Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Λεωφορεία, όπως διόδια....



Διάβασα, επί τροχάδην, την εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου για την ‘εξυγίανση’ των ‘αστικών συγκοινωνιών’, που εγκρίθηκε απ’ το χθεσινό υπουργικό συμβούλιο και πρόκειται άμεσα να πάει στη βουλή για ψήφιση.


 
Κατ' αρχήν, τα συσσωρευμένα ελλείμματα (που ανέρχονται περίπου στα 2-3 δις) όλων των υφισταμένων ‘εταιρειών’, θα μεταφερθούν λογιστικά στο δημόσιο χρέος, ‘καθαρίζοντας’ το τοπίο.


Μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, αλλά ο δημόσιος χαρακτήρας των συγκοινωνιών της πρωτεύουσας διατηρείται. (Το κράτος ‘υπόσχεται’ 40% κρατική επιδότηση, στα λειτουργικά έξοδα, ο εποπτεύων φορέας (ΟΑΣΑ) ρητά ορίζεται πως θα είναι 100% κρατικός).


Γίνεται οργανωτική προσπάθεια, να μην δημιουργηθούν στο μέλλον παρόμοια ελλείμματα. Απ’ τη μια συγχωνεύονται οι εταιρείες σε δύο (σταθερής τροχιάς-οδικές), και ορίζεται ο ΟΑΣΑ σαν εποπτεύουσα αρχή. Καθορίζονται προϋπολογισμοί, και ανά τρίμηνο έλεγχος της πορείας τους, από ορκωτούς. Προβλέπονται ‘διορθώσεις’ σε περιπτώσεις αποκλίσεων άνω του 10%, κλπ.


Φαίνεται, πως λόγω της μείωσης της κρατικής επιδότησης και παρά τις ‘οργανωτικές’ βελτιώσεις, έμενε ένα μεγάλο κομμάτι που δεν ‘έβγαινε’.


Ποιος θα πληρώσει το κομμάτι αυτό;;


Πρώτον, το ‘επιβατικό κοινό’. Θα ακούσατε πως το μετρό θα αυξηθεί στο 1,4 από 1, τα υπόλοιπα στο 1,2.
ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Θα τα ακούσετε πολλές φορές αυτές τις μέρες απ’ τα παπαγαλάκια, κανείς δεν θα σας πει πως αυξάνονται 'κατά 40%'.Τα ψέματα πλασάρονται πάντα με το κατάλληλο ..αμπαλάζ ! Επίσης άπειρες φορές θα ακούσετε τα ποσά των ελλειμμάτων, τον αριθμό των εργαζόμενων, τον μέσο όρο της μισθοδοσίας τους, κλπ, να είστε προετοιμασμένοι και να οπλιστείτε με υπομονή. ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ.
Δεύτερον: Οι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ. Εδώ έρχεται κανονική λαίλαπα. Άμεση και ταχύτατη μείωση του προσωπικού με δύο φάσεις μετατάξεων. Κατάργηση όλων των υφισταμένων συμβάσεων !! Από μηδενική βάση διαπραγμάτευση με τα σωματεία νέων ‘επιχειρησιακών’ συμβάσεων ! Η δραστική περικοπή αποδοχών είναι δεδομένη. Στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας, σε περίπτωση αδυναμίας συμφωνίας μεταξύ εταιρειών και εργαζομένων, οι αποδοχές τους θα μπορούν να ‘διαταχθούν’ με νόμο !...


Συμπεράσματα.
Από τις σοσιαλιστικές δωρεάν συγκοινωνίες του Ανδρέα Παπανδρέου τις ώρες που πήγαιναν οι εργαζόμενοι στις δουλειές του, περάσαμε στην προσπάθεια του Μητσοτάκη, να ξεπουλήσει στους ιδιώτες τα λεωφορεία (με την φθορά που θα θυμάστε προξένησε στην κυβέρνησή του τότε αυτό). Τώρα η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Παπανδρέου αποδέχεται, μεν, πως οι δημόσιες συγκοινωνίες δεν γίνεται να ‘ιδιωτικοποιηθούν’ (προφανώς κανείς κοινωνικά ευαίσθητος επιχειρηματίας δεν θα είχε την πρόθεση να αναλάβει το κόστος). Όμως πρέπει να γίνουν πιο ‘συμφέρουσες’. Το κράτος αναχωρεί, μειώνει την συμμετοχή του στο 40%. Το υπόλοιπο φορτώνεται απ’ τη μια στον ‘χρήστη’, πάει να πει στον πολίτη που θα πληρώσει το αλμυρό εισιτήριο, κι απ’ την άλλη στην κατεδάφιση των αποδοχών των εργαζόμενων.

Αυτή είναι η ‘εξυγίανση’ του κ. Ρέππα. Η ‘συμμετοχή’ της κοινωνίας (επομένως και του έχοντος που ΔΕΝ έχει ανεβεί ποτέ του σε λεωφορείο), μειώνεται. Δεν επιθυμεί ο μάγκας να πληρώνει στο κάτω-κάτω, για τους ‘κολίγους’ που του παράγουν τα πλούτη. Κι αφού αυτός δεν επιθυμεί να πληρώνει, θα πληρώσει ο εργαζόμενος. Είτε ο επιβάτης, που πρέπει για να πάει στη δουλειά του να το πληρώσει 600 (τουλάχιστον) φορές τον χρόνο, είτε ο εργαζόμενος στις συγκοινωνίες, που πρέπει με το στανιό να κάνει έκπτωση των αποδοχών του, για μια υπηρεσία που την ίδια ώρα αυξάνεται η τιμή της !!

Αυτό είναι το μόνο περιεχόμενο του νομοσχεδίου. Για την ουσία, τις ίδιες τις συγκοινωνίες, ούτε λεξούλα. Για την ανανέωση του στόλου. Την καλυτέρευση των χρόνων. Την καλύτερη σχεδίαση των γραμμών. Για το αναγκαίο –επιτέλους- κλείσιμο του κέντρου της Αθήνας για τα ΙΧ, μέτρου που είναι το μόνο που θα έκανε ελκυστικά τα δημόσια μέσα. Για όλα αυτά, που θα έκαναν τη ζωή του πολίτη κάπως καλύτερη, δεν θα βρείτε απολύτως τίποτε.


Εκτός της αντίδρασης των εργαζόμενων στον κλάδο που είναι δεδομένο πως θα είναι σφοδρή, πρέπει να αντιδράσουμε ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ, σαν ‘επιβάτες’. Μόνοι τους, χωρίς την αλληλεγγύη μας, οι εργαζόμενοι λίγα θα καταφέρουν. Ήδη χθες ένα δικαστήριο κήρυξε παράνομες τις κινητοποιήσεις τους. Ήδη χθες, ο κ. Ρέππας μίλησε για ‘τήρηση της νομιμότητας’ (πουτάνα την έχουμε κάνει την 'νομιμότητα'). Με την κυβερνητική προπαγάνδα να έχει κάνει την προεργασία της, πολλοί των συμπολιτών μας πιστεύουν ίσως, πως το πρόβλημα του τόπου είναι ο ..‘σκανδαλώδης’ μισθός του οδηγού του λεωφορείου. Οι σταθμοί λένε ψέματα. Ελέγχονται απ’ τους κατακτητές. Έλληνες. Μην τους πιστεύετε !...

Μετά το κίνημα των διοδίων, πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο κίνημα: Αυτό της άρνησης πληρωμής εισητηρίου στο μετρό, το λεωφορείο, το τραμ. Όμως, ΤΩΡΑ. Ταυτόχρονα με τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στα ΜΜΜ. Γιατί, μετά θα είναι αργά. Γιατί, αν περιμένετε, ο Καμίνης, να πάρει πρωτοβουλία παρόμοια με του δημάρχου της Στυλίδας, μάλλον χάσατε. Αυτός, για την ώρα, βάζει πρόστιμα…..
 

4 σχόλια:

  1. Χμμμμμμμμμ, η κατάσταση είναι περίπλοκη. Από τη μια είναι οδυνηρό να έχεις κτίσει τη ζωή σου σε ένα επίπεδο Α μισθού και ξαφνικά να βρίσκεσαι μ' ένα μισθό κατώτερο. Από την άλλη όμως δεν είναι δίκαιο να πληρώνει μόνο ο έλληνας φορολογούμενος τα ελλείμματα των ΜΜΜ, ενώ οι εργαζόμενοι εκεί να διατηρούν τις, όντως, μεγάλες αποδοχές τους. Κυρίως είναι υπερβολικά τα επιδόματα και οι υπερωρίες που παίρνουν. Να φανταστείτε ότι ο άντρας μου είναι γιατρός του Ε.Σ.Υ. και οι συνολικές αποδοχές του (με τις εφημερίες, επιδόματα κλπ) είναι μικρότερες από τις αντίστοιχες των εργαζομένων στα ΜΜΜ (με τα ίδια χρόνια υπηρεσίας βέβαια). Και μην μου πείτε ότι οι τελευταίοι εργάζονται πιο σκληρά, γιατί σημαίνει ότι δεν θα έχετε πάει σε ελληνικό νοσοκομείο σε μέρα (και κυρίως νύχτα) εφημερίας.
    Υ.Γ. Ναι μεν δημόσιος χαρακτήρας στα ΜΜΜ, αλλά χρειάζεται εξορθολογισμός των δαπανών τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Μερόπη και καλή χρονιά..

    Δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή, όμως, να 'τσακωνόμαστε' οι εργαζόμενοι μεταξύ μας. Το ζήτημα δεν είναι η δίκαιη κατανομή της ..φτώχειας. Είναι ταξικό. Απ' τη μια μεριά είμαστε όλοι οι εργαζόμενοι, απ' την άλλη το κεφάλαιο. Αυτό το γενικό πλαίσιο δεν πρέπει να φεύγει απ' το μυαλό μας.
    Ας καθαρίσουμε με τη λαίλαπα, μετά τα βρίσκουμε 'μεταξύ' μας. Λες για παράδειγμα για τον σύζυγο. Γιατί όμως είναι τα πράγματα έτσι στην ΔΗΜΟΣΙΑ υγεία;; Γιατί αμοίβεται έτσι όπως αμοίβεται. Γιατί οι συνθήκες είναι αυτές που είναι;; Γιατί ο κ. Νικήτας Κακλαμάνης πήρε τα Νοσοκομεία με 2 δις έλλειμμα και τα παρέδωσε με 4;; Και γιατί, ο επόμενος τα έφτασε στα 6;; Η απάντηση είναι μία: Γιατί για να παραδώσεις οτιδήποτε 'δημόσιο' στον ιδιώτη 'κλινικάρχη', πρώτον, πρέπει να το απαξιώσεις, δεύτερον να τα έχεις κάνει πλακάκια μαζί του (βλέπε μίζες), τρίτον να είσαι προδότης και επίορκος. Αυτός είναι ο 'εχθρός' Μερόπη μου. Όχι ο οδηγός του λεωφορείου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θανάση μου,
    Πίστεψε με δεν τον βλέπω ως "εχθρό" τον οδηγό του λεωφορείου. Απλώς βλέπω τα πράγματα από τη λογική τους πλευρά. Το λεωφορείο εξυπηρετεί τους πιο φτωχούς από τους πολίτες της χώρας. Πρέπει λοιπόν να παραμείνει δημόσιος ο χαρακτήρας των συγκοινωνιών, πράγμα που σημαίνει ότι είναι αναπόφευκτο ότι το Δημόσιο θα πληρώνει τα ελλείμματα τους. Όμως τα ελλείμματα αυτά πρέπει να μειωθούν, ώστε ο έλληνας φορολογούμενος να πληρώνει λιγότερα. Ένας τρόπος μείωσης των ελλειμμάτων (ο πιο ορθολογικός θα έλεγα) είναι η μείωση των όντως φουσκωμένων αποδοχών των εργαζομένων εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μερόπη μου, φτάσαμε τώρα στην καρδιά του ζητήματος: Δημόσιο ή Ιδιωτικό.

    Συμφωνώ λοιπόν: Ο 'Έλληνας φορολογούμενος' πρέπει να αποφασίσει: Θέλει να υπάρχει λεωφορείο σε περιοχές 'άγονες' που μοιραία θα πηγαίνει ακόμη και άδειο;; Αν το θέλει (γιατί αυτός είναι ο 'δημόσιος χαρακτήρας') πρέπει να αναλάβει και το κόστος. Θέλω να πω, πάντα υπάρχει κι ένα 'κόστος' που δεν μετριέται σε ευρουλάκια.
    Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να δώσουμε τις αστικές συγκοινωνίες σε ιδιωτικές εταιρείες να ξεμπερδέυαμε. Κόστος για τον φορολογούμενο μηδενικό. Θα μπορούσαμε να δώσουμε και τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις συντάξεις. Γιατί δεν το κάνουμε, αφού 'συμφέρει';;

    Γιατί κάποια στιγμή ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ώς κοινωνίες, πως περίθαλψη πρέπει να έχει κι ο άνεργος κι ο φτωχός κι ο μετανάστης κι ο ανασφάλιστος. Όσο κι αν κοστίζει. Αποφασίσαμε πως σχολειό πρέπει να πηγαίνει και το φτωχό παιδί, ή το χαζό που δεν τα παίρνει, ή το τσιγγανάκι, ή το παιδί του μετανάστη. Όσο κι αν κοστίζει. Αποφασίσαμε πως σύνταξη στα γεράματα πρέπει να έχει κι η νοικοκυρά, κι ο αγρότης που δεν είχε ποτέ ταμείο, κι ο φτωχός που δεν μπορεί να πληρώσει Ιδιωτική Ασφαλιστική Εταιρεία. Όσο κι αν κοστίζει.

    Το αποφασίσαμε, κι ας κοστίζει, επειδή σε ορισμένα αγαθά ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ να κάνει κουμάντο κάποιος με μοναδικό κριτήριο τα ΚΕΡΔΗ που θα βάλει στην τσεπούλα του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή