Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Λίγες σκέψεις για την Τριτοβάθμια...


Πάνω που προσπαθούσα να ξεχάσω τις εξοργιστικές δηλώσεις του κ. Καρχιμάκη (για την βία στους βουλευτές) και να ασχοληθώ λιγάκι με τον νομοσχέδιο της κ. Διαμαντοπούλου, πέφτω επάνω στην χθεσινή εκπομπή του Παπαχελά (ΣΚΑΪ) και ξανα γίνομαι τούρμπο ! Διότι, έχει καλέσει στο στούντιο, την Υπουργό, έναν εκ των μειοψηφούντων Πρυτάνεων, εξόφθαλμα διεκείμενο υπέρ του νομοσχεδίου, -αλλά σε βαθμό, μιλάμε, ούτε να το είχε σχεδιάσει ο ίδιος-, κι έχει και σ’ ένα ‘παράθυρο’ τον Πρύτανη του Αριστοτελείου, ο οποίος είναι σαφέστατα ενάντιος, αλλά ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕΙ να πει ούτε μια κουβέντα ! Μια τον κόβει. Μια του αλλάζει ντε και καλά το θέμα. Μία τον κόβει ο ‘κυβερνητικός’ που πετάγεται σαν να μην πω τι. Μια πετάγεται ακόμη και η ίδια η Υπουργός, δήθεν να ‘διευκρινίσει’ ! Αγανάκτησα, αλλά το άντεξα μέχρι τέλος. Μετά απ’ αυτό το ‘σοκ’ άντε τώρα εγώ να γράψω νηφάλια για την Τριτοβάθμια Παιδεία....

Ευτυχώς, πέφτω σήμερα –κατά τύχη- στην χθεσινή είδηση πως ο …Παμπούκης έσωσε λέει από …πνιγμό τον …Κούγια (!!!!) κι έρχομαι στα συγκαλά μου !!! Κάτι τέτοια σου φτιάχνουν τη μέρα !!.....


 

Ας υποθέσουμε πως υπάρχουν δύο άκρα. Το ένα, εκείνο που αποδεσμεύει τελείως την τριτοβάθμια παιδεία απ’ την αγορά εργασίας, το άλλο εκείνο που η αγορά εργασίας την ελέγχει και την καθορίζει απόλυτα. Ας το υποθέσουμε, αφού όπως όλοι λέν, μια απ’ τις κόντρες ανάμεσα στους Πρυτάνεις και στο Υπουργείο, αφορά αυτό ακριβώς το σημείο.

Εάν θέλαμε να είμαστε ειλικρινείς, κανένα απ’ τα δύο ‘άκρα’ δεν υφίσταται. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, το πρώτο: Πανεπιστήμια δημόσια. Στα οποία έχουν πρόσβαση όλοι οι πολίτες μιας χώρας. Που το πτυχίο τους δεν ζητείται ως ‘τυπικό προσόν’ από πουθενά και κανέναν. Πανεπιστήμια ‘καθαρής και άδολης γνώσης’, όπου μπορείς να μορφωθείς ακόμη και για το πλέον μη-χρηστικό ζήτημα, έτσι από ρομαντική ‘αγάπη για την γνώση’ !...

Φαντάζομαι, πως ούτε καν οι φοιτητές δεν επιθυμούν ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο. Γιατί απλούστατα, εάν ΟΛΟΙ μπορούν να γραφτούν, ουσιαστικά και το ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΤΥΧΙΟ, δεν θα έχει καμιά ανταλλακτική αξία ! Είμαι σίγουρος, πως ούτε η ελληνική οικογένεια ΔΕΝ θα ήθελε ακριβώς ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο. Ακόμη κι ο παππούς μου, όταν έλεγε στη μάνα μου ‘μάθε παιδί μου γράμματα, να γίνεις άνθρωπος’, εκείνο το ‘άνθρωπος’ πιθανότατα συμπεριελάμβανε και την ‘ανώτερη επαγγελματική θέση’ που θα της έδινε εκείνα τα χρόνια η μόρφωση, πάνω απ’ τον μέσο όρο. Μπορεί να υπήρχε στο μυαλό του κάπου και το ιδεολόγημα της ‘καλλιέργειας’, του ‘εξευγενισμού’ κλπ, δεν θα άφηνε πάντως την κόρη του, πχ να σπουδάσει …ωκεανογραφία, καθώς κάτι τέτοιο θα της ήταν (εκείνα τα χρόνια) παντελώς άχρηστο.

Αλλά και το άλλο ‘άκρο’, εξ ίσου φανταστικό είναι. Απλούστατα, γιατί κανένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα, σε επίπεδο πτυχιακό τουλάχιστον, δεν μπορεί να δώσει έτοιμα, ‘στελέχη’ στην αγορά εργασίας. Η ‘αγορά’ σίγουρα θα αναγκαστεί να ‘εκπαιδεύσει’ τον απλό πτυχιούχο, που έχει ‘πάρει’ μια γενική γνώση της όποιας επιστήμης, στις ‘εξειδικευμένες απαιτήσεις’ που θα έχει κάθε φορά από εκείνον. Δεν προλαβαίνεις σε τέσσερα χρόνια να εξειδικεύσεις κάποιον σε βαθμό που να πιάσει την οποιαδήποτε καρέκλα και να τα βγάλει πέρα. (Μ' αυτό ακριβώς έχει να κάνει στην πραγματικότητα η περίφημη 'τριτοετής' φοίτηση που προτείνει το νομοσχέδιο.) Από γιατρό μέχρι Λογιστή. Κι από αρχιτέκτονα μέχρι φιλόλογο. Όλοι τους, λίγο έως πολύ, από τον προϊστάμενό τους (ή και στου κασίδη το κεφάλι) θα ‘μάθουν’. Απ’ την καθημερινή εργασία θα ‘εξειδικευθούν’. Υπάρχουν περιπτώσεις που η εταιρεία πρέπει να δώσει αρκετά λεφτά για να ‘ετοιμάσει’ τον πτυχιούχο: Κλασικό παράδειγμα πως αυτός που έχει πάρει πτυχίο πιλότου, οδηγώντας κάμποσες δεκάδες ώρες ..Τσέσνα, πρέπει να τα σκάσεις χοντρά, για να καβαλήσει το καινούριο σου, …Boeing 747 ! Το κράτος το ίδιο, δεν επιτρέπει –και ορθά- ούτε ιατρείο να ανοίξει καν ο ανειδίκευτος πτυχιούχος γιατρός.

Απόδειξη για το παραπάνω υπήρξε εξ άλλου, η δημιουργία των ΤΕΙ (τότε ΚΑΤΕΕ) αν θυμάμαι καλά την δεκαετία του 60. Γιατί, ποιος άλλος ήταν τάχα ο στόχος της ‘τεχνολογικής εκπαίδευσης’ απ’ το να παρακάμψει την ‘άχρηστη’ επιστημονική γνώση, για να δημιουργήσει ‘έτοιμα’ εξειδικευμένα 'κατώτερα' στελέχη για την αγορά; Δεν είναι άλλωστε καθόλου μα καθόλου τυχαίο, που οι Πρυτάνεις των ΤΕΙ, συμφώνησαν σε πρώτη φάση με το σχέδιο του Υπουργείου.

Σε μεταπτυχιακό επίπεδο, είναι  αλήθεια πως μπορεί κάποιος να αποκτήσει μια εξειδίκευση και να ‘χτυπήσει’ συγκεκριμένες θέσεις στην αγορά. Όμως το επίπεδο αυτό, ΗΔΗ είναι συνδεδεμένο αρκούντως με την ‘αγορά’ εργασίας. Τα ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ συνήθως καθορίζονται (και έχουν η δεν έχουν κόσμο) ανάλογα με την ζήτηση ‘έξω’ και σ’ αυτά ήδη υπάρχουν ΔΙΔΑΚΤΡΑ. Το θέμα, λοιπόν εδώ έχει τελειώσει. Λίγο θα το ‘επιβαρύνει’ το νέο νομοσχέδιο.

Απ’ την άλλη, όταν μιλάμε για ‘αγορά’, δεν πρέπει να μας διαφεύγει, πως σε άπειρες περιπτώσεις η τελευταία καθόλου δεν ‘απαιτεί’ κανένα απολύτως ‘τυπικό προσόν’. Είναι συντριπτικά πολυπληθέστερες οι περιπτώσεις όπου ‘είσαι ό τι δηλώσεις’. Υπάρχουν σήμερα ..αστρολόγοι που βγάζουν πολλαπλάσια απ’ τον οποιοδήποτε γιατρό, κι ας μην έχουν ποτέ σπουδάσει σε κανένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα ! Εάν θέλετε να δείτε το μέλλον σας ή  πώς θα πάει η …σχέση σας με τη Σούλα, ο γιατρός δεν θα μπορέσει να σας βοηθήσει ! Στον μάγο θα τα σκάσετε !..

Διάφορα τέτοια παραδείγματα, και απ’ τις δύο μεριές, αποδεικνύουν νομίζω, πως σε επίπεδο ‘πραγματιστικό’ κάπου ανάμεσα κινούνται οι σημερινές ‘ανάγκες’. Ωστόσο, το πραγματικά σοβαρό θέμα είναι αλλού.

Ισχυρίζονται οι Πρυτάνεις, πως η σύνδεση με τις ‘αγορές’ κλπ, περνά αναγκαστικά απ’ την μείωση της Δημοκρατίας στις διοικητικές δομές των Ιδρυμάτων. Έχουν δίκιο σ’ αυτό. Δεν μας έχει εξ άλλου πείσει αυτή η κυβέρνηση –μα καθόλου λέμε-  για την ‘δημοκρατικότητά’ της.

Απ’ την άλλη το Υπουργείο ισχυρίζεται, πως η ‘πολλή δημοκρατία’ έβλαψε αναμφίβολα την ‘ανταγωνιστικότητα’ των Πανεπιστημίων, και δεν χάνουν οι υποστηρικτές του (και ο Παπαχελάς χθες) την ευκαιρία σε κάθε περίπτωση να θυμίζουν τον υπέρμετρο κομματισμό, την συναλλαγή ανάμεσα σε φοιτητικές οργανώσεις και διοικήσεις κλπ.

Προσωπικά, θεωρώ κίβδηλο το υπουργικό επιχείρημα –παρά το γεγονός πως είχε παραγίνει η κατάσταση- γιατί δεν συνδέεται πραγματικά με το θέμα. Οι υπερβολές του κομματισμού δεν δίνουν σε κανέναν το δικαίωμα να καταργήσει τη Δημοκρατία. Όσο για την ‘ανταγωνιστικότητα’ προφανώς είναι πολλοί ακόμη παράγοντες που την επηρεάζουν, ο ευκολότερος να σκεφτώ, τα κονδύλια π.χ. που δαπανά αυτή η χώρα στην Παιδεία.

Σταματώ, είναι ήδη σεντόνι. Αυτές στο κάτω-κάτω, είναι προσωπικές απόψεις, ενός  ..υδροχόου, που ονειρεύεται μια κοινωνία ..ερωτευμένη με την παιδεία. Που γνωρίζει βέβαια, πως εκεί ‘έξω’ πολύ λίγοι ενστερνίζονται ιδέες σαν τις δικές του.

Όπως και να έχει, οποιαδήποτε προσπάθεια θα πετύχει ή όχι, στον βαθμό που θα ενσωματώσει ή θα αγνοήσει, τις σκέψεις της κοινωνίας μας, για το τί τελικά επιθυμεί για τα παιδιά της. Και η ‘κοινωνία’ είμαστε όλοι εμείς…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου