Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Δεν πρέπει να φοβόμαστε..


  • Η φαρσοκωμωδία που διαδραματίζεται μπορεί και να μην είναι ακριβώς προσχεδιασμένη. Μπορεί, δηλαδή, να μην κρύβει τίποτε άλλο πίσω της, πέρα απ’ την ασημαντότητα των προσωπικοτήτων. Την σημαντική ..ασημαντότητα. Διότι, πολλές φορές στην Ιστορία έχει παίξει κάποιο ρόλο η ..μύτη της Κλεοπάτρας, (εν προκειμένω του …κ. Παπανδρέου). Ο ρόλος αυτός, βέβαια, συνήθως είναι ρόλος ..κομπάρσου.
  • Οι λογικοί αναλυτές δεν μπορούν παρά να υποθέτουν πως κάπως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ‘θα τα βρουν’ (τα δύο κύρια αστικά κόμματα). Όλοι οι λογικοί άνθρωποι οφείλουμε να υποθέσουμε το ίδιο: Δεν μπορεί ένα σύστημα να καταρρεύσει υπό το βάρος της ανοησίας.
  • Η μόνη πραγματική πολιτική εξέλιξη, που από καιρό ήταν φανερή, είναι πως σχηματίζεται μια συσπείρωση του αστικού πολιτικού κόσμου, που, όπως τόνισε δις και ο κ. Σαμαράς προχθές, πρέπει ‘πάσει θυσία’ να διασώσει το σύστημα. Όλα τα άλλα είναι απλά διασκεδαστικά.
  • Με όποιον τρόπο και να συμβεί η διάλυση της ευροζώνης, τους εργαζόμενους λίγο μας ενδιαφέρει. Ο θάνατος όσο αναμενόμενος κι αν είναι, πάντα σε ξαφνιάζει. Ξαφνιάζει και τις πραγματικές οικονομίες. Και αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε. Ωστόσο το περίφημο ‘χάος’ που επισείει η κ. Μπακογιάννη και ο κ. Ροντούλης, ΔΕΝ θα διαρκέσει ‘τρεις δεκαετίες’. Ψεύδονται.
  • Οι εργαζόμενοι, δεν έχουν ΤΙΠΟΤΕ να φοβούνται. Εκείνοι που πρέπει να ανησυχούν είναι οι αεριτζήδες. Τα λαμόγια. Όσοι δεν έχουν δουλέψει ποτέ ένα πραγματικό ωράριο. Όσοι δεν έχουν μετρήσει ούτε ένσημο στις καλοπερασμένες ζωές τους.
  • Οι εργαζόμενοι, πρέπει να σκύψουμε στα πραγματικά μας προβλήματα. Ιδιαίτερα τώρα που κρίση αφυπνίζει ακόμη και τους μακάριους. Πρέπει να ενδιαφερθούμε στα προβλήματα της όσο πιο γνήσιας και ακηδεμόνευτης εκπροσώπησής μας. Στα προβλήματα της απάθειας και της αποχής. Στα προβλήματα της πολυφωνίας της αριστεράς. Στα προβλήματα του δικού μας πολιτικού χώρου. Καθόλου λυμένα δεν είναι όλα αυτά. Και η λύση τους, δεν μπορεί παρά να περνά μέσα απ’ την συμμετοχή του καθενός μας.
  • Δεν χρειάζεται κανένας πανικός. Τίποτε δεν είναι πραγματικά ‘επείγον’. Η Ιστορία πάντα θα βαδίζει με τον ρυθμό του ανθρώπου. Αυτός την ‘γράφει’. Δεν είναι ‘χρηματιστήριο’ να ..προεξοφλήσει. Μας περιμένει υπομονετικά. Αρκεί να κινηθούμε προς την σωστή κατεύθυνση...

2 σχόλια:

  1. Δέκα γενιές είπε το τσόκαρο της συναίνεσης πως θα διαρκέσουν οι συνέπειες της πτώχευσης!
    Όποιος πει τη μεγαλύτερη μαλακία κερδίζει υπουργείο και έξτρα πεντικιούρ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Στρατολάτη μου..

    Ο πανικός τους είναι πράγματι διασκεδαστικός. Οι εξελίξεις απ' την μια είναι θετικές (καθώς το τοπίο ξεκαθαρίζει) απ' την άλλη όμως βράστα. Φαντάσου συγκυβέρνηση με καμιά 170 βουλευτές. Ότι θέλει θα ψηφίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή