Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Χριστουγεννιάτικο..


Βράδυ. Κάτω από μια σόμπα περιβάλλοντος, πίνω ζεστό καφέ. Ίσως στην ομορφότερη περιοχή της Αθήνας.



Φάτσα μου, έχω την ανατολική πλευρά του νέου μουσείου της Ακρόπολης. Στα δεξιά, πίσω απ’ το νεοκλασικό του Μακρυγιάννη, προφταίνει να φανεί ο φωτισμένος βράχος με τον Παρθενώνα.




Κάνει κρύο, μα υπάρχει κόσμος στον δρόμο. Ωστόσο, στα τραπεζάκια που κάθομαι, δεν υπάρχει άλλος. Καμιά φορά, νομίζω πως είμαι ο τελευταίος καπνιστής που απέμεινα στην πόλη του Μπεχράκη. Ο τελευταίος πουντιασμένος καπνιστής..




Τότε ήλθε. Ο καφές είχε σχεδόν τελειώσει. Η ώρα είχε περάσει, σε λίγο θα έπρεπε να φύγω. Με πλησίασε, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα στα τραπέζια. Ήταν δεν ήταν στα επτά. Ζεστό μπουφάν. Στην πλάτη κρεμόταν η θήκη. Στο στήθος ένα μικροσκοπικό ροζ πορτοφολάκι. Χωρίς να πει κουβέντα, στήριξε το βιολί στο λαιμό της. Μικροσκοπικό βιολί. Ενός τετάρτου. Μικροσκοπικό δοξάρι. Σπασμένο, και κολλημένο με ζιλοτέϊπ.

Τα κρυωμένα παιδικά δακτυλάκια, πάτησαν τις νότες. Το σπασμένο δοξάρι, χάιδεψε τις χορδές. Δεν ήταν κανένα κομμάτι. Ούτε χριστουγεννιάτικο. Ούτε τίποτε γνωστό. Μερικές νότες μόνο, χωρίς άλλο νόημα. Ωστόσο, η μικρούλα, φώς φανάρι, το παιχνίδι της ήξερε να το ακούει. Ο ήχος δεν ήταν αρχάριος. Δεν ήταν φάλτσος. Δυο τρεις νότες όλες κι όλες, μα νότες καθαρές. Βιολί…




Εκμεταλλεύτηκα τον χρόνο που χρειαζόμουν για να ψάξω στην τσέπη μου για μερικά ψιλά.


-Πώς σε λένε;; τη ρώτησα.


-Στεφανί !


Η φωνή της ήταν ολόιδια με του βιολιού ! Κρυστάλλινη. Παιδική.


-Στεφανία;;


-Στεφανί ! Επανέλαβε. ‘Όπως λέμε Στεφανία, αλλά αφαιρούμε το άλφα’ !!...


Είχε ξανθά μαλλιά, και τα πιο γαλάζια ματάκια που έχω δει. Να ήταν τάχα απ’ την Ελλάδα;; Να ήταν παιδί κάποιου μετανάστη;; Τα ελληνικά της ήταν άψογα. Χωρίς καμιά ξένη πρόσμιξη. Τί σημασία είχε άλλωστε. Μιλούσε άψογα τη γλώσσα της πατρίδας της. Της πατρίδας που είχε ασφαλώς γεννηθεί. Της πατρίδας που στο σχολειό της πήγαινε. Πρώτη δημοτικού;; Νηπιαγωγείο;; Κάπου εκεί..


Πήρε τα ψιλά, και τα έβαλε στο ροζ πορτοφολάκι, κλείνοντας με προσοχή το φερμουάρ.


-Σ’ αφήνω τώρα να πιεις τον καφέ σου με την ησυχία σου, είπε !!


Και χάθηκε έτσι βιαστικά όπως είχε εμφανισθεί..


Την ακολούθησα άφωνος με το βλέμμα μου, να χάνεται μέσα στην κρύα νύχτα. Ανησύχησα. Αναζήτησα, έστω από μακριά, κάποιον, κάποια μάνα, κάποιον ενήλικα, να την ‘συνοδεύει’. Δεν μπόρεσα να δω κάτι. Μου ήλθαν στο μυαλό, οι γνωστές αφίσες στο μετρό, με τα εξαφανισμένα παιδιά. Πόσο εύκολο θα ήταν, για κάποιον που θα ήθελε να κάνει κακό. Ανατρίχιασα..


Μετά, πάλι, το μυαλό μου έδιωξε την ασχήμια.


..'Να πιεις τον καφέ σου με την ησυχία σου’ !!..


Την φαντάστηκα, να ‘ενοχλεί’ τον μπαμπά της, την ώρα που κουρασμένος θα έπινε καφέ στο σπίτι. Την φαντάστηκα να τρέχει να ανεβαίνει στα πόδια του, να τρέχει στην αγκαλιά του. Άθελά μου χαμογέλασα.


Την φαντάστηκα, να την βάζει ο μπαμπούλης της, στο κρεβάτι, το βράδυ για να κοιμηθεί. Την φαντάστηκα, να της δίνει ένα γλυκό φιλί-καληνύχτα. Φαντάστηκα, τα γαλάζια της ματάκια, να νυστάζουν αποκαμωμένα, και να φεύγουν στον κόσμο των ονείρων ευτυχισμένα. Των ονείρων, που είναι ίδια, ολόιδια, σ’ όλα τα παιδικά μάτια. Άσχετα, αν ο ‘μπαμπούλης’ είναι πλούσιος ή φτωχός. Άσχετα εάν το δοξάρι είναι σπασμένο και κολλημένο με ζιλοτέϊπ. Άσχετα αν το δωμάτιο είναι μεγάλο ή μικρό. Άσχετα αν η κούραση είναι απ’ το πολύ παιχνίδι με το τελευταίο μοντέλο του ps portable, ή απ’ το πολύ περπάτημα, για να γεμίσει το ροζ πορτοφολάκι..


Όπως λέμε Στεφανία, αλλά αφαιρούμε το άλφα !!...


Θύμωσα.


Η Στεφανί, δεν θα γίνει ποτέ μουσικός. Κι ας έχει ταλέντο, κι ας έχει από τα επτά της το αυτί να καταλάβει πότε αυτό το ξύλινο παιχνίδι κελαηδά γλυκά, και πότε νιαουρίζει φάλτσα. Δεν θα γίνει ποτέ μουσικός, τα ωδεία είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, θέλουν δίδακτρα, κι η Στεφανί έχει να γεμίσει το ροζ πορτοφολάκι κάθε βράδυ ! Γι αυτό δεν είχε παίξει ‘κάτι’. Ποιος να της το μάθει το κάτι της Στεφανί;; ..


Μάζεψα τα πράγματά μου, και πήρα με βαριά βήματα το δρόμο. Τα γαλάζια μάτια. Η γλυκιά βιολίστικη φωνούλα. Η αθώα παιδική σοβαρότητα που έκλεινε με προσοχή το πορτοφολάκι, είχαν καρφωθεί στο μυαλό μου..


Θύμωσα.


Εκεί, στον κόσμο που δεν ανήκουμε. Εκεί στον κόσμο που αφήνουμε πίσω μας. Στο κόσμο που διαγράφουμε έτσι με μια μολυβιά. Στον κόσμο της ‘στασιμότητας’, που οι ηγέτες μας με ζήλο δυσφημίζουν έναντι του δικού τους εκσυγχρονισμένου οράματος. Έναντι του ιδιωτικοποιημένου κόσμου των επιχειρήσεων της ‘κοινωνικής ευθύνης’. Έναντι των ωδείων της κοινωνικής ευθύνης. Στον κόσμο αυτόν, αφήνουμε πίσω μας και την Στεφανί.. Την χάνουμε για πάντα…


Ένας κόμπος ανέβηκε στον λαιμό μου.


Όχι. Δεν ‘λυπήθηκα’ την Στεφανί. Δεν την λυπήθηκα, εμάς λυπήθηκα. Εμάς που όσο και να τον σπρώξουμε τον κανακάρη μας, όσα τέλεια δοξάρια και να του πάρουμε, όσους καθηγητές και να πληρώσουμε, τον ήχο της Στεφανί δεν θα τον βγάλει ποτέ με το στανιό. Γιατί η Στεφανί, μπορεί να μην γίνει ποτέ μουσικός, αλλά εύκολα θα το πάρει το ταλέντο της, και θα το μετασχηματίσει σε ταλέντο άλλο. Και θα το κάνει ζωή. Και θα το κάνει επιτυχία. Και θα το κάνει ουσία και στόχο πραγματικό. Σιγά μην λυπηθώ την Στεφανί !...


Έφτασα στον προορισμό μου.


Καμιά φορά δεν χρειάζεται να βρεις εσύ τα Χριστούγεννα. Έρχονται εκείνα και σε βρίσκουν. Όπως δεν χρειάζεται να αναζητήσεις πάντα την αλήθεια. Σου αποκαλύπτεται εκείνη, μόνη της.


Όπως ένα κρύο βράδυ, πίνοντας τις τελευταίες γουλιές καφέ κάτω από μια σόμπα εξωτερικού χώρου..


Όπως λέμε Στεφανία, αλλά αφαιρούμε το άλφα.

9 σχόλια:

  1. Ε! ΑΥΤΟ ΠΙΑ, ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ! ΑΠ' ΑΥΤΑ ΠΟΥ, ΙΣΩΣ, ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ!

    ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΘΑΝΑΣΗ!
    ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Ταξιδευτή..

    Είδες, καμιά φορά έρχεται η ανάρτηση έτοιμη. Όλο αυτό, έγινε Παρασκευή βράδυ ! Ακριβώς όπως το περιγράφω. Δεν μπορούσα να το αγνοήσω..

    Καλά Χριστούγεννα και σε σας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αμα σου τυχαινουν τετοια πραγματα η ακομα και να τα διαβαζεις...δεν ειναι και δυσκολο να παρεις κανα καλασνικοφ και να γινεις "τρομοκρατης"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ!
    Ο ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ ΚΑΘ' ΕΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΜΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΑΛΗΘΙΝΟ. ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ, ΓΕΜΑΤΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΓΡΑΦΗ ΣΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΟΥΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ΝΑ ΖΗΛΕΥΟΥΝ!

    ΥΓ. ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΤΟΥ ΔΣΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΕΣ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ. ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΞΙΝΟΥ ΣΤΟ ΣτΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΩΝ 2 ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΩΝ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμε καλημέρα..

    Δυστυχώς, η mainstream παγκόσμια πολιτική, αυτόν τον κόσμο ακριβώς προωθεί, τον κόσμο του κέρδους ώς μοναδικού μοχλού, και κυρίως του κέρδους ώς μοναδικού τρόπου ορθολογισμού.
    Ο ορθολογισμός αυτος όμως, αφήνει απ' έξω τον άνθρωπο. Ή τον μετατρέπει σε κερδοσκόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ταξιδευτή, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, δεν ζητώ πάντως δάφνες λογοτεχνικότητας, ας μην είμεθα και βέβηλοι :))...

    Δεν ήξερα πως η ανακοίνωση ήταν παλιά. Δεν έχει και ημερομηνία άλλωστε. Απλά εγώ σήμερα την πέτυχα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αχ, θανάση, δεν θα μπορούσε να σου τύχει εσένα ειδικά πιο επώδυνη χριστουγεννιάτικη συνάντηση.
    Δεν θέλω να σου πω κάτι παρηγορητικό, μόνο πως να, της έτυχες εσύ της Στεφανίας χωρίς το α, θα μπορούσε να της τύχει κάποιος που τη θεωρούσε μια ενοχλητική παρέα για τον καφέ του. Ίσως είναι έτσι τυχερή στη ζωή της...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλησπέρα Γυριστρούλα..

    Ψάχνοντας τί φωτογραφία να βάλω για την ανάρτηση αυτή, θυμήθηκα εκείνη την καταπληκτική σου με το αγοράκι με το βιολί. Εάν η Στεφανί ήταν αγοράκι, δεν το συζητώ θα στην έκλεβα..

    Η Στεφανί, τώρα, δεν ήταν ακριβώς το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Είχε ένα κέφι, ένα θάρρος, δεν ήταν το δυστυχισμένο παιδί που το νοίκιασε κάποιος αλητήριος. Τα ελληνικά της ήταν σχολείου. Το 'αφαιρούμε' δεν το ξέρει κάποιο παιδί που δεν πάει σχολείο. Και το βλέμμα της ήταν καθαρό, γελαστό. Νομίζω πως ήταν παιδί μιας φτωχής αλλά αγαπημένης οικογένειας. Σπάνια περίπτωση, αλλά μου έτυχε. Κάποτε, είχα 'γνωριστεί' και με ένα διαβολάκι που στεκόταν στα φανάρια και πούλαγε χαρτομάντηλα, λιγάκι πιό μεγάλο όμως απ' την Στεφανί. Υπάρχουν τέτοια παιδιά-βιοπαλαιστές. Κι όταν τα συναντάς σε επαναφέρουν στο μέτρο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ... ΙΣΩΣ Η ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΣΕ ΣΦΟΔΡΟΤΗΤΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΚΡΥΨΟΥΝ, ΑΓΝΟΗΣΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΜΜΕ, ΝΑ ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ "ΠΑΡΑΘΥΡΟ" ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞ' ΑΥΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΥΤΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΥ, ΚΑΙ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΟΜΙΚΩΝ, ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ!
    ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ, ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΥΠΕΣΤΗ ΕΝΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ΨΕΥΔΩΝ, ΜΕΧΡΙ ΠΛΥΣΕΩΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ (ΔΙΑΒΑΖΕ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ) ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ,
    ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΡΟ'Ι'ΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ.
    ΙΔΩΜΕΝ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή