Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Η Ελληνική λύση


Από την εποχή ακόμη όπου –παρά το γεγονός πως ΔΕΝ τον είχα ψηφίσει- πίστευα πως ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου είχε με το συν 12% της παντοδυναμίας του μια πραγματική ΕΥΚΑΙΡΙΑ να αλλάξει πράγματα στην χιλιοπροδομένη μας χώρα, έγραφα, πως έπρεπε να πάψουμε κάποια στιγμή, επιτέλους, να αλληθωρίζουμε συνεχώς προς ‘τα έξω’, και να σκεφτούμε σαν κοινωνία ‘ελληνικές’ λύσεις.
Την ιστορική ευκαιρία  κ. Παπανδρέου δεν την αντιλήφθηκε καν, αλλά θα επιμείνω πως ΔΕΝ ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, ακόμη και σήμερα.

·         Η Ευρωπαϊκή ένωση με ολοφάνερη την αδυναμία της να δώσει λύση εντός των συστημικών πλαισίων  του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού χάνει το αλάθητο.
·         Το ευρώ, που αποτελούσε επί της ουσίας το όπλο με το οποίο ο ευρωπαϊκός ‘βορράς’ κατάκλεψε  τον ‘νότο’ σε λίγο δεν θα υφίσταται.
·         Η εντός της χώρας μας απόπειρα να αναπαλαιωθεί το αστικό πολιτικό σύστημα με τα ίδια τα υλικά της κατεδάφισής του (η πιο εύστοχη παρομοίωση που διάβασα) θα αποτύχει παταγωδώς.
·          Ο λαός θα βρεθεί σε συνθήκες τόσο δραματικές που πραγματικά δεν θα έχει πια τίποτε άλλο να χάσει πέρα απ’ τις αλυσίδες του.
·         Το ελάχιστο μέγεθος της ‘Ελλαδίτσας’ μπορεί και να αποδειχθεί σωτήρια λυτρωτικό, καθώς ήδη κανείς δεν νοιάζεται για το ‘τι κάνουμε εμείς εδώ πέρα’.

Όταν γράφω για ‘ελληνικές’ λύσεις, ας το ξεκαθαρίσω, εννοώ -στο αδιέξοδο που βρισκόμαστε- κομμουνιστικές λύσεις. Τις λέω ελληνικές, γιατί θα είναι μοναδικές στο παγκόσμιο τοπίο. Μιλώ  για μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία. Όπου όλοι θα εργάζονται κι όχι μόνον όλοι οι άνεργοι, αλλά κι όσοι δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους. Όπου όλοι θα παίρνουν τα ίδια –στην αρχή ίσως και ελάχιστα χρήματα. Όπου όλοι θα απολαμβάνουν την ισότητα και την ισονομία ενός πραγματικά κοινωνικού κράτους. Επομένως εάν κάποιος έχει μια τέτοια ευκαιρία, δεν μπορεί να είναι άλλος απ’ την Αριστερά.

·         Κανείς απολύτως λόγος δεν υπάρχει να πληρώνω 1000 ευρώ περίπου τον χρόνο για να πάω και να ‘ρθω στη δουλειά μου, όταν το μετρό το οδηγεί, το καθαρίζει και το συντηρεί ένας άλλος εργαζόμενος, σαν κι εμένα.
·         Κανείς απολύτως λόγος δεν υπάρχει να πληρώνω για μια φυσιολογική κατανάλωση ρεύμα, τη στιγμή που καίω ελληνικό λιγνίτη (και μεθαύριο ελληνικό ήλιο) τον οποίο παράγει ένας άλλος εργαζόμενος σαν κι εμένα.
·         Κανείς απολύτως λόγος δεν υπάρχει να πληρώνω για μια φυσιολογική κατανάλωση νερού, όταν το νερό μου ανήκει, και το δίκτυο το συντηρεί κάποιος επίσης εργαζόμενος σαν κι εμένα.
·         Κανείς απολύτως λόγος δεν υπάρχει να πληρώνω για τα Αγγλικά του παιδιού μου, την στιγμή που του τα μαθαίνει κάποια κακοπληρωμένη καθηγήτρια, επίσης εργαζόμενη σαν κι εμένα.
·         Κανείς απολύτως λόγος δεν υπάρχει να πληρώνω πανάκριβα ιδιωτικά νοσήλια  εάν γεμίσω με νοσηλευτές και γιατρούς τα δημόσια νοσοκομεία μου και βρίσκω μια χαρά εκεί την υγειά μου.

Βασική προϋπόθεση για να ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ βέβαια σε όλο αυτό και δημοκρατικά να το επιλέξουμε, είναι να πάψουμε τον επαρχιωτισμό μας, να κοιτάμε  πάντα ‘έξω’. Θα ξεβολέψει πάρα πολλούς από εμάς. Θα διορθώσει αναγκαστικά ΚΑΙ τις ΔΙΚΕΣ μας στρεβλώσεις. Οφείλουμε να ξεχάσουμε τα γκατζετάκια μας και τους εμίρηδες των ομάδων μας. Οφείλουμε να απεξαρτηθούμε απ’ την κουτοπονηριά, τον ατομισμό και την αεριτζίδικη ‘χλιδή’ μας. Και το έγραψα και παλιώτερα: Θα κάνει –αυτό το νέο- και ΛΑΘΗ, στην εφαρμογή του: Θα είναι λάθη όμως ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ.

·         Όταν συλλαμβάνεις ‘αμελείς’ επιχειρηματίες, για να τους πας στο αυτόφωρο, να πάρουν αναβολή και βέβαια να μην πληρώσουν ΠΟΤΕ αυτά που έκλεψαν, είναι ολοφάνερο πως κάνεις απλά μια τρύπα στο νερό, απλά για να μου ρίξεις στάχτη στα μάτια.
·         Όταν είναι αδύνατο οι τράπεζες να πάρουν πίσω το ΙΔΙΩΤΙΚΟ χρέος και το μόνο που θα καταφέρουν είναι το πολύ-πολύ  να αγοράσουν ντουβάρια μηδενικής αξίας, είναι ολοφάνερο πως χρειάζεται μια ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΣΑΧΘΕΙΑ, ένα reset απ’ το μηδέν με ταυτόχρονη κρατικοποίησή τους.
·         Όταν κατεδαφίζεις ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό –χάριν μιας αμφίβολης ‘οικονομίας’- και φτάνεις στο σημείο να ανέχεσαι τα ‘πολλά λάθη’ ακόμη και στον υπολογισμό του χαρατσιού, τα οποία μάλιστα έχεις το απύθμενο θράσος να ζητάς απ’ το θύμα να ‘πληρώσει και θα τα βρούμε’, είναι ολοφάνερο πως πάς προς την λάθος μεριά –προς το ιδιωτικό- ενώ μάλλον πρέπει να τα κάνεις όλα ξανά δημόσια.

Όλα αυτά, κι άλλα άπειρα, που μας δίνουν σήμερα την αίσθηση αυτή του ΑΔΙΕΞΟΔΟΥ, πιστεύω πως μόνο με μια τέτοια ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ στροφή θα μπορούσαν να επιλυθούν. Στροφή που θα εκπαραθυρώσει μαζί με τους επιτηρητές πάνω απ’ όλα την κατάθλιψή μας. Στροφή που θα εκπαραθυρώσει μαζί με το ΔΝΤ και την τρόικα, τους ‘επενδυτές’ που κλέβουν τον ιδρώτα μας. Στροφή που θα φέρει για πρώτη ίσως φορά, την εθνική κυριαρχία για την οποία πριν από δυο αιώνες πολέμησαν οι πρόγονοί μας. Στροφή που θα μας ξαναδώσει το φιλότιμο και πάνω απ’ όλα την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ μας.
Όσο και να θεωρούν κάποιοι –που έχουν συγκεκριμένους ο καθένας λόγους- μια τέτοια στροφή ουτοπική και ανεφάρμοστη. Όσο και να μας λεν πως θα χρειαζόταν αίμα και απύθμενη δυστυχία για πολλά χρόνια για να εφαρμοστεί. Όσο κι αν εμείς οι ίδιοι στο πίσω μέρος του μυαλού μας, φοβόμαστε να απολέσουμε τα ‘κεκτημένα’ που όμως –δείτε το επιτέλους- δεν ήταν ποτέ δεδομένα, η αλήθεια είναι μια: Αυτός που κάθε πρωί, σηκώνεται και πάει στη δουλειά του ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ. Το ίδιο θα συνεχίσει.
Να φοβούνται ναι, όσοι δεν κόλλησαν ποτέ τους ούτε ένσημο. Να φοβούνται όσοι  πούλησαν πάντα τους αέρα κοπανιστό ή την δήθεν ‘δημιουργική’ μα πλαστή τους ‘τρέλα’. Να φοβούνται τέλος κι εκείνοι που πάντα τους, προσκολλήθηκαν σε κάθε μορφής εξουσία, παράσιτα που μας ήπιαν το αίμα και τώρα θέλουν να στραγγίξουν και το μέλλον των παιδιών μας. Τα συμφέροντα όλων αυτών μπορεί να είναι σε ποσά ..αστρονομικά, αλλά οι ίδιοι είναι οι ΛΙΓΟΙ. Εμείς είμαστε το 99% !
Κι αν μας τρομάζει η λέξη, ας την πούμε –την στροφή αυτή σ’ έναν άλλο δρόμο- απλά ‘Ελληνική’. Κι ας την τολμήσουμε όλοι μαζί.

5 σχόλια:

  1. Όταν ο Μαρξ διακήρυττε πως οι προλετάριοι δεν έχουν παρά να χάσουν τις αλυσίδες τους δεν είχε φανταστεί ότι οι εργαζόμενοι θα αποκτούσαν τέτοια καταναλωτική δυνατότητα. Ακόμη χειρότερα, όταν ειρωνευόταν τη μεσαία τάξη της εποχής του, σίγουρα δε φανταζόταν ότι ουσιαστικά η αστική τάξη θα επένδυε στη μεσαία προκειμένου η τελευταία να στηρίξει καταναλωτικά τις αγορές.

    Και τούτα φαίνονται άσχετα, ας κλείσω με την απόλυτη συμφωνία μου και έναν έπαινο για το εξαιρετικό και ιδιαίτερα καυστικό κείμενό σου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Δήμο μου..

    Δεν είχα διαβάσει το εξαιρετικό ιστορικό σου κείμενο. Ίσως και να μην έγραφα τις σκέψεις μου τις σημερινές, καθώς με καλύπτει περισσότερο απ' το δικό μου :))

    Ακούγονται εσχάτως όπως θα ξέρεις κάτι άλλες μπούρδες, πως μια απ' τις αιτίες είναι οι 'αναδυόμενες' οικονομίες και οι τεράστιοι πληθυσμοί τους, κλπ. Νομίζω πως θα έπρεπε ΕΣΥ να ρίξεις μια 'ματιά' προς τα εκεί με κάποια σου ανάρτηση. Οι λαοί στις οικονομίες αυτές όχι μόνο δεν καρπώνονται τις 'αναπτύξεις' αλλά υπάρχει φροντίδα να μην δημιουργηθεί εξ αρχής καμιά 'μεσαία' τάξη, απ' τους τεράστιους αυτούς πληθυσμούς. Εκεί στηρίζεται άλλωστε και η 'ανταγωνιστικότητά' τους, που πιστεύουν εν τη ανοησία τους πως θα ισχύει για πάντα..

    Ο έπαινος απ' τα χείλη σου είναι σημαντικότερος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά, άσε τις φιλοφρονήσεις. Απόψεις ανταλλάσσουμε και όπου συμφωνούμε απλά συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο. Δεν είμαι και κάποιος ειδικός :)

    Οι αναδυόμενες οικονομίες δεν αποτελούν το αίτιο της κρίσης, σαφέστατα. Αντίθετα, στηρίζουν την κατανάλωση. Το φτηνό εργατικό δυναμικό που έχουν, δε μεταφέρει την ευθύνη σε άλλους λαούς, αλλά στις επιλογές των οικονομικών και μεγαλοβιομηχανικών ελίτ.

    Από την άλλη, πρέπει να σημειώσω ότι ερευνώντας για τη μεσαία τάξη, είδα ότι υπάρχει ραγδαία ανάπτυξή της σε ορισμένες χώρες, ως αναγκαία συνέπεια της ανάπτυξης και της παγκοσμιοποιημένης βιομηχανίας (που μεταφέρθηκε εκεί). Ωστόσο, η μεσαία αυτή τάξη δεν αναπτύσσεται τόσο γρήγορα όσο οι ευρωπαϊκές. Ουσιαστικά, αν μιλάμε για την Κίνα και την Ινδία και Βραζιλία, λόγω πληθυσμού η μεσαία τάξη είναι ολιγάριθμη, αλλά υπεραρκετή προκειμένου να καλύψει την ανάγκη κατανάλωσης των παραγωγικών μονάδων. Αριθμητικά ικανοποιούν για πολλά κέρδη. Κι έτσι -μεσούσης και της χρηματοπιστωτικής κρίσης- οι εθνικές κυβερνήσεις βρίσκουν αφορμή προκειμένου να επιβάλλουν κι εκεί νεοφιλελεύθερα μέτρα επιβραδύνοντας ακόμα περισσότερο το ρυθμό ανάπτυξής της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα στρατολάτη μου..

    Μπήκαμε στην προεκλογική περίοδο επισήμως. Αυτό τώρα είναι το κύριο. Τα υπόλοιπα, οι Παπαδήμοι, οι υπογραφές, ο Άδωνις, είναι καπνός. Συσκοτίζουν μονάχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή