Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Μας φτάνει η Δραχμή ??..


Η ‘έξοδος απ’ το ευρώ’ δεν είναι αυτή καθ’ εαυτή το ζητούμενο. Όπως όλα δείχνουν, είναι πολύ πιθανή μια διάλυση της ‘ευρωζώνης’ (μερική ή ολική), που θα θέσει εκτός νυμφώνως κάποιες χώρες, με πρώτη στη λίστα τη δικιά μας. Ακόμη και υπό καπιταλιστικές συνθήκες η κατάσταση (και κυρίως οι προοπτικές) θα είναι καλύτερες απ’ τον συνδυασμό ‘ευρώ-αυστηρή λιτότητα-παραχωρημένη κυριαρχία-παραχωρημένη χώρα’. Άλλωστε τα αστικά κόμματα, δεν θα διστάσουν να ‘πανηγυρίσουν’ ακόμη και σε μια τέτοια εξέλιξη (δηλ. δραχμή, αλλά εντός της Ε.Ε.) και μάλιστα να την παρουσιάσουν στο πόπολο σαν δικό τους πατριωτικό ηρωισμό. Το αρχικά αποφασισμένο ‘κούρεμα’ του χρέους είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν δίνει και τίποτε σπουδαία αποτελέσματα. Τώρα οι ‘τεχνοκράτες’ έχουν αφήσει πίσω τους το περίφημο 50% (της 26ης Οκτωβρίου) και ακούμε για κάτι εβδομηνταπεντάρια. Πρόκειται ουσιαστικά για την έμμεση παραδοχή πως η παγκόσμια φούσκα μόνο λογιστικά (πολιτικά) θα μπορούσε να ‘κλείσει’. Δεν είναι καθόλου απίθανο, επομένως, να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο ακριβώς για να διασωθεί ο καπιταλισμός.

Η Αριστερά πρέπει να αποφασίσει για το εάν μια τέτοια μισή λύση (δραχμή αλλά εντός της Ε.Ε.) την καλύπτει. Να αποφασίσει για το ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές της. Το Κ.Κ.Ε. είναι το μόνο που έχει με σαφήνεια τοποθετηθεί. Έχω την αίσθηση πως η Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη θα ήταν μάλλον ..ευχαριστημένη ακόμη και να παραμέναμε στο ευρώ. Ο άλλος μεγάλος (πλην του Κ.Κ.Ε.) πόλος, ο ΣΥΡΙΖΑ προσωπικά δεν έχω ξεκαθαρίσει πού ακριβώς καταλήγει.  ΞΕΡΕΙ, πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ, πως η άλλη Ευρώπη στην οποία ελπίζει δεν υπάρχει και πως το τραίνο αυτή την ώρα πάει προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Οφείλει να αποφασίσει εάν θα κατέβει στον επόμενο σταθμό ή όχι…

Και η Αριστερά, λοιπόν, πρέπει να ξεκαθαρίσει τα ζητήματα αυτά, και ΕΜΕΙΣ να αναρωτηθούμε για την ζωή μας, το μέλλον των παιδιών μας, της πατρίδας μας, κλπ. Οι εκλογές που αργά ή γρήγορα θα γίνουν, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια. Ο απίθανος πρώην πρωθυπουργός έχει πάρει σβάρνα τα φόρα, και απαγγέλει σοσιαλιστικούς λόγους που το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ωχριά μπροστά τους ! Ο άλλος απίθανος (και πανεπιστήμων) κ. Ανδρουλάκης, ανακαλύπτει πως το Κ.Κ.Ε. αποτελεί την ‘χειρότερη μορφή του ..ΠΑΣΟΚ’ (!!) ενώ τον ΣΥΡΙΖΑ τον συγκαταλέγει επίσης σε άλλες ‘στιγμές’ –ξεπερασμένες βέβαια- του ίδιου κόμματος ! Τα είπαμε και παλιώτερα: Το ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε μια νέα μορφή ..δημοκρατίας, όπου ο λόγος και η ιδεολογία ΜΠΟΡΟΥΝ να είναι εντελώς αντίθετα απ’ τις πράξεις. Όπου, ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ πουθενά ‘κόκκινες ή έστω …πράσινες γραμμές’ ! Τώρα ανακαλύπτει εκ νέου το ..σοσιαλιστικό του DNA !...

Για να επανέλθω, δεν είναι ζήτημα ..νομίσματος. Είναι πρόβλημα γενικότερο. Είναι η επιλογή ανάμεσα σ’ αυτή που βιώσαμε τόσες δεκαετίες, και μια άλλη ΟΥΣΙΑ ζωής. Είναι η στιγμή για τα μεγάλα ναι ή τα μεγάλα όχι. Κι ΕΜΕΙΣ είμαστε που θα τα πούμε.

3 σχόλια:

  1. Δεν ορίζει τη ζωή μας το νόμισμα, αλλά αυτό επηρεάζει πολύ την οικονομική, εξωτερική κλπ πολιτική μας. Άρα, πρέπει η αριστερά να πείσει ότι η έξοδος είναι καλύτερη και να αντιτείνει αντί του μαξιμαλισμού ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα εξυγίανσης κι εξόδου από την κρίση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Δήμο..

    Ειλικρινά δεν ξέρω. Έχει αυτή την ώρα το σύστημα (το υπάρχον όχι κανένα άλλο) ένα 'ρεαλιστικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση'; Ήταν ρεαλιστικό πρόγραμμα ζωής αυτό που ζούσαμε;; Ήταν ρεαλιστικό να τυπώνεται χρήμα πολλαπλάσιο του πραγματικού πλούτου, απλά για να επιβιώσουν τα 'κέρδη';; Ήταν ρεαλιστικά τα 'κέρδη' αυτά;;...

    Για το μόνο που δεν μπορούμε να κατηγορούμε ΚΑΝΕΝΑΝ αυτή την ώρα, είναι για το 'ανεφάρμοστο' των απόψεών του.

    Το άλλο που θέτεις, εάν η Αριστερά πρέπει να τολμήσει το μεγάλο σάλτο μορτάλε του 'όλα ή τίποτε' ή να προτιμήσει να τσαλαβουτήσει κι αυτή στο λασπόνερο της 'διαχείρισης' είναι εξ ίσου μεγάλη κουβέντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή