Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Τίποτε δεν έχει χαθεί...


Τίποτε δεν έχει χαθεί.
(Πολλά. Πάρα πολλά έχουν χαθεί τους τελευταίους 20 μήνες, και τα πιο σημαντικά ΔΕΝ είναι κάμποσα ευρώ απ’ τις τσέπες μας, αυτό ήταν το λιγότερο). Αλλά, καταλαβαινόμαστε:
Τίποτε δεν έχει χαθεί.
Ήταν, σήμερα ένα ‘κομβικό’ σημείο που μας βάζει κατ’ ανάγκη, σε μια ΝΕΑ φάση.
Τι ‘μάθαμε’ (πρώτες σκέψεις).
1.       Το ‘μεσοπρόθεσμο’ δεν υπήρχε καμία απολύτως ελπίδα να μην ‘περάσει’. Όπως έγραψε σήμερα και ο Δελαστίκ, ακόμη και εάν βρισκόντουσαν οι έξι ‘γενναίοι’ στο ΠΑΣΟΚ να πουν το ‘ΟΧΙ’, θα βρισκόντουσαν πάρα πολλοί (απ’ την ΝΔ ή το ΛΑΟΣ) στη Βουλή να σπεύσουν να συνδράμουν: ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο συσχετισμός πολιτικής δύναμης μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, υπέρ των κομμάτων που υπερασπίζονται, τροφοδοτούν και στηρίζουν το σκληρότατο πρόσωπο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, είναι συντριπτικά υπέρτερος των δυνάμεων της αριστεράς, των κομμάτων δηλαδή που βρίσκονται λιγότερο ή περισσότερο στην πλευρά της εργασίας.
2.       Τα ‘ΟΧΙ’ της Ν.Δ., του ΛΑ.Ο.Σ., ή τα ‘ΠΑΡΩΝ’ της κ. Μπακογιάννη, προσωπικά τα θεωρώ ως ‘μικροκομματικής σκοπιμότητας’. Προσωπικά πάλι, θεωρώ πως ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ να καταμετρηθούν ως ‘δυνητικές’ μελλοντικές λύσεις του προβλήματος. Εν πάση περιπτώσει, είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ μου εκτίμηση, δημοκρατικά όμως πρέπει να αποφασίσουμε –ο καθένας μας- εάν μπορούν να επενδυθούν ελπίδες πάνω τους και μέχρι ποιο σημείο ή αν, απλά αποτελούν τις απαραίτητες ‘εφεδρείες’, τους ‘έτοιμους κυματοθραύστες’, την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.
3.       Το ‘μεσοπρόθεσμο’ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ το τελευταίο νομοσχέδιο. Θα υπάρξουν ΚΑΙ ΑΛΛΑ, που θα επιχειρήσουν να υποθηκεύσουν ακόμη περισσότερο το μέλλον μας. Η Ευρωπαϊκή αστική τάξη, θα επιχειρήσει, όπως όλα δείχνουν, μια απαραίτητη για την διασφάλιση του ‘ευρώ της’ ενιαία οικονομική κεντρική διοίκηση, ένα νέο ακόμη σκληρότερο ‘Μάαστριχ’, με ακόμη δυσμενέστερους εργασιακούς νόμους, δημοσιονομικά μέτρα ακόμη μεγαλύτερης λιτότητας, κλπ. Καμιά απολύτως ελπίδα δεν πρέπει να έχουμε πως θα συμβεί καμιά ‘επιφοίτηση’, καμιά ‘μαγική’ αλλαγή πλεύσης προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το ντόπιο πολιτικό αστικό σύστημα θα συνεχίζει να ακολουθεί πιστά όλες τις έξωθεν επιταγές.
4.       Η μορφή του κινήματος στις πλατείες αποδεικνύεται ευάλωτη στην οργανωμένη και γνωστή προβοκάτσια απ’ τη μια και στην αστυνομική κατασταλτική βία του κράτους απ’ την άλλη. Οι πλατείες ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΞΑΝΑΓΕΜΙΣΟΥΝ. Δεν συζητείται καν αυτό. Όμως: Οφείλει η πάλη να επεκταθεί σε χώρους που η προβοκάτσια και η αστυνομία ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να δράσουν: Στον χώρο της εργασίας. Ο άνεργος ή ο φοιτητής, ο νέος ή ο συνταξιούχος, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟΝ ΙΣΧΥΡΟ ΜΟΧΛΟ που θα ανάγκαζε την εξουσία να υποχωρήσει. Χρειάζεται στην ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ να περάσουν οι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ. Μόνο ΤΟΤΕ …θ’ αρχίσουνε τα όργανα.
5.       Η ενεργή ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ παντού (όχι μόνο στις πλατείες) είναι κρίσιμη. Σε τοπικές οργανώσεις. Σε επαγγελματικές ενώσεις. Σε επιμελητήρια. Σε συνδικαλιστικές οργανώσεις. Ακόμη και στα ίδια τα ΚΟΜΜΑΤΑ, (αν και έχουν καταντήσει κάστρα αντιδημοκρατικότητας) ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ. Δεν επαρκεί μόνο η ΨΗΦΟΣ κάθε τέσσερα χρόνια. Απ’ τα κάτω θα αλλάξουν όλα αυτά: Ας κοιτάξουμε στον καθρέφτη: ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΨΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΤΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΜΑΣ. Η αγανάκτηση, ΑΣ ΚΤΥΠΗΣΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΟΥΣ.
6.       Στο περιβάλλον της ‘ελεύθερης αγοράς’ που ζούμε, ίσως να μπορούσε ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ να δώσει μια ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ. Θέλει μεγάλη προσοχή, μεγάλη προετοιμασία, κλπ, (για ευνόητους λόγους) αλλά υπάρχουν φαντάζομαι άνθρωποι ικανοί να συμβουλέψουν ανιδιοτελώς και σωστά για τις κατάλληλες κινήσεις. Μποϊκοτάρισμα, για παράδειγμα, των υπηρεσιών μιας ΥΠΟ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΔΕΚΟ, πιθανώς να απέτρεπε τα ‘κοράκια’ απ’ το να την ..’αξιοποιήσουν’.
7.       Στις ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, όποτε και να γίνουν, ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ.
Τίποτε δεν έχει χαθεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου