Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Κοινοβουλευτικό ..ρεσιτάλ !!...


Μ’ έναν ομολογουμένως καλοσχεδιασμένο, ακαδημαϊκό λόγο, απόψε στη Βουλή, ο κ. Βενιζέλος ‘έκλεψε’ την τηλεοπτική παράσταση. Ακούγοντάς τον, άθελά μου σκέφτηκα πως θα ήταν τύχη να τον έχεις καθηγητή στο Πανεπιστήμιο. Μιλώντας βέβαια από στήθους, ισορρόπησε με άνεση ανάμεσα στην γνωστή ‘υπεύθυνη πατριδοφροσύνη’ και τον ‘τεχνοκρατισμό’. Ο λόγος του ήταν δομημένος σχεδόν άψογα, είχε δραματικές κορυφώσεις και ‘κοιλάδες’ γαλήνης, είχε έξυπνα, αξιομνημόνευτα ευρήματα, δύσκολα θα θυμηθώ καλύτερη δημόσια εμφάνισή του.
Έκλεψε την παράσταση, κατ’ αρχήν, από όλη την υπόλοιπη ‘αστική’ μπάντα. Ούτε ο επιτήδειος κ. Καρατζαφέρης ο οποίος πήρε για λίγο τον λόγο μπόρεσε να τον ‘ανατρέψει’, ούτε ο κ. Κεφαλογιάννης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. δεν μπόρεσε να κρύψει την φανερή έλλειψη κατάρτισης και βάθους, σε σύγκριση μαζί του. Παρά τις διαβεβαιώσεις των δημοσκοπήσεων, δύσκολα η Ν.Δ. του ‘λίγου’ κ. Σαμαρά, θα μπορέσει να ηγηθεί, ακόμη και υπό τις παρούσες συνθήκες,  του ΠΑΣΟΚ υπό την ‘διαρχία’ Παπανδρέου-Βενιζέλου. Αναμφίβολα ο κ. Βενιζέλος ανεβάζει τα στάνταρς, σε σχέση με τον πρωθυπουργό (που απόψε και αυτός δεν ήταν τόσο κακός όσο άλλες φορές).
Ήταν καλύτερος και απ’ την αριστερά. Είναι δυστύχημα που το Κ.Κ.Ε. δεν διαθέτει έναν ‘ομιλητή’ που να μπορεί να ‘επικοινωνήσει’ το ‘ξένο’ (για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας) όραμά του. Ο εισηγητής του απόψε, είπε όπως πάντα όλη την αλήθεια. Ακόμη όμως και η ‘αληθινότερη’ αλήθεια, καταντά ξύλινη και μουγκή, όταν η μόνη φραστική σου δεξιότητα είναι το ..volume στο τέρμα. Ο κ. Τσίπρας, αντίθετα, ‘το ‘χει’. Μετά τον κ. Βενιζέλο, ήταν απόψε με διαφορά το ..ασημένιο μετάλλιο. Αν και δεν επρόκειτο για την κύρια ομιλία του αλλά για μια πεντάλεπτη παρέμβαση, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πως δεν βρίσκεται τυχαία, τόσο νέος, στην θέση που κατέχει. Κατάφερε να συνδέσει την κοινωνία με το κοινοβούλιο, κατάφερε να απευθύνει τις ‘βολές’ του κατευθείαν στον ‘στρατηγικό’ στόχο, τους βουλευτές της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ.
Η κύρια ‘οραματική αφήγηση’ του κ. Βενιζέλου, ήταν το ‘Εθνικό Φορολογικό Σύστημα’. Αυτό, για το οποίο υποτίθεται έχουμε ήδη ‘συμφωνήσει’ με την τρόικα. Ένα ‘σύστημα’ που θα επιτρέψει να αρθούν οι ‘αδικίες’ των μνημονίων και των μεσοπρόθεσμων, τα οποία απλά μας ‘δίνουν τον απαραίτητο χρόνο, μας απαλλάσσουν απ’ την καθημερινή πίεση’, ώστε να συζητήσουμε ‘όλοι μαζί’ –όπως τόνισε- και, ‘επιτέλους να ξανα-γνωριστούμε’ μεταξύ μας. Ένα ‘σύστημα’ που θα συζητηθεί ευρέως απ’ όλα τα κόμματα, απ’ όλους τους φορείς, απ’ όλους τους ειδικούς, ώστε να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ‘γιατί ακριβώς μιλάμε’. Στο σημείο αυτό μάλιστα, επέλεξε τα κατάλληλα εντυπωσιακά στατιστικά, για να αποδείξει την αληθινή ‘φορολογική αδικία’ που ‘τώρα μεν, δεν είναι δυνατόν’, αλλά ‘αμέσως μετά’ οφείλουμε ως κράτος να απαλείψουμε.
Με έξυπνο τρόπο φρόντισε να απαξιώσει τα ‘εναλλακτικά σενάρια’, απευθυνόμενος ‘σε όσους παίρνουν μέρος στον δημόσιο λόγο’, χωρίς όμως να ‘φέρουν το βάρος της ευθύνης’. Απέκλεισε κάθε ‘χτύπημα του χεριού στο τραπέζι’ σε σχέση με τους ‘δανειστές’ και τους ‘εταίρους’, περιγράφοντας με αληθοφάνεια το ‘εξαιρετικά ρευστό έδαφος’ στο οποίο γίνονται όλες οι ‘διαπραγματεύσεις’ στο περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν ‘ξέχασε’, τέλος, να απευθυνθεί και στους ‘αγανακτισμένους’, τους οποίους έσπευσε να δικαιολογήσει πλήρως, αναλύοντας βέβαια τις αιτίες του ‘θυμού’ τους κατά πώς τον βόλευε.
Τέλειωσε αριστοτεχνικά: ‘Θα μου επιτρέψετε –είπε- και κάτι εξομολογητικό. Θα μπορούσα κι εγώ, όπως λέει ο ποιητής, να βάλω τα ‘προσόντα’ μου ‘στον τόκο’. Όποιος όμως τοκίζει την προίκα του, χάνει το κεφάλαιο της ιστορίας’.
Ο κ. Βενιζέλος εμφανίστηκε απόψε σαν ο πλέον ‘πιστός’, αλλά ταυτόχρονα και ‘ιδεολογικά πλέον καταρτισμένος’ του  ‘αστικού τρόπου ζωής’. Οραματιστής μιας έντεχνα βρικολακιασμένης, ιδεατής, ‘Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης’. Συνεπής οπαδός της ‘εντός του ευρώ συνέχειας της χώρας’. Είπε –σ’ αυτά τα πλαίσια- μόνο αλήθειες, αποσιωπώντας, εκ προθέσεως, εκείνες απ’ αυτές που θα μπορούσαν να αναδείξουν το σκληρότατο, απάνθρωπο πρόσωπο του καπιταλισμού, που θα τον έστελναν να παίξει ‘εκτός έδρας’. ‘Τρομοκράτησε’ με σύνεση, αποφεύγοντας τους εξοργιστικούς ‘μισθούς και συντάξεις’ και τα φθαρμένα επιχειρήματα. ‘Εκβίασε’ τέλος, τους βουλευτές της παράταξής του, με τρόπο που φάνηκε σαν επιβράβευση της ‘ιστορικής τους συνεισφοράς’, στις ‘κρίσιμες στιγμές κλπ, κλπ’.
Στο κοινοβούλιο τα κουκιά είναι λίγο-πολύ από τα πριν μετρημένα. Φαίνεται, μετά και την ‘αφαίρεση’ των περί εκποίησης της ΔΕΗ και των ‘νερών’, πως δύσκολα το ‘μεσοπρόθεσμο’ δεν θα περάσει.  Θεωρώ πιθανό να ψηφιστεί και από κάποιους εκτός ΠΑΣΟΚ, μάλιστα. Έξω, στις πλατείες, η μάχη θα κορυφωθεί. Οι συνδικαλιστές του ΜΕΤΡΟ, με απόφασή τους αργά σήμερα, ανέστειλαν τις κινητοποιήσεις τους, ώστε οι διαδηλωτές να μπορέσουν να ανεβούν στο κέντρο. Ωστόσο, στην Ισπανία, το κοινοβούλιο συνέστησε επιτροπή που επιφορτίστηκε να ‘μελετήσει τις προτάσεις’ των εκεί ‘αγανακτισμένων’. Δεν ξέρω εάν θα το τολμήσουν και εδώ, σε μια ανάλογη προσπάθεια να αποφορτίσουν τις αντιδράσεις. Όπως και να έχει, ο αγώνας θα συνεχιστεί. Η ταξική μάχη γεννιέται από μια αντίφαση που δεν την σβήνει ακόμη και ο καλύτερος ..ρήτορας. Και με το μεσοπρόθεσμο (είτε περάσει, είτε όχι) η αντίφαση αυτή μπαίνει σε νέα φάση.

2 σχόλια:

  1. Καλημέρα! Δεν το είδα, αλλά είναι σαν να το είδα και καλύτερα. Εξαιρετικό ρεπορτάζ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λες Γυριστρούλα να μπορούσα να γίνω ..ρεπόρτερ;;;... Σε ποιά εφημερίδα όμως:))))))......

    ΑπάντησηΔιαγραφή