Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Περί διαρθρωτικών αλλαγών...


Εάν το ένα επικοινωνιακό κόλπο της κυβέρνησης, τον τελευταίο χρόνο ήταν το ‘όλοι μαζί τα φάγαμε’, δηλαδή η κατάπτυστη ενοχοποίηση του ίδιου του θύματος, το δεύτερο αναμφίβολα ήταν οι περίφημες ‘διαρθρωτικές αλλαγές’. Διαρθρωτικές αλλαγές που προτάθηκαν πάντοτε, όποτε υπήρχε ανάγκη να γίνει επίθεση μέτρων, ενάντια σ’ έναν κλάδο εργαζομένων, σε κάποιο εργατικό κεκτημένο, σε όποιο επιχείρημα της αντίπαλης πλευράς.
Θα μπορούσε, πολύ εύκολα, ο οποιοσδήποτε λογικός πολίτης αυτής της χώρας, να αντιπαραθέσει στην κυβέρνηση, πως χρυσές και άγιες οι ‘διαρθρωτικές’ αλλαγές, οι τομές, οι εξορθολογισμοί και όλες οι υπόλοιπες όμορφες λέξεις, αλλά είναι ηλίου φαεινότερο, πως: Πρώτον: Χρειάζονται δεκαετίες για να συντελεστούν. Δεύτερον: Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή για να επιχειρηθούν απ’ αυτή που ζούμε, και Τρίτον και κυριότερο: Πως δεν είναι πολιτικά άφυλες.

Χρειάζονται δεκαετίες έντιμου κράτους, για να αποκτήσει, για παράδειγμα, ‘φορολογική συνείδηση’ ο πολίτης. Η όποια –άλλη περίπτωση- προστιματική ‘τακτοποίηση’ της αυθαιρεσίας μας, ποτέ δεν θα μας πείσει πως δεν γίνεται απλά για εισπρακτικούς λόγους, όταν εσύ ο ίδιος κλαίγεσαι καθημερινά πως πρέπει να μαζέψεις τόσα, για να την βγάλεις καθαρή μέχρι την επόμενη δόση. Τέλος, η περίφημη ‘πάταξη της φοροδιαφυγής’ είναι σαφέστατα ταξικά προσανατολισμένη, όταν κυνηγάς την απόδειξη του περιπτερά, ή όταν αυξάνεις τους έμμεσους φόρους ή τον ΦΠΑ βασικών αγαθών, ενώ ταυτόχρονα δίνεις φορολογικά κίνητρα στους επιχειρηματίες.

Επειδή, όμως, κανείς, απ’ την άλλη, λογικός πολίτης αυτής της χώρας, δεν θα μπορούσε να ισχυρισθεί, πως αλλαγές δεν χρειάζονται στην χώρα μας, ας δούμε από πιο κοντά. Μήπως, τάχα, αδικούμε τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του; Μήπως πράγματι τον χρόνο που μας πέρασε, έγιναν και αλλαγές που ήσαν ζητούμενες; Που μας πήγαν μπροστά;; Μήπως είμαστε πράγματι ‘υπέρμαχοι της στασιμότητας’, όπως μας αποκαλεί ο κ. Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ;;…

Η πρώτη-πρώτη αλλαγή που εντυπωσίασε, είναι αλήθεια, ήταν βέβαια εκείνη του opengov. Απ’ την μια έδινε την δυνατότητα της διαβούλευσης, απ’ την άλλη επιχειρήθηκε στελέχωση κρίσιμων θέσεων στην δημόσια διοίκηση, μέσα απ’ την ελεύθερη κατάθεση βιογραφικών, και την υποτιθέμενη ορθολογική επιλογή προσώπων.

Ας μην μιλήσω καλύτερα για το κομμάτι της ‘διαβούλευσης’, μπορείτε απλά να πάτε μια βολτίτσα στην τρέχουσα κουβέντα για την κάρτα του πολίτη, και να διαβάσετε τι αναρτάται εκεί καθημερινά. Πρόκειται σχεδόν για τηλεοπτικό ριάλιτι. Τηλεοπτικό τρίκ. Η ζούγκλα του κ. Τριανταφυλλόπουλου ! Όπου ‘καλούμε’ τριάντα νοματαίους, και τους βάζουμε να λύσουν ένα πρόβλημα. Μπορούν να κουβεντιάσουν τριάντα άνθρωποι μαζί;; Όχι ασφαλώς. Ζούγκλα θα γίνει. Αλλά θα έχει τηλεθέαση.

Και μπορεί, ως τηλεοπτικό σόου να είναι καλό σαν ιδέα, αλλά μην μου το πουλάτε σε συσκευασία διαρθρωτικής αλλαγής. Γιατί, εάν ισχυρίζεστε, πως βάζετε κάποιον υπάλληλο, να τα διαβάζει όλα αυτά προσεκτικά, ώστε κάτι απ’ όλα να το ‘κρατήσετε’, να το κάνετε νόμο, συγνώμη, αλλά με κοροϊδεύετε.

Το άλλο, τώρα με τα βιογραφικά, αυτό κάηκε κύριοι, απ’ τους ίδιους εσάς ! Γιατί ενώ στην αρχή παραδεχθήκατε πως κακώς ρωτούσατε για τις πολιτικές δράσεις των υποψηφίων, και άρον-άρον αποσύρατε την ερώτηση απ’ την φόρμα, μετά παραδεχθήκατε πως ‘κατατέθηκαν πάρα πολλά’ και δεν προλάβαινε ο κ. Πάγκαλος να τα ελέγξει, στο τέλος αποδείχθηκε πως διαλέγατε απλά τους ‘δικούς’ σας, μάλιστα χωρίς απόλυτη επιτυχία, θυμάστε εκείνον που αποδείχθηκε πρώην υβριστής και τον είχατε διορίσει !...

Πάμε παρακάτω, σοβαρή διαρθρωτική αλλαγή, υπήρξε το φορολογικό πολυνομοσχέδιο του Ιουνίου. Σοβαρή, που υποσχόταν δίκαιο και κυρίως σταθερό φορολογικό τοπίο. Που διαφημίστηκε όσο κανένα άλλο, που υποτίθεται θα φορολογούσε τους έχοντες ίδια με τους υπόλοιπους, που θα εφάρμοζε αντικειμενικά κριτήρια με αυστηρό τρόπο, που θα, θα , θα.

Τι απέγινε; Μέσα σ’ έναν κυκεώνα από 90 σελίδες, και πάνω από 100 εκκρεμότητες που υπετίθετο πως θα ρυθμίζονταν εκ των υστέρων με ‘υπουργικές αποφάσεις’, άρχιζε να ξεφτίζει. Αφαιρούσαμε το ένα τεκμήριο. Επιτρέπαμε να επαναπατριστούν τα κλεμμένα του Μαντέλη. Χωρίζαμε τους φόρους των κερδών σε διανεμόμενους και μη. Απαλλάσσαμε τους καναλάρχες από τον φόρο των διαφημίσεων. Καταργούσαμε το αφορολόγητο για να δημιουργηθεί το κίνημα των αποδείξεων. Κουραζόταν το κίνημα των αποδείξεων και καταφεύγαμε πανηγυρικά στην παλιά-καλή περαίωση. Και μόλις σε έξη μήνες φέρνουμε τώρα άλλες μπαρούφες στη βουλή, νέα φορολογικά ‘μέτρα’ !!

Πάμε παρακάτω. Διαφάνεια και διαύγεια. Ξεκίνησε, δουλεύει υποτίθεται σε όλα τα υπουργεία. Έχουν συσταθεί στις δημόσιες υπηρεσίες επιτροπές από κακόμοιρους υπαλλήλους που κάθε μέρα οφείλουν να αναρτούν στο διαδίκτυο, τις δαπάνες, για να βλέπει ο πολίτης πως τα λεφτά του ‘έπιασαν τόπο’ ! Και πέρα απ’ το μπάχαλο και την ‘παραγωγικότητα’ που έχει δημιουργηθεί, όπου χάνουν μέρες για να αναρτήσουν δαπάνες όπως η …αλλαγή κλειδαριάς στο τάδε ντουλάπι, ή η έξοδος στην σύνταξη της δείνα υπαλλήλου (!!), το μεγαλύτερο γέλιο έπεσε στις πρόσφατες εκλογές.


Διότι, σύμφωνα με τον νόμο, όφειλαν οι υποψήφιοι, να αναρτήσουν τα έσοδα (πάει να πει τις χορηγίες), και τις δαπάνες της προεκλογικής τους εκστρατείας. Με συγκίνηση, λοιπόν, σας πληροφορώ, πως οι τέσσερις διεκδικητές του ..θρόνου, στον Δήμο Αιγάλεω, (ένας εκ των οποίων εξελέγη μάλιστα) εισέπραξαν 0,00 ευρώ, και δαπάνησαν επίσης 0,00 ευρώ. Μόνος ειλικρινής, ο απερχόμενος Δήμαρχος, ο οποίος δεν εισέπραξε μεν τίποτε, αλλά δαπάνησε παρακαλώ, σε όλη την προεκλογική περίοδο, …816 ευρώ !!!...

Πάμε παρακατω. Ηλεκτρονική συνταγογράφηση !! Ποιά συνταγογράφηση;; Μόνο ενός ταμείου, που αποτελεί το 10% περίπου του συνόλου των συνταγών;; (ΟΑΕΕ). Που ανάγκασε με το στανιό τα φαρμακεία όλης της χώρας να αγοράζουν ειδικούς εκτυπωτές, να αντικαταστήσουν τις ταμειακές με PCs, να αγοράσουν ίντερνετ;; Που έπεσε την πρώτη μέρα της εφαρμογής του, επειδή κάποιος φωστήρας δεν υπολόγισε καλά τί σέρβερ χρειαζόταν;; Που η Δανία χρειάστηκε πέντε ολόκληρα χρόνια για να την εφαρμόσει 100%, κι εμεις θα χρειαστούμε δέκα και βάλε;;...


Να πάμε και παρακάτω;; Να πάμε στην περίφημη υπηρεσία ‘κατεδαφίσεων’ αυθαιρέτων που εξαγγέλθηκε απ’ την Περιβάλλοντος, και που κατέληξε να γκρεμίσει μονάχα την Φαντασία;; Να πάμε στο ‘ΑΣΕΠ Δημοσίων έργων’ που εξαγγέλθηκε απ’ τον κ. Ρέππα, και όσο το είδατε εσείς άλλο τόσο το έκανε κι εκείνος;; Να συνεχίσουμε με τις τακτοποιήσεις των ημιυπαίθριων, που θα πήγαιναν υποτίθεται στο ‘πράσινο ταμείο’ και κατέληξαν στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους; Να πάμε παρακάτω στην φορολόγηση της Εκκλησιαστικής Περιουσίας; Να συνεχίσουμε στον χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους (αυτό μάλλον έμεινε στους λεονταρισμούς της κ. Διαμαντοπούλου, αλλά να μην είμαστε και άδικοι, δεν είχε ποτέ εξαγγελθεί). Ή μήπως να πάμε παρακάτω, να ψάξουμε εάν άλλαξε κάτι στις βουλευτικές ασυλίες ή στον νόμο περί ευθύνης υπουργών;;

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα, λοιπόν. Και μην ακούτε τα όσα μας τσαμπουνάνε για τομές και διαρθρωτικές αλλαγές. Προπετάσματα καπνού είναι και τίποτε άλλο.


Μία μόνο διαρθρωτική αλλαγή έγινε στον τόπο τον τελευταίο χρόνο, κι αυτή ήταν ο Καλλικράτης. Μεγάλο θέμα. Τεράστιο, θα ομολογήσω πως δεν έχω προσωπικά καταλήξει ακόμη. Υπόσχομαι δοθέντος χρόνου, να ασχοληθώ ειδικά στο μέλλον. Αλλά και γι αυτόν, δεν παύει να ισχύει πέρα για πέρα, και η πρώτη, όσο και η δεύτερη ένσταση. Πως ούτε η ‘βιασύνη’ του ταίριαζε, ούτε η στιγμή ήταν η πλέον κατάλληλη. Δεδομένα που δεν προοιωνίζουν εύκολο το μέλλον του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου