Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Ένα Παραμύθι....


Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό σπίτι. Ζούσε εκεί μια οικογένεια. Ένας κακός πατέρας. Μια ανύπαρκτη μάνα. Ένας ανεπρόκοπος και τεμπέλης γιός. Δυο κακομοίρες κόρες. Τελευταία, βρέθηκε –από γκαντεμιά- εκεί και μια δύσμοιρη παραδουλεύτρα.

Χρόνια ολόκληρα, ο πατέρας, έριχνε τις κόρες για τον ανεπρόκοπο γιό, που τον είχε για καμάρι. Τις έστελνε να κάνουν τις πιο δύσκολες δουλειές. Τις παραμύθιαζε. Δεν τις άφηνε να παντρευτούν. Τίποτε. Όσα λίγα λεφτουδάκια του έφερναν, τα έτρωγε ο ίδιος, τα περισσότερα όμως τα χάριζε στο γιό, που καθόταν απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ και καλοπερνούσε. Την γυναίκα του που γκρίνιαζε και κλαιγόταν, δεν της έδινε καμιά σημασία. Αλλά ούτε και την άφηνε να πάρει τις κόρες και να φύγει. Και πού να πήγαινε άλλωστε.

Ήρθε, κάποτε, ένας δύσκολος χειμώνας. Αποδείχθηκε πως κάθε χρόνο, για πολλά χρόνια πίσω, οι κόρες έφερναν στο οικογενειακό ταμείο 100 ευρώ, ενώ ο πατέρας κι ο ανεπρόκοπος γιός, έτρωγαν 115 ! Αποδείχθηκε πως όποτε του έλειπαν λεφτά, ο πατέρας έπεφτε στους τοκογλύφους και δανειζόταν  συνέχεια. Χτύπησαν την πόρτα οι μπράβοι του τοκογλύφου και ζήτησαν τα χρέη. Δεκαπεντάρι-δεκαπεντάρι, είχαν μαζευτεί 140 ευρώ !!

Αντί ο πατέρας να κάτσει και να συζητήσουν. Αντί να βάλει ένα πλάνο, έτσι που από εδώ και μετά να ξοδεύουν όλοι μαζί λιγότερα, 90 ας πούμε. Αντί να πει του κανακάρη του να πάει να πιάσει καμιά δουλειά. Αντί να πάει κι ο ίδιος να δουλέψει, έτσι που σιγά-σιγά να αρχίσουν να αποπληρώνουν και τα παλιά, αυτός έβαλε τις φωνές στις κόρες ! Είσαστε ακαμάτες. Είσαστε τεμπέλες. Και τι δεν τους είπε. Στον γιό καμία επίπτωση. Αυτός ήταν το καμάρι του. Θα συνέχιζε το ‘όνομα’ βλέπετε !...

Μπροστά στους μπράβους βέβαια τί άλλο να κάνει; Μια και δυο έτρεξε πάλι στον τοκογλύφο. Το και το. Δώσε μου τώρα άλλα 20-30 ευρώ να κουτσοπορέψω ακόμη δυο-τρία χρονάκια, και μετά θα στα δώσω και με τους τόκους ! Και πώς θα μου τα δώσεις; Ρώτησε ο τοκογλύφος, που ήξερε πως ήταν μισο-παράνομος, αλλά χαζός δεν ήταν. Θα τους κόψω τα πάντα, είπε ο πατέρας. Όσα μου φέρνουν, θα τα δίνω σε σένα. Ναι, του είπε ο τοκογλύφος. Αλλά με τα 30 θα γίνουν σύνολο 170, οπότε δεν πιστεύω να μπορέσεις να με ξοφλήσεις. Είναι μεγάλο το χρέος. Γι αυτό θα σου τα δώσω, μ΄ έναν όρο ! Τι όρο, ρώτησε ο πατέρας. Θα μου δώσεις εκείνο εκεί το περιβόλι που έχεις στη ρεματιά !

Το περιβόλι, αυτό, έτσι κι αλλιώς ο πατέρας άπραγο το είχε βαριόταν ακόμη και να πάρει τον γάιδαρο να πάει να το δει. Ήξερε, βέβαια, πως ήταν η μόνη προίκα για να παντρέψει τις κόρες, αλλά σιγά μην τις σκέφτηκε εκείνη τη στιγμή. Έβαλε βιαστικά την υπογραφή του, και πήρε τα 30 ευρώ.

Σαν γύρισε σπίτι, έδειξε θριαμβευτικά τα λεφτά, και ανακοίνωσε τις νέες του αποφάσεις: Από τώρα και μετά, δεν θα αγοράζετε ούτε μισό φόρεμα είπε στα κορίτσια του. Και θα τρώτε μισή μερίδα φαγητό. Και θα πλένεστε δυο φορές το μήνα μόνο. Και τη σόμπα θα την ανάβουμε μόνο όταν πέσει κάτω απ’ το μηδέν η θερμοκρασία. Και…και….και…,

Όταν η μάνα πήγε να διαμαρτυρηθεί, της έδειξε το χαρτί που είχε υπογράψει ! Εάν δεν το τηρήσουμε, της είπε, θα μας πάρουν και το σπίτι !! Τρόμαξε η μάνα, λούφαξε, δεν έβγαλε άχνα άλλη.

Το βράδυ εκεί που κάπνιζε μπροστά στο τζάκι, ήρθε ο κανακάρης του. Γιατί δεν κοιμάσαι; Τον ρώτησε. Να πατέρα, είπε ο καλοπερασάκιας. Σκέφτομαι, πως όσα και να κόψεις, πάλι δεν θα φτάνουν τα λεφτά να μου δίνεις κι εμένα όσα μου έδινες. Γι αυτό σκέφτηκα κάτι.

Τι σκέφτηκες γιέ μου, ρώτησε με κρυφό καμάρι ο πατέρας. Να ! Τα κορίτσια ! Άμα τα κορίτσια δεχόντουσαν να πάνε με κάτι φίλους μου τα βράδια, τότε θα βγάζαμε πολλά περισσότερα ευρώ, και θα μπορούσες κι εσύ να μου δίνεις κι εμένα όσα μου έδινες, να ξοφλήσεις απ’ την άλλη, πιο γρήγορα και τον τοκογλύφο !

Στην αρχή, ο πατέρας, έκανε πως θύμωσε, τάχα αγρίεψε το πρόσωπό του, πήγε να πει, ‘οι κόρες μου’, αλλά αμέσως το ξανασκέφτηκε. Δεν ήταν και πολύ κακή ιδέα. Ίσα-ίσα που τακτοποιούσε πολλά προβλήματα. Κι άλλωστε η…δουλειά δεν είναι ντροπή...

Έπρεπε να βρει όμως ένα καλό σχέδιο για να τις πείσει ! Γιατί, πώς αλλιώς θα δέχονταν ;; Καλή ήταν η ιδέα του κανακάρη του, αλλά πώς θα τα κατάφερνε;; Και μάλιστα, πώς θα το δεχόταν η μάνα τους;; Αυτό κι αν ήταν δύσκολο. Έπρεπε να κινηθεί πολύ προσεκτικά. Πήρε λοιπόν στο κινητό τον τοκογλύφο. Τι θες βραδιάτικα, τον ρώτησε εκείνος. Δεν μου λες ! Του είπε ο πατέρας. Εκείνους τους σκιαχτικούς μπράβους τους έχεις ακόμη;; Τους έχω, απόρησε ο τοκογλύφος.

Τους χρειάζομαι ! είπε ο πατέρας. Θα έλθω αύριο να κανονίσουμε κάτι….

………….

Μέχρι εδώ, φτάνει το παραμύθι.

Δεν ξέρω, βέβαια, πώς θα τελειώσει.

Το αφιερώνω, πάντως, σε όσους πιστεύουν πως το πρόβλημά μας είναι δημοσιονομικό.

10 σχόλια:

  1. Ανατριχιαστικό παραμύθι, Θανάση. Αν είναι παραμύθι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Γυριστούλα..

    Απομονώνουμε τα νούμερα, τόσο το χρέος, τόσο το έλλειμμα, ανεμίζουμε τα μνημόνια, τρομοκρατούμε με την επικείμενη πτώχευση -η έσχατη είναι για τις 25 μάρτη- και μ' όλα αυτά κρύβουμε την αλήθεια. Το πρόβλημα δεν είναι 'οικονομικό' προφανώς. Είναι βαθειά πολιτικό και ταξικό.
    Όλα, δυστυχώς, θα είχαν ΕΥΚΟΛΑ λυθεί, εάν είχαμε μια ηγεσία, που έστω και τώρα, στεκόταν δίπλα στον κόσμο και εξηγούσε. Εάν εξηγούσε πως 'μάγκες' εδώ είμαστε, θα σας κόψω τόσα -από εσάς που σας φτάνουν εννοείται, όχι απ' τα 500 ευρώ-, θα πάρω και τόσα απ' όσους καλοπεράσανε τόσα χρόνια, και θα μηδενίσω το έλλειμμα. ΆΜΕΣΑ. Τί τρία χρόνια και κουραφέξαλα. ΤΩΡΑ.
    Κακώς εντοπίζεται αυτή τη στιγμή το ζήτημα στο συνολικό χρέος. Η Γερμανία έχει πάνω από τρις χρέος αλλά δεν έχει έλλειμμα, είναι πλεονασματική και ΟΛΟΙ την δανείζουν άφοβα. Και βέβαια, αυτονόητο είναι πως κάποτε πρέπει να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ πια να δανειζόμαστε κι άλλο. Ξεχρέωσε κανείς με ..δάνεια;; Θα είμαστε παγκόσμια πρωτοτυπία.
    Εάν λοιπόν ο κόσμος ΗΞΕΡΕ, κι έβλεπε πως δεν γίνονται όλα 'δια τους ημετέρους' και τους 'γνωστούς υπόπτους'. Κι εάν του έλεγες ΘΑ ΚΟΨΩ, αλλά δεν θα απολυθεί ΚΑΝΕΙΣ. Εάν δηλαδή καταλάβαινε πως είσαι ΜΑΖΙ ΤΟΥ κι όχι εναντίον του, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ να μην συστρατευθεί.
    Αλλά, πούντη αυτή η ηγεσία;;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΘΑΝΑΣΗ, ΕΞΟΧΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΟΥ!
    ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ, ΔΙΑΒΑΖΩ ΣΕ ΦΙΛΙΚΑ ΜΠΛΟΓΚΣ, ΜΕΣΤΑ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ! ΑΛΛΩΣΤΕ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑ-ΜΥΘΙΟΥ, ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ! Η ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥΣ ΔΙΔΑΧΗ! ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΣΟΝΤΩΝ ΣΟΥ, ΕΧΕΙΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΡΟΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ! ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΓΡΑΨΕΙ, ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΕ "ΓΝΩΡΙΣΑ", ΚΑΝΑ-ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ.

    @γυριστρουλα
    ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΥ ΣΕ ΠΑΡΟΤΡΥΝΑ Ν' ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ; :) ΕΣΥ ΚΙ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΕΤΟΙΟ ΤΑΛΕΝΤΟ!

    ΥΓ. ΤΕΛΙΚΑ, ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ "ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ" ΚΡΥΦΑ ΤΑΛΕΝΤΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θανάση καλημερα,
    εξαιρετικό το "παραμυθι" σου. Κι έχει κι άλλη μια παραμετρο. Τα ...παιδιά, που θεωρουν ότι η ...οικογένεια τους ειναι αυτός ο ...πατερας. Ο πατερας ...αντιπροσωπος,μεσάζων της δυστυχίας τους.

    Ο δικός μας ο πατερας...αυτό το σάπιο,μαφιοζικο πολιτικό συστημα. Ο Δουρής μας. Κι οι μπράβοι , οι μαφιοζοι οι εκτελεστές να φωνάζουν: Μη μιλάς,μη γελάς κινδυνευει η Ελλας. Όντως κινδυνευει. Αλλά θα άφηνε κανείς να του φυλάει το παιδί του ο ...Δουρής;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πράσινη κλωστή δεμένη
    στο λαιμό μου τυλιγμένη
    δώσμου κλώτσο να γυρίσω
    και τον κώλο μου να στήσω

    Μετά συγχωρήσεως Θανάση, χρειάζεται όμως μια εισαγωγή το παραμύθι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ταξιδευτή καλησπέρα..

    Δεν βρήκα καλύτερο τρόπο για να πω όσα όλοι μας ΞΕΡΟΥΜΕ, αλλά μας πυροβολούν με παραπληροφόρηση και τα ξεχνάμε. Άλλοι -Η Γυριστρούλα πχ- σίγουρα θα το έγραφε καλύτερα. Επομένως μην περιμένετε να δημοσιεύσω κανένα παιδικό βιβλίο :)))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλησπέρα Κατερίνα...

    Το κλειδί δεν είναι ο εκάστοτε 'πατέρας', αλλά ο κανακάρης του που δεν χορταίνει. Όπως και να είναι πάντως, οι ..πατροκτονίες στη μυθολογία είναι αφθονες :))))).....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Στρατολάτη καλησπέρα...

    Ωραίον το τετράστιχο, ταιριάζει. Δεν ξέρω τι ακριβώς εισαγωγή σου έλειψε, το ζήτημα είναι ποιό θα είναι το τέλος του παραμυθιού. Γιατί μάλλον δεν προβλέπω 'και ζήσαμε εμείς καλά'.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μα, μια έμμετρη εισαγωγή βέβαια!
    Όλα τα παραμύθια ξεκινούσαν με ένα "Κόκκινη κλωστή δεμένη / στην ανέμη τυλιγμένη.." ή ένα "Θα σας πώ το παραμύθι / το κουκί και το ρεβύθι.." ή ένα "Μια φορά κι ένα ζαμάνι / είχαν οι Τούρκοι ραμαζάνι..", και άλλες σχετικές εισαγωγές.
    Χμ, για το τέλος θα πρότεινα την τυπική σκωπτική λήξη "Ήμουνα κι εγώ εκεί μ' ένα κόκκινο βρακί". Ίσως λίγο παραλλαγμένη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή