Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Τί πρέπει να κάνει η Αριστερά

Ωφέλιμος υπήρξε, όλο αυτό το διάστημα, ο ‘καταγγελτικός’ λόγος της αριστεράς, έναντι της κυβερνητικής προπαγάνδας. Χρήσιμος, καθώς, εκμεταλλευόμενος σε μεγάλο βαθμό και το διαδίκτυο, αποκάλυψε πως οι κυβερνητικές επιλογές δεν υπήρξαν απλά ‘άστοχες’ ή ‘λανθασμένες’, αλλά επιπλέον, πως σ’ έναν μεγάλο βαθμό έχουν επιβληθεί ‘άνωθεν’ και ‘έξωθεν’. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, πως ‘υιοθετείται’ (αυτός ο λόγος), ακόμη και από μια σειρά κυβερνητικών βουλευτών, οι οποίοι το παίζουν τζάμπα ‘αντάρτες’, συνεχίζουν να ψηφίζουν τα νομοσχέδια, αλλά ταυτόχρονα, χτίζουν ‘αριστερό προφίλ’, ποντάροντας στην λήθη του ψηφοφόρου.

Έσχατες δημοσκοπήσεις, απ’ την άλλη, δείχνουν πως αυτό δεν επαρκεί, να αλλάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων. Το ΚΚΕ παραμένει γύρω απ’ το 8%, ο ΣΥΡΙΖΑ απλά ‘πιάνει’ άνετα το πλαφόν εισόδου στο κοινοβούλιο, η Δημοκρατική Αριστερά, όμως, φαίνεται να ‘πληρώνει’ τον ‘άμυαλο’ έρωτά της με το ..ΠΑΣΟΚ και ουσιαστικά να ‘εισπράττει’ μέρος του πολιτικού κόστους στα εντελώς χαζά. Αν και δεν πρέπει να μας διαφεύγει εκείνο το τεράστιο 24% που καταγράφεται σαν ‘αδιευκρίνιστη ψήφος’, δύσκολα στην περίπτωση εθνικών εκλογών θα μπορούσε να μετουσιωθεί  σε ‘αριστερό ρεύμα’ και να προκαλέσει πραγματική αλλαγή του πολιτικού τοπίου.

Είναι φανερό, πως με τον ΛΑ.Ο.Σ. να έχει, θεωρώ, αγγίξει το ταβάνι του, την Νέα Δημοκρατία να είναι τόσο ίδια και τόσο ‘λιγότερη’ απ’ το ΠΑΣΟΚ, και την κ. Μπακογιάννη να μην έχει αποδείξει καθόλου πως ‘υπάρχει θέση να παίξει στην ομάδα’, εάν αύριο το πρωί γίνονταν εθνικές εκλογές, το πιθανότερο θα ήταν να τις κέρδιζε ξανά ο κ. Παπανδρέου ‘νομιμοποιώντας’ –δυστυχώς- τα … πάντα όλα.

Μοναδικό συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί απ’ την ‘ακαρπία’ της αριστεράς, είναι πως, δεν επαρκεί ο καταγγελτικός λόγος ώστε –από μόνος του- να κινητοποιήσει τον ‘λαό’.  Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώθηκε, μάλιστα, εκεί που διαφάνηκαν οι λίγες ‘κινητοποιήσεις’. Παραδείγματα όπως της Κερατέας ή του ‘κινήματος των διοδίων’, έδειξαν πως όταν υπάρχει συγκεκριμένος στόχος-αίτημα, -κι όχι απλά θεωρητικός λόγος-, ο ‘λαός’ κινητοποιείται.

Κι άλλα πράγματα ‘έδειξαν’ ασφαλώς οι κινητοποιήσεις αυτές. Ας μην κλείνουμε τα μάτια μας, συνήθως ‘κινητοποιούνται’ μόνο οι άμεσα θιγόμενοι. Η Κερατέα συνεχίζει μόνη, απέναντι στον ΧΥΤΑ της. Δεν τρέξαμε όλοι στα ‘επεισόδιά’ της. Η ‘κοινωνική μας αλληλεγγύη’ δεν ..θριάμβευσε.  Καθόλου, εξάλλου, σίγουρο δεν είναι, πως οι ‘εξεγερμένοι της Κερατέας’ θα μπουν εκλογικά στο ‘αριστερό τσεπάκι’ είτε του ΚΚΕ, είτε του ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια, μάλιστα, στιγμή που η κυβέρνηση, παίζει συνέχεια το κίβδηλο χαρτί της ‘ακύρωσης’ κάθε κινητοποίησης, με τον ‘χαρακτηρισμό’ της σαν ‘υποκινούμενης’ (πότε απ’ το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, πότε απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ), και επομένως ‘πλαστής’. Όχι ‘γνήσια’ λαϊκής.

Με δεδομένη την είσοδο της κυβερνητικής πολιτικής, στην δεύτερη φάση, εκείνη δηλ. που αφορά την προδοτική εκποίηση έναντι πινακίου φακής της δημόσιας περιουσίας, η αριστερά θα έχει πάμπολλες ευκαιρίες να μπει μπροστά σε ‘αντιστάσεις’ με απολύτως συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους. Δεν χρειάζεται να αναλωθείς σε θεωρητικές συζητήσεις πχ, για να προστατεύσεις το Ελληνικό απ’ το τσιμαντάρισμα ή για να αποτρέψεις την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Αναφέρω δύο μόνο παραδείγματα, αλλά θα υπάρξουν άπειρα άλλα.

Η αριστερά δεν πρέπει να σπεύσει να ‘καπελώσει’ αυτά που έρχονται. Ο κόσμος θα χαιρετίσει εκείνον που θα σταθεί ‘μαζί’ του, αλλά όχι για στενή ‘κομματική εκμετάλλευση’. Υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή, εδώ, που δεν πρέπει να παραβιαστεί. Με δεδομένη την κυβερνητική λάσπη περί ‘υποκινητών’, ο μόνος τρόπος είναι με παρρησία να δηλώνει κάθε φορά την συμπαράταξή και την βοήθειά της, αλλά ταυτόχρονα να προστατεύσει τον κάθε τοπικό αγώνα από προβοκάτσιες που κι αυτές θα χρησιμοποιηθούν άφθονες.

Τα αιτήματα –στην φάση αυτή- της αριστεράς οφείλουν να κατεβούν στο πρακτικό, καθημερινό επίπεδο και να είναι ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ. Η προστασία ενός πάρκου. Η μη εκχώρηση μιας έκτασης. Η μη ιδιωτικοποίηση μιας ΔΕΚΟ. Το τάδε επίδομα που δεν πρέπει να καταργηθεί. Η μείωση της σύνταξης που δεν πρέπει να περάσει. Το δρομολόγιο του ΟΣΕ που πρέπει να επαναλειτουργήσει. Το συγκεκριμένο σχολείο που δεν πρέπει να συγχωνευθεί. Το νοσοκομείο που δεν πρέπει να απομακρυνθεί. Ο δήμος που δεν πρέπει να χρεοκοπήσει, όλα αυτά είναι απείρως πιο χειροπιαστά απ’ τις ατέρμονες ..μακροοικονομικές αναλύσεις του ...παγκόσμιου οικονομικού γίγνεσθαι ή τις ..κατ' άρθρο αναλύσεις της αντισυνταγματικότητας της δανειακής σύμβασης του μνημονίου.  Και είναι, πολλαπλασιαζόμενα, απείρως πιο ικανά να αυγατίσουν την σχετική θέση της αριστεράς στο πολιτικό τοπίο. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ απ’ τις ..αερομαχίες στο κοινοβούλιο, στα τηλεοπτικά πάνελς και στο ίντερνετ.

4 σχόλια:

  1. Ωραίο κείμενο. Ωστόσο, κρίνω ατυχές το παράδειγμα της Κερατέας καθώς είναι η ξεφτίλα του αναρχισμού και της αριστεράς, όταν ήδη υπάρχουν 2 δικαστικές αποφάσεις κι έντονο το τοπικιστικό στοιχείο και ο ωχαδελφισμός (χωρίς να σημαίνει ότι επικροτώ την αστυνομική βία).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Δήμο.

    Δεν έχω παρακολουθήσει όλη την υπόθεση της Κερατέας. Κι εγώ έχω τους ίδιους φόβους. Ωστόσο, κάτι πρέπει να παίζει εκεί και με τον εργολάβο. Άλλωστε αυτό εννοούσα πως πρέπει να αποφευχθούν συμμετοχές σε προβοκάτσιες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ σωστά αυτά που γράφεις, διακρίνω όμως μια υπόνοια ότι δεν γίνεται τίποτα σ'αυτή την κατεύθυνση. Και ρωτώ: Από που μπορεί να πληροφορηθεί ο πολίτης για τις δράσεις των αριστερών κομμάτων; Τα καθεστωτικά ΜΜΕ, όλα δηλαδή, πνίγουν οποιαδήποτε δραστηριότητα, του ΚΚΕ ιδίως, ή όταν δεν μπορούν να την πνίξουν την προβοκάρουν. Ο λόγος των αριστερών κομμάτων έχει καθιερωθεί να χαρακτηρίζεται ως καταγγελτικός. Ωστόσο προτάσεις υπάρχουν. Απλά τα ΜΜΕ αξιοποιώντας το μονοπώλιο της πληροφόρησης που έχουν φροντίζουν να τις διακωμωδούν ως ουτοπικές. Κρατούν για την αριστερά το προφίλ του τρελού του χωριού. Είναι κι αυτό στοιχείο της έπαρσης της εξουσίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στρατολάτη καλησπέρα..

    Ασφαλώς και ισχύει αυτό το ιδιότυπο 'εμπάργκο' που περιγράφεις, αλλά δεν θα μπορούσε να εμποδίσει την αριστερά στον μικρόκοσμο των τοπικών διεκδικήσεων.
    Θα προτιμούσα δηλαδή μια αριστερά που αντί να καταλαμβάνει την αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου, να εγγυηθεί στους συμβασιούχους πως θα επαναπροσληφθούν εφόσον περάσει απ' το χέρι της. Ή μια αριστερά που για παράδειγμα πάλι, αντί να κάνει μια πορεία στην Αθήνα, να εγγυηθεί πως θα αποκαταστήσει τα εργατικά κεκτημένα που κατεδαφίστηκαν.
    Όμως αυτό χρειάζεται πρώτα-πρώτα η ίδια η αριστερά να έχει επεξεργαστεί ένα πλάνο 'κυβερνητικό'. Και προσωπικά δεν νομίζω πως το έχει κάνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα όχι. Ούτε όμως και το ΚΚΕ. Ο κόσμος χρειάζεται λύσεις πρακτικές, στα πρακτικά του προβλήματα. Και πολλές απ αυτές δεν εξυπακούονται καθόλου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή