Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

Κρίσιμη βδομάδα...


Δεν είναι η πρώτη φορά (το μεσοπρόθεσμο) που η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου εγκαταλείπει ολοφάνερα οποιονδήποτε σοβαρό φορολογικό σχεδιασμό, απλά ‘για να πάρει τα λεφτά’ του δανείου. Η περαίωση υπήρξε η πρώτη διδάξασα. Τότε, έναντι της κοντόθωρης εισπρακτικής λογικής, είχε εγκαταλειφθεί το μόλις προ ολίγου ψηφισθέν ‘νομοσχέδιο για την φορολογική δικαιοσύνη’. Κι όσο κι αν ο πρωθυπουργός διαβεβαίωνε τότε πως ήθελε να ‘τραβήξει μια γραμμή με το παρελθόν’, κανείς νομίζω δεν τον είχε πάρει στα σοβαρά. Δύσκολα άλλωστε θα μπορούσε να πείσει, αφού συνεντεύξεις (σε ανύποπτο χρόνο) του ίδιου του κ. Παπακωνσταντίνου, έρχονταν σε αντίθεση με ‘τέτοιες μεθόδους’, καθώς –όπως έλεγε- εμπέδωναν στην οικονομική ζωή τη λογική του ‘κλέψε και θα τα βρούμε’.  Υπήρξε η περαίωση η πρώτη μεγάλη ήττα, που δεχόταν μια κυβέρνηση που ακόμη μέχρι εκείνη τη στιγμή έδειχνε τουλάχιστον να πιστεύει στο πλάνο του ‘εμπροσθοβαρούς’ ‘μνημονίου 1’..
Δεν χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσει κανείς, πως τώρα με το μεσοπρόθεσμο, ακόμη και το τελευταίο φύλλο συκής έχει πια πέσει. Πώς να ‘εξηγηθεί’ για παράδειγμα, πως την ίδια ώρα που υποτίθεται πως κυνηγάς την φοροδιαφυγή των γιατρών, καταργείς την απαλλαγή των ιατρικών δαπανών (δέχεσαι μόνο το 20%) απ’ την φορολογία; Πώς μπορείς –άλλο τρελό- να θεωρήσεις συνεπές και τίμιο ένα ‘κράτος’ που καταργεί το αφορολόγητο των τόκων από δάνεια για πρώτη κατοικία, αν και γνωρίζει πως οι τράπεζες το προϊόν ΕΤΣΙ ακριβώς το πουλούσαν;
Γιατί ο εξαπατηθείς πολίτης, όταν το έπαιρνε το στεγαστικό, έτσι τα υπολόγιζε: Τόσα οι δόσεις, μείον τόσα ο λιγότερος φόρος: Βγαίνω. Γιατί ο εξαπατηθείς πολίτης, εάν ήξερε πως η ‘φαντασία’ του υπουργείου οικονομικών θα έφτανε μέχρις εκεί, θα έκανε αλλιώς το κουμάντο του. Γιατί ο εξαπατηθείς πολίτης, ή δεν θα το έπαιρνε το ρημάδι, ή θα έπαιρνε ένα μικρότερο. Κι εδώ, επιτρέψτε μου, είναι πιο καραμπινάτο ακόμη και απ’ την αναδρομική αλλαγή στο καθεστώς των αποδείξεων, που πανικοβλημένη η κυβέρνηση έσπευσε να διαψεύσει, τρεις ώρες μόλις μετά το ‘λάθος’! Πιο καραμπινάτο, πιο άδικο, αφού στο κάτω-κάτω οι αποδείξεις θα αφορούσαν μόνο μια χρονιά (το 2010), ενώ τα στεγαστικά θα πληρώνονται ακόμη για 5, 10, 15 και 20 χρόνια στο μέλλον !
Μπροστά στην γύμνια κάθε πολιτικής δικαιολογίας, ο κ. Βενιζέλος είχε την εξυπνάδα να δηλώσει ευθαρσώς πως ‘τα μέτρα είναι άδικα και σκληρά’. Καμία προσπάθεια δεν έκανε, ούτε για γραμμές να μιλήσει, ούτε για ‘ορθότητες’. Είπε ο άνθρωπος ‘υπό τις παρούσες συνθήκες’ και ξεμπέρδεψε: Με άλλα λόγια, ‘πάρε τα λεφτά και ..βλέπουμε’.
Ωστόσο, υπάρχει μια αλλαγή: Ο κ. Βενιζέλος, καταλαβαίνοντας πως το μεσοπρόθεσμο δεν είναι πλέον ‘δικαιολογήσιμο’ και ‘ανεκτό’ κοινωνικά, έσπευσε ταυτόχρονα να ΥΠΟΣΧΕΘΕΙ. Τι; Δυο πράγματα: Πρώτον: Πως με το μεσοπρόθεσμο θα γίνει διαχειρίσιμο το ‘χρέος’. Δεύτερον: Πως η Ευρώπη ΘΑ ενεργοποιήσει άμεσα ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ προγράμματα, πέραν των μέτρων της δημοσιονομικής πειθαρχίας που εφάρμοσε μέχρι τώρα.
Είναι λοιπόν φανερό, πως στην συζήτηση που θα ακολουθήσει στη Βουλή, πέραν του τετριμμένου και συνήθους επιχειρήματος των ‘μισθών και των συντάξεων’ (που έχει ήδη φθαρεί), αυτά τα δύο θα είναι τα νέα ‘όπλα’ της κυβέρνησης: Ο έλεγχος του χρέους. Η ευρωπαϊκή στροφή προς την ‘ανάπτυξη’.
Για το πρώτο (την διαχειρισιμότητα του χρέους) υπάρχουν πολύ περισσότερο επαΐοντες, που με άρθρα και αναλύσεις τους έχουν εκφράσει ήδη έντονες αμφιβολίες. Ήδη η κουβέντα μάλλον εστιάζεται τον τελευταίο καιρό περισσότερο στο πότε ‘συμφέρει’ περισσότερο να γίνει η αναδιάρθρωση, που οι χιλιάδες …διαψεύσεις της, μας έχουν πείσει πως θα συμβεί ! Το δεύτερο, η ‘αναπτυξιακή’ στροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όμως, από πουθενά αυτή τη στιγμή δεν επιβεβαιώνεται από επίσημα χείλη. Δεν μπορούμε να ξέρουμε, εάν ο κ. Βενιζέλος γνωρίζει κάτι που δεν γνωρίζουμε οι υπόλοιποι ή εάν στις συνομιλίες του έχει εξασφαλίσει κάποιες δεσμεύσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως εάν υπήρχαν κάποιες τέτοιες προθέσεις, εύκολα φαντάζεται κανείς πως θα είχαν αναγγελθεί με τυμπανοκρουσίες και πυροτεχνήματα ! Και ούτε ακούσαμε, ούτε είδαμε κάτι..
Είναι μια κρίσιμη στιγμή, -αυτή η βδομάδα, καθώς όλα δείχνουν πως η αντίσταση θα κορυφωθεί- που ίσως να σημάνει το πέρασμα σε μια άλλη φάση. Σε μια άλλη φάση, που προφανώς θα αρχίσει ΑΜΕΣΩΣ, στην περίπτωση που το μεσοπρόθεσμο ΔΕΝ ψηφιστεί.
Για πολλούς λόγους θα το ευχόμουν. Όχι γιατί είμαι ο ‘βολεμένος’ που έχει το τομάρι του εξασφαλισμένο (κάθε άλλο), ούτε επειδή είμαι ο ‘ήρωας’ που δεν φοβάται το οικονομικό σοκ που θα υποστούμε πιθανώς για κάμποσο καιρό όλοι μας. Απλά, γιατί θα σήμαινε αυτόματα πως το σάπιο πολιτικό σκηνικό θα κατέρρεε. Θα σήμαινε πως το ‘Ελληνικό Πείραμα’ απέτυχε. Θα σηματοδοτούσε την μετάδοση της ‘κρίσης’ κατ’ ευθείαν στην καρδιά της Ευρώπης, θα την έθετε μπροστά στις πραγματικές της ευθύνες. Θα έστελνε ένα μήνυμα ελπίδας στους εργαζόμενους σ’ όλο τον κόσμο. Τέλος και κυριότερο: Το μέλλον του δεκάχρονου γιού μου, θα φάνταζε κάπως καλύτερο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου