Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Ίδια γεύση...



‘Σου έδωσαν την πρώτη σου αντιβίωση, δείξ’ τους το πρώτο τους antivirus. Είναι μια απ’ τις ‘έξυπνες’ διαφημιστικές ατάκες, που εσχάτως έχουν κατακλύσει το Μετρό, και προωθούν το πρόγραμμα της Εθνικής Τράπεζας για την ‘διαπαιδαγώγηση’ των ‘μεγαλύτερων’ ηλικιών στο ίντερνετ και την χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Το πρόγραμμα δημιουργήθηκε απ’ την υπηρεσία i-bank  της Εθνικής Τράπεζας υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης. Και θα με συγχωρήσουν οι πεφωτισμένοι του Υπουργείου που στηρίζουν, επικροτούν, μπορεί και να χρηματοδοτούν, ποιος ξέρει, τέτοια προγράμματα, αλλά είναι προφανή τα ‘κίνητρα’ της Εθνικής Τράπεζας: Όσο περισσότερο επεκτείνεται το i-banking τόσο λιγότερους υπαλλήλους θα χρειάζεται στον ..γκισέ. Διότι, οι νέοι μπορεί να είναι εξοικειωμένοι με την τεχνολογία και να τα παίζουν αυτά όλα στα δάχτυλα, αλλά τους λογαριασμούς τους έχουν κυρίως οι ..ηλικιωμένοι…

Πριν προλάβετε να με θεωρήσετε οπισθοδρομικό, εναντίον της προόδου, κλπ, σπεύδω να σας πω, πως λόγω επαγγέλματος, αυτούς τους διάτανους, τους υπολογιστές, τους ξέρω από παλιά. Έχω πληρώσει για να τους μάθω. Τους πρόλαβα απ’ την εποχή του DOS (πολλοί ούτε θα ξέρετε τι ναι τούτο), και της RM-Cobol. Τους δούλεψα ακόμη απ’ την εποχή που δεν διέθεταν ‘παράθυρα’, ‘ποντίκια’, έγχρωμες οθόνες (τόσο γέρος). Παραλίγο θα προλάβαινα και τις ..διάτρητες καρτέλες.

Κι όχι μόνο τους γνώρισα. Τους ‘αγάπησα’ κιόλας, θαύμασα την ιστορία τους, τις δυνατότητές τους. Κι όλα αυτά, σε μια εποχή ‘εκτός δικτύων’: Η ‘σχέση’ σου με την οθόνη ήταν –τότε- τελείως ‘μοναχική’.

Όταν, πριν από 25 περίπου χρόνια βρέθηκα στη δουλειά, το λογιστήριο μιας εμπορικής Α.Ε. που είχε και ‘λιανικές’ πωλήσεις, απασχολούσε καμιά τριανταριά υπαλλήλους, που χρειάζονταν για να βγάζουν την ‘χαζή’ δουλειά των αθροίσεων, των συμφωνιών κλπ.  Δεν πέρασαν πάνω από 5-6 χρόνια και οι εξελίξεις (κυρίως το pc) ήταν τόσο ραγδαίες, που τα 30 αυτά άτομα είχαν μειωθεί τουλάχιστον στο ένα τρίτο. Όσοι ‘ανεβήκαμε’ στο τραίνο, διασωθήκαμε, πολλά χέρια, όμως, κόπηκαν τότε. Η γεύση ήταν γλυκόπικρη. Απ’ την μια, η δουλειά γινόταν όλο και πιο εύκολη, όλο και πιο ‘επιστημονική’, απ’ την άλλη, όμως,  άνθρωποι έχαναν την δουλειά τους.

Η δεύτερη μεγάλη επανάσταση, ήταν βέβαια το internet. Και επικεντρώνομαι στις αλλαγές που έφερε στη ζωή των λογιστηρίων. Είναι αλήθεια, πως κυρίως την τελευταία πενταετία στην Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (το περίφημο TAXIS) έγινε δουλειά. Δουλειά που αποσυμφόρησε  τις Εφορίες σε μεγάλο βαθμό. Τις Εφορίες που μέχρι τότε στέναζαν κυριολεκτικά. Έτυχα κάποτε, σε ουρά στην ΦΑΕΕ Αθηνών στην Καλλιθέα, που ‘κύκλωνε’ το τετράγωνο ! Είχαν έλθει τα κανάλια και μας έπαιρναν ..συνεντεύξεις !

Το TAXIS, βέβαια, από ένα σημείο και μετά, το παράκανε με την λογική ‘το κάνω πάσα στην επιχείρηση’, το έχουν παραδεχθεί ενίοτε και τα στελέχη του τα ίδια, αλλά δεν ήταν –επιτρέψτε μου- αυτό το σημαντικό. Το πιο σημαντικό ήταν πως ενώ απ’ την μια ο υπάλληλος της Εφορίας απελευθερωνόταν ώστε να χρησιμοποιηθεί για άλλες πιο ουσιαστικές δουλειές (πχ έλεγχοι), απ’ την άλλη αναμφίβολα γινόταν λιγότερο ..χρήσιμος. Σήμερα, με το περίφημο 1 προς 5, αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο νόημα. Η ίδια, κι εδώ, γλυκόπικρη γεύση.

Θα πείτε, τι μας λες τώρα, ο κόσμος τρέχει κι εσύ ισχυρίζεσαι πως ήταν καλύτερες οι ..σπηλιές;; Ακόμη και να θέλαμε, γίνεται;;

Ούτε γίνεται, ούτε το θέλω. Η τεχνολογία, η επιστήμη, πρέπει και θα προχωρά πάντα μπροστά. Ωστόσο εκείνο που την καταξιώνει, δεν μπορεί να είναι παρά μόνο ο άνθρωπος. Όχι οι ‘παραγωγικότητες’ των νομικών προσώπων, ούτε τα ‘κέρδη’ των ‘αγορών’. Αυτός που εφευρίσκει τον υπολογιστή, το μηχάνημα, το ρομπότ, οραματίζεται έναν άνθρωπο απαλλαγμένο από τις ‘βαριές’ δουλειές, με περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Με περισσότερο ελεύθερο χρόνο, για να τον κάνει πολιτισμό, ξεκούραση, ανθρώπινη επαφή, πραγματική, ουσιαστική ευημερία. Η επέλαση όμως των υπολογιστών δεν συνοδεύτηκε πχ με μείωση των ωρών εργασίας. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά επιπλέον έκοψε χέρια, δημιούργησε μια νέα στρατιά, τους ‘ηλεκτρονικά αναλφάβητους’, που η εργασιακή τους αξία σίγουρα υποβαθμίστηκε.

Δεν με πείθουν εύκολα, λοιπόν, τα διαφημιστικά σποτάκια της Εθνικής Τράπεζας. Δεν με πείθουν πως γίνονται για να μάθω την ..μάνα μου να παίζει tetris, ούτε την ..θεια μου να κάνει …chat ! Η ταμπακιέρα είναι ο ..τραπεζοϋπάλληλος. Η υποψία είναι, πως το ‘1 προς 5’ πολύ θα γούσταραν οι Τράπεζες να ισχύσει και στα κουτσά τους μαγαζάκια. Άλλη μια φορά, η γεύση θα είναι γλυκόπικρη._  

4 σχόλια:

  1. "Έτυχα κάποτε, σε ουρά στην ΦΑΕΕ Αθηνών στην Καλλιθέα, που ‘κύκλωνε’ το τετράγωνο!"

    Αξεχαστες εποχες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολιτισμός είναι ο ελευθερος χρόνος του ανθρώπου.
    Βαρβαριζουμε Θανάση μου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αξέχαστες όντως Αντώνη, σ' εκείνες τις ουρές -δεν ξέρω ποιός Θεός μας βοηθούσε- άκουγες τα πιο καλά αστεία. Μάλλον, ο θεός των ..λογιστών:)))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Να δούμε Κατερίνα, πού θα βγάλει όλο αυτό. Συνήθως οι κοινωνίες αντιδρούν. Ανασταίνονται. Σε όλα τα επίπεδα. Το θέμα, είναι εάν υπάρχουν πλέον 'κοινωνίες' ή εάν είχε δίκιο η Θάτσερ.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή