Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Άρρωστοι αριθμοί !.....


Πολλή κουβέντα, όπως ήταν φυσικό, για την Υγεία τις τελευταίες μέρες. Πολλή κενολογία,  τσιτάτα, πυροτεχνήματα, πολλή ευφράδεια. Ακόμη και στην ίδια τη Βουλή, κανείς, ούτε καν η αριστερά, δεν ‘μιλάει’ στην πραγματικότητα. Δυστυχώς.
Δυστυχώς διότι όλο αυτό αποκρύπτει την ΑΛΗΘΕΙΑ, την συσκοτίζει, κι όπως θα καταλάβετε διαβάζοντας πιο κάτω, με συγκεκριμένο σκοπό.
ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΩΤΗ: Όχι ! Δεν ξοδεύουμε ως κοινωνία πολλά για την Υγεία. Η κατά κεφαλήν μας δαπάνη βρίσκεται ΚΑΤΩ απ’ τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ, συγκεκριμένα μόλις στην 19η θέση (ανάμεσα σε 30 χώρες).
ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: Σε σχέση με την τσέπη μας (ως ποσοστό του ΑΕΠ) ξοδεύουμε περισσότερα απ’ όσα μπορούμε. Είμαστε πάνω απ’ τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, πιο ‘σπάταλοι’ από χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία, ακόμη και η Βρετανία. Η σπατάλη αυτή εκτινάχτηκε θεαματικά την τελευταία πενταετία.
ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΡΙΤΗ: Μέχρι την δεκαετία του 70, η αναλογία Δημόσιων και Ιδιωτικών Δαπανών (στις χώρες του ΟΟΣΑ) ήταν σαφώς υπερ των πρώτων. Η Υγεία πάει να πει ήταν ‘δημόσιο’ αγαθό. Έκτοτε υπήρξε μια όλο και πιο αυξανόμενη συμμετοχή του Ιδιωτικού τομέα. Στον μέσο της όρο, η αναλογία αυτή προσεγγίζει το 30% (70 Δημόσιες-30 Ιδιωτικές δαπάνες).
ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ: Εμείς, στην κούρσα του ιδιωτικού τομέα βγήκαμε πρωταθλητές. Είμαστε μόλις τρίτοι ή τέταρτοι στην κατάταξη, μας περνάν οι ΗΠΑ (που η σχέση είναι περίπου 50-50, και η ..Ελβετία !). Πάει να πει, όχι τρέξαμε. Σκοτωθήκαμε ποιος θα τα χαρίσει περισσότερο στον ιδιωτικό τομέα.
ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΜΠΤΗ. Έχουμε σαφώς μεγάλη αναλογία γιατρών-πληθυσμού. Έχουμε πράγματι ΠΟΛΛΟΥΣ γιατρούς.
Αυτά λένε οι ΑΡΙΘΜΟΙ. Δεν χωρούν αμφισβητήσεις. Συμφωνούν και η έρευνα του ΙΟΒΕ, και του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ, εύκολα θα τις βρείτε στο διαδίκτυο.
Σήμερα διάβασα έρευνα στην ιστοσελίδα του ΚΕΡΔΟΥΣ, όπου ανέλυε τους ισολογισμούς δέκα νοσοκομείων.  Ακολουθούσε παλιότερη, που είχε κάνει το ίδιο με άλλα δέκα, κι έβγαζε τη σούμα για την εικοσάδα. Τα συμπεράσματα: Χαμηλός κύκλος εργασιών. Μεγαλύτερο κόστος ‘προϊόντος’. Ζημιές αναπόφευκτα. Κρατικές επιχορηγήσεις ως συνέπεια, για να καλυφθεί η τρύπα. Αριθμοί κι εδώ. Αλάνθαστα νούμερα.
Για να δούμε, λοιπόν, ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.
Πρώτον, δεν αρρωσταίνουμε βέβαια παραπάνω απ’ ότι άλλοι λαοί. Η συνολική μας κατά κεφαλήν δαπάνη είναι κάτω του μέσου όρου. Χαμηλά. Δεύτερον. Ξοδεύουμε παραπάνω απ’ όσο αντέχει η τσέπη μας. Τι σημαίνει αυτό; Πάμε και μπαίνουμε με το στανιό στο νοσοκομείο χωρίς να αρρωστήσουμε;; Πάμε και χαπακωνόμαστε άνευ αιτίας; Είμαστε κατά φαντασία ασθενείς;; Όχι βέβαια. Ποιος όμως ξοδεύει πολλά; Τάχα ο παραγωγικός και αποτελεσματικός και κερδοφόρος ιδιωτικός τομέας;; Ούτε κι αυτός ασφαλώς, κι ας είναι τσιμπημένες οι τιμές του. Μήπως τα δημόσια νοσοκομεία μας προσφέρουν κάποια χλιδή παραπανίσια; Μήπως το παρακάναμε με τους κυλιόμενους διαδρόμους, τις σουίτες, τα γκουρμέ νοσοκομειακά μενού;; Μακάρι να έφταιγε αυτό. Μήπως το κόστος της μισθοδοσίας των γιατρών είναι υπερβολικό;; Μήπως βάλαμε υπεράριθμους νοσηλευτές;;
Στους ισολογισμούς του ΚΕΡΔΟΥΣ θα δείτε αυξημένα τα ποσοστά, σε σχέση με τον ‘κύκλο εργασιών’. Όμως τι ονομάζουμε  ‘κύκλο εργασιών’ , τζίρο σ’ ένα δημόσιο νοσοκομείο; Μα τα ποσά με τα οποία χρεώνει τους μοναδικούς του πελάτες. Που δεν είναι άλλοι απ’ τα …ασφαλιστικά ταμεία. Εάν τολμούσε το δημόσιο νοσοκομείο να τιμολογήσει τα ταμεία με τιμές ..Ιατρικού Κέντρου, η εικόνα θα ήταν πολύ διαφορετική. Ούτε επομένως μεγάλοι είναι οι μισθοί, ούτε πολλοί οι εργαζόμενοι. Όποιος έχει την ατυχία να μπει σε δημόσιο νοσοκομείο θα ξέρει πόσο τραγικά λίγοι είναι οι νοσηλευτές.
Να μην ξεχάσω και την πέμπτη αλήθεια τέλος, με τους πολλούς γιατρούς. Οι όντως πολλοί γιατροί δεν μπορούν να αυξήσουν την συνολική δαπάνη. Απλώς θα μοιραστεί το κομμάτι τους απ’ την πίτα σε περισσότερους. Το πυροτέχνημα αυτό, άλλωστε τι υπονοεί;; Να σκοτώσουμε καμπόσους από δαύτους; Να τους διώξουμε στα ξένα;; Να δουλέψουν οικοδομή;; Ας μας εξηγήσουν επιτέλους…
Ποιος επιτέλους, για να επανέλθω, είναι ο ‘σπάταλος’;; Μα το ξέρουμε. Το ξέρουμε απ’ τα 6 δις ελλείμματα που άφησε η τελευταία κυβέρνηση στην τρέχουσα. ΑΥΤΗ Η ΣΠΑΤΑΛΗ πήγαινε ως επί το πλείστον σε καμιά διακοσαριά ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ, που υπερτιμολογούσαν μέχρι αηδίας, εκμεταλλευόμενες την ανικανότητα, μιζάροντας και εξαγοράζοντας τους επίορκους πολιτικούς μας. Κάτι τις, έπαιρνε και ο εκάστοτε τοποθετημένος διευθυντής ή πρόεδρος, που κανείς όμως ούτε τον έλεγχε, ούτε τον αξιολογούσε. Γι αυτό είμαστε κάπως πιο σπάταλοι απ’ ότι πρέπει. Στις τσεπούλες των εταιρειών πήγαινε η σπατάλη.
Επομένως οι μπούρδες της κυβέρνησης πως η λύση είναι να χαρίσουμε ακόμη περισσότερα στον ιδιωτικό τομέα, χάριν του ορθολογισμού είναι κατάπτυστες. Η λύση να συρρικνώσουμε ακόμη πιο πολύ το δημόσιο έναντι του ιδιωτικού είναι προδοτική, αγορασμένη κυριολεκτικά απ’ τους μέλλοντες και νυν κλινικάρχες,  τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες που τρώνε κι αυτές απ’ το μεγάλο αλισβερίσι. Η λύση να ‘συγχωνεύσουμε’ δημόσια νοσοκομεία επειδή δεν ‘βγαίνουν’ τα καημένα, είναι η μετά σχεδίου και σπουδής περαιτέρω προσχώρηση στο αμερικάνικο μοντέλο, σε λίγο έτσι που το πάμε, θα είμαστε πρώτοι στον πίνακα ..ισοπαλίας δημόσιας-ιδιωτικής δαπάνης.
Ρίξτε έτσι για πλάκα, μια ματιά, ΠΟΙΑ νοσοκομεία αφορά η έρευνα ισολογισμών του ΚΕΡΔΟΥΣ και θα καταλάβετε. Τα εννιά στα δέκα αφορούν την περιφέρεια, σε ακριτικούς εν πολλοίς νομούς. Την περιφέρεια την έχουν ξεπουλημένη στην τρόικα. Φάνηκε με τον Καλλικράτη, Φάνηκε με τις περιστολές δρομολογίων του ΟΣΕ. Φαίνεται, επιτέλους, σαράντα χρόνια τώρα, απ’ τον δημογραφικό και οικονομικό της αργό θάνατο…
Και πάνω απ’ όλα τα άλλα, μαζί με όλα τα άλλα. Η ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ, που πλασάρεται με διάφορες φανφάρες, κροκοδείλια δάκρυα, ευφράδειες, και τα ρέστα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ ΤΟΝ ΤΑΞΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ. Διότι, λιγότερη δημόσια υγεία σημαίνει πως θα πεθαίνει το ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ (να λαϊκίσω κι εγώ καθάρματα), και ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, θα ζήσει και θα θεραπευτεί το ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ, εκείνων τέλος πάντων που θα έχουν να τα σκάσουν.
Και δεν τα λέω εγώ ο φανατικός φίλοι. Οι αριθμοί τα λένε._

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου