Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Το πραγματικό πρόβλημα..


Μέσα στην ‘οικονομική αντάρα’ χάνονται πολλές φορές ίσως σημαντικότερα πράγματα.
Ένα σπουδαίο παράδειγμα, είναι βέβαια αυτό της Παιδείας. Πέρα απ’ τις ‘συγχωνεύσεις’ σχολικών μονάδων ή τις περικοπές ξένων γλωσσών, -επιλογές που κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει απλά ‘οικονομικής’ και πιθανώς ακόμη και πρόσκαιρης φύσεως-, κοιτώντας προσεκτικότερα θα δει κανείς εύκολα πως εδώ επιχειρείται μια σαφής στροφή προς την ολοένα και μεγαλύτερη ‘ιδιωτικοποίησή’ της.
Δεν είναι μια πορεία που άρχισε τώρα, με την κρίση. Διαβάζουμε άλλωστε, πως τα ίδια συμβαίνουν και σε χώρες που δεν αντιμετωπίζουν τα δικά μας προβλήματα. Διαβάζουμε για έδρες που σε λίγο θα ψάχνουν για ..χορηγούς. Μαθαίνουμε για Πανεπιστημιακές Σχολές που ασφυκτιούν για πόρους. Ακούμε για 400.000 φοιτητικά ..κουπόνια. Διαφημίζεται ακόμη και απ’ τον πρωθυπουργό μας η περίφημη και καθόλου ‘αθώα’ ‘δια βίου μάθηση’.
Είναι φανερό πως οδεύουμε προς την απόλυτη σύνδεση της ‘παιδείας’ –την βάζω σε εισαγωγικά γιατί προσωπικά αυτό όλο θα το ονόμαζα μόνο εκπαίδευση- με τις ανάγκες των αγορών και του κεφαλαίου. Ποιες είναι αυτές οι ανάγκες; Μα τι άλλο; Μια φτηνή στρατιά μισοάνεργων εξειδικευμένων ‘τούβλων’, που πλέον δεν θα τους φτάνει ένα ‘γενικό επιστημονικό’ πτυχίο, αλλά που σ’ όλη την διάρκεια του εργασιακού τους βίου, θα συγκεντρώνουν έναν φάκελο με ‘προσόντα’, για να επιζήσουν σ’ έναν ανταγωνισμό ζωής ή θανάτου. Ανταγωνισμό, που αργά ή γρήγορα θα τους πετάει στην απ’ έξω, για να πάρει τους ‘νεώτερους’, τους ‘φτηνότερους’, τους πιο ‘πειθήνιους’.
Και ενώ, η παραπαιδεία, ο παπαγαλισμός, η πλήρης απαξίωση του λυκείου, όλα αυτά θα ήταν γελοιωδώς εύκολο να θεραπευτούν αυθημερόν (θα αρκούσε πχ να γίνονται οι Πανελλήνιες με ..ανοιχτά βιβλία), κανείς εκ των φωτισμένων ηγετών μας, δεν ασχολείται καν να ‘φτιάξει Παιδεία’. Το χειρότερο; Ελάχιστους εξ ημών των ιδίων (της κοινωνίας) απασχολεί το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
Διαβάζω σήμερα –άλλο παράδειγμα- πως οι δημοτικοί άρχοντες της Επιδαύρου και των γύρω περιοχών, είναι αποφασισμένοι να κατέβουν σε αγώνα παρόμοιο με εκείνον της Κερατέας, προκειμένου να μην γεμίσουν οι ακτές της περιοχής με ιχθυοκαλλιέργειες. Προβάλλουν, λοιπόν, την ‘πολιτιστική σημασία’ της περιοχής, την ‘οικολογική’ καταστροφή που θα προκληθεί, είναι φανερό πως επιλέγουν την ‘τουριστική’ περαιτέρω ανάπτυξη, από εκείνην της ‘παραγωγικής’.
Και δεν είμαι σε θέση να ξέρω ούτε τις επιπτώσεις, ούτε το τι ακριβώς σχεδιάζεται –θα μάθουμε ασφαλώς περισσότερα στην συνέχεια-, αλλά προσωπικά δεν με πείθουν ΟΥΤΕ οι ‘πολιτιστικές’ ΟΥΤΕ οι ‘οικολογικές’ ευαισθησίες των τοπικών αρχών. Έχουμε ως κοινωνία αναρωτηθεί στα σοβαρά τι ακριβώς είναι για μας το ..θέατρο της Επιδαύρου;; Τι θέλουμε να είναι;; Γιατί, εάν το ΜΟΝΟ που μας ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ είναι το ..συνάλλαγμα του τουρίστα, που θα μπει στις τσεπούλες μας. Εάν το μόνο που μας νοιάζει είναι να πουλήσουμε το τσολιαδάκι, να κόψουμε το εισιτήριο, και να χρεώσουμε ακριβά την λειψή ‘χωριάτικη’, συγνώμη, αλλά θα προτιμούσα να κάνουμε ..ιχθυοκαλλιέργειες και να αφήσουμε το θέατρο στην αρχαία του ησυχία.
Γιατί, από τέτοιες ακριβώς επιλογές, εκκινεί και το περίφημο ‘άλλο τουριστικό μοντέλο’ που οραματίζεται ο κ. Παπανδρέου. Κι αυτό το τουριστικό ‘μοντέλο’, μοιραία θα καταλήξει εκεί που έφτασε και το αντίστοιχο Ισπανικό, που το μόνο που κατάφερε ήταν να καταστρέψει το περιβάλλον της όμορφης χώρας, γεμίζοντας τις παραλίες της με ‘Ναυαρίνα’, για τα οποία εσχάτως και ΕΜΕΙΣ μάλλον ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΜΕ.
Κοιτάξτε τι απέγινε στην κοιλάδα του Ασωπού. Πριν από δεκαετίες, επιλέχθηκε η περιοχή για να εγκατασταθούν εκεί βιομηχανικές μονάδες. Κι ανεξάρτητα απ’ την ανικανότητα των εκάστοτε Υπουργών, οι οποίοι δεν έβαλαν ποτέ την απαραίτητη τάξη, μην νομίζουμε πως τέτοιες επιλογές που θέτουν σαν πρώτο στόχο την οικονομική ανάπτυξη μέσα απ’ την επίτευξη του μέγιστου κέρδους (για τον επενδυτή) θα μπορούσαν να καταλήξουν εύκολα αλλού. Τώρα, το πανεπιστήμιο Αθηνών διαπιστώνει αύξηση των θανάτων από καρκίνο, έρευνες αποδεικνύουν συνεχώς πως οι επιπτώσεις στο περιβάλλον είναι μάλλον μη αναστρέψιμες.
Διαβάζουμε σήμερα στην Ελευθεροτυπία, σε άρθρο με τίτλο ‘ο τελευταίος Σοσιαλιστής να κλείσει την πόρτα’, τον καταποντισμό των σοσιαλιστικών κομμάτων στην Ευρώπη κάτω απ’ την οικονομική πίεση της καπιταλιστικής κρίσης, και την συσπείρωση των εκλογικών σωμάτων σε ‘δεξιότερες’ επιλογές. Δημοσκόπηση σημερινή εις τα καθ’ ημάς, βγάζει την Ν.Δ. να προηγείται με τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες του σοσιαλιστή κ. Παπανδρέου, με την αριστερά να παραμένει στα προαιώνια καταθλιπτικά της ποσοστά.
Φταίει όμως μόνο η ‘κρίση’ για την στροφή ετούτη;; Δεν μπορούμε να μην συμπεράνουμε πως από τη στιγμή που οι ‘σοσιαλιστές’ επέλεξαν πολιτικές τόσο καπιταλιστικές, τόσο νεοφιλελεύθερες. Απ’ τη στιγμή που εγκατέλειψαν  το ‘δημόσιο’, το ‘κεντρικά σχεδιασμένο’, το ‘κοινωνικό’ έναντι του ‘ιδιωτικού’, ως πλέον παραγωγικού και ευέλικτου, η  κατάληξη δεν μπορούσε να είναι διαφορετική.
Το κρίσιμο όμως ΔΕΝ είναι αυτό. Το κρισιμότερο είναι πως ΕΜΕΙΣ ΜΑΛΛΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΙΣΘΕΙ πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΕΣ λύσεις. Εμείς έχουμε ΕΠΙΛΕΞΕΙ, εμείς οι ίδιοι, ΠΡΟΤΙΜΑΜΕ  να σωθούμε ..ΕΤΣΙ.
Αισθανόμαστε τελευταία μια ολοένα και πιο απελπιστική ..μοναξιά. Αισθανόμαστε –όσοι πιστεύουμε πως η στροφή πρέπει να είναι 180 μοιρών- κάπως ..γραφικοί. Ουτοπιστές. Ρομαντικοί. Γιατί δεν φτάνει δυστυχώς μόνο να ‘φύγει ο Παπανδρέου’ εάν το μόνο που θα αλλάξει θα είναι να έλθει ο ..Σαμαράς. Δεν αρκεί να αλλάξουμε απλά την καπιταλιστική ..συνταγή. Και αργεί μάλλον η απαραίτητη εκείνη ..τόλμη για να ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΟΡΑΜΑ. Να φανταστούμε το άλλο. Το ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΙΟ που θα ήταν το μόνο ικανό να υποσχεθεί στα παιδιά μας, πως θα ζήσουν καλύτερα απ’ τους πατεράδες τους.
Κοίταζα, προχθές, αυτή την όμορφη φωτογραφία του Ιταλού αστροναύτη, της ηλιόλουστης Ελλάδας απ’ το διάστημα, που σας αναρτώ. Μια πανέμορφη, τόσο μικρή γωνίτσα σ’ έναν πλανήτη που ζαλισμένος έχει χάσει τον μπούσουλα. Μια μικρή, εύκολα τακτοποιήσιμη γωνίτσα, που όμως ΕΜΕΙΣ που την κατοικούμε, μοιάζουμε να ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ακόμη το πραγματικό πρόβλημα. Παραδέχομαι πως λίγες ελπίδες της έδωσα. Κοίταζα την φωτογραφία και τρόμαξα.

3 σχόλια:

  1. Το χειρότερο; Ελάχιστους εξ ημών των ιδίων (της κοινωνίας) απασχολεί το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

    οι ελάχιστοι που δεν μπορεί, δεν δικαιούνται, δεν επιτρέπεται να κοιμούνται τον ύπνο του αθώου Θανάση μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι τεράστιο το ζήτημα της 'ατομικής ευθύνης' vagnes. Σε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία ΠΟΣΗ ευθύνη αναλογεί τάχα στον πολίτη;; Γιατί ΟΡΙΖΟΥΜΕ με την ψήφο μας αντιπροσώπους; Γιατί αυτοί ΟΡΚΙΖΟΝΤΑΙ να προστατεύουν τα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ μας;; Πιο λιανά: Έχουμε την υποχρέωση να έχουμε σπουδάσει όλοι μας οικονομικά και να μελετούμε κάθε χρόνο τον ..προϋπολογισμό;;
    Τώρα, σε επίπεδο ατομικών επιλογών, ατομικών μικροσυμφερόντων, κλπ, ολοι ξέρουμε πως οι περίφημες 'νοοτροπίες', τα 'συντεχνιακά συμφέροντα' κλπ έχουν ΚΑΙ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΕΠΩΝΥΜΟ, του ΚΑΘΕΝΟΣ μας. Αλλά στο κάτω-κάτω ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΑΣ ΖΗΤΑΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ;; ΣΤΗΝ ΤΥΦΛΗ ΑΓΟΡΑΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΜΑΣ δεν ποντάρει πως θα φέρει την ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ;; Τώρα λοιπόν ΠΩΣ ΜΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ πως ΕΤΣΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΑΜΕ;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...η συμπεριφορά από πολίτη σε πολίτη διαφέρει ακόμη και μέσα στην κοινωνία που ζούμε Θανάση.
    Ζω και γω και συ στην ίδια κοινωνία κάτω από τους ίδιους νόμους αλλά δεν φτάνω στα άκρα όπως φτάνει ο διπλανός μου. Εκεί είναι και το μέγεθος της ευθύνης και της συνείδησης του καθενός.
    Αν το πολιτικό σύστημα θέλει να με έχει ένοχο για να με ελέγχει και να με εκμεταλλεύεται, έχω μεγάλη ευθύνη αυτό να βρω τρόπο να το αποφεύγω κάθε φορά γιατί αυτό συμφέρει εμένα και το κοινωνικό σύνολο.

    Όμως έλα που οι περισσότεροι δεν σκέφτονται το κοινωνικό σύνολο αλλά μόνο την πάρτη τους νομίζοντας (μάταια) πως αυτό είναι αρκετό αφού τους ωφελεί ατομικά. Όμως στις μέρες μας καταλάβαμε με τον πιο επώδυνο τρόπο πως το ατομικό συμφέρον οδηγεί στην κοινωνική ζημιά και αυτό άμεσα αντανακλά και στην προσωπική μιζέρια και τελικά στη φτώχεια όλων.
    Η ελπίδα μας είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε τα άβουλα θύματα ενός συστήματος να κάνουμε την αυτοκριτική μας να επισημάνουμε τα λάθη μας –μικρότερα ή μεγαλύτερα ο καθένας- ώστε να χαράξουμε μια νέα πορεία, γιατί αν συνεχίσουμε να επαναπαυόμαστε ότι πάντα υπάρχουν άλλοι που φταίνε πιο πολύ και μεις καθόλου, δεν θα προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε τίποτα και τότε δεν μπορεί να είναι ευοίωνο το μέλλον μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή