Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Ένα κλικ αριστερά !.....


Βρέθηκα το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, καλεσμένος, σε γάμο εξαδέλφης. Πόλη επαρχιακή, δεν θα δώσω άλλα στοιχεία, για ευνόητους λόγους. Φαντάζομαι, όλοι μας έχουμε τέτοιες εμπειρίες. Εμπειρίες όλου αυτού του νεοελληνικού κιτς, με τα παλαμάκια όταν εμφανίζεται η νύφη, με τον ντι-τζέϊ να τεζάρει τους ‘πειρατές της Καραϊβικής’ (είναι το νέο γαμήλιο εμβατήριο εάν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι), το τοπ-σεφ μενού της συμφοράς, τις λουλουδούδες (αυτό δεν το είχα ματαδεί), κλπ, (δεν λέω άλλα, μην καρφωθώ και στην οικογένεια)…
Ένα σοκ, δεν λέω, το παθαίνεις. Από άνθρωπο στα πράγματα, εκεί, μαθαίνω πως το εν λόγω ‘μαγαζί’ (μέσα στη χλιδή αλλά και στη μέση του τίποτε) δουλεύει, παρακαλώ, μόνο με δεξιώσεις (γάμους), χρεώνει ταρίφα 25 ευρώ το κεφάλι (ή και παραπάνω για τα έξτρα), και πως για να το κλείσεις, πρέπει να κανονίσεις τουλάχιστον τρεις μήνες πριν !! Πρώτα κλείνεις αυτόν, μετά την εκκλησία !...
Και θα πείτε, εντάξει. Δεν μπορεί κάποιος να ξοδέψει για τον γάμο της κόρης του ένα δεκαχίλιαρο; Μπορεί κι όλα τα δίκια τα έχει. Πρώτον δεν παντρεύεις κάθε μέρα. Δεύτερον, μπορείς να έχεις μαζέψει και μέσα απ’ τη δουλειά σου (ο συγκεκριμένος δεν ήταν βιομήχανος πάντως) το ποσόν. Τρίτον, άμα δεν το έχεις, φαντάζομαι κάνεις κάτι τις φτηνότερο, δεν πας εκεί. Τέταρτον, έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι θύμα της μόδας, κι ας είσαι και ..μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ, τέλος.
Όλα αυτά ήταν η αφορμή. Πέφτουμε (κι εγώ πολλές φορές) στην ίδια παγίδα. Πάω στο περίπτερο, παίρνω τσιγάρα, και δεν μου κόβει απόδειξη. Την κάνω την κακή τη σκέψη: Ο κερατάς, γιατί να ζει ‘εις βάρος μου’. Και ο ‘κερατάς’ δεν είναι παρά ένας από εμάς. Ο περιπτεράς βέβαια, μόνο ‘κεφάλαιο’ δεν είναι. Όσο για την απόδειξη που δεν μου ‘κοβε, για την σωτηρία των …τραπεζών θα πήγαινε: Παγίδα.
Η παγίδα αυτή, χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον, όλον αυτόν τον τελευταίο καιρό, από τους προπαγανδιστές της κυβέρνησης: Οι ‘ελληνικές νοοτροπίες’, το ‘τέρας της φοροδιαφυγής’, η ‘φούσκα της κατανάλωσης’, η ‘ευμάρεια που στηριζόταν στα δανεικά’, κλπ. Και δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο, αλλά πολλούς (κι εμένα τον ίδιο παλιότερα) εξ εκείνων με τις καλύτερες των προθέσεων, τους έπεισε κιόλας. Πολλοί, ακόμη και εδώ στα blogs, συμφωνούν (άλλες φορές ηπιότερα, άλλες όχι) πως ως ‘κοινωνία’, ως ‘λαός’, ως ‘συμπεριφορές’, κλπ, έχουμε τις κυβερνήσεις που μας ‘αξίζουν’, και πως συμπερασματικά, το ‘πρόβλημα’ θα μπορούσε να διορθωθεί και μέσα απ’ την καταπολέμηση των ‘ελληνικών’ μας ‘χαρακτηριστικών’.
Εάν όμως διαβάσει κανείς ακόμη και τις ‘αστικότερες’, τις ‘ακαδημαϊκότερες’ των ερευνών, για παράδειγμα για την φορολογία, θα δει πως απ’ τη μια στην Ελλάδα οι έμμεσοι (και πλέον άδικοι) και όχι οι άμεσοι φόροι είναι το μεγάλο ποσοστό των κρατικών εσόδων, ενώ απ’ την άλλη το ‘ποσοστό της φοροδιαφυγής’ καθόλου δεν σχετίζεται με κάποιες μεταφυσικές ‘νοοτροπίες’ παρά με το ύψος των συντελεστών, τις δυνατότητες των μηχανισμών του κράτους (πάει να πει την διοίκηση), και κυρίως, με τις ‘φορολογικές πολιτικές’ που εφαρμόζονται. Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη επερώτηση του κ. Τσίπρα, για τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, διαβάστε την και θα καταλάβετε γιατί λέω ‘φορολογικές πολιτικές’. Κάτι τέτοια βέβαια, δεν πολυπαίζουν στα ‘κανάλια’ μας, καθώς θα αποκάλυπταν την αλήθεια, αλλά στο internet, πανεύκολα τα βρίσκει όποιος θέλει.
Η άποψη πως η ‘κοινωνία’ (ως συμπεριφορές, νοοτροπίες, κλπ) δημιουργεί το ‘οικονομικό πρόβλημα’ είναι σαφέστατα ψευδής, αντιδραστική, κλπ, καθώς αντιστρέφει την πραγματικότητα. Απ’ την αντιστροφή αυτή, άλλωστε, προκύπτει και το ‘επόμενο’ ιδεολόγημα, πως με μια ‘παιδεία’ (απ’ το σχολείο, την οικογένεια, κλπ) θα μπορούσε να διορθωθεί κάτι (όπως πχ το να αποκτήσουμε την περίφημη φορολογική συνείδηση με σποτάκια στην τηλεόραση). Ή το άλλο, πως με μια ‘πεφωτισμένη δεσποτεία’ θα μπορούσε κάποιος ‘σοβαρός ηγέτης’ να ‘διορθώσει’ τα πράγματα, χωρίς να ‘πειράξει’ την οικονομική δομή του καπιταλισμού.
Η απλή και μόνη αλήθεια, είναι πως το ζήτημα είναι ταξικό. Απ’ τη μια είμαστε ΟΛΟΙ οι άνθρωποι της εργασίας, κι απ’ την άλλη το κεφάλαιο. Και το ΜΟΝΟ πρόβλημα είναι ποιος απ’ τις δύο αυτές ομάδες, έχει το πάνω χέρι. Όλα τα υπόλοιπα, εγώ είμαι δημόσιος κι εσύ ιδιωτικός, εγώ είμαι του στενού κι εσύ είσαι στις ΔΕΚΟ, εγώ είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και ‘κλέβω’ ενώ εσύ μισθωτός και ‘πληρώνεις’, κλπ, είναι για να μας ΧΩΡΙΖΟΥΝ εντέχνως. Να μας χωρίζουν και να κάνουν τη δουλειά τους τα πραγματικά κοράκια.
Αυτή η απλή αλήθεια είναι η μόνη ικανή να δώσει βάθος στα όνειρά μας. Είναι η μόνη ικανή να ‘συγκολλήσει’ τις άπειρες ‘νοοτροπίες’ και ‘συμπεριφορές’ των πλατειών. Οι πλατείες, με φανερή την αγωνία τους, ‘τι θα τις ενώσει μετά’, βρίσκονται κοντά στο να την προτάξουν. Η ιστορία, όμως, θα δείξει τελικά, εάν οι λαοί θα κάνουν εκείνο το ‘κλικ αριστερά’ ή αν θα ξαστοχήσει ο θυμός τους στο ‘κέλυφος’ αντί να πάει στην καρδιά. Εάν  δεν τα καταφέρουν, το σύστημα θα έχει κερδίσει μια ακόμη αναβολή της δίκης.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου