Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Κρίση στον Τύπο...


Έλεγε σήμερα ο Φυντανίδης, σε τηλεοπτική κουβέντα στην ΕΤ3, για την ‘κρίση στον Τύπο’, πως ‘πίσω απ’ το όποιο μέσο, ίντερνετ, εφημερίδα, κανάλι, μελλοντική ηλεκτρονική μορφή, κλπ, πάντα θα είναι ο άνθρωπος’, εννοώντας ο δημοσιογράφος. Ασφαλώς και δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ αυτό.





Ωστόσο, ποιος ‘άνθρωπος’; Διότι άνθρωπος είναι και ο ρεπόρτερ που τον έχουν να ξεπαγιάζει στα διόδια μέσα στο χιόνι, για να ‘δείξουν’ τον αποκλεισμένο δρόμο, ή την νταλίκα που ‘δίπλωσε’. Άνθρωπος είναι και ο μεγαλο-δημοσιογράφος, που τα παίρνει χοντρά, για να στηρίξει ή να τορπιλίσει μια πολιτική, ένα συμφέρον, να κάνει το παπαγαλάκι του ενός ή του άλλου, να παραμυθιάσει το πόπολο. Και το πράγμα μπερδεύεται ακόμη περισσότερο, καθώς, είναι πολύ πιθανό ο ρεπόρτερ που ξεπαγιάζει στα διόδια, μοναδικό ίσως στόχο στο μυαλό του, έχει να πάρει κάποτε την θέση του μεγαλο-δημοσιογράφου, φασκελοκουκούλωστα δηλαδή..




Ένα δεδομένο είναι οι κατακλυσμιαίες αλλαγές στην τεχνολογία. Είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης, πως αυτό το ‘παράδοξο’ απ’ τη μια να μην βγαίνουν οικονομικά τα έντυπα φύλλα ενώ την ίδια στιγμή να αναρτούνται δωρεάν στον διαδίκτυο, θα υπάρχει απλά, μέχρι να ‘εθιστούμε’ στο νέο ‘μέσο’, ώστε κάποια στιγμή να περάσουμε στα pay-sites. Δεν αργούν καθόλου οι ημέρες, που θα ‘καλούμε’ την ‘εφημερίδα’ απ’ το κινητό μας, και για να έχουμε την πρόσβαση θα έχουμε πληρώσει κάποια συνδρομή. Η τεχνολογία είναι έτοιμη, οικολογική, φτηνότερη του χαρτιού, ένα ‘εμπόδιο’ υπάρχει μονάχα: Είναι δύσκολο να ενσωματώσει τη διαφήμιση. Δεν ξέρω αν αυτό είναι πρόβλημα του τύπου ή της διαφήμισης. Η διαφήμιση μπορεί να βρει άλλα μέσα. Πιθανώς οικονομικά, τότε, ο Τύπος να βγαίνει και χωρίς διαφήμιση.




Δεύτερο δεδομένο, επίσης σίγουρο, είναι πως η ύφεση επιβαρύνει τις εφημερίδες-επιχειρήσεις. Ήταν στραβό το κλήμα, τόσα χρόνια, που έπεφταν οι πωλήσεις, το έφαγε κι ο γάιδαρος. Φαίνεται πως στις σημερινές συνθήκες τα DVD, οι προσφορές, τα σαράντα πέντε ένθετα, τα βιβλία, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, δεν επαρκούν. Τι κάνουν λοιπόν οι ‘ιδιοκτησίες’;; Τι άλλο. Μειώνουν το προσωπικό. Κλείνουν φύλλα. Διώχνουν κόσμο. Τα γνωστά. Ο Φυντανίδης σήμερα έλεγε πως ‘δεν αντέχει’ η χώρα ‘τόσα πολλά έντυπα’. Εννοούσε, πως έχουμε πολλά. Υπονοούσε, πως ‘το παρακάναμε’.




Καλλικράτης, λοιπόν και στον Τύπο. Αναγκαστικός. Συρρίκνωση. Μην κλαίτε για τους ιδιοκτήτες βέβαια. Αυτοί τα αποκόμισαν τα κέρδη τους, τόσες δεκαετίες. Κι αν επέμεναν πολλές φορές, ακόμη και στο όριο της ζημιάς, δεν το έκαναν για την ψυχή της μάνας τους. Διαπλεκόμενοι ήσαν, έπαιρναν άλλες δουλίτσες απ’ την αγελάδα, χοντρές δουλίτσες, στήριξη πουλούσαν, διαχείριση της κοινής γνώμης. Τώρα, οι ‘δουλίτσες’ χάνονται. Πάει η αγελάδα, στέρεψε. Προσέξτε, μονάχα, μην ‘πουλήσουν’ τώρα, ‘επανάσταση’ σε εμάς, το πόπολο..




Πόσες δεκαετίες μετράει η ‘διαπλοκή’ της τέταρτης ‘εξουσίας’; Πόσα χρόνια, τώρα πάνε απ’ τις προσφορές και τα DVD; Πόσα χρόνια πάνε, που τα ιδιωτικά κανάλια, -η ΕΤ στο κάτω-κάτω ήταν κρατική- στήριζαν ανερυθρίαστα, πουλούσαν την ψυχή τους στον διάολο; Πόσα χρόνια οι ‘δημοσιογράφοι’ αφέθηκαν να παίρνουν ‘γραμμή’ και να μας παραμυθιάζουν;; Επομένως η ‘κρίση στον Τύπο’ δεν είναι καινούριο φρούτο. Αλλά όσο έρρεε το χρήμα, κανείς δεν διαμαρτυρόταν. Τώρα κλαίγονται. Δεν κλάφτηκαν (πλην ελαχίστων περιπτώσεων) όταν έπρεπε όμως. Όταν τους φίμωσαν, τους κατεύθυναν, τους μίσθωναν.




Αλλά και τώρα; Τους βλέπετε να μετανιώνουν; Τους βλέπετε να ορθώνουν κανένα ανάστημα αντικειμενικότητας; Τους βλέπετε να έχουν καταλάβει περί τίνος πρόκειται; Τρίχες ! Για το χρήμα τους νοιάζει μόνο. Ο ένας τρώει τον άλλο. Ο σώζων εαυτόν. Ένας ασήμαντος μαθουσάλας ανοίγει κανάλι, και τους παίρνει διαφήμιση παίζοντάς το ‘επαναστάτης’ χωρίς αιτία και προϊστορία. Τα ζόμπι επιστρέφουν φορώντας την προβιά. Οι μισοί, -όσοι χωράνε- συνεχίζουν να δίνουν γη και ύδωρ στους πολιτικούς τους προϊσταμένους, παπαγαλίζοντας το παλιό καλό τροπάρι, προσευχόμενοι να επικρατήσει η σύνεση και η Μέρκελ. Οι άλλοι μισοί, τρέχουν όπου βρουν να ξανατρυπώσουν. Άλλος να κάνει trash-tv, άλλος να στολίζει τα παράθυρα κι άλλος να ανοίγει σχολή ‘δημοσιογραφίας’, τυφλός να τυφλώσει θύματα.




Σιγά μην λυπηθώ για την ‘κρίση’ στον Τύπο. Χρόνια τώρα, έτσι κι αλλιώς, δεν αγοράζαμε εφημερίδα. Κάποιους –πολύ λίγους- έντιμους αγοράζαμε. Επιλεκτικά διαβάζαμε. Ούτε οι ιδιοκτησίες, ούτε η πλειοψηφία των δημοσιογράφων το κατάλαβε ποτέ. Παράσιτα είχαν καταντήσει οι καλοί. Τους έδιωχναν από εδώ, τους πήγαιναν εκεί. Η πλειοψηφία των πουλημένων, καλοπερνούσε…


Τώρα, τα ξερά θα καούν. Αυτή είναι η αισιόδοξη πρόβλεψη. Τα χλωρά, οι ελάχιστοι Δημοσιογράφοι με κεφαλαίο ‘δέλτα’, θα συνεχίσουν, θα βρουν βήμα. Αυτή είναι η αισιόδοξη πρόβλεψη. Οι αρπακολλατζήδες ιδιοκτήτες θα εγκαταλείψουν τον χώρο. Αυτή είναι η αισιόδοξη πρόβλεψη. Το κράτος και οι πολιτικοί, θα αφήσουν τον Τύπο ήσυχο, να κάνει σωστά τη δουλειά του. Αυτή είναι η αισιόδοξη πρόβλεψη. Εμείς, ο λαός, θα είμαστε επιτέλους σωστά και αντικειμενικά ενημερωμένοι. Αυτή είναι η αισιόδοξη πρόβλεψη.




Σιγά μη λυπηθώ για την κρίση στον Τύπο. Ευκαιρία είναι, να μην επικρατήσουν πάλι οι φελλοί. Που είναι η απαισιόδοξη πρόβλεψη.

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Ερωτισμός και τέχνη..


Μαθαίνω σήμερα, πως διοργανώνεται στο ‘Ετουάλ’, ένα κινηματογραφικό ‘φεστιβάλ’ ‘γυμνού σώματος’. Το αφιέρωμα θα διαρκέσει μέχρι την 2η Δεκεμβρίου και κάθε ημέρα θα προβάλλονται τρείς απ’ τις 25 περίπου ταινίες.




Παρελαύνουν σκηνοθέτες απ’ τον Παζολίνι μέχρι τον Τίντο Μπρας, κι απ’ τον Φέρρη μέχρι τον Κούνδουρο. Ταινίες απ’ το ‘Σαλό, 120 ημέρες στα Σόδομα’ μέχρι την ‘Μαλίτσια’ κι απ’ την ‘Ιστορία της Ο’ μέχρι τους ‘Τεμπέληδες της έφορης κοιλάδας’.



Είναι φανερό, απ’ τους τίτλους που διαβάζουμε, πως τίποτε άλλο δεν συνδέει μεταξύ τους αυτές τις ταινίες, εκτός απ’ την απεικόνιση του γυμνού σώματος, αφού μπορεί κανείς ανάμεσα σε αριστουργήματα να βρει εμπορικές υπερπαραγωγές, ανάμεσα σε πολιτικές ταινίες, cult movies. Το γεγονός μάλιστα, διοργανώνεται με αφορμή την έκδοση ενός βιβλίου του Γιάννη Σολδάτου με τον επικεντρωμένο τίτλο ‘Η ιστορία του γυμνού στον κινηματογράφο’.


Ο ερωτισμός στην τέχνη είναι κάτι αναμφίβολο. Απ’ την ζωγραφική μέχρι το κόμιξ, την μουσική, τον χορό, το θέατρο, αλλά και την πεζογραφία ή την ποίηση. Σαν να υπάρχει μια υπόγεια επικοινωνία ανάμεσα στην τέχνη και την πορνογραφία, εάν ορίσουμε την τελευταία σαν την απεικόνιση της σεξουαλικής πράξης με στόχο τον ευθέως σωματικό ερεθισμό του θεατή. Υπό την έννοια αυτή, το τοπίο θολώνει και η ‘εμπορική’ διάσταση του φαινομένου, καθώς ποτέ δεν έπαψε το ‘γυμνό να πουλάει’. Προσωπικά, δεν μπορώ να μεμφθώ τον θεατή που προσέρχεται να δει μια ‘τολμηρή’ ταινία, λόγω ακριβώς της ‘τόλμης’ της, περισσότερο απ’ τον σκηνοθέτη που μισοκλείνει το ‘τολμηρό’ του μάτι σ’ αυτόν ακριβώς τον ‘ηδονοβλεψία’ θεατή.




Στις σκοτεινές εποχές μας υποτίθεται πως η καθαρή πορνογραφία έχει απενοχοποιηθεί. Πράγματι, παρά τα πραγματικά εγκλήματα που ‘κρύβονται’ πίσω της, με κύριο και φοβερότερο την παιδοφιλία που ποτέ δεν πρέπει να μας διαφεύγει, όταν θέλουμε να παραστήσουμε τους ‘άνετους’, ποτέ δεν ήταν ευκολότερα προσβάσιμη. Γκουγκλάροντας απλά, την λέξη ‘sex’ θα ξεπεράσουν τα μερικά εκατομμύρια, οι διευθύνσεις που θα κατεβάσει σε μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου η μηχανή αναζήτησης. Ελάχιστοι, θα χρειαστεί να ‘πληρώσουν’ και μόνο για εξαιρετικά εξειδικευμένα γούστα. Όλα τα υπόλοιπα, παρέχονται δωρεάν !




Η ‘χρυσοφόρα’ πορνογραφία του 70, έχει τελειωτικά χρεοκοπήσει. Λίγες ευκαιρίες έχουν απομείνει στους επαγγελματίες του είδους, που αναζητούν περιπτώσεις όπως του κανιβαλισμού μιας ‘διασημότητας’ –τύπου Τζούλιας, ή της υποτιθέμενης ‘ανακάλυψης’ ενός νέου είδους (τελευταία φοριέται πολύ η γυναικεία πορνογραφία), που κι αυτές μέσα σε λίγες μέρες, γίνονται χώμα στα δάχτυλά τους, αναρτημένες δωρεάν στον δίκτυο..


Για τον αρχαίο –μη χριστιανικό- κόσμο, τόσο η τέχνη, όσο και η ερωτική πράξη, εκκινούσαν και οι δύο απ’ το ιερό. Σοκαρισμένοι οι ανασκαφείς αρχαιολόγοι της Πομπηίας, βάλθηκαν να απαριθμούν εκατοντάδες ‘πορνεία’ σ’ όλη την πόλη, με βάση τις τοιχογραφίες ερωτικών περιπτύξεων που αποκάλυπτε η σκαπάνη τους, μέχρι που κατάλαβαν, πως δεν μπορούσε μια πόλη να διαθέτει τόσα πολλά και πως, απλά τότε στις κρεβατοκάμαρές τους οι Ρωμαίοι, δεν θεωρούσαν καθόλου ντροπή να ζωγραφίζουν κάτι τις ‘αλμυρούτσικο’ για την ..όρεξη ! Ούτε πάντως η νέα θρησκεία κατάφερε πολλά, στο ζήτημα αυτό, θα έλεγα μάλιστα, πως ίσως και να εμπλούτισε την χαριτωμένη λίστα των ‘αμαρτιών’ μας, με πικάντικες απαγορεύσεις, ίσα-ίσα για να μπορεί κάθε Χριστιανός να …υποκύπτει.


Έκτοτε, τέχνη και πορνογραφία πορεύτηκαν πάντοτε σαν αδελφές. Μόνο που η μια ήταν δοξασμένη και τίμια, ενώ η άλλη αποτελούσε την ‘κρυμμένη ιστορία του πολιτισμού’ μας. Ποτέ πάντως δεν έπαψαν να ..μιλάν στο τηλέφωνο οι δυο τους. Και δεν είναι μόνο όταν η τέχνη, ακόμη και ενός Παζολίνι, ενός Ναγκίσα Οζίμα ή ενός Φελίνι, βούταγε την πένα της στο κατακόκκινο μελανοδοχείο του ‘ερεθιστικού’. Υπήρχε πάντα και η αντίστροφη πορεία. Λίγο απέχουν τα σχεδόν ακίνητα πλάνα του πορνογράφου Σαλιέρι από τα κάδρα Αναγεννησιακών πινάκων. Κανείς δεν μπορεί να μην αντιληφθεί τον ακαδημαϊκό ζωγράφο Σερπιέρι, καθώς απολαμβάνει την Ντρούνα του (φώτο) σε απίθανα ερωτικά συμπλέγματα. Κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την καλλιτεχνική ιδιοφυία ενός Μίλο Μανάρα. Ο καθαρός ερωτισμός πάει με την τέχνη, ή ...απουσιάζει μαζί της.




Δεν διάβασα το βιβλίο του κ. Σολδάτου. Θα με ενδιέφερε. Πολλές απ’ τις ταινίες που θα προβληθούν τις έχω δει …στο μακρινό παρελθόν, όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι. Ξέρω, πως εάν τις έβλεπα ξανά, τώρα, θα είχα εντελώς άλλη αίσθηση. Εάν έχω καταλάβει κάτι για τον ερωτισμό, στα πενήντα μου, είναι πως αυτό το πράγμα ποτέ δεν μένει …σταθερό ! Όπως, σταθερή δεν μένει και η απόλαυση της τέχνης. Τελικά, δεν είναι ο χρόνος που περνά. Μάλλον εμείς ‘περνάμε’ μέσα του….

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Αντιμνημονιακή ..κατανάλωση ???...


Οι εκλογές τελείωσαν, όπως ήταν φυσικό τα κυβερνητικά αυτιά ‘δεν άκουσαν, δεν είδαν’, δεν ίδρωσαν, θα συνεχίσουν την εφαρμογή του διατεταγμένου σχεδίου τους...

Πέρα, απ’ τις συμβατικές μορφές αγώνα, που αναμφίβολα πρέπει και θα συνεχιστούν, ως πολίτες στα χέρια μας διαθέτουμε, ως όπλο, την ‘καταναλωτική’ μας συμπεριφορά. Υπό αυτή την έννοια, μπορούμε ενσυνείδητα να σαμποτάρουμε τα σχέδια της κυβέρνησης και των ‘προϊσταμένων’ της, με διάφορους τρόπους. Οι καταναλωτικές μας επιλογές είναι ίσως μια 'ψήφος', που θα μπορούσε να προβληματίσει τον ..‘εχθρό’.



Εύκολα, για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να ‘μποϊκοτάρουμε’ τα έντυπα φιλο-κυβερνητικά ΜΜΕ. Ξέρουμε όλοι μας ποια είναι, δεν χρειάζεται να πω ‘ονόματα’. Όλοι ζούμε την επικοινωνιακή λαίλαπα, που με ποταπό τρόπο, στηρίζει την κυβερνητική πολιτική. Τύφλωση είναι, και όχι ενημέρωση όλο αυτό. Γιατί να την ‘επιβραβεύουμε’ αγοράζοντάς την. Ας αγνοήσουμε τις ‘προσφορές’ και τα ‘dvd’ τους. Και μη μου πείτε πως υπάρχουν εργαζόμενοι εκεί, που βγάζουν το ψωμί τους, γιατί εάν πρόκειται για τους γνωστούς πουλημένους δημοσιο-κάφρους, δεν θα με πείραζε καθόλου να τους δω άνεργους. Άλλωστε, μη φοβάστε. Ακόμη και σε περίπτωση οικονομικής στενότητας, τα έντυπα αυτά, πιο εύκολα θα τα δείτε να ‘στρίβουν’, να αλλάζουν ‘άποψη’, παρά να κλείνουν…


Όσο για τα ηλεκτρονικά 'μέσα', είναι, φυσικά, ανεφάρμοστο να διαγράψουμε απ’ την ‘μνήμη’ των τηλεοράσεών μας, τις γνωστές ‘συχνότητες’, τα γνωστά ‘παράθυρα’ με τα γνωστά παπαγαλάκια. Επίσης ανεφάρμοστο να πετάξουμε την ίδια την τηλεόραση απ’ το παράθυρο ! Θα ήταν η απόλυτη επανάσταση, αλλά δεν γίνεται. Άλλωστε οι τηλεθεάσεις μετριούνται με τελείως 'πειραγμένο' σύστημα, και δεν θα μειωθούν εύκολα τα διαφημιστικά τους έσοδα. Ούτε βέβαια, θα μπορούσαμε, επίτηδες να μην αγοράζουμε το τάδε προϊόν επειδή διαφημίζεται στο τάδε κανάλι. Για την ώρα, απλά ας επιλέγουμε την ποιότητα, ας κλείνουμε το κουμπί όταν μας σερβίρουν τα σκουπίδια τους. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο…


Αλλά και η υπόλοιπη κατανάλωσή μας, θα μπορούσε να αποκτήσει ‘συνείδηση’ πολιτική. Ξέρουμε, για παράδειγμα, πως σκανδαλωδώς τόσα χρόνια, έχει δοθεί στα μεγάλα ‘πολυκαταστήματα’ η δυνατότητα να καταργούν κάθε μορφή ωραρίου, και νόμιμα να μένουν ανοικτά όλες τις μέρες της βδομάδας. Απ’ τη μια αυτό πιέζει τους ‘μικρούς’, απ’ την άλλη τους ίδιους τους ‘σκλάβους’ εργαζόμενους. Δεν λέω να μην πάμε στο σούπερ-μάρκετ, -αν και αυτό ακόμη θα είχαμε τρόπους να το μειώσουμε, ενισχύοντας τα μικρά μαγαζιά της γειτονιάς- αλλά, έστω, ας αποφύγουμε να πάμε Τετάρτη απόγευμα, που ο υπόλοιπος ανταγωνισμός είναι ‘κλειστός’ δια νόμου..


Πανηγυρίζει εδώ και μήνες ο κ. Παπακωνσταντίνου και ο πρωθυπουργός για το περίφημο ‘κίνημα των αποδείξεων’. Και πράγματι ισχύει. Κάπου ‘τρομοκρατημένοι’, κάπου επειδή το ‘ζητάμε’ πια, εκδίδονται αποδείξεις, όσες ποτέ άλλοτε. Τώρα όμως ξέρουμε πως όλες αυτές οι αποδείξεις ‘κόβονται’ για τη σωτηρία των δανειστών και του κεφαλαίου. Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε να αρχίσει ένα ...αντι-κίνημα αποδείξεων;;…..
Ξέρω όλες τις γνωστές αντιρρήσεις. Μα η ‘παραοικονομία’. Μα η ‘φοροδιαφυγή’. Μα οι ‘έξυπνοι’ που μας επιβαρύνουν. Τα ξέρω όλα αυτά, τα έχω γράψει κι εγώ, κι εγώ έχω δει την περίφημη γελοιογραφία που τραβάει το κουπί ο χαζός και οι υπόλοιποι τον ενθαρρύνουν. Ποιοι είναι, όμως, οι πραγματικοί ‘κηφήνες’, ποιοι είναι οι πραγματικοί μας εκμεταλλευτές;; Ποιοι είναι οι λαθρεπιβάτες της βάρκας;;…


Ευτυχώς σε κάθε μας συναλλαγή, ξέρουμε, βλέπουμε μπροστά μας με ΠΟΙΟΝ συναλλασσόμαστε. Μπορούμε επομένως και εκεί να ‘κατευθύνουμε’ κατάλληλα τη συμπεριφορά μας. Τολμώ να πω, πως, ίσως, ένα μέρος της ‘οικονομίας’ ΠΡΕΠΕΙ να το ‘κρύψουμε’ απ’ τις …ύαινες που το θέλουν όλο. Ο περιπτεράς, ο μικρός έμπορος της γειτονιάς. Ο ηλεκτρολόγος που δουλεύει μια μέρα τη βδομάδα, με την νέκρα της οικοδομής. Όλοι αυτοί, δεν είναι ούτε μεγαλογιατροί του Κολωνακίου, ούτε μεγαλο-εργολάβοι έργων. Και μην αμφιβάλετε καθόλου, πως αυτούς τους ‘μικρούς’ θέλει να ‘πιάσει’ η κυβέρνηση. Αυτοί, οι μικροί, θα πληρώσουν τον λογαριασμό στο τέλος. ΞΕΡΟΥΜΕ, καλά, τι είδους 'διεύρυνση της φορολογικής βάσης' ονειρεύεται ο κ. Παπανδρέου και η συμμορία του, και κυρίως ξέρουμε καλά ΓΙΑΤΙ την επιδιώκει. Ας ξεμπερδέψουμε μαζί τους πρώτα, και μετά τα βρίσκουμε μεταξύ μας..


Η καταναλωτική μας συμπεριφορά, μπορεί να γίνει η ισχυρότερη ψήφος διαμαρτυρίας, αν αποκτήσει πολιτική 'συνείδηση'. Μπορεί να ‘ακουστεί’ πολύ περισσότερο, απ’ αυτήν των πρόσφατων εκλογών…

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Όλα για τη σωτηρία.....


Έγραφα δυο αναρτήσεις πίσω, πως τα λεφτά τα έφαγε το κεφάλαιο. Έγραφα, πως όλη η ιστορία αυτή τη στιγμή, έχει τίτλο ‘πώς θα συνεχιστεί η λεηλασία’..

Όπως λοιπόν θα διαβάσατε τις τελευταίες μέρες, φρόντισε ήδη το υπουργείο να ‘καταργήσει το πόθεν έσχες’ στην οικοδομή για τα επόμενα 2 χρόνια !! Όσοι πιστέψατε τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα, περί καθαρού, τίμιου κλπ, φορολογικού νόμου, που δεν θα χαρισθεί σε κανέναν, που θα συλλάβει τους φοροφυγάδες, που θα κλείσει στη φυλακή τα μεγάλα ψάρια, κακώς τα πιστέψατε.



Πάει να πει, πως μετά εκείνο το κατάπτυστο άρθρο περί ‘επαναπατρισμού’ κεφαλαίων, που είχε ήδη εισαχθεί στον νόμο, εκείνο που μπορούσε και ο …Μαντέλης να φέρει αφορολόγητες τις μίζες που είχε τσεπώσει. Μετά την περαίωση που φρόντισε να συμπεριλάβει ακόμη κει όσους είχαν εκδώσει …εικονικά τιμολόγια, είχαν δηλαδή κατακλέψει το κράτος. Τώρα νέοι ορίζοντες ανοίγονται για τα μεγάλα ψάρια. Τώρα μπορούν να εμφανίσουν ανενόχλητοι τα κλεμμένα, αρκεί να τα κάνουν ..ακίνητα !
70,000 νέες αγοραπωλησίες ακινήτων προσδοκά το υπουργείο, επιχαίρει που θα ‘κινηθεί’ η αγορά, και όλα τα σχετικά επαγγέλματα. Επιχαίρουν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης. Επιχαίρει και ο κ. Καρατζαφέρης, δική του ιδέα ήταν άλλωστε…


Προσθέστε, τώρα στην είδηση, πόσο φεσωμένος είναι ο κοσμάκης στις τράπεζες. Προσθέστε πως έρχονται και άλλες μειώσεις αποδοχών με τις περίφημες ‘επιχειρησιακές’ συμβάσεις. Προσθέστε πως είναι πιθανότατες απολύσεις και στον δημόσιο τομέα πλέον. Προσθέστε την ανεργία που έτσι κι αλλιώς, λόγω της ύφεσης, καλπάζει.


Το αποτέλεσμα της πρόσθεσης δεν μπορεί να είναι άλλο: Τα μεγάλα ψάρια, πάλι θα κονομήσουν. Διότι ποιος θα ‘αγοράσει’ τα 70.000 ακίνητα;; Όχι βέβαια εγώ κι εσείς. Οι επιτήδειοι των πλειστηριασμών. Οι εκατομμυριούχοι της αντιπαροχής. Οι μεγαλοκατασκευαστές της τσιμεντοποίησης. Οι τραπεζίτες των ψιλών γραμμάτων. Το άγιο κεφάλαιο…

Η λεηλασία συνεχίζεται.

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Η δική μου ...Αριστερά !!


Σήμερα θα σας μιλήσω για μια άλλη ..’αριστερά’.

Ούτε για το ΚΚΕ, ούτε για τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι. Σήμερα θα μιλήσω για όλους αυτούς τους φίλους που ‘κρέμονται’ εκεί, στ’ …αριστερά, κάτω απ’ τον τίτλο ‘ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ’ !...


Ξέρετε πώς γίνεται. Στην αρχή, δεν είσαι πουθενά. Φοβάσαι. Παρακολουθείς όμως κάποιον φίλο. Που αγαπάς. Που σέβεσαι. Που θαυμάζεις τη γραφή του. Σιγά-σιγά, παρακολουθείς και τους δικούς του φίλους. Την παρέα του. Κάποιοι σ’ αρέσουν. Κάποιοι σ’ αρέσουν περισσότερο. Ο κύκλος ανοίγει.


Ύστερα, τολμάς τα πρώτα σου σχόλια. Αρχίζεις και υπάρχεις. Συμφωνείς. Επικροτείς. Καμιά φορά εκφράζεις διακριτικά την αντίρρησή σου. Ακούς την απάντηση. Γίνεται όλο αυτό μια νέα παρέα. Μια συντροφιά. Ο αχανής χώρος που βρίσκεις σε τρομάζει ίσως. Πρέπει να προσέχεις. Μήπως είναι ‘εικονική’ ετούτη η ‘ζωή’; Μήπως είναι εξάρτηση; Μήπως ετούτο το μαραφέτι κλέβει ανάσες; Μοδάτη απομόνωση;;..


Κάποια στιγμή, τέλος, το τολμάς. Χτίζεις –κουτσά-στραβά- το ‘δικό’ σου. Κουτσά-στραβά, μπλέκεσαι στις οδηγίες του Blogger. Πώς σκατά το κάνουν αυτό τώρα;; Τι ωραίο που είναι το άλλο. Μα πώς το κάνει αυτός αυτό; Μετανιώνεις χιλιάδες φορές γιατί δεν έβαλες κάπως πιο έτσι τον τίτλο; Ανακαλύπτεις εκ των υστέρων πως με τον τίτλο σου υπήρχε σήριαλ στην τηλεόραση. Στις αρχές είναι σ’ έναν βαθμό παιχνίδι με το τέρας της ‘τεχνολογίας’, που προσπαθείς να το ημερέψεις, μέχρι που καταλαβαίνεις πως το μέσο είναι, τίποτε άλλο, πως τα ‘άλλα’ είναι τα σημαντικά, αυτά που γράφεις. Αυτά που διαβάζεις. Οι άνθρωποι που βρίσκονται, που ανασαίνουν εκεί πίσω απ’ τα πληκτρολόγια..


Μετά αρχίζει η πραγματική περιπλάνηση. Απ’ τον Ιούνιο του 2009 που έκανα την πρώτη-πρώτη ανάρτηση μέχρι σήμερα, συνάντησα εδώ στο μπλογκοχωριό πολλούς. Ξέρετε πώς λειτουργεί. Πάς εκεί. Βλέπεις έναν τίτλο έξυπνο. Μπαίνεις διαβάζεις. Σου κάνουν ένα σχόλιο που σε κεντρίζει. Πας μέχρι το προφίλ. Βρίσκεις το ιστολόγιο. Ξαναμπαίνεις. Συμφωνείς, διαφωνείς, σχολιάζεις, αδιαφορείς. Δεν μπορεί όλοι να σ’ ενδιαφέρουν. Ούτε όλα. Κάποια σ’ εκνευρίζουν σχεδόν. Απ’ όλα έχει ο μπαξές. Αλλά είσαι ελεύθερος. Ελεύθερος γιατί εσύ, τελικά, βάζεις τους δικούς σου κανόνες. Εσύ θέτεις τα όρια που δεν θες να υπερβείς. Εσύ στήνεις την ‘δεοντολογία’ σου. Μ’ αυτήν επιλέγεις κι όλους αυτούς στ’ αριστερά…


Όχι. Μην νομίσετε πως έβαλα εκεί στα ‘ιστολόγια’ τα πάντα. Ούτε βέβαια μόνο αυτούς με τους οποίους ‘συμφωνούσα’. Όλοι ετούτοι οι κύριοι και οι κυρίες, κάποια στιγμή, με κάποια τους ανάρτηση μ’ ενθουσίασαν. Όλους αυτούς τους θαύμασα. Όλοι αυτοί με κέρδισαν. Και το κυριότερο: Μ’ άλλαξαν. Άλλαξαν τον τρόπο να βλέπω τα πράγματα. Μ’ έμαθαν πράγματα. Τους ευχαριστώ, όλους γι αυτό.


Πολιτικά, θα σας φανεί ίσως παράξενο, καθόλου δεν συμφωνώ με όλους. Θα βρείτε σαφώς διαφορετικές ‘απόψεις’ απ’ τις δικές μου, στην λίστα. Δεν είναι αυτό το κριτήριό μου. Εάν σ’ ένα τόσο ελεύθερο βήμα διαλόγου δεν σεβαστούμε την δημοκρατία πάμε χαμένοι. Εάν δεν μάθουμε ν’ ακούμε άλλωστε, δεν έχουμε το δικαίωμα να θέλουμε να μας ‘ακούσουν’. Είναι νόμος αυτό.


Η λίστα, όπως είναι φυσικό, εμπλουτίζεται συνεχώς. Αυτοεμπλουτίζεται θα ήταν το πιο σωστό. Κάποιον βρίσκει κάποιος, μοιραία τον ανακαλύπτεις κι εσύ. Κι άμα σου κάνει κάποτε εκείνο το μαγικό ‘κλικ’, τον προσθέτεις στην λίστα ‘με μια σεμνή τελετή’…


Έχω ποτέ απογοητευτεί; Διέγραψα ποτέ κάποιους;; Εάν εξαιρέσω κάποια ‘επαγγελματικά’ πόρταλς και ένα-δυο προσωπικά που έπαψαν να λειτουργούν, μόνο μια τέτοια περίπτωση υπήρξε. Δεν θα αποκαλύψω τον λόγο, για να μην εκθέσω προσωπικά δεδομένα, μα έγινε επειδή ο συγκεκριμένος υπερέβη στην σελίδα του ένα πολύ συγκεκριμένο ‘αισθητικό’ όριο. Όλοι οι υπόλοιποι, ποτέ δεν με ‘έδιωξαν’. Συνεχίζω να τους παρακολουθώ, ακόμη κι αν γράψουν σπάνια, θα τους διαβάσω.


Προλαβαίνεις να τα δεις όλα;; Όχι βέβαια. Και να θέλεις. Και να είχες το χρόνο. Όχι. Είναι το άπειρο. Αλλά και στην πραγματική ζωή υπάρχει ο παράγοντας ‘τύχη’. Πώς να μην υπάρξει κι εδώ. Εδώ, που είναι μια επίσης πραγματική ζωή. Ένας κόσμος που σ’ έξι μέρες τον έχτισε αυτός ο παιχνιδιάρης, χαζούλης θεός της τεχνολογίας, και την έβδομη έκατσε, τον χάζεψε και είπε μέσα του ‘είμαι μεγάλος’ !


Τον ευχαριστώ. Σηκώνω το ποτήρι. Να ‘μαστε καλά, να βρισκόμαστε.

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Το μόνο πραγματικό δίλλημα..


Λοιπόν, μολύβι και χαρτί, τα σχόλια και η κουβεντούλα με την Γυριστρούλα –προσωπικότητα που εκτιμώ βαθύτατα και για την νηφαλιότητά της, αλλά και για το πολιτικό της ένστικτο- στην τελευταία μου ανάρτηση, με αναγκάζουν να κάνω μια ανακεφαλαίωση:

Πρώτον: Τα λεφτά δεν τα ‘έφαγαν’ ούτε οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, ούτε οι Υπάλληλοι των ΔΕΚΟ, ούτε οι Πολιτικοί, ούτε οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, ο τελευταίος τροχός της αμάξης, ούτε βέβαια ο περιπτεράς που δεν έκοβε απόδειξη. Τα λεφτά τα έφαγαν οι επιχειρηματίες. Πρώτον, κατ’ ευθείαν απ’ το πόπολο, με τα καρτέλ τους και τα μονοπώλια. Δεύτερον, αρμέγοντας το δημόσιο. Τρίτον φοροδιαφεύγοντας. Τέταρτον, εισφοροδιαφεύγοντας.


Δεύτερον: Για να πετύχουν τα τρία τελευταία, έπρεπε να βάλουν στο χέρι τους πολιτικούς, οι οποίοι φάνηκαν εύκολα επίορκοι, είτε παίρνοντας έμμεσες, προεκλογικές ‘χορηγίες’, είτε κατ’ ευθείαν μετεκλογικές μίζες. Η κάλυψη ήταν τα ΜΜΕ, που βέβαια ανήκαν στους επιχειρηματίες. Τους τρόπους τους ξέρουμε όλοι. Δημόσια έργα. Αναθέσεις. ΣΔΙΤ που κόστιζαν τα διπλάσια απ’ όσα χάλαγε το ‘χαζό’ δημόσιο. Ολυμπιακά έργα. Φοροδιαφυγή. Εισφοροδιαφυγή. Χαριστικές ρυθμίσεις. Απαλλαγές. Περαιώσεις (καλή ώρα),Χρηματιστήριο. Οφσόρ. Νόμιμα και ηθικά. Ζίμενς, Βατοπέδια, κλπ. Πάντως, οι μίζες των πολιτικών μαζί με το κομμάτι των δημοσιογράφων, ήταν ψίχουλα μπροστά σ’ όσα έκλεψαν οι επιχειρηματίες. Όταν δίνεις εύκολα μερικά εκατομμύρια μίζα, φανταστείτε πόσα ξέρεις πως θα βγάλεις…

Τρίτον: Όταν λέμε επιχειρηματίες δεν εννοούμε μόνο τα ‘μεγάλα’ ονόματα, αλλά και ένα πλήθος μεσαίων, μικρομεσαίων, όλους όσους μπορούσαν να τρυπώσουν στο ανοχύρωτο ‘κράτος’ και να κάνουν πλιάτσικο. Διότι πάνω απ’ το 90% των επιχειρηματιών είναι οι μικρομεσαίοι εκείνοι που σύμπας ο πολιτικός κόσμος –μηδέ του ΚΚΕ εξαιρουμένου- αποκαλεί ραχοκοκαλιά της οικονομίας μας. Όλοι τέλος πάντων, που μπορούσαν να πάρουν, ακόμη και ‘δουλίτσες’ λαδώνοντας τον τελευταίο Δημόσιο Υπάλληλο, Πολεοδόμο, Εφοριακό, που βέβαια έπεφτε πανεύκολα στα δίκτυα τους. Οι 1500 ‘άγιοι’ που ΤΩΡΑ το σκάσανε και μετέφεραν τις έδρες τους στις Βουλγαρίες, ΔΕΝ είναι όλοι Βαρδινογιάννηδες και Βασιλόπουλοι.

Τέταρτον: Τα λεφτά πάνε πέταξαν, μετά την απομάκρυνση απ’ το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Οι ‘εξεταστικές’ είναι μέρος του παιχνιδιού ‘στάχτη στα μάτια’.

Πέμπτον: Το χρέος και το έλλειμμα δεν απομένει κανείς άλλος να το πληρώσει, παρά πάλι ο εργαζόμενος που παράγει τον όποιο πλούτο. Ο μόνος που δεν μπορεί να τα φορτώσει στον κόκορα. Θα του περικόψουν όσο παίρνει το εισόδημα. Θα τον βιάσουν στην ανεργία αναγκάζοντάς τον να γίνει σκλάβος των επιχειρηματιών με ελαστικές μορφές απασχόλησης. Θα του πάρουν την περιουσία που κατάφερε δεκαετίες να φτιάξει οι επιτήδειοι των πλειστηριασμών. Θα κατεδαφίσουν όσα εργατικά δικαιώματα είχε αποκτήσει. Θα τον αναγκάσουν να δουλεύει 40 χρόνια χωρίς προοπτική σύνταξης. Θα του μειώσουν τις παροχές, Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια. Όλα αυτά θα γίνουν για την ‘σωτηρία’ όχι της ‘πατρίδας’ μα βέβαια πάλι των Επιχειρηματιών, εκείνων δηλαδή που τα έφαγαν.

Έκτον: Για να γίνει όλο αυτό, να συνεχιστεί δηλαδή η λεηλασία, χρειαζόταν μια πολιτική ηγεσία, ένας πρωθυπουργός που να υποκύψει στο σχέδιο, και βρέθηκε στο πρόσωπο του κ. Παπανδρέου. Αλλά, όσο ‘όνομα’ κι αν είχε, όσα σοσιαλιστικά παράσημα κι αν φόραγε, όσες ελπίδες και να επένδυσε στο πρόσωπό του, ο κόσμος δίνοντάς του 12 μονάδες διαφορά απ’ την ‘κουρασμένη’ Ν.Δ. για ένα ΤΕΤΟΙΟ σχέδιο, όλα αυτά ΔΕΝ ΕΦΤΑΝΑΝ.

Έβδομον: Χρειαζόταν, λοιπόν, μια επικοινωνιακή χούντα, που να καταστείλει τις αντιδράσεις, να τρομοκρατήσει τον κόσμο, να πει τα ΜΕΓΑΛΑ ΨΕΜΑΤΑ. Πως φταίνε οι Δημόσιοι Υπάλληλοι. Μετά οι Λιμενεργάτες. Μετά οι Υπάλληλοι των ΔΕΚΟ. Μετά οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Μετά οι φορτηγατζήδες. Σε λίγο τα υπόλοιπα ‘κλειστά επαγγέλματα’. Σε λίγο, ποιος ξέρει. Οι καθηγητές που κάνουν ιδιαίτερα; Οι τάξεις των σχολείων που έχουν υπερβολικά λίγους μαθητές; Οι ίδιοι οι μαθητές που εφόσον δεν διαβάζουν επιβαρύνουν άδικα τον προϋπολογισμό και μάλλον θα πρέπει να μένουν αναλφάβητοι; Οι ανόητοι φοιτητές που διάλεξαν τώρα να σπουδάσουν αυτό το παράξενο πράγμα που δεν το χορηγεί κανείς; Σε λίγο οι άρρωστοι στα νοσοκομεία που όμως κάπνιζαν; Σε λίγο τα ακριβά φάρμακα και τα ψεύτικα πόδια των διαβητικών; Ίσως όλα τα φάρμακα στους γέρους, που καλύτερα να μας αδειάζουν τη γωνιά; Αλλά και οι άνεργοι δεν επιβαρύνουν κι αυτοί τους εργαζόμενους; Μήπως θα πρέπει να πάψουν να τους επιδοτούν για τόσους μήνες; Μετά μήπως οι ναρκομανείς; Μήπως οι γυναίκες που χάνουν τόσες εργατοώρες για να κάνουν παιδιά; Μήπως τα ίδια τα ..παιδιά, καθώς ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ ; Ανοίξτε τις τηλεοράσεις σας, τις εφημερίδες σας, το ίντερνετ, και θα δείτε ολοζώντανη την επικοινωνιακή λαίλαπα. Ενορχηστρωμένη τέλεια. Μια ημέρα μετά τις Δημοτικές, το έλλειμμα φτάνει στο 15,5, η Αυστρία μας απειλεί πως δεν θα δώσει την 3η δόση, η Μέρκελ ‘τσακώνεται’ με τον ‘ηρωικό’ Παπανδρέου, Ο Δασκαλόπουλος ‘ζητά’ ευθέως απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, η κυβέρνηση αντιστέκεται, ‘θα κάνει μόνο μετατάξεις’.

Όγδοον: Για να μην θεωρήσετε πως αποσιωπώ οτιδήποτε επίτηδες. Ποιος επιδότησε τον αγρότη στα πλαίσια της ‘κοινής αγροτικής πολιτικής’ όχι για να παράγει αλλά για να μην παράγει;; Ποιος του επέτρεψε να ΜΗΝ αλλάξει καλλιέργειες, γνωρίζοντας πολύ καλά πως σε λίγα χρόνια οι επιδοτήσεις τελειώνουν;; Όχι πάντως οι ίδιοι οι αγρότες. Απαντήστε μόνοι σας. Ποιος άφησε την διαφθορά, την διαπλοκή να φτάσει μέχρι τον τελευταίο δημόσιο υπάλληλο;; Ποιος δεν θωράκισε το δημόσιο με θεσμούς;; Όχι πάντως οι ίδιοι οι υπάλληλοι. Απαντήστε μόνοι σας. Ποιος αποβιομηχάνισε τη χώρα, αφαιρώντας μετατρέποντάς την σε μια χώρα ‘παροχής υπηρεσιών’;; Όχι πάντως οι υπάλληλοι. Όχι οι εργαζόμενοι. Απαντήστε μόνοι σας. Ποιος επί τόσες δεκαετίες δανειζόταν ασύστολα με το ένα χέρι, και τα χάριζε στους επιχειρηματίες με το άλλο;; Όχι πάντως οι εργαζόμενοι. Απαντήστε μόνοι σας. Ποιος, τέλος, ακόμη και σήμερα, σπεύδει πάλι να δανειστεί, με τους επαχθέστερους όρους, για να τα δώσει πάλι, ακόμη και σήμερα, στους επιχειρηματίες, τάχα χάριν των εργαζομένων;;…

Ένατον: Για να μην θεωρήσετε πως αποσιωπώ τίποτε. Οι περίφημοι ‘μισθοί και οι συντάξεις’. Αυτοί που πρέπει σώνει και καλά, έναντι οποιουδήποτε ανταλλάγματος να διασωθούν. Το περίφημο, ‘εδώ που φτάσαμε δεν είχαμε άλλη λύση’: Πρώτον, με το ευρώ για νόμισμα χωρίς αποκοπή μέρους του χρέους, απλά ΔΕΝ θα σωθούν. Δεύτερον. Ξέρετε εσείς κανέναν που να ξεχρέωσε ποτέ, με δανεικά;;; Θα μου πείτε, θα έλθει η ‘ανάπτυξη’. Ξέρετε εσείς να έρχεται ανάπτυξη με περικοπές, με ύφεση και ανεργία;; Και να δεχθώ, θα έλθει η ανάπτυξη. Για ποιους θα είναι αυτή η ανάπτυξη;; Για τους εργαζόμενους των τεσσάρων ωρών που δεν θα συμπληρώσουν ΠΟΤΕ τα σαράντα χρόνια που θα τους ζητάς για να πάρουν τα 360 ευρώ;;; Τέτοια ανάπτυξη, σου πετυχαίνω κι εγώ. Λοιπόν: Αυτό που λέγαμε πριν δέκα μήνες, πως οι εξτρεμιστικές προτάσεις της αριστεράς δεν ήσαν εφικτές, πως ήσαν καταστροφικές, πως ήσαν ανεφάρμοστες στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο κλπ, τώρα είναι ΙΣΟΠΑΛΟ με τις προτάσεις του συστήματος. Που αποδείχθηκαν τουλάχιστον το ΙΔΙΟ ΑΝΕΔΑΦΙΚΕΣ. Περισσότερο, μάλιστα, καταστροφικές.

Τελευταίον: Εδώ βρισκόμαστε. Ο Παπανδρέου –και δεν εννοώ τον άνθρωπο- δεν είναι η λύση. Ο προσωρινός αχυράνθρωπος είναι και τίποτε άλλο. Δεν σκοτίζονται για τον Παπανδρέου. Ήδη έτοιμος είναι ο Σαμαράς, όταν ‘αναλωθεί’ ο πρώτος. Δεν υπάρχει άλλο δίλλημα. Ή η αριστερά ξυπνά και κινείται με άλλους στόχους, άλλη στρατηγική, άλλη νοοτροπία, κυβερνητική έξω απ’ τα δόντια, (δύσκολο με τα σημερινά της χάλια), είτε τα ψέματα θα έρχονται όλο και μεγαλύτερα, όλο και περισσότερα. Θα έρχονται μάλιστα με αδιάψευστα στοιχεία, με αριθμούς, μέχρι που το θύμα να δικαστεί ένοχο και να ισοπεδωθεί. Κι εμείς οι πολλοί, –τα μόνα θύματα- είτε ξυπνάμε και πιέζουμε προς αυτή την αλλαγή κατεύθυνσης, είτε παραμυθιαζόμαστε και υποθηκεύουμε για ποίος ξέρει πόσες δεκαετίες, τις ζωές μας, αλλά δυστυχώς και τις ζωές των ίδιων μας των παιδιών.

This is the place gentlemen...

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Το μήνυμα προς την Αριστερά...


Αμέσως μετά τα αποτελέσματα της πρώτης Κυριακής των εκλογών, σε πολλούς γεννήθηκε το ερώτημα, ποσα θα μπορούσε να καταφέρει μια ‘ενωμένη’ αριστερά. Πολλοί πήραν ένα απλό κομπιουτεράκι και άρχισαν τις αθροίσεις. Τόσο ο ένας, συν τόσα ο άλλος, συν άλλα τόσα ο τρίτος, έφταναν σ’ ένα εντυπωσιακό νούμερο, σχεδόν ‘κυβερνητικό’. Είναι, όμως, τόσο εύκολες οι ‘αθροίσεις’ αυτές στον χώρο της αριστεράς;; Η πολυδιάσπασή της είναι απότοκο αλληλοσυγκρουόμενων ατομικών φιλοδοξιών, ιστορικών λαθών άντε και θεωρητικών υπερευαισθησιών;; Μήπως υπάρχει κάτι πιο ‘πραγματικό’ πίσω της;;…


Από το Κ.Κ.Ε. μέχρι τους Πράσινους Οικολόγους και την Δημοκρατική Αριστερά το τοπίο της ελληνικής αριστεράς παρουσιάζει μια μεγάλη, ομολογουμένως, ποικιλία.


Η πλέον ‘εξωτική’ αριστερά, είναι βέβαια οι Οικολόγοι. Οι ίδιοι αμφισβητούν τον παραδοσιακό διαχωρισμό σε δεξιά, κέντρο και αριστερά, πιστεύουν πως οι όροι αυτοί είναι ξεπερασμένοι εκ των πραγμάτων και με ‘κέντρο’ την οικολογία, την αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης, του ίδιου του τρόπου ζωής, στοχεύουν στην επίλυση των προβλημάτων μέσα απ’ το ‘ανάποδο’ αυτού που κυνηγούν όλες οι άλλες παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, μια κατακλυσμική διαδικασία ‘από-ανάπτυξης’.


Απότοκο των τελευταίων εξελίξεων στον χώρο της ‘ανανεωτικής αριστεράς’, το κόμμα του κ. Κουβέλη, κατάφερε να μην ‘εξαφανισθεί’, να ‘γράψει’ πόντους στο καλάθι της πρώτης Κυριακής. Ήταν τάχα ‘προσωπικές’ επιρροές; Ήταν ένα μέρος της δυσαρεστημένης ‘αριστεράς’ του ΠΑΣΟΚ; Ήταν η χαρισματική προσωπικότητα του κ. Ψαριανού;; Ήταν όλα αυτά μαζί;; Πάντως έκανε ταμείο στο τέλος. Ωστόσο. Επιπόλαια και βιαστικά, έσπευσε ο κ. Κουβέλης, να ‘θριαμβολογήσει’ μετά την εκλογή Καμίνη-Μπουτάρη, τάχα πως εκείνος τους είχε προτείνει. Σιγά βρε παιδιά ! Λες και με ‘δικούς’ σας ψήφους κέρδισαν ! Πόσοι είσαστε γαμώ το;; Κι ύστερα: Πόσο ‘αριστερός’ είναι o λόγος της Δ.Α.;; Υπάρχει τάχα διαχωριστική μεμβράνη που να χωρίζει στ’ αλήθεια την ύποπτη ‘νηφαλιότητα’ του κ. Παπανδρέου, απ’ τον ‘αστικό’ ρεαλισμό του Ψαριανού;; Πόσο ‘μακριά’ είναι το ‘υπάρχει πρόβλημα’ του Ψαριανού –για τον Αγ. Παντελεήμονα-, με την ‘αυθημερόν’ λύση του μεταναστευτικού, που πρεσβεύει η …Χρυσή Αυγή;;…..


Δεν μπορεί κανείς, να μην θαυμάσει, να μην απελπιστεί, όταν ‘σκεφτεί’ το Κ.Κ.Ε. Πολλά ‘επίθετα’ μπορεί κανείς να του προσάψει. Θετικά και αρνητικά. Δέχεται τον χυδαίο ‘χλευασμό’ των αστών τόσα χρόνια, με Ιώβεια υπομονή. Δέχεται απ’ την άλλη, την έντονη κριτική των ‘φίλιων’ υπόλοιπων αριστερών δυνάμεων επίσης εδώ και δεκαετίες. Με δομή, γλώσσα και ..μέλη παμπάλαια, θα έλεγε κανείς, εμφανίζει μια πρωτοφανή σταθερότητα στην παλιά, καλή ιδεολογία. Αυτή, ας μου επιτραπεί, που τόσο εύκολα αμφισβητήθηκε. Αυτή, ας μου επιτραπεί επίσης, που τόσο αμάσητη κάποτε κατάπιαμε. Στις εκλογές ‘επιβραβεύτηκε’ αυτή του η σταθερότητα. Για το Κ.Κ.Ε., δεν είναι ένα, μόνο το κόμμα. Μοναδικός είναι και ο εχθρός. Για το Κ.Κ.Ε. δεν υπάρχει άλλη μάχη, έξω απ’ αυτή με το κεφάλαιο, με τον καπιταλισμό. Επομένως, τουλάχιστον συνεπώς με την ίδια του την ιδεολογία, κάθε άλλη ‘μορφή’ αριστεράς, δεν μπορεί παρά να είναι ύποπτη, αστικό ανάχωμα, που απλά ‘καθυστερεί’ την μελλοντική, θριαμβευτική επικράτηση των λαϊκών δυνάμεων. Που νοθεύει απλά, τις μάχες, τις διεκδικήσεις, που ‘κρύβει’ απ’ τις λαϊκές μάζες, τον ένα στόχο. Η ίδια η ‘αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία’ δεν είναι το τελικό ζητούμενο. Κι όποτε θέλετε, σας το αποδεικνύουμε και θεωρητικώς !....


Πόσα ..έτη φωτός, πρέπει να διανύσει κανείς, απ’ το Κ.Κ.Ε. μέχρι την Δημοκρατική Αριστερά, το δείχνει ο αριθμός των περιβόητων πλέον …συνιστωσών !! Κάποτε ήσαν έντεκα, τώρα έχω χάσει το λογαριασμό. Το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, σε μόνιμη κρίση εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια, ‘φιλοξενεί’ κάμποσα απ’ τα καλύτερα παιδιά. Τα μαλώνει. Τα χαστουκίζει. Τα χαϊδεύει. Μια τρελο-οικογένεια, που επιμένει να μπαίνει στη Βουλή, παρά που την κατηγορούν πως δεν εκπροσωπεί ‘πραγματικό πολιτικό χώρο’. Άλλο, όμως, -ευτυχώς- επιβάλλουν οι ψηφοφόροι. Κι αν ο κ. Τσίπρας αποδείχθηκε ‘άπειρος’ να διαχειριστεί τις δυσκολίες των τελευταίων δύο ετών –ακόμη και την πρόσφατη, επιλογή υποψηφίου για την περιφέρεια Αττικής-, δεν παύει να είναι ο νεώτερος ‘αρχηγός’ στη Βουλή, και κυρίως δεν εξανεμίστηκε η ‘χαρισματικότητά’ του. Δεν είναι πια ‘ταλεντάκι’ ο Τσίπρας. Παίζει πρώτη ομάδα βασικός…


Δεν ξεχνώ την εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Κι όχι μόνο την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που μπορεί και να γίνει το τέταρτο εντός κοινοβουλίου αριστερό κόμμα. Χρόνια ολόκληρα παλεύει ‘ηρωικά’, αδιαφορώντας πολλές φορές από ιδεολογία ακόμη και για την βουλευτική ‘θεσούλα’. Κάθε φορά στις εθνικές εκλογές, ο τρίλεπτος αριστερός τους λόγος, ξιπάζει τους καναπέδες μας, υπάρχει ‘εκεί έξω’ μια άλλη ‘μορφή ζωής’ !...


Συμπέρασμα: Δεν γίνονται οι αθροίσεις μ’ ένα απλό κομπιουτεράκι. Ακόμη και εάν κατάφερνε η αριστερά να δανειστεί για λίγο το ….σφουγγάρι του κ. Σαμαρά και να σβήσει απ’ τη ‘μνήμη’ της ιστορικά λάθη, παλιές διασπάσεις, διαγραφές, πικρίες, φιλοδοξίες και εγωισμούς, θα παρέμεναν οι θεωρητικές διαφορές επί του πρακτέου. Είναι διαφορετικό να λες πως μπορείς να παρακάμψεις τον ‘ταξικό αγώνα’, στοχεύοντας κατευθείαν το ‘οικολογικό ζητούμενο’ του μέλλοντος. Είναι διαφορετικό να λες πως ‘μπορείς εντός του καπιταλιστικού συστήματος να χτίσεις μια αριστερή κοινωνία’. Είναι άλλο να λες, πως ‘μόνο η δικτατορία του προλεταριάτου λύνει τα προβλήματα’. Είναι αγεφύρωτες ιδεολογίες όλα αυτά.


Η αριστερά –από DNA- απευθύνεται στον κόσμο. Απ’ αυτόν αντλεί την δύναμη και την δυναμική της. Όσο όμως, ‘κατεβαίνει’ περιχαρακώνοντας το εκάστοτε ‘δόγμα’ της, τελικά καταφέρνει να διασπά την ίδια την λαϊκή δύναμη.
Τώρα, με την κάμποση ‘αριστερά’ του ΠΑΣΟΚ να φαίνεται για πρώτη φορά απεγκλωβισμένη –και άστεγη. Με το κεφάλαιο να έχει εξαπολύσει πρωτοφανή επίθεση σε κατακτήσεις δεκαετιών. Με τον Γ. Α. Παπανδρέου να συνεχίζει το έργο της …διάσωσης του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Τώρα. Για πρώτη φορά στις εκλογές αυτές, φαίνεται αντίστροφα, ο κόσμος να απευθύνεται στην αριστερά. Η αλήθεια;; Όχι μαζικά: Κάμποσοι σκάλωσαν στον Δημαρά και στον Καμίνη. Δεν πειράζει. Θα έλθουν και τα επόμενα ‘μέτρα’….


Τώρα –είχε δίκιο η κ. Παπαρήγα-, οι ευθύνες της αριστεράς –όλης θα προσθέσω εγώ- μεγαλώνουν. Τώρα είναι η καταλληλότερη στιγμή, για πρώτη φορά, να σχηματισθεί ένα κατ’ αρχήν ενιαίο μέτωπο, και δεν μιλάω για ευκαιριακά, εκλογικά σχηματάκια, μα τουλάχιστον για μια κοινή ‘στρατηγική’. Κοινή στρατηγική, την στιγμή που ο πόλεμος μαίνεται και ο εχθρός είναι …ένας. Τώρα, επιτέλους, πρέπει να απελευθερωθεί η ‘αριστερή επιλογή’ –η όποια επιλογή- απ’ το επιχείρημα του ‘ανέφικτου’. Όχι για να μετατραπεί σε μια ..σούπα χωρίς θεωρητικές διαφορές. Μα για να σημάνει την σύνταξη στο ίδιο μετερίζι, ταυτόχρονα με την διατήρηση της όποιας μοναδικότητας. Για να σαλπίσει πως η κοινωνία και τα προβλήματά της είναι ενιαία…
Αλλιώς. Εάν τα πράγματα μείνουν στον ίδιο προαιώνιο …βάλτο της περιχαράκωσης, του τρόμου του καπελώματος, της δογματικής ακαμψίας, τελικά της διασπαστικής άρνησης, μάλλον θα αναζητούμε δύσκολα την αιτία, για να μην ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ την επόμενη φορά….

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Λύκοι !!!.....


Με το που έκλεισαν οι κάλπες το βράδυ της Κυριακής, τα δόντια των λύκων γυάλισαν ! Τα μάτια τους κοκκίνισαν σαν αίμα ! Οι ‘διαμαρτυρόμενοι’ ψηφοφόροι: Όσοι απείχαν συνειδητά. Όσοι ψήφισαν αριστερά. Όσοι τέλος πάντων δεν τους ψήφισαν, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΗΣΑΝ ΤΟΣΟ ΠΟΛΛΟΙ !! Τόσοι πολλοί, εκεί έξω. Έξω απ’ τα μαντριά απροστάτευτοι !! Τόσο πολλοί που μπορούσε άνετα ένα ΜΙΚΡΟ ΤΟΥΣ ΠΟΣΟΣΤΟ να κάνει τον έσχατο, πρώτο, να κερδίσει περιφέρειες, δήμους, να φέρει τον θρίαμβο ή την καταστροφή !!! Να ταΐσει όλη την ..αγέλη !!!

Κι έπεσαν να τους ξεσκίσουν !!!

Τι βάφτισαν την εκλογική μάχη ‘ντέρμπι’ για να φανατίσουν τον ‘οπαδό’. Τι συνεντεύξεις στα κανάλια. Τι δηλώσεις του Ραγκούση. Τι κωλοτούμπες, στηρίξεις, από εδώ κι από εκεί, ‘μάζευε κι ας είναι και ρόγες’. Τι αγορασμένα άρθρα, -κονόμησαν τα δωρεάν διανεμόμενα. Τι μπαρούφες, βλακείες, ανοησίες να εκτοξεύονται, σαν διασταυρούμενα πυρά ένα πράμα…

Είναι πολύ ‘αποκαλυπτικό’ το άρθρο του κ. Σπύρου Καβουνίδη ‘Καμίνη για 1000 λόγους’, που διαβάζουμε στο blog του κ. Προκόπη Δούκα.

Δεν τον γνωρίζω προσωπικά τον κ. Καβουνίδη, κι ούτε να σας προκαταλάβω…

Προσπαθεί, λοιπόν, να μας πείσει για τον Καλλικρατικό χαρακτήρα των εκλογών, γιατί από εκεί και μετά, καμιά σημασία δεν έχει το ότι υποστηρίζει τον Καμίνη. Θα ήταν το ίδιο, εάν υποστήριζε τον Κακλαμάνη.

Το ζήτημα είναι το πώς ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ εμάς που δεν ψηφίσαμε την Κυριακή κανέναν απ’ τους δύο (και που επιμένουμε σ’ αυτό)..
Αντιγράφω, (υπογραμμίσεις δικές μου) :

‘….Χίλιοι λόγοι που ένας που δεν πήγε να ψηφίσει την περασμένη Κυριακή αποδοκιμάζοντας το “πολιτικό σύστημα” ή αρνούμενος τα διλήμματα πρέπει να πάει τώρα. Ένας/μία που ψήφισε Προτάλιου ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ και έδωσε το στίγμα του, πρέπει να πάει στις 14/11 να ψηφίσει. Κάποιοι του ΚΚΕ που δεν έχουν προσχωρήσει ολοκληρωτικά στην εικονική πραγματικότητα της μελλοντικής σοβιετικής Αθήνας και νοιάζονται για την πόλη. Κάποιοι που ψήφισαν Αμυρά γυρίζοντας την πλάτη τους στους υποστηριζόμενους από κόμματα. Κάποιοι απογοητευμένοι του ΠΑΣΟΚ που εξέφρασαν τη δυσφορία τους. Κάποιοι δεξιοί που δήλωσαν τον πολιτικό προσανατολισμό τους την πρώτη Κυριακή. Τώρα όλοι/όλες έχομε χίλιους λόγους να….’
Καταλάβατε τώρα;;

Αυτό το 40%, ίσως και παραπάνω, που ΔΕΝ ΠΗΓΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ, για τον αρθρογράφο, απλά ‘αποδοκίμασε το πολιτικό σύστημα’ !!! Όχι την κυβέρνηση βέβαια, ούτε την ΝΔ. Το αφηρημένο, απρόσωπο, ‘πολιτικό σύστημα’. Που δεν λέγεται Παπανδρέου, ή Σαμαράς. Που κάπως αλλιώς λέγεται αλλά δεν το λέμε….
Καταλάβατε τώρα;;

Εσείς που ψηφίσατε την Πορταλιού ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, απλά δώσατε το στίγμα σας ! Είναι τώρα κόμμα το κόμμα της Πορταλιού;; Άσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτό κι αν είναι κόμμα ! Αν δεν το ξέρατε λοιπόν, όλοι εσείς, -και δεν έχει καμιά σημασία πόσοι- ΕΝΑΣ να ήταν δεν θα μ’ ένοιαζε-, ψηφίσατε …στίγματα !!! (Κάτι σαν στιγματισμένοι…)

Καταλάβατε τώρα;;

Προσπαθεί να ψαρέψει κουκιά ακόμη κι απ’ το ΚΚΕ (που έχει πάρει σαφέστατη θέση). Δεν ελπίζει πολλά απ’ το ΚΚΕ. ‘Κάποιοι’ λέει. Το ξέρει. Άλλωστε οι οπαδοί του ΚΚΕ είναι, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, …ηλίθιοι αφού ονειρεύονται μια ‘Σοβιετική Αθήνα’. Μπορεί, όμως, να υπάρχουν ανάμεσα στους πλειοψηφούντες ηλιθίους και κάποιοι ‘έξυπνοι’ που να ‘νοιάζονται μάλιστα για την πόλη’ !!!! (Δάκρυσα από συγκίνηση ! ‘Νοιάζονται για την πόλη’…)…

Καταλάβατε τώρα;;;;

Εσείς που ψηφίσατε τον Αμυρά, απλά ‘γυρίσατε την πλάτη στα κόμματα’. Ποια κόμματα βέβαια δεν λέει. Πάει να πει. Σε όλα τα κόμματα. Όχι συγκεκριμένα στο ΠΑΣΟΚ που είναι κυβέρνηση 20 χρόνια. Ούτε την ΝΔ που είναι τα υπόλοιπα 15. Όχι. Στα κόμματα. Εσείς λοιπόν, που κάνατε την βόλτα σας, -μέχρι του Αμυρά- εντάξει, πήρατε τον αέρα σας, ελάτε τώρα πίσω !!!.....

Καταλάβατε τώρα;;

Εσείς οι 1.000.000 ΠΑΣΟΚοι που ΔΕΝ το ψηφίσατε την Κυριακή, απλά εκφράσατε (τετελεσμένος αόριστος, πάει δηλαδή, τελείωσε), την δυσφορία σας. Πάει παιδιά. Την εκφράσατε. Σας έφυγε ένα βάρος. Ελάτε τώρα κι εσείς μετανοημένοι πίσω, να σώσουμε την ‘πόλη’….

Καταλάβατε τώρα;;;;

Ακόμη και οι ‘δεξιοί’ (του ΛΑΟΣ προφανώς), που απλά τον ‘προσανατολισμό σας θέλατε να δηλώσετε’, ακόμη κι εσείς ελάτε σε μένα που θα είμαι καλύτερος ενωμοτάρχης…συγνώμη, Δήμαρχος ήθελα να γράψω….

Καταλάβατε τώρα;;;

E !!! Εσείς όλοι, κοντά το 15% που ψηφίσατε τον Δημαρά ξέρετε γιατί σας ξεχνάει, δεν λέει τίποτε για σας;;; Σας έχει σίγουρους ΕΣΑΣ, κορόιδα !! Στο τσεπάκι του σας θεωρεί !!!....

Αφού, λοιπόν, με τον φασίζοντα αυτό τρόπο, εξήγησε την …συμπεριφορά μας (κακό παιδί) της προηγούμενης Κυριακής, και μάθαμε τώρα πια ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ και κυρίως ΓΙΑΤΙ, μπορούμε και ΠΡΕΠΕΙ να ΠΑΜΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ …ΤΗΝ ΚΙΚΗ ή ΤΗΝ ΚΟΚΟ…

Καταλάβατε τώρα;;…

Έτσι μας βλέπουν !!...

Λύκοι !!...

Γι αυτό ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΠ ΤΟΥΣ ΔΥΟ, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά παντού. Ο χαρακτήρας ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ κι ΟΧΙ «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΙΚΟΣ». Όποιος δήμαρχος-περιφερειάρχης και να βγει απ’ τους δυο ‘μεγάλους’, το ΣΧΕΔΟΝ ΣΙΓΟΥΡΟ είναι, πως, OXI MONO ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ- θα ΑΥΞΗΣΕΙ ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΕΛΗ, και ταυτόχρονα θα ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ και τις ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑ.
Έτσι απλά.

(Για μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση της σύγκρουσης Καμίνη-Κακλαμάνη στην Αθήνα, μην παραλείψετε να διαβάσετε και την τελευταία ανάρτηση της Κατερίνας.)


(στην φωτογραφία ο υπέροχος λύκος της Σιβηρίας)

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Αρχίζει το δεύτερο ημίχρονο...


Οι εκλογές ΔΕΝ τελείωσαν. ΟΥΤΕ ΑΛΛΑΞΑΝ ΝΟΗΜΑ. Οι ΑΝΟΗΣΙΕΣ των κυβερνητικών (και άλλων) στελεχών, των μισθωμένων καναλιών, πως ‘εντάξει, διαμαρτυρηθήκατε, τώρα ελάτε να σοβαρευτούμε, να ψηφίσουμε ‘αυτοδιοικητικά’, αποτελούν ευθεία ΠΡΟΣΒΟΛΗ της νοημοσύνης μας. Η αποδοκιμασία ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ.

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Συνεχίζεται...


Αναμφίβολα ο μεγάλος νικητής αυτών των εκλογών είναι η αποχή.

'Καταδικάζει' ΟΛΑ τα κόμματα.

Την κυβέρνηση, της οποίας ο απίθανος ηγέτης, έχοντας χάσει πλέον κάθε αξιοπρέπεια, απέδειξε πως πρόθεσή του, πριν λίγες μέρες, δεν ήταν άλλη απ’ το να κοροϊδέψει τα ‘προβατάκια’ του μαντριού του, να ‘σώσει’ ό τι ήταν δυνατόν να σωθεί. Που απέδειξε σήμερα –λίγες μέρες μετά- πως ‘ακούει’ ότι τον συμφέρει. Ότι συμφέρει τον ίδιο. Ότι συμφέρει την απίθανη συμμορία που τον ακολουθεί και τολμά σήμερα να εκτοξεύει αθλιότητες ολόγυρα στα ‘μισθωμένα’ ηλεκτρονικά και έντυπα όργανά του. Ότι συμφέρει τέλος τους έξωθεν εντολείς του. Τον ηγέτη που ‘δεν τον νοιάζει η καρέκλα και η εξουσία’ αλλά αρνείται σήμερα να αντιληφθεί πως τα προβατάκια δεν τσίμπησαν, και πως το μήνυμα προς τον ίδιο προσωπικά είναι να σηκωθεί να φύγει…

Το ‘άλλο’ κυβερνητικό κόμμα, που δεν αντιλαμβάνεται πως για την πολιτική ‘Παπανδρέου’ ο κόσμος σήμερα του απέδωσε την μισή –σχεδόν- ευθύνη. 1.000.000 ψήφους λιγότερους πήρε το ΠΑΣΟΚ, 700.000 λιγότερους η Νέα Δημοκρατία. Που, πάντως, ο νέος αρχηγός της, -ο μόνος κερδισμένος στον ευρύτερο χώρο της δεξιάς έναντι και του ΛΑΟΣ αλλά και του ‘Μητσοτακαίικου’- , είχε την ευφυΐα να πει, πως ‘εκείνος άκουσε το μήνυμα’, αν και βέβαια δεν διευκρίνισε ποιό ακριβώς μήνυμα..

Την Αριστερά, που παρά την σημαντική αύξηση των ποσοστών του ΚΚΕ και την ενίσχυση του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με Αλαβάνο και Δημοκρατική Αριστερά (το 3% του κ. Ψαρριανού οφείλεται μάλλον στην χαρισματική του προσωπικότητα παρά στον αριστερό λόγο του), είναι φανερό πως δεν μπόρεσε να πείσει το εκλογικό σώμα πως υπάρχει εναλλακτική, εξω-μνημονιακή λύση. Την αριστερά που δεν μπόρεσε να πείσει ούτε καν τους νέους να προσέλθουν στις κάλπες. Που βλέπει σήμερα μια καθαρή νίκη του συστήματος να καταφέρνει να ωθήσει το 40% του κόσμου στην αδιαφορία, στην μη συμμετοχή, τελικά στον αυτό-αφοπλισμό του. Και η κ. Παπαρήγα και ο κ. Τσίπρας, οφείλουν να σκεφτούν πολύ για το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών…

Για το ποσοστό του κ. Δημαρά δεν θα πω κάτι. Ούτε του ‘ανήκει’, ούτε διαθέτει ο ίδιος το πολιτικό βάθος και βάρος ώστε να το διαχειριστεί με κανέναν τρόπο. Αποδείχθηκε ένα θερμόμετρο του πυρετού της κυβερνητικής παράταξης, τίποτε άλλο..

Οι Οικολόγοι, τέλος, οφείλουν να αναρωτηθούν, ως πότε θα μπορούν να φθείρονται χωρίς ακόμη να έχουν μπει καλά-καλά στην αρένα. Πρέπει να αντιληφθούν πως αν συνεχίσουν έτσι, απλά θα ‘καούν στην προθέρμανση’…

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ισχύει ασφαλώς το σχόλιό μου, πιο πάνω, για την κοινοβουλευτική αριστερά, αν και πρέπει να τους αναγνωρίσω το ελαφρυντικό πως εκκινούν εκ των πραγμάτων από δυσμενέστερη θέση, λόγω του ‘αποκλεισμού’ τους απ’ τα ΜΜΕ..

Ο κόσμος σήμερα –και με την ψήφο και με την αποχή του- έστειλε κατά έναν παράξενο τρόπο, το σωστό μήνυμα προς όλους. Το ‘σύστημα’ νίκησε άλλη μια μάχη, Πύρρεια ωστόσο. Γιατί δεν θα μπορεί για πάντα να κρατά τους 40 στους 100 πολίτες σε αδράνεια. Και το ξέρει.

Ο πόλεμος συνεχίζεται...

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Επικίνδυνες εκλογές !!!.....



Κίνδυνος πρώτος. ‘Το μετέωρο βήμα του …διαμαρτυρόμενου’..
Με το ΚΚΕ να ασχολείται να αποκαταστήσει ηθικά τον Στάλιν, τον Τσίπρα να στηρίζει έναν θαμώνα των πρωινάδικων, τον Αλαβάνο να έχει κλειστεί στο κελί του και να έχει πετάξει το κλειδί μόνος του, απ’ το παράθυρο, η διαμαρτυρία της προσεχούς Κυριακής μπορεί να μην πάει παραπέρα απ’ τον …Δημαρά, ή να σκαλώσει σε τίποτε εξαρτημένους ανεξάρτητους, ή (το καλύτερο ίσως απ’ τα τρία;;) να βαφτεί ‘απολιτίκ-πράσινη’. Κίνδυνος, ας μου επιτραπεί καθόλου απίθανος. Όμως, όπως πολύ εύστοχα έγραψε φίλος του μπλογκο-χωριού, αυτές οι εκλογές ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν για να επιλεγούν οι …ΠΡΟΘΥΜΟΙ

Κίνδυνος δεύτερος. ‘Άλλο περιφέρεια, άλλο Δήμος’…
Εντέχνως καλλιεργείται τις τελευταίες μέρες η άποψη, πως ο ‘εκβιασμός’ του πρωθυπουργού για πρόωρες εκλογές, αφορά, τάχα, μόνο τα αποτελέσματα των περιφερειών. Επομένως, στους Δήμους ψηφίζουμε, δήθεν, μόνο με αυτοδιοικητικά κριτήρια, ο Καλλικράτης, οι πόλεις, οι ποδηλατόδρομοι. Η άποψη αυτή, πολλές φορές, φορά τη μάσκα της σύνεσης, της λογικής, της ‘υπευθυνότητας’, με λίγα λόγια, εδώ ο κόσμος καίγεται ! Με δεδομένη την περικοπή –λόγω μνημονίου- τριών δισεκατομμυρίων απ’ την Κρατική επιχορήγηση των Δήμων στα τρία χρόνια που έρχονται, ο εμπνευσμένος Δημαρχάκος που θα σου αυξήσει τα δημοτικά τέλη και θα μηδενίσει τα έργα στην πόλη σου, όσο ‘αυτοδιοικητικά’ και να τον επιλέξεις, λίγα θα μπορέσει να κάνει.



Κίνδυνος τρίτος. ‘Η μόδα της αποχής’…
Η αποχή, το λευκό, το άκυρο, μπορούν να αλλοιώσουν δραματικά τα ‘ποσοστά’, με δεδομένο τον εκλογικό νόμο, που όπως όλοι ξέρετε, βγαίνουν με βάση τα ‘έγκυρα’ ψηφοδέλτια. Επίσης κάλλιστα μπορεί η κυβέρνηση να τα ερμηνεύσει σαν ‘γενική απέχθεια’ στο ‘πολιτικό σύστημα’, ή ακόμη και σαν ‘διαμαρτυρία υπομονής’, που είναι πολύ κοντά στην ‘στήριξη’ των μέτρων, και επομένως στην λήψη και άλλων. Αίσθησή μου, πάντως, είναι πως η αποχή θα βρίσκεται σε συνήθη επίπεδα.


Κίνδυνος τέταρτος. ‘Ο εκβιασμός της διακαναλικής’…
Να ‘πιάσει’ ο εκβιασμός του πρωθυπουργού. Η τρομοκρατία της πτώχευσης, της απώλειας του μισθού και της σύνταξης, η καταστροφή της χώρας και τα ρέστα. Να ‘πιάσει’ με δεδομένη την ενορχηστρωμένη επίθεση των ΜΜΕ. Να μιλούν για ‘αποσταθεροποίηση της οικονομίας’, για ‘αγορές που αντιδρούν στο ενδεχόμενο εκλογών’, για σπρέντς που καλπάζουν προς τα πάνω, κλπ. Και μόνο το γεγονός ενός πρωθυπουργού που τριγυρίζει από κλειστή σε κλειστή συγκέντρωση (πού να τολμήσει ανοιχτή), και τον δείχνουν και τον ξαναδείχνουν τα κανάλια, να λέει συνέχεια ‘η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα’ για να μας …τρομάξει, είναι μεταξύ άλλων που δεν θέλω να γράψω, προσβλητικό…


....................




Μπροστά μας έχουμε τις εκλογές της Κυριακής. Και σαφώς οι ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ δυνάμεις που ΞΕΚΑΘΑΡΑ, είναι σταθερά ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, είναι οι ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ. Κοινοβουλευτικές και μη. (μην ξεχνάτε, στις εκλογές της Κυριακής ΔΕΝ υπάρχει ελάχιστο ποσοστό, όπως στις Εθνικές).


Θεωρώ πως αυτή είναι η ΠΙΟ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ψήφος.

Κλέβω ιδέα από φίλο μπλόγκερ, λοιπόν, και έως την Κυριακή αναρτώ Κόκκινες Σημαίες..

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Τέτοιοι ...νοικοκυραίοι !!!


Σύμφωνα με τον νόμο 3870/10, που δημοσιεύτηκε στις 9/8/10, εκτός των ανωτάτων ορίων, των επιτρεπόμενων εκλογικών δαπανών των συνδυασμών και των υποψηφίων των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, στο άρθρο 10, υποχρεώνονται όλοι οι υποψήφιοι, απ’ την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, να αναρτούν σε ειδικά σχεδιασμένη βάση δεδομένων στο διαδίκτυο, τα έσοδα και τις δαπάνες τους.


Πρόκειται για την περίφημη και πολυδιαφημισμένη ‘ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ’ !...


Σήμερα, λοιπόν, 4/11/2010, μόλις 3 ημέρες πριν τις εκλογές, φαίνεται ή πως οι υποψήφιοι έχουν γράψει τον νόμο στα παλιά τους τα παπούτσια, ή πως μας δουλεύουν !...


Στην μάχη, για την περιφέρεια Αττικής, οι μέχρι σήμερα καταχωρημένες προεκλογικές δαπάνεςείναι:


Σγούρος Γιάννης 24372,79 ! Ψαρριανός Γρηγόρης 0,00 !! Κικκίλιας Βασίλης 59000,00, Γεωργιάδης Άδωνις 18981,00 ! Διάκος Κωνσταντίνος 0,00 !! Μητρόπουλος Αλέξανδρος 8326,85 !! Αλαβάνος Αλέξανδρος 0,00 !!! Παφίλης Αθανάσιος 16214,50, Δημαράς Γιάννης 0,00 !!!...


Στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας,


Ψωμιάδης Παναγιώτης 169720,16, Βελόπουλος Κυριάκος 8643,60 ! Μπόλαρης Μάρκος 59072,77, Κωνσταντινίδης Θεοδόσιος 0,00 !!, Τρεμόπουλος Μιχάλης 0,00 !!.....


Δείτε, τώρα τον Δήμο Αθήνας.
Κακλαμάνης Νικήτας 102575,25, Πορταλιού Ελένη 4975,39 ! Kαμίνης Γιώργος 76275,02, Αμυράς Γιώργος 0,00 ! Σοφιανός Νικόλαος 7657,20 !


..και τον Δήμο Θεσσαλονίκης.


Βασιλικός Κων/νος 5436,00 !! Στεργίου Αρμόδιος 18115,71 !Ζαριανόπουλος Σωτήριος 611,31 !!! Γκιουλέκας Κωνσταντίνος 107057,50, Μπουτάρης Γιάννης 72441,97, Παπαθεμελής Στέλιος 2300,00 !!.....
Όπως είναι ολοφάνερο, κάτι δεν πάει καλά. Δεν πάμε καλά γενικώς. Ότι θέλει ο καθένας στέλνει μου φαίνεται. Τον νόμο τον έχουν οι περισσότεροι …γραμμένο !


Και βέβαια μιλάμε για τους πλέον μεγάλους Δήμους, τις πιο κρίσιμες περιφέρειες. Άμα πας λίγο πιο ‘κάτω’ έχει ακόμη πιο πλάκα. Στον δήμο Αιγάλεω για παράδειγμα. Οι ΤΕΣΣΕΡΙΣ υποψήφιοι Δήμαρχοι έχουν ξοδέψει συνολικά το μυθώδες ποσόν των ….861,00 ευρώ !!! Κι αυτό, το ξόδεψε ο νυν Δήμαρχος. Οι τρεις διεκδικητές μέχρι τώρα που μιλάμε, την έβγαλαν …τζάμπα !!!


Σύμφωνα με τα συνολικά μέχρι σήμερα στοιχεία, φαίνεται πως οι 3219 υποψήφιοι για τις περιφέρειες, μέχρι τώρα έχουν ξοδέψει 815.007 ευρώ, δηλαδή έναν μέσο όρο …253,18 ευρώ ο καθένας τους !!! Την ίδια ώρα οι 38771 υποψήφιοι των Δήμων, έχουν δαπανήσει 3.325.822 ευρώ, μέσος όρος ..85 ευρώ και 78 λεπτά έκαστος !!!!....


Αυτά βλέπει ο πρωθυπουργός και ευλόγως θα προκηρύξει Εθνικές εκλογές, αφού είναι τόσο ..ανέξοδες !!


Εγώ, από τώρα ψάχνω για φίλους, να κατέβω στις επόμενες Δημοτικές.


Μέχρι εκεί (86 ευρώ), φτάνω…..

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Ζωή ποδήλατο.....


Δεν ξέρω ποιος θα νικήσει στις εκλογές της Κυριακής (αν και μάλλον ξέρω ποιος θα χάσει)..
Δεν ξέρω ποιος θα είναι Δήμαρχος στην Αθήνα, τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη…
Δεν ξέρω ποιοι θα είναι οι 13 περιφερειάρχες που θα εφαρμόσουν τον Καλλικράτη..


Εκείνο που ξέρω, είναι πως θα αγοράσω …ποδήλατο !!!

Δεν υπάρχει υποψήφιος. Οποιουδήποτε κόμματος και ..χρώματος. Οποιασδήποτε πόλης, κωμόπολης, κοινότητας, χωριού, κατσάβραχου. Που να μην περιλαμβάνει στις ‘υποσχέσεις’ του, εφόσον εκλεγεί, να φτιάξει …ποδηλατόδρομο !
Παντού. Είναι σίγουρο. Σε όλες τις πόλεις, πεδινές, ορεινές, ημιορεινές, ακόμη και ..νησιωτικές, παντού ! Οι νέοι αιρετοί άρχοντες που θα εκλέξουμε την Κυριακή, οπωσδήποτε θα φτιάξουν –πέραν όλων των άλλων- ΚΑΙ ποδηλατοδρόμους ! Εάν αθροίσουμε τα εκατομμύρια των χιλιομέτρων που έχουν ‘σχεδιάσει’ είμαι σίγουρος πως θα επαρκούν για να κυκλώσουμε την περίμετρο της Γης κάμποσες φορές !!

Ορισμένοι, μάλιστα, εκ των υποψηφίων, υπόσχονται ΚΑΙ δημοτικά ποδήλατα !!

Ναι ! Καλά ακούσατε. Θα σου το έχει το ποδήλατο έτοιμο ο δήμαρχός σου, παρκαρισμένο το πρωί έξω απ’ το σπίτι. Θα το παίρνεις. Θα πετάγεσαι εκεί που θέλεις. Κι όπου θες θα το αφήνεις. Εκεί θα το χρησιμοποιεί άλλος ευεργετημένος πολίτης, που θα θέλει να κάνει την αντίθετη διαδρομή !

Μην αμφιβάλετε καθόλου, διότι το σύστημα έχει εφαρμοσθεί με επιτυχία. Εκεί μάλιστα, εις τας Σκανδιναβικάς χώρας, με τις οποίες άλλωστε όπου να ‘ναι, θα προσομοιάσει, παρά τα …Νότια χαρακτηριστικά της, η πατρίδα μας !!....

Εγώ, πάντως, καλού-κακού, θα το πάρω το ..ΙΧ ποδηλατάκι…

………


Κατέβαινα απόψε, απ’ τους Αμπελοκήπους προς το Αιγάλεω. Κάποιος μάλλον ‘μιλούσε’ εκεί στο Πεδίο του Άρεως. Κάποιος, δεν έχει σημασία ποιος, απ’ αυτούς με τους …ποδηλατοδρόμους. Να είναι πέντε χιλιόμετρα;; Έξι;; Θέλετε επτά;;

Χρειάστηκα δύο παρακάμψεις και μια ολόκληρη ώρα !

Πού θα τους βάλετε χριστιανοί μου τους ..ποδηλατοδρόμους;; Θα ‘κόψετε’ απ’ τους …τεράστιους σε πλάτος δρόμους που διαθέτουμε;; Και ποιος Έλληνας θα ξεκινήσει χειμωνιάτικα, να πάρει το ποδήλατο να πάει στη δουλειά του;; Σε ποια επίπεδη πόλη;; Στην Αθήνα με τους σαράντα λόφους που την ανηφόρα την βγάζεις δεν την βγάζεις με πρώτη και χειρόφρενο;; Που στην Κυψέλη για να παρκάρεις θες και …τάκο να βάλεις στις ρόδες για να μην κυλήσει το βράδυ;;….

Και πού θα τα πάτε τα δεν ξέρω κι εγώ πόσα εκατομμύρια αμάξια;; Πού θα τα χωρέσετε;; Κόψτε το δούλεμα και τα ανέφικτα σχέδια και τα παραμύθια της Χαλιμάς.

Δεν ξέρω για τις άλλες πόλεις, αλλά η Αθήνα μ’ έναν τρόπο σώζεται. Κλείστε τον μικρό δακτύλιο επιτέλους για τα ΙΧ, και βάλτε μονά-ζυγά στον μεγάλο. Να κινηθούν γρήγορα τα λεωφορεία. Να κινηθούν γρήγορα τα ταξί. Να αναγκαστεί και ο κακομαθημένος να πάρει το μετρό. Έλεος.

Θα μου πείτε. Ποιος μετά θα πληρώνει στα …Δημοτικά σας πάρκινγκ;;

Έλα ντε;;

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Οι πρωινοί να φεύγουν ??...


Οι δημοσκοπήσεις μαρτυρούν –λεν οι ειδικοί- μια έντονη απέχθεια των νέων για την ‘πολιτική’. Στην ηλικιακή ομάδα 18-30 αυξάνεται πολύ το ποσοστό εκείνων που ‘αδιαφορούν’, που δεν πρόκειται καν να μπουν στον κόπο να ψηφίσουν, στις εκλογές της προσεχούς Κυριακής.


Η πρώτη σκέψη θα ήταν, πως είναι ένα φαινόμενο τουλάχιστον ‘παράξενο’. Με τα ποσοστά ανεργίας που πλήττουν την ‘ομάδα’ αυτή, με τον ΟΑΕΔ σήμερα να αποφασίζει και επίσημα τον μισθό των 592 ευρώ (80% του βασικού για τους νέους), με τις επερχόμενες δραματικές αλλαγές στα Α.Ε.Ι., κλπ., θα περίμενε κανείς ίσα-ίσα, το αυξημένο ενδιαφέρον της νεολαίας για την ‘πολιτική’.

Αναμφίβολα το τοπίο …γεροντοκρατείται. Πάρε απ’ τους αρχηγούς των κομμάτων (εξαιρουμένου του κ. Τσίπρα), και κατέβα μέχρι τους βουλευτές. Πάρε τους πλέον προβεβλημένους υποψήφιους αιρετούς περιφερειάρχες και δημάρχους στις εκλογές. Πάρ’ τον ‘νεανία’ Δημαρά και χτύπα τον ‘έφηβο’…Μπουτάρη. Πάρε τα πρόσωπα, που περιφέρονται συνήθως στα τηλεοπτικά πολιτικά πάνελ, αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια, και κυρίως με την ίδια, προαιώνια, ‘γερασμένη’ γλώσσα. Άθελά μου, θυμάμαι εκείνο το ‘σας πάω’ που έλεγε ο μακαριστός, κι είχε πιάσει τόπο…

Το αστείο, είναι πως καμιά φορά που τυχαίνει να μιλάει στην τηλεόραση, κάποιος ‘νεολαίος’, κάποιος εκπρόσωπος πχ φοιτητικής παράταξης, κάποιος τέλος πάντων που είναι νέος ηλικιακά, μα που προέρχεται, είναι ενταγμένος, σε κάποιον κομματικό μηχανισμό, σαν να τον έχει αγγίξει η κακιά μάγισσα, μιλά ίδια κι απαράλλαχτα με τους εξηντάρηδες !...

Κοιτούσα, προχθές, την λίστα του συνδυασμού του κ. Δημήτρη Μπίρμπα, για τον Δήμο Αιγάλεω, προερχόμενου απ’ τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, υποστηριζόμενου στις εκλογές αυτές, απ’ τους Οικολόγους Πράσινους και απ’ την Δημοκρατική Αριστερά ταυτόχρονα. Και ενώ, θα περίμενε κανείς μια ‘δροσερή’ τουλάχιστον ηλικιακά σύνθεση, απ’ τον συγκεκριμένο χώρο, δυστυχώς μέσα σε 61 ονόματα, είναι ζήτημα εάν ξεπερνούν τους 10 οι ‘κάτω των 30’. Η μεγάλη πλειοψηφία, άνω των πενήντα, κάμποσοι ακόμη και ..συνταξιούχοι. (Παρενθετικά, ο Μπίρμπας είναι ίσως η καλύτερη επιλογή για το Αιγάλεω με δεδομένες όλες τις υποψηφιότητες. Άντε και ο Βούλγαρης του ΚΚΕ).

Δεν είναι, λοιπόν, τελικά παράξενη η ‘αδιαφορία’ των νέων. Με ένα κομματικό σύστημα που ότι αγγίζει ..μαραίνεται, κατανοώ απολύτως και την αδιαφορία και την αποχή τους. Οι εκλογές αυτές γίνονται ερήμην των νέων. Αναρωτιέμαι, μήπως όλοι εμείς που σφαζόμαστε καθημερινά, θυμώνουμε, οργιζόμαστε, τρέχουμε να επιβραβεύσουμε, ή να ‘μαυρίσουμε’, έχουμε ..χάσει κάποια επεισόδια. Μήπως η ‘εποχή’ κατά κάποιον τρόπο μας έχει ήδη ξεπεράσει ‘ανεπαισθήτως’. Μήπως μοιάζουμε πλέον, με εκείνους τους δυο γκρινιάρηδες γέρους στο Μάπετ Σόου, που το μόνο που τους μένει να κάνουν είναι να ‘σχολιάσουν’ τα όσα γίνονται εκεί μακριά, στην πραγματική σκηνή.

Εκεί βρίσκονται και οι ελπίδες μου άλλωστε. Κάποτε να μας παραμερίσουν, να μας γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια και να γεννήσουν μια άλλη ‘πολιτική’, χωρίς τις δικές μας ανεπάρκειες…