμα της αριστεράς' δεν έχουμε επομένως το άλλοθι της αφέλειας.
    Βάλαμε πολύ νερό στο κρασί μας, πολλές φορές aurora. Απ το νέο κύμα και τον Σαββόπουλο μέχρι το Greek Idol και το Big Brother, μεσολαβούν έτη φωτός απαράδεκτων συμβιβασμών.
    Και βέβαια έχεις απόλυτο δίκιο, εγώ δεν το λέω για να 'δικαιολογήσω' εσάς. Τώρα είναι η ώρα σας. Πράγματι. Αλλά σάμπως σας το επιτρέπουμε;; Έχουμε πιάσει τα πόστα και τα βρυκολακιάσαμε. Πολλούς έχω ακούσει στην ηλικία σου να λεν 'πρέπει να πάω να ψηφίσω';; Και πράγματι δεν έχω και πολύ σίγουρα επιχειρήματα για να το αντικρούσω. Θάβαμε εμείς το 81 την 'δεξιά' μα υπήρχε ο Αντρέας. Κάπου υπήρχε εναλλακτική εκείνη τη στιγμή. Τώρα;; Από πού το φώς;;

    υγ. Θα πεις, βγάλατε τον Αντρέα και τι κάνατε;; Μια τρύπα στο νερό. Εντάξει. Αλλά δεν το ξέραμε τότε :)))...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θανάση μου οι ανησυχίες που βάζεις στο τραπέζι σου με κατατρέχουν και εμένα.

    Ξέρεις ποσες φορές ξεκινάω εκει απο την πρωτη μέρα που μπήκα στο Πανεπιστημιο και πάω βήμα βήμα να δω τη διαδρομή. Την πολιτική διαδρομή της χωρας, την κοινωνική διαδρομή της χώρας, και ασφαλώς την προσωπική μου. Ίσως όχι μόνο τη δική μου, αλλά και των φίλων.

    Κάθε φορά καταλήγω και σε άλλο ...συμπερασμα, η "λογική" χορευει πάντα ταγκό με την "ψυχή", και να σου πω και την αλήθεια, προσωπικά δεν πιστεψα ποτε στη ...ΜΙΑ αλήθεια.

    Όταν λοιπόν πρωτομπήκα στο Πανεπιστημιο,η γενιά του Πολυτεχνείου ήταν σε μαυρες υπουργικές λιμουζίνες. Η Ιστορία είχε ήδη βγάλει βρωμα ότι ...τελειωσαν. Το ήξεραν και αυτοι. Έκαναν μια εξαιρετικά ευφυή κίνηση. Έκαναν την ενεργή κομματικά και συνδικαλιστικά (σε ΟΛΑ τα κομματα) συμμετοχή ουσιαστικά ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ. Έκαναν την πολιτική μια κλειστή λέσχη,που ειχε έννοια να μπεις μόνο αν ήσουν αποφασισμένος να αφήσεις κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, ευιασθησίας, κριτικής ικανότητας, απεξω. Έπρεπε να γραφεις ένσημα υποτακτικου και χειροκροτητή των πιο ανιερων πρακτικών,συμπεριορών, συμμαχιών.
    Αντεχε κανείς; Μόνο αν ήσουν απολυτα ξεπουλημένος.

    Απομονωσαν κάθε υγιές στοιχείο. Τα "εργοστασια" τους έβγαζαν προιοντα με ένα καλουπι,το δικό τους. Ο κόσμος έξω το ένοιωθε αλλά δεν ειχε καμια δυνατοτητα παρεμβασης. Κάποτε έλεγα μόνο αν μπουν μεσα στα ελληνικά κομματα 6-7 εκατομυρια Ελληνων πολιτών, μπορουμε να πάμε ειρηνικά στην δημοκρατία. Μόνο τοτε μεσα στην ποσοτητα θα πνιγουν οι διεθαρμένοι. Σημερα ειναιπια αργά.

    Θαναση ακόμα και οι «νεόι», παιδιά 20-22 χρονών που συμμετεχουν σε αυτο το σάπιο κομματικό συστημα, ειναι τόσο γέροι. Δες τα φυλλαδια τοςυ, άκου το λόγο τους. Τους γερασε το συστημα, τους έχει υποτακτικούς, τοςυ χρησιμοποιεί για την διαιωνιση του.

    Ειλικρινά λυπάμαι όταν βλέπω νέους 20 χρονών να είναι τόσο γέροι.

    Τον τελευταίο καιρό, ειτε ...έτυχε, ειτε (το πιθανότερο) ασυνειδητά το επελεξα, παρακολουθώ ομιλίες, συνεντευξεις, παρουσιάσεις ανθρώπων ηλικιωμένων, 80, 85, 90 χρονών. Πολύ ηλικιωμένων. Κια μόνο εκει διακρινω μια φρεσκαδουρα, έναν λογο έντιμο και ηθικό. Ίσως γιατί ειναι οι μόνοι πια που μπορουν να κάνουν την κριτική και την αυτοκριτική, ετσι σαν εξομολογηση. Θα φανει περιεργο, αλλά μόνο εκει «ακουω» την ψυχή μου να συνταιριάζει το βήμα της με την ...λογική μου. Προχθές άκουσα έναν ακαδημαικό γέροντα να απαντάει...αποσυρθηκα και διεσωθην.

    Καλημερα είπα καλέ ή με επιασε η λογοδιαρροια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κατερίνα καλησπέρα..

    Αναμφίβολα ήταν μια 'εξέλιξη' αργή. Δεν έγινε απ' τη μια μέρα στην άλλη. Έχω την αίσθηση πως πήγε χέρι-χέρι με την 'αστικοποίησή' μας ώς κοινωνία.
    Το 81 εγώ ψήφιζα για πρώτη φορά. Οι κάπως μεγαλύτεροι είχαν δώσει ήδη στον Αντρέα 13 % ο Μαύρος είχε 'εξαφανιστεί'. Το 85, όμως, τέσσερα μόλις χρόνια μετά, η ΕΟΚ είχε πάψει τα είναι το ίδιο συνδικάτο με το ΝΑΤΟ. Τα όνειρά μας για απλή αναλογική και για οριστικό ενταφιασμό της δεξιάς είχαν πάει περίπατο. Ο Δρετάκης είχε διωχθεί απ' το Υπουργείο Οικονομικών επειδή είχε τολμήσει να βάλει τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας. Το Πολυτεχνείο είχε ήδη εξαργυρωθεί με τις λιμουζίνες όπως θυμάσαι κι εσύ.
    Τότε κάναμε το κυριώτερο λάθος. Που όλα αυτά τα 'ανεχθήκαμε'. Ενώ βλέπαμε πού πήγαινε το πράγμα, ο τρίτος δρόμος είχε στρίψει ήδη.
    Το 85 θυμάμαι, ψηφίσαμε 'τσαντισμένοι' μεν, αλλά ψηφίσαμε.
    Τί να πω. Το μόνο ελαφρυντικό μας ήταν πως έπρεπε και να ζήσουμε. Σε προσωπικό επίπεδο. Να δουλέψουμε. Να παντρευτούμε. Και ο καπιταλισμός ήξερε να μας πουλήσει μια χαρά τα καθρεφτάκια του.

    Η συνέχεια υπήρξε ανάλογη.

    Η αδιαφορία, η απέχθεια των νέων κρύβει το καινούριο πάντως. Όχι των 'νέων' που περιγράφεις, απ' αυτούς ούτε κι εγώ περιμένω κάτι. Κάποια στιγμή θα εκφραστεί όλο αυτό. Η κατάθλιψη που βλέπουμε γύρω μας στα πρόσωπα απέχει ένα μόλις κλικ απ' την αλληλεγγύη, απ' το να 'βρεθούμε' πάλι σε ένα κοινό ποτάμι. Μπορεί -το πιο πιθανό- να μην αρχίσει εδώ στην Ελλαδίτσα. Μα θα έρθει. Αργά ή γρήγορα. Ελπίζω όχι μετά από κάποιον Αρμαγεδώνα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ας μη μετανοιώνουμε διαρκώς για τα πεπραγμένα μας, αγαπητέ Θανάση! Τα βιώματά μας κοινά!... Κάθε εποχή, κάθε γενιά ακολουθεί το βηματισμό και γράφει την ιστορία της. Κάποιοι τη γράφαμε στις πορείες και τις ολομέλειες και κάποιοι άλλοι στις μέρες μας μέσα στα msn και στο facebook!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλησπέρα Ευάγγελε..

    Όπως γράφω και σ' ένα σχόλιό μου, γιαυτό ακριβώς, επειδή εμείς έτυχε να έχουμε κάποιες εμπειρίες, δεν δικιολογούμαστε να μασήσουμε τόσο εύκολα.

    Τα νέα παιδιά, αν το θες, έχουν πολύ πιο δύσκολο ρόλο, αφού τώρα ο 'εχθρός' είναι αόρατος, ύπουλος, δεν έχει σχεδόν όνομα. Πρέπει να περάσουν απ' το στοιχειωμένο δάσος του μάρκετινγκ ακέραια, κι είναι πολύ δύσκολο.

    Σιωπούν για την ώρα, 'απέχουν' ίσως. Αλλά δες στην Γαλλία. Με τους απεργούς κατέβηκαν και μαθητές στον δρόμο. Εγώ δεν ξέρω, βρε Ευάγγελε, απ' τη δική μας γενιά, λίγα πράγματα περιμένω πια. Και για να πω και κάτι επίκαιρο, κάτσε να δούμε και το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών. Περιμένεις εσύ καμιά 'επανάσταση';;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Επανάσταση δεν περιμένω, αγαπητέ Θανάση. Περιμένω όμως την έκφραση μιας ούτως ή άλλως υφιστάμενης δυσαρέσκειας κι απογοήτευσης. Το πόσο έντονα θα είναι χρωματισμένη δεν ξέρω, ούτε πολύ περισσότερο αν αφορά μόνο την κυβέρνηση ή το σύνολο των πολιτικών κομμάτων. Εκείνο για το οποίο είμαι όμως βέβαιος (και νομίζω πως κι εσύ θα συμφωνήσεις), είναι ότι τα κόμματα λειτουργούν με όρους δεκαετίας '80και πίσω, είτε κατέχουν την εξουσία, είτε βρίσκονται στην αντιπολίτευση, αδυνατούν να λειτουργήσουν δημοκρατικά και να συντονιστούν με τις ανάγκες της κοινωνίας. Η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να εκφράσει και ν' ανταποκριθεί στις κοινωνικές ανάγκες κι αιτήματα, λειτουργεί τελικά σε βάρος της δημοκρατίας, εφόσον οι πολίτες αποστασιοποιούνται κι απέχουν των πολιτικών διαδικασιών, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα, όχι μόνο ν' αναπαράγονται τα ίδια φαινόμενα, αλλά και να βαθαίνει το χάσμα μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων. Φαύλος κύκλος, που μετά την Κυριακή δεν μπορώ να φανταστώ τι στροφές θα πάρει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή