Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Και τότε, και τώρα..


Την Πρωτομαγιά του 1944, εν μέσω Γερμανικής κατοχής, ο λαός της Αθήνας προσπάθησε να αντισταθεί στην ομαδική εκτέλεση-αντίποινο- των 200 της Καισαριανής. Βγήκε στους δρόμους, αντιμετωπίζοντας ένα τρομακτικό Γερμανικό τελεσίγραφο, που απαγόρευε επί ποινή θανάτου, ακόμη και τεσσάρων ανθρώπων την συνάθροιση. Η θυσία δεν απεφεύχθη, οι 200 εκτελέστηκαν, φωνάζοντας μπροστά στο απόσπασμα ‘Ζήτω η Ελευθερία’…
Δεν υπήρχαν μόνο οι Έλληνες που αντιστάθηκαν, εκείνα τα χρόνια -που εμείς ούτε να τα διανοηθούμε δεν μπορούμε. Υπήρξαν και οι ‘άλλοι’. Εκείνοι που λούφαξαν. Που κοίταξαν το τομάρι τους. Ακόμη κι εκείνοι που ‘συνεργάστηκαν’ με τους εχθρούς για να επιζήσουν, καμιά φορά –χειρότερο- και για να κονομήσουν.  Οι περιστάσεις κάνουν τους ήρωες, οι ίδιες κάνουν και τους εφιάλτες.
Τώρα δεν αντιμετωπίζουμε κανένα εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν μας απειλεί κανένα τρομακτικό τελεσίγραφο. Οι εποχές έχουν αλλάξει. Τα απάτητα βουνά που τα αλώνιζε στη Ρούμελη ο Άρης, στην Ήπειρο ο Ναπολέων –γιατί όσα και να γράφτηκαν μετά , εγώ κρατώ πως  κι οι δυο τους χτυπήθηκαν πάντως με τον Γερμανό, δεν ήταν τζάμπα μάγκες-, δεν είναι πλέον απάτητα. Φρόντισε να ασφαλτοστρώσει τους ορεινούς όγκους,  καλού-κακού η ..ΜΟΜΑ. Μαζί με τις ‘συνθήκες’ έχουν αλλάξει και τα ‘μεγέθη’. Οι ήρωες είναι μικρότεροι. Μικρότεροι, νάνοι, οι ‘εφιάλτες’. Μικρότερες οι ‘πρωτομαγιές’.
Κι όμως, άμα κοιτάξουμε νηφάλια εκείνο το ‘τεράστιο’ παρελθόν. Άμα το κοιτάξουμε, έτσι για το γαμώ το, χωρίς ‘αριστερές’ ή ‘δεξιές’ ταυτότητες. Άμα προσπαθήσουμε να το ‘διαβάσουμε’ με την άνεση που μας δίνει η ‘απόσταση’, η μόνη αλήθεια, ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, παραμένει μία: Πως πάντα κάποιοι ‘ισχυροί’, όλοι οι ισχυροί, μακριά και πάνω απ’ τον λαό αυτό, αποφάσιζαν, σχεδίαζαν, εκτελούσαν εις βάρος μας. Πως όπως τότε και τώρα, φαίνεται πως ο ‘ξένος παράγων’, αποφασίζει  για το μέλλον, για τις μοίρες, για τις ζωές, για τους ‘χαμένους’ και τους ‘κερδισμένους’. Και πως σαν τότε και τώρα, αυτός ο ‘ξένος’ βρίσκει-εξαγοράζει πολύ εύκολα  τους ντόπιους ‘συνεργάτες’ του, για να του κάνουν την ‘βρώμικη’ δουλειά.
Δεν φταίει ο ποιητής, που δεν τον ακούσαμε: Εμείς ‘ένα πεδίο βολής φτηνό’.. ! Η ‘κρίση’ ετούτη, ετούτες οι ‘σκοτεινές’ μέρες, αν μη τι άλλο, είναι ευκαιρία να ξυπνήσουμε. Και η πρωτομαγιά να αποκτήσει εξ αρχής το νόημά της.   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου