Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Από εσάς δεν ελπίζουμε τίποτε !!...


Σε άρθρο του σήμερα ο ‘Αγγελιοφόρος’ της Θεσσαλονίκης παρουσιάζει έρευνα του Ινστιτούτου Μεταφορών, για τις ατασθαλίες και το υπερβολικό κόστος με το οποίο επιβαρύνεται το Δημόσιο με την μεταφορά των μαθητών.

Την έρευνα, όπως λέει το άρθρο, την ‘παράγγειλε’ το Υπουργείο Παιδείας. Είναι προφανές πως έχει να κάνει ΚΑΙ με τις ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ σχολείων, καθώς όπως είναι φυσικό οι τελευταίες θα αυξήσουν τις ανάγκες για μεταφορές μαθητών. Κι ας μην γκρινιάξουμε τώρα με το πρωθύστερο του πράγματος, πως δηλαδή ΠΡΩΤΑ αποφασίζουμε τις συγχωνεύσεις και ΜΕΤΑ ερευνούμε για το κόστος που θα επιφέρουν. Θετικό είναι πως κάποιος έστω και αργά το σκέφτηκε.

Εντυπωσιακό πράγματι το κονδύλι των 3.500 ευρώ που κοστίζει σε κάποιον νομό η μεταφορά ΕΝΟΣ μαθητή ανά σχολική χρονιά, ποσό που πλησιάζει τα ετήσια …δίδακτρα ενός ..Ιδιωτικού Σχολείου. Σημαντικό το στοιχείο που αποκαλύπτει η έρευνα, πως οι συμβάσεις δίνονταν με ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ. Σημαντικό πως το κράτος φαίνεται πως δεν ήταν ικανό να φτιάξει ακόμη και μια σωστή προκήρυξη, ούτε τις διαδρομές ήξερε να καθορίζει, ούτε το κόστος να ‘κλειδώνει’, οι υπερβάσεις έφταναν μέχρι και το 60% !!..

Και, θα πείτε, καλά όλα αυτά, αλλά ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ.

Η κυβέρνηση κάνει το ΕΥΚΟΛΟ. Κλείνει τη στρόφιγγα. Για τι άλλο, τάχα, παραγγέλνει την ‘έρευνα’ το Υπουργείο;; Είναι ΚΑΙ ΑΥΤΟ μια ‘λύση’. Μονάχα που δυστυχώς η λύση αυτή ΔΕΝ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ μαθητές. Και είναι φανερό, πως με τις συγχωνεύσεις, τρία θα συμβούν: Το κόστος θα γίνει …πάσα, απ’ τον ένα στον άλλο, μέχρι να φτάσει στον …ΓΟΝΙΟ του παιδιού. Δεύτερον, κάποια παιδιά θα κόψουν το σχολείο. Τρίτον, τα ΚΟΡΑΚΙΑ, -άμα μείνουν πεινασμένα- θα αναζητήσουν άλλους ΠΑΡΟΜΟΙΟΥΣ τομείς, για να συνεχίσουν το ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ τους. Τι διάολο;; 50 δις ‘αξιοποίηση’ της Δημόσιας Περιουσίας έρχεται. Λέτε να μην βρουν κάπου  …ν’ απαγκιάσουν;..

Το ΔΥΣΚΟΛΟ θα ήταν βέβαια να θεραπεύσεις. Και για να θεραπεύσεις, έπρεπε να ΚΟΨΕΙΣ το άρρωστο. Να καυτηριάσεις το σάπιο. Να εκπαραθυρώσεις όλα τα ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑ. Θα έπρεπε να αφοπλίσεις όλους τους ΕΠΙΟΡΚΟΥΣ ΑΙΡΕΤΟΥΣ που προσέρχονται να ‘υπηρετήσουν’ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για το ΤΣΙΜΠΟΥΣΙ. Καμιά ‘ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ’ δεν θα βλαφτεί. Και πάντως όχι περισσότερο απ’ ότι βλάφθηκε απ’ την ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ. Καμιά υπογραφή ΔΑΠΑΝΗΣ από ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ. Εάν πιστεύουν σ’ αυτό που καλούνται να προσφέρουν, ας το προσφέρουν έναντι του παχυλού τους μισθού ...μόνο. ΑΠΩΛΕΣΑΝ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ μας….

Το ΔΗΜΟΣΙΟ πρέπει ΑΜΕΣΑ να αναλάβει ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, χωρίς ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Το δημόσιο –η κοινή τσέπη- πρέπει κάποτε να ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ από κάθε ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΑΝΩΘΕΝ, ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ. Η ..μπαρούφα πως χώνουμε τους Γενικούς Γραμματείς ‘δια να εφαρμόσουν την πολιτική μας’ είναι το ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ. Οι ‘πολιτικές κατευθύνσεις’ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗΝ ..ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ για την μεταφορά μερικών μαθητών απ’ το χωριό τους στο σχολείο.

Η συνετή οικονομική διαχείριση είναι κάτι σχετικά ΑΠΛΟ. Απλό, εάν αφήσεις κάποιον που ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΑΛΛΑΓΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ, να κάνει τη δουλειά του, και τον ΕΛΕΓΞΕΙΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΣ. Κι όχι να τον ελέγξουν ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, γιατί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΙΚΑΝΟΙ. Να τον ελέγξεις με διαδικασίες. Απλούστατα, διότι αυτόν τον 'κάποιο', εάν ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ πως τα ‘ΕΠΙΑΣΕ’, δεν θα τον προστατέψει ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ και ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ..

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι μόνο δύσκολο. Είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ, αφού πάει κόντρα με την ίδια την ΦΥΣΗ σου, ΠΟΛΙΤΙΚΕ μου.

Κύριε Αλέκο Παπαδόπουλε, για παράδειγμα, που ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΞΕΣ χθες, ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ, ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ’ !!! Άνοιξε εσύ την ΠΟΡΤΑ, και την ΚΛΩΤΣΙΑ στην έχω έτοιμη εγώ.

Λαϊκισμός και πραγματικότητα


Επιχείρημα ‘του συρμού’ θα τολμούσα να πω, τον τελευταίο καιρό, στα χείλη όλων των πλευρών, χρησιμοποιείται ο χαρακτηρισμός της όποιας αντίθετης άποψης ως ‘λαϊκιστικής’. Η ταμπέλα του ‘λαϊκισμού’, αυθαίρετη, αόριστη και αφηρημένη όπως είναι, επιτρέπει αυτόματα την ‘αντίκρουσή’ της με το ίδιο ακριβώς επιχείρημα: Το να με λες ‘λαϊκιστή’ μπορώ εξ ίσου εύκολα να το χαρακτηρίσω με τη σειρά μου ‘λαϊκισμό’. Δεν οδηγούμεθα πουθενά.
Πράγματι είναι πολύ δύσκολο να αποκαλύψεις τι είναι και τι όχι ‘λαϊκισμός’. Για να γίνει ‘ταυτοποίηση’ καθόλου δεν αρκούν τα ‘εξωτερικά’ χαρακτηριστικά μιας πρότασης. Ο λαϊκισμός μπορεί εύκολα να μεταμφιέζεται, να αλλάζει σαν τον χαμαιλέοντα. Άλλοτε να παίρνει την μορφή της δήθεν ‘σύνεσης’. Άλλοτε της ‘επιστημονικότητας’. Πολλές φορές της ‘ψυχραιμίας’. Ως φορέας ψεύδους συνηθέστατα χρησιμοποιεί την αποσιώπηση, την εκφορά της ‘μισής αλήθειας’  ή της ‘επιλεγμένης αλήθειας’, όποιας τον βολεύει για την περίσταση. Σπανιότερα ίσως, αλλά φθάνει ακόμη και στο χοντροειδές ψεύδος, εκμεταλλευόμενος ταχυδακτυλουργικά τον φυσικό συνειρμό του ακροατή πως ‘τέτοιο πράγμα δεν θα το έλεγε εάν δεν ήταν έτσι’.
Καθώς είναι αδύνατον να κρίνει κάποιος τις προθέσεις του λαϊκιστή –απαιτείται συνήθως η βάσανος του χρόνου για τις αποκαλύψει- δύσκολα τα βάζεις μαζί του. Μένει επομένως ελεύθερος και ανενόχλητος στο επιζήμιο έργο του. Χειραγωγεί συνειδήσεις, ιδεολογίες, ψηφοφόρους, συμπεριφορές, κατά πώς τον συμφέρει. Και ενώ εσύ χαζεύεις το δεξί του χέρι με το οποίο ανεμίζει το φανταχτερό μαντηλάκι, εκείνος με το αριστερό προετοιμάζει το επόμενο τρικ. Εις βάρος σου.
Δεν πρέπει  να μπερδεύουμε τον λαϊκισμό με την ‘λαϊκή εκφορά’. Δεν πρέπει να τον συγχέουμε ούτε με το συναίσθημα, τον θυμό, την οργή. Η αλήθεια έχει πολλούς τρόπους να ειπωθεί, να αποκαλυφθεί, όσους, δυστυχώς, έχει και το ψεύδος να κρυφθεί. Το τοπίο πράγματι είναι θολό. Οι λύκοι στην αντάρα χαίρονται. Και δυστυχώς δεν υπάρχει ‘ανιχνευτής ψεύδους’ σε όσα ακούγονται γύρω μας.
Μοναδική Λυδία λίθος είναι η πράξη. Η τετελεσμένη ή και η πρόθεσή της. Η πράξη και τα σαφή της αποτελέσματα. Εκεί ο κόμπος φτάνει στο χτένι, το ψεύδος θέλει δεν θέλει αποκαλύπτεται.
Γιατί αποτελούν, για παράδειγμα, απλές λέξεις και η ‘ανάπτυξη’ και  η ‘αξιοποίηση’ και η ‘ανεδαφικότητα της κ. Μπιρμπίλη’ κι όλη η υπόλοιπη λάσπη που της ρίχνουν οι ‘σοσιαλιστές σύντροφοί’ της. Πράξη απομένει το ότι θα χτίσεις ολόκληρο αεροδρόμιο  στην πρωτεύουσα με την μικρότερη αναλογία πρασίνου. Και δεν έχω κανέναν λόγο να αποσιωπήσω πως το κάνεις για κάμποσες εκατοντάδες, άντε χιλιάδες, κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας. Δεν θα σου χαριστώ να το ξεχάσω. Αλλά τι εκχωρείς; Σε ποιόν το εκχωρείς; Για πόσα χρόνια το εκχωρείς; Πόσες γενιές υποθηκεύεις;; Πόσο καταστρέφεις το περιβάλλον;; Τέλος, από ποιον εξουσιοδοτήθηκες στο κάτω-κάτω…
Είναι λέξεις και η ‘ανταγωνιστικότητα’ και η ‘εξυγίανση’ και οι ‘διαρθρωτικές αλλαγές’. Πράξη είναι πως μου πήρες λεφτουδάκια απ’ την τσέπη, κι από πάνω διευκόλυνες το αφεντικό να με σουτάρει. Πράξη είναι πως μου αύξησες τα χρόνια εργασίας, μου μείωσες τη αναμενόμενη σύνταξη, με έριξες στην ανεργία. Πράξη είναι πως κατέφυγες –εσύ με τις τομές τρομάρα σου- ακόμη μια φορά στις περαιώσεις, στους ημιυπαίθριους, στις ρυθμίσεις. Πράξη είναι πως χαϊδεύεις ακόμη μια φορά τους έχοντες, πως βάζεις ακόμη μια φορά να την πληρώσουν οι αδύνατοι.
Λεξούλες και όρκοι είναι οι ‘παιδαγωγικοί λόγοι’, οι ‘περιστολές των δαπανών για την υγεία’ –λες και μπορούμε να αρρωσταίνουμε λιγότερο. Πράξη είναι πως του χρόνου θα έχουμε 1000 σχολεία λιγότερα. Πράξη είναι πως θα έχουμε του χρόνου πολλά Πανεπιστήμια λιγότερα. Πράξη είναι πως του χρόνου θα έχουμε λιγότερα Νοσοκομεία. Και δεν θα σου χαριστώ να ξεχάσω πως μπορεί να τα κάναμε μαντάρα, να είχαμε πολλά. Μα πρόσεξε. Όχι πολλά γιατί δεν το αξίζαμε. Περισσότερα γιατί ΕΣΥ δεν διαχειρίστηκες καλά τη κοινή μας τσέπη. Έτσι να στο δεχθώ. Αλλά τουλάχιστον πες μου ένα ‘δυστυχώς’. Ένα ‘γαμώ το’. Μη μου λες μπούρδες….
Λεξούλες όμορφες είναι οι ‘Καλλικράτηδες’ και οι ‘Περιφερειάρχες’ και οι ‘νέες διοικητικές δομές’. Πράξη παραμένει πως σε λίγο θα βαρέσουν κανόνια οι Δήμοι. Πως σε λίγο ούτε τα σκουπίδια δεν θα μπορούν να μαζέψουν. Πως τους πάσαρες τις αρμοδιότητες και τις ευθύνες κι απ’ την άλλη τους έκοψες τους πόρους. Ή όχι;;….
Λέξεις  η ‘διαφαινόμενη ανάκαμψη’, τα ‘θα βγούμε στις αγορές’, τα ‘δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα’. Η πράξη παραμένει πως ενώ όλοι και όλα από παντού, σου φωνάζουν πως πας στραβά, εσύ επιμένεις  σώνει και καλά να διασώσεις τις τράπεζες,  εκείνους δηλαδή, που μας έφεραν εδώ.
Και μη μου πεις τώρα, πως και η πραγματικότητα ..λαϊκίζει.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Κατάχρηση Εθνικής Κυριαρχίας ??....


Τα νησιά Κάρτερετ στα ανοιχτά της Παπούα-Νέας Γουινέας, μέχρι το 2015 υπολογίζεται πως θα έχουν βυθιστεί εξ’ αιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Μέχρι το 2050 υπολογίζεται πως θα υπάρχουν περί τα 200 εκατομμύρια άνθρωποι που θα είναι ‘περιβαλλοντικοί πρόσφυγες’, θα έχουν μετακινηθεί δηλαδή απ’ τις περιοχές που ζουν είτε λόγω της επεκτεινόμενης ξηρασίας, είτε για τον ίδιο λόγο με τους κατοίκους των πιο πάνω νησιών.

Είναι αλήθεια πως στις περιπτώσεις αυτές δύσκολα θα μπορούσε κάποιος που θίγεται, να προσφύγει σε διεθνείς οργανισμούς και να αποδείξει πως για την συγκεκριμένη ‘ζημιά’ φταίει η υπερθέρμανση του πλανήτη που με τη σειρά της οφείλεται στην άκριτη καύση υδρογονανθράκων στην ατμόσφαιρα και να βρει το ‘δίκιο’ του.

Η περίπτωση της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας είναι διαφορετική. Δεν χρειαζόταν καν το Τσέρνομπιλ και η Φουκουσίμα για να μας ‘αποδείξει’ πως αυτός ο διάτανος εάν ξεφύγει ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ δεν μπορεί να το περιορίσει εντός των γεωγραφικών συνόρων του. Η επιστήμη ξέρει κι έχει προειδοποιήσει για τον φοβερό κίνδυνο.

Στο σπίτι μου, έχω δικαίωμα να κάνω ό τι μου καπνίσει. Αντίστοιχα στα Κράτη, υπάρχει η έννοια της Εθνικής Κυριαρχίας. Οι λαοί πάει να πει, μπορούν να ‘κάνουν ό τι θέλουν’, εντός των συνόρων τους. Μπορώ, όμως, για παράδειγμα, να βάλω στη διαπασών μουσική στις τρεις τα ξημερώματα;; Όχι ασφαλώς. Διότι έτσι ‘θίγω’ τους γείτονές μου. Εκτός κι αν φτιάξω στο σπίτι ηχομόνωση ..στούντιο ! Πιο ταιριαστό παράδειγμα, ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ούτε στο σπίτι μου, να αποθηκεύσω ΔΥΟ-ΤΡΕΙΣ ΤΟΝΟΥΣ ..ΠΥΡΙΤΙΔΑ ! Απλούστατα, γιατί άμα σκάσει, δεν θα πάρει μόνο εμένα η μπάλα, αλλά όλη τη ..γειτονιά !

Υπάρχουν λοιπόν ΟΡΙΑ στην χρήση του ‘ιδιωτικού μου χώρου’ που δεν μπορώ να παραβώ. Την ‘κατάχρηση’ των ‘δικαιωμάτων’ μου, είτε μετά την ‘καταστροφή’, είτε και πριν (εάν με καταγγείλουν) θα την πληρώσω.

Η Ραδιενέργεια, είναι σαφές, πως δεν ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΤΑΙ με ..ηχομόνωση. Επίσης σαφές πως η ..ΓΕΙΤΟΝΙΑ που θα μολύνει μπορεί να είναι όλος ο πλανήτης. Μήπως λοιπόν η χρήση της πυρηνικής ενέργειας –παντού στον κόσμο- αποτελεί ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ του δικαιώματος της ‘εθνικής κυριαρχίας’;; Για φανταστείτε η Φουκουσίμα να βρισκόταν στα σύνορα ..ΗΠΑ-ΚΑΝΑΔΑ, ή ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ-ΓΑΛΛΙΑΣ ; Για πόσα εκατομμύρια ‘περιβαλλοντικούς πρόσφυγες’ θα μιλούσαμε αυτή τη στιγμή;;…

Στην φωτογραφία, βλέπετε χάρτη της Ευρώπης με την γεωγραφική πυρηνική επίδραση σ’ ένα πιθανό ατύχημα με βαθμολογία βαρύτητας 3 (η Φουκουσίμα έφτασε το 6 νομίζω).

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Κάποιος να το ..κουρδίσει !.....

Η ‘Ειδησεοφωνική Ελλάς ΑΕ’ είναι η γνωστή ιδιωτική εταιρεία, κερδοφόρα και εισηγμένη στο χρηματιστήριο,  που όπως βρίσκω στο δίκτυο, ιδρύθηκε το 1995 και δραστηριοποιείται μεταξύ άλλων και στην παροχή υπηρεσιών μέσω τηλεφώνου. Μια απ’ τις παροχές της είναι το γνωστό 11880 (όχι το 11888) και το 11814 για την ώρα (έναντι του 11844 του Ο.Τ.Ε.). Κάπου διάβασα μάλιστα, πως η δημιουργία της –τότε το 95- έγινε δυνατή μετά από ‘ειδική άδεια του ΟΤΕ’. Στον ίδιο χώρο σήμερα υπάρχουν  15 περίπου τέτοιες εταιρείες..
Η ΠΛΑΚΑ είναι πως χθες που ρύθμιζα τα ρολόγια στο σπίτι, ανακάλυψα πως η ώρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ στον ΟΤΕ και στην ‘Ειδησεοφωνική’. Η συγκεκριμένη ‘ιδιωτική ώρα’ πάει ακριβώς 3 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΛΕΠΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ !!..  
Στην προσπάθειά μου να λύσω το αίνιγμα, ψάχνοντας στο ίντερνετ, κατέληξα πως μάλλον (δεν είμαι και αστρονόμος) ο ΟΤΕ είναι ο 'σωστός', καθώς ‘συμφωνεί’ απόλυτα με την ‘παγκόσμια’ ώρα.
Επομένως προσέξτε φίλοι μου, εάν θέλετε να πάει καλά το ρολόι σας, πάρτε το 11844 του ΟΤΕ, ή μπείτε στο GMT.
ΥΓ. Όπως η παραπάνω εταιρεία ΚΑΙ Ο ΟΤΕ χρεώνει  την κλήση για την ώρα…

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

25η Μαρτίου


Βρέθηκα σήμερα –ναι το έκανα τετραήμερο- στην σχολική γιορτή του γιού μου, για την 25η Μαρτίου. Νήπια να τραγουδάν τον Θούριο. Οι αριστούχοι της έκτης να παραλαμβάνουν την σημαία για την αυριανή παρέλαση. Κορίτσια της τετάρτης να χορεύουν το ‘Έχε γεια καημένε κόσμε’. Η χορωδία να ψάλει το ‘Όλη η δόξα, όλη η χάρη’. Ο Αλή πασάς να νικιέται απ’ τον νεκρό Λάμπρο Τζαβέλα στο γνωστό σκετς.
Για τα παιδιά ήταν σημαντικό. Για τα περισσότερα, αφού τα περισσότερα με κάποιον τρόπο συμμετείχαν. Έστω με δυο στίχους. Έστω με ένα ομαδικό τραγούδι. Μ’ έναν χορό. Σημαντικό, κι ας ήταν αυτό το σημαντικό η νοικιασμένη φουστανέλα, η παραδοσιακή στολή, το γιαταγάνι που φορούσαν στο ‘θεατρικό’, και που μέχρι ν’ ανέβουν στη σκηνή έπαιζαν μ’ αυτό ξιφομαχία…
Βλέποντας όλα αυτά τα παιδικά προσωπάκια, σιγά-σιγά με κατέκλυσε εκείνος ο ‘διασκεδαστικός εθνικισμός’ όπως τον αποκαλούσε ο Καστοριάδης. Και –δεν μπορεί να έκανα τόσο λάθος- θαρρώ και όλους όσους απ’ τους γονείς είχαν έλθει, κάμποσους είδα να σιγοτραγουδούν στο τέλος της γιορτής τον εθνικό ύμνο μαζί με τα παιδιά.
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια ολόκληρη γκρίνια για την ‘γιορτή’, για τις παρελάσεις, για το μίνι της σημαιοφόρου. Γκρίνια εκατέρωθεν. Γκρίνια και για την ‘υποβάθμιση’ της γιορτής. Γκρίνια και για την ύπαρξή της. Τα τελευταία χρόνια εγείρεται ένας ολόκληρος προβληματισμός, για το ‘πραγματικό 21’, για την ‘πραγματική ιστορική αλήθεια’, για το εάν είναι ή όχι πρέπουσα η ‘χρήση’ της ιστορίας στο παιδαγωγικό σύστημα, για τις ‘ακραίες επιστημονικές τάσεις’, γίνεται ολόκληρη μάχη για την απόσυρση ή όχι ενός βιβλίου, το ΣΚΑΙ ‘πουλάει’ ένα ιστορικό ‘ντοκιμαντέρ’ υποτίθεται τολμώντας να ‘πει την αλήθεια’, ‘επαναστατώντας’ χωρίς ξεκάθαρη αιτία…
Φέτος, πρώτο έτος μνημονίου, προστίθεται ένας ακόμη ‘προβληματισμός’. Είναι τάχα η παρέλαση, η γιορτή, η κατάλληλη στιγμή για ‘διαμαρτυρία’ ή όχι. ‘Αμαυρώνει’ ή είναι η ‘πλέον κατάλληλη συμβολικά’ στιγμή; Φέτος άλλος ένας πονοκέφαλος. Ο Παπανδρέου παροτρύνει τους υπουργούς του να ‘μην κλειστούν στα γραφεία τους’. Τα ΜΑΤ μάλλον έχουν διαταχθεί να προασπίσουν τον ‘ειρηνικό’ χαρακτήρα της επετείου. Ό τι και να συμβεί αύριο, όλες οι απόψεις, θα ξιφουλκήσουν στα κανάλια, τα έντυπα, τα blogs
Η Ιστορία, όπως έλεγε ο Καρ, είναι η περιγραφή της πορείας ενός ποταμού, από κάποιον που βρίσκεται μέσα στο ποτάμι. Κι όσο κι αν το ’21 είναι ‘κοντά’ σχετικά και επομένως καλά τεκμηριωμένο, είναι σίγουρο πως η ‘ιστορία’ του θα γραφεί, και θα ξαναγραφεί στο μέλλον, άπειρες φορές. Μοιραία κάθε μια απόπειρα ‘αποτίμησής’ του, θα κρίνεται απ’ την επόμενη, που θα κρίνεται απ’ την επόμενη, και πάει λέγοντας. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι η ιστορία του ΄21. Είναι η γιορτή.
Για τα παιδιά σήμερα, στο Δημοτικό του γιού μου, καμιά σημασία  δεν είχαν οι τρεις τελευταίες παράγραφοι. Σημασία είχε η εικόνα στον καθρέφτη του εαυτού τους με την φουστανέλα και το γιαταγάνι. Η ανάμνηση του δημοτικού τραγουδιού και της συμμαθήτριας που έπεφτε στον ‘γκρεμό’ ‘ελευθερία ή θάνατος’. Η  μαγική σχεδόν σχέση του ‘άριστου’ με τη σημαία. Ο κόσμος που σηκώθηκε απ’ τα καθίσματα για να τραγουδήσουν ένα παλιό τραγούδι. Σημασία για τα παιδιά, είχε η γιορτή και κυρίως η ‘συγκίνηση’ που μπορεί ακόμη να περιέχει.
Δεν θέλω να μπω καν στο δίλημμα ‘ποια συγκίνηση’. Δεν με ενδιαφέρει εάν ήταν γκέι ο Κολοκοτρώνης, αρκεί να μην αδιαφορήσουμε κάποτε τελείως γι αυτό. Στηρίξτε την συγκίνηση στον μύθο, στην ‘επιστήμη’ δεν με νοιάζει. Ξιπαστείτε με ό τι θέλετε. Με τη στάση της εκκλησίας ή με το μίνι της σημαιοφόρου. Συνεχίστε όμως να ξιπάζεστε. Τις γιορτές δεν τις πετάμε.

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Επιτήδειοι συμμέτοχοι


Στην απανταχού πορνογραφία, ειδική ‘κατηγορία’ υψηλής επισκεψιμότητας, αποτελούσαν και αποτελούν οι μοναχές. Τον λόγο τον  ανέλυσε αρκούντως,  ο ‘ιερός’ μαρκήσιος, διατυπώνοντας το αξίωμα πως η ποσότητα της ηδονής είναι ευθέως ανάλογη με την ‘απόσταση’ μεταξύ ηθικής και ανηθικότητας. Έτσι οι μοναχές –οι καλόγριες- εκκινούν από πλεονεκτική θέση ενώ ο πιθανός εκμαυλιστής τους θα διανύσει παραπανίσια ‘χιλιόμετρα’ ικανοποίησης, έως ότου επιτύχει τον ‘σκοπό’ του.

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, φιγουράρει σήμερα στην πρώτη σελίδα πολλών εφημερίδων, η είδηση πως ‘λεφτά στο εξωτερικό έβγαλαν μέχρι και ..καλόγριες’ !! Εάν, μάλιστα,  δεν είχε προλάβει ο ηγούμενος της περιβόητης πλέον μονής Βατοπεδίου να στερήσει τις μοναχές απ’ τα ..πρωτοτόκια, σίγουρα θα έχαιρε (η είδηση)  μεγαλύτερης γραμματοσειράς.

Η είδηση δεν είναι ‘αθώα’. Την ‘αποκάλυψη’ έκανε ο κ. Π. Νικολούδης, παρουσιάζοντας στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής τα πεπραγμένα του 2010 και κατέληγε με ‘θλίψη’ πως ‘οι πολιτικοί δεν είναι οι πλέον διεφθαρμένοι’, υπονοώντας δηλαδή, πως εκείνοι ΔΕΝ έβγαλαν τα λεφτά τους έξω (εν αντιθέσει ακόμη και με τις καλόγριες). Συμπερασμα: Οι πολιτικοί είναι αθώοι ΣΑΝ καλόγριες !!...

Ατύχησε ο κ. Νικολούδης  μάλλον, καθώς έπρεπε να περιμένει να ολοκληρωθεί και να λησμονηθεί η σφαγή που διαπράττουν οι πύραυλοι και τα μαχητικά της ‘Δυτικής Συμμαχίας’ στην Λιβύη. Να περιμένει μάλλον, γιατί εκεί κάτω σκοτώνονται ΑΝΘΡΩΠΟΙ, -τι σημασία ένοπλοι ή άμαχοι-, με τις ευλογίες των ‘ηθικών πολιτικών’ ανδρών. Και δεν εννοώ, μόνον τον Σαρκοζί και τον Ομπάμα, αλλά και τον δικό μας πρωθυπουργό, που απεφάσισε –όπως ο ίδιος είπε- πως ‘δεν πρέπει να είμαστε επιτήδειοι ουδέτεροι. Ο οποίος φρόντισε μάλιστα, να μας κλείσει πονηρά το μάτι, υπογραμμίζοντας πως η συμμετοχή στην σφαγή –με τον ‘έξυπνο’ τρόπο της απλής ‘διευκόλυνσης’- ‘μας συμφέρει ως χώρα’. Αναπόδραστο συμπέρασμα, σκοτώνουμε κάποιους ‘αφρικανούς’ μεν, ‘μας συμφέρει’ δε. Επιτήδειοι συμμέτοχοι. Ηθικότατο !....

Δεν μπορούν επομένως, οι ‘αμαρτωλές’ καταθέσεις των μοναχών, να κρύψουν την ανηθικότητα των πολιτικών. Μας την διατυμπανίζουν μόνοι τους. Οι περισσότεροι σχεδόν έτσι τους επιλέγουμε ! Να είναι καπάτσοι. Να ξεγλιστρούν. Να μην τους σταματά καμιά ‘ηθική’ εάν είναι να ‘μας συμφέρει’. Ή όχι;;…

Άλλωστε, όσο κι αν έψαξα, κατηγορία ‘Πολιτικοί’ δεν βρήκα πουθενά στην …πορνογραφία !

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Ο εξευτελισμός δεν έχει όρια !!!....


Θαυμάστε τους !  Διαβάστε πώς οι τρεις υπουργοί του ΠΑΣΟΚ..



..ΒΟΛΕΨΑΝ τον ΗΜΕΤΕΡΟ κ. ΚΑΡΧΙΜΑΚΗ !!! Τέως –ποιος ξέρει για πόσα μεροκάματα- υπαλλήλου της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ. Που τον βόλεψε η ρύθμιση της Νέας Δημοκρατίας τότε που προσπαθούσε  να ξεπουλήσει την εταιρεία στον Βγενόπουλο. Και που τώρα, κάνει χρήση του ‘δικαιώματος’ της  ‘μετάταξης’ σε άλλη θέση του Δημόσιου τομέα. Θέση που δεν υπήρχε, αλλά ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ειδικά γι’ αυτόν !! Μην μείνει και ΑΝΕΡΓΟ το παιδί, άμα χάσει τα πόστα. Θέση ΠΡΟΣΩΠΟΠΑΓΗ, που μάλιστα τον ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ υπομονετικά, όταν και αφού ολοκληρώσει την ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ του καριέρα !!!


Τι να πει κανείς;;
ΑΙΣΧΟΣ !!....

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Το ψηφιδωτό της ντροπής...


Θα μιλήσω για πολλά σήμερα. Ψηφίδα-ψηφίδα αποκαλύπτεται μια γενική εικόνα.
‘Δεν τίθεται ζήτημα πρόωρων εκλογών. Μια κυβέρνηση ψηφίζεται για τέσσερα χρόνια και μετά κρίνεται’. Τάδε έφη ο Υπουργός Οικονομικών, κ. Παπακωνσταντίνου. Αντιστρέφει λοιπόν την δημοκρατία. Πάει να πει, ο λαός ψηφίζει-ποντάρει στην τύχη, κι ότι του βγει. Βάζει στο σβέρκο του την ‘Αστραπή’ ή τον ‘Αστραχάν’ για τέσσερα χρόνια, και ΜΕΤΑ εάν δει πως το φαβορί ήταν κουτσό, ‘κρίνει’. Ομολογουμένως νεόδμητη θεωρία.  Μάλιστα ειπωμένη απ’ τα χείλη του ιδίου τον οποίο εξουσιοδότησε η Κ.Ο. του κυβερνώντος κόμματος να δεσμεύει  με την απλή υπογραφή του μια ΧΩΡΑ, αποκτά ανατριχιαστικό περιεχόμενο.
Επιτείνεται το πράγμα, όμως, καθώς εμπεριέχει δεύτερο ψεύδος. Διότι δεν πρόκειται απλά για ‘μη νομιμοποίηση’ των πράξεων μιας τετραετίας, αλλά αφορά το απώτερο μέλλον, το μέλλον των παιδιών μας. Γιατί, πες ας πούμε πως αυτά που ψήφισες στην τετραετία, αφού σε μαυρίσω, φέρνω στην εξουσία ένα άλλο κόμμα και τα ανατρέπω. Η ‘αξιοποίηση’ όμως της κρατικής περιουσίας που εμπεριέχει παραχωρήσεις για 40, 80 ή 99 έτη, ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΝ μόνο την ΔΙΚΗ ΣΟΥ τετραετία, φιλαράκο μου. Εσύ είσαι έτοιμος να ‘δεσμεύσεις’ τις ..δέκα για να μην πω τις είκοσι επόμενες κυβερνήσεις !
Ερχόμαστε λοιπόν στην ψηφίδα της ‘αξιοποίησης’. Αυτή τη λέξη εντέχνως χρησιμοποιεί ο κ. Καρέλιας, σήμερα στο άρθρο του στην Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία. Είναι ειρωνικό τουλάχιστον, αφού στην προηγούμενη ακριβώς σελίδα εκτενές άλλο άρθρο, αποκαλύπτει πως όλες οι ΔΕΚΟ που προτίθεται πρώτες η κυβέρνηση να ‘ιδιωτικοποιήσει’ είναι ΚΕΡΔΟΦΟΡΕΣ ! Και μάλιστα, πως οι συνδικαλιστές του ίδιου του ΠΑΣΟΚ στις ΔΕΚΟ αυτές, έχουν τεθεί αντίθετοι ήδη στο διαφαινόμενο σχέδιο.
Θα υπερασπιστώ το δικαίωμα του κ. Καρέλια να γράφει ότι πιστεύει. Αποφεύγει όμως να μας εξηγήσει στο άρθρο του, για ποιόν ακριβώς λόγο το εφήμερο τυχόν κέρδος που θα εισπράξει η κυβέρνηση είναι για το ‘συμφέρον της χώρας’, έναντι όλων των μελλοντικών κερδών που θα εισφέρει εις το διηνεκές μια κερδοφόρα ΔΕΚΟ. Ειρωνεύεται τον ‘αριστερό δήμαρχο’ του Ελληνικού, που επιθυμεί να το δει ‘πάρκο’, αλλά αποφεύγει να μας εξηγήσει πoυ άραγε βρίσκει κάποια ΛΟΓΙΚΗ στο να χτίσεις μια τεράστια έκταση, στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με την ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ αναλογία πρασίνου.  Ελπίζω τουλάχιστον, ο κ. Καρέλιας, να πρόσεξε τρίτο άρθρο στην εφημερίδα του, που γράφει για την κρίση και την ΑΝΕΡΓΙΑ στα ΜΜΕ.
Οι ψηφίδες μας οδηγούν αναπόδραστα. Αποκαλύπτεται πως η σαφής δημοκρατική ανατροπή, η πρεμούρα να υπογραφεί το μνημόνιο, η επιμονή στην εξάντληση της τετραετίας κλπ, δεν αποσκοπούσαν εξ αρχής –το αποκάλυψαν οι δηλώσεις Στρος Καν- ΜΟΝΟ στην διάσωση των δανειστών. Σωστότερα, πως η διάσωση των δανειστών μάλλον αφορούσε στο μεγάλο ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ που έρχεται.
Για να δούμε ανάμεσα στις ΔΕΚΟ. Μια απ’ αυτές τα πετρέλαια. Όχι βέβαια τα ‘μελλοντικά’, αυτά που ΘΑ γεωτρήσουμε. Τα ήδη υπάρχοντα. Άλλη, η ΔΕΗ. Οι λιγνίτες. Το δίκτυο. Τρίτη και καραμπινάτη το ΝΕΡΟ. Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Το νερό, που παντού γράφουν πως στις επόμενες δεκαετίες θα αποτελεί ΧΡΥΣΟΦΟΡΟ κοίτασμα. Ευλογημένη χώρα από νερά η Ελλάδα. Την ευλογία σε ΚΑΤΑΡΑ πάει να μετατρέψει η ‘αξιοποίηση’ της κυβέρνησης.
Οι ‘επενδυτές’ ασφαλώς θα αγνοήσουν τους ‘κινδύνους’. Όπως τους αγνόησαν στην Ιαπωνία.  Και δεν μιλώ για τον κίνδυνο εμπλοκής τους στο ιδιοκτησιακό καθεστώς. Αυτόν ήδη με την λύση της ‘επιφάνειας’ που τους προσφέρει στο πιάτο η κυβέρνηση τον αποφεύγουν. Ο σοβαρός κίνδυνος –που δεν θα λάβουν υπόψη τους- είναι η οργή. Η οργή που για την ώρα στρέφεται στις μπάρες των διοδίων. Που για την ώρα γίνεται προπηλακισμός του κ. Παπανδρέου ή γιαούρτι εναντίον του κ. Πάγκαλου. Πού όμως, αργά ή γρήγορα, -νόμος- θα κατευθυνθεί προς την ΣΩΣΤΗ κατεύθυνση, θα ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ. Τότε –κι ας μην το υπολογίζουν τώρα- καμιά σύμβαση δεν θα τους σώσει. Καμιά ‘επιφάνεια’. Κανένα μνημόνιο. Διότι –άλλος νόμος- την Ύβρη, ακολουθεί ΠΑΝΤΑ η Δίκη.
Τον ‘νόμο’ αυτόν δείχνει να αγνοεί  και η κ. Διαμαντοπούλου, συγχωνεύοντας όπως έγραφε με μεγάλα γράμματα ένα απ’ τα ‘πανό’ των μαθητών, ‘τα όνειρά τους’ ! Για να συμπληρώσει άλλη μια ψηφίδα, στην γενική εικόνα της ντροπής. Και δεν μιλώ για την ‘ύβρη’ της δημιουργίας συγκροτημάτων τύπου Γκράβας, ούτε για το ‘κόστος της μεταφοράς των μαθητών που θα υπερβαίνει το κόστος της μισθοδοσίας του δασκάλου’.  Η ύβρις του Υπουργείου Παιδείας –με ενοχλεί η χαλαρή κριτική στις εφημερίδες, που μάλλον θα επικροτούσε τις συγχωνεύσεις εάν γίνονταν πιο προσεκτικά κλπ-, δεν είναι αυτή.
Αναρωτήθηκε η κ. υπουργός, ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΟ χρειάζεται ένα ΠΑΙΔΙ να ΕΞΟΙΚΕΙΩΘΕΙ με χώρους, όταν εγκαταλείπει το σπίτι του; ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΟ του παίρνει, να ΕΞΟΙΚΕΙΩΘΕΙ με τα ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ των συμμαθητών του και των ΔΑΣΚΑΛΩΝ του; Ρώτησε κάποιον παιδοψυχολόγο σχετικά; Ή μήπως ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΕ καν;; Νομίζει πως για ένα 7χρονο, ένα 10χρονο, ακόμη κι ένα 12χρονο ΠΑΙΔΙ, τα ΠΡΟΣΩΠΑ των συμμαθητών του, ο διπλανός του στο θρανίο, ο συμπαίκτης του στο προαύλιο, είναι ΑΔΙΑΦΟΡA;; Θεωρεί πως το ΠΡΟΣΩΠΟ, η ΦΩΝΗ, το ΧΑΜΟΓΕΛΟ του ΔΑΣΚΑΛΟΥ του, του είναι ΑΔΙΑΦΟΡΑ; Πως για ένα παιδί, ΌΛΑ ΑΥΤΑ είναι ΑΣΗΜΑΝΤΑ πως δεν επηρεάζουν την υπόλοιπη ..παιδαγωγική διαδικασία;;
Και ναι μεν, είναι σίγουρο, πως η παιδική ΟΡΓΗ θα εκφραστεί ΑΔΙΑΦΟΡΑ πολιτικά. Το παιδί ούτε ψηφίζει, ούτε όταν θα ψηφίζει θα ενδιαφέρει πια την κ. Διαμαντοπούλου. Αλλά, ΞΕΧΝΑ, πως την παιδική οργή, θα την ΕΙΣΠΡΑΞΟΥΝ οι γονείς του στο σπίτι. Θα την εισπράξουν με κλάματα, με άρνηση, με μειωμένη απόδοση. Κι αυτοί ΨΗΦΙΖΟΥΝ.
Ψηφίζουν τον ‘Αστραχάν’ ή την ‘Αστραπή’ θα πείτε, και ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ κρίνουν. Αλλά ως πότε θα το ανέχονται αυτό;;….

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Η πινακοθήκη των ..ανίκανων !!!


Το TAXIS, η ηλεκτρονική υπηρεσία του Υπουργείου οικονομικών δεν λέει με τίποτε να ‘συνέλθει’ μετά την πρόσφατη ‘αναβάθμισή’ της. Μετά βίας ‘δούλεψε’ η φόρμα για τις εκκαθαριστικές του ΦΠΑ. Μετά βίας δούλεψαν οι νέοι ‘κωδικοί’. Ο Φόρος Μισθωτών Υπηρεσιών που λήγει υποτίθεται η προθεσμία υποβολής του στις 31/3 μέχρι και σήμερα το πρωί έμενε κολλημένος. Παίρνεις στις εφορίες, στην ίδια την Γενική Γραμματεία, δεν ξέρουν, ‘θα δοθεί κάποια παράταση’, τρεις λαλούν και δυο χορεύουν.
Αναρωτιέται κανείς, γιατί τώρα; Υπήρχε κάποιος λόγος; Υπήρχε τάχα κάποια πρεμούρα, άρον-άρον να αλλάξουν τα προγράμματα, χωρίς μάλιστα καν να τα δοκιμάσουν; Τώρα στο τέλος της χρονιάς που τα λογιστήρια παίρνουν φωτιά, να στείλουν εκατομμύρια πληροφοριακά στοιχεία;;…
Το υπουργείο Οικονομικών έχει ασφαλώς ‘βαρύ’ παρελθόν στις ..γκάφες. Αλλά ετούτο το φετινό δεν έχει ξαναγίνει. Το ΕΤΑΚ του …2009, δηλώνει ο ίδιος ο κ. Παπακωνσταντίνου, θα αρχίσει να ταχυδρομείται τον ..Απρίλιο (του 2011) ! Ένας Θεός ξέρει πόσο θα πάρει και πόσα λάθη πάλι θα κληθούν οι μ….   σόρι, οι πολίτες να διορθώσουν. Και βέβαια την ίδια ώρα που υποτίθεται το κράτος ‘τρέχει’ να μαζέψει λεφτουδάκια.
Λεφτουδάκια που δυστυχώς ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να μαζέψει. Ο Γεωργακοπουλος, Γενικός Γραμματέας αρμόδιος για τα φορολογικά έσοδα, στέλεχος με τεράστια εμπειρία, παραιτείται προ ημερών ! Έγραψαν πως τάχα λόγω της υστέρησης των εσόδων το πρώτο δίμηνο του 2011. Οι κακές, όμως, γλώσσες, λένε πως ο πολύς κι ..ασήκωτος κύριος Παπακωνσταντίνου, δεν τον …δεχόταν στο γραφείο του ! Λένε. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος…
Δυστυχώς, είμαι  σε θέση να γνωρίζω -25 χρόνια στη γύρα- πως  με τις αδιάκοπες και πανικόβλητες ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ τους και με την μια μετά την άλλη σπασμωδική και ανοργάνωτη  προσπάθειά τους να ΜΑΖΕΨΟΥΝ έσοδα από παλιά  χρέη, ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ, εφοριακοί και ικατζήδες  ΡΥΘΜΙΖΟΥΝ μεν, ΜΕ ΤΟ ΑΖΗΜΙΩΤΟ δε. Ακούω τον αγαπητό κ. Καπελέρη, πως το ΣΔΟΕ έχει καταλογίσει πάνω από δις ΠΡΟΣΤΙΜΑ, για είσπραξη. Δεν θέλω καν να ΦΑΝΤΑΣΤΩ πόσα έχουν  ενθυλακώσει οι ίδιοι οι ελεγκτές του κ. Καπελέρη. ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ…
Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ προϋπήρχε. Δεν προέκυψε με το μνημόνιο. Και η ανικανότητα, και η ΔΙΑΦΘΟΡΑ που είναι η δίδυμη αδελφούλα της. Και οι δύο έρχονται απ’ το παρελθόν και συνεχίζουν το έργο τους. Διότι είναι άλλο πράγμα, να ανεβαίνεις στο βήμα της βουλής και να λες πως ‘κάναμε το ένα’ ‘κάναμε το άλλο’ για να σε ακούει απλά το πόπολο, κι εντελώς άλλο πράγμα αυτό που σχεδίασες –εάν σχεδίασες καν- να το ΕΦΑΡΜΟΣΕΙΣ.
Δεν λυπάμαι. Ίσως και να χαίρομαι που όλο αυτό θα καταρρεύσει κάτω και απ’  το βάρος της μνημειώδους ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ τους. Κι όχι ασφαλώς της ανικανότητας των ‘κατωτέρων’. Ούτε των ελεγκτών, ούτε των εφοριακών, μα των ΑΠΟ ΠΑΝΩ. Αυτών που ποτέ τους δεν θα καταλάβουν πως με τον αέρα η κάπα του βοσκού σφίγγεται όλο και περισσότερο. Και πως μονάχα ο ‘ήλιος’ –όχι βέβαια ο ..πράσινος- ενός πραγματικού  οράματος, μιας  αληθινά λαϊκής  πολιτικής θα μπορούσε φέρει αποτελέσματα.

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

Χωρίς λόγια..


Μπορεί κανείς να μην συγκινηθεί βλέποντας αυτή τη φωτογραφία;

Απ’ την μια τον αναγκαστικά απρόσωπο, κρατικό υπάλληλο, μέσα στην κίτρινη προστατευτική –όσο μπορείς να προστατευτείς απ’ την ραδιενέργεια- στολή του, κι απ’ την άλλη την μητέρα του μωρού. Που δεν χρειάζεται –βέβαια- ούτε στολή, ούτε μάσκα, ούτε καμιά ‘προστασία’ για να αγκαλιάσει το μωρό της…

Ας τους βοηθήσουν οι θεοί τους..

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Ουαί τοις ηττημένοις ?....


Διαβάζω, όπως όλοι μας, για τον πυρηνικό ‘εφιάλτη’ που ζει η ‘χώρα του ανατέλλοντος ηλίου’. Είναι πολύ φυσικό, να έχει υπάρξει μια σύγχυση μετά από έναν τόσο μεγάλο σεισμό, με τόσο πολλά –όπως διαφαίνεται- ανθρώπινα θύματα. Άλλωστε ένα πυρηνικό ατύχημα δεν είναι ..σκάσιμο λάστιχου, που απλά κατεβαίνεις να ‘δεις τι έγινε’.

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση, είναι πως οι εν λόγω αντιδραστήρες είχαν ηλικία ..40 ετών ! Αφαιρώ, και φτάνω πίσω στα 1971. Πάει να πει, πως η χώρα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, μόλις 25 χρόνια απ’ τον βομβαρδισμό της με ατομικές βόμβες, με δεδομένη και βέβαιη την αστάθεια του εδάφους (οι σεισμολόγοι δήλωσαν ήδη πως αναμενόταν ένας πολύ μεγάλος σεισμός), ‘αποφάσιζε’ χωρίς φόβο, εγκαθιστούσε και λειτουργούσε τόσους μεγάλους αντιδραστήρες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Καμιά φορά, πίσω απ’ τις ‘αναπτύξεις’, τις ‘βιτρίνες’ και τα ‘τεχνολογικά θαύματα’, αρκεί μια φυσική καταστροφή για να θυμίσει την ιστορική αλήθεια. Πως η Ιαπωνία ήταν ο ένας απ’ τους κύριους ηττημένους του τελευταίου παγκόσμιου πόλεμου.

Ο άλλος ήταν η Γερμανία βέβαια.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Ένα Παραμύθι....


Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό σπίτι. Ζούσε εκεί μια οικογένεια. Ένας κακός πατέρας. Μια ανύπαρκτη μάνα. Ένας ανεπρόκοπος και τεμπέλης γιός. Δυο κακομοίρες κόρες. Τελευταία, βρέθηκε –από γκαντεμιά- εκεί και μια δύσμοιρη παραδουλεύτρα.

Χρόνια ολόκληρα, ο πατέρας, έριχνε τις κόρες για τον ανεπρόκοπο γιό, που τον είχε για καμάρι. Τις έστελνε να κάνουν τις πιο δύσκολες δουλειές. Τις παραμύθιαζε. Δεν τις άφηνε να παντρευτούν. Τίποτε. Όσα λίγα λεφτουδάκια του έφερναν, τα έτρωγε ο ίδιος, τα περισσότερα όμως τα χάριζε στο γιό, που καθόταν απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ και καλοπερνούσε. Την γυναίκα του που γκρίνιαζε και κλαιγόταν, δεν της έδινε καμιά σημασία. Αλλά ούτε και την άφηνε να πάρει τις κόρες και να φύγει. Και πού να πήγαινε άλλωστε.

Ήρθε, κάποτε, ένας δύσκολος χειμώνας. Αποδείχθηκε πως κάθε χρόνο, για πολλά χρόνια πίσω, οι κόρες έφερναν στο οικογενειακό ταμείο 100 ευρώ, ενώ ο πατέρας κι ο ανεπρόκοπος γιός, έτρωγαν 115 ! Αποδείχθηκε πως όποτε του έλειπαν λεφτά, ο πατέρας έπεφτε στους τοκογλύφους και δανειζόταν  συνέχεια. Χτύπησαν την πόρτα οι μπράβοι του τοκογλύφου και ζήτησαν τα χρέη. Δεκαπεντάρι-δεκαπεντάρι, είχαν μαζευτεί 140 ευρώ !!

Αντί ο πατέρας να κάτσει και να συζητήσουν. Αντί να βάλει ένα πλάνο, έτσι που από εδώ και μετά να ξοδεύουν όλοι μαζί λιγότερα, 90 ας πούμε. Αντί να πει του κανακάρη του να πάει να πιάσει καμιά δουλειά. Αντί να πάει κι ο ίδιος να δουλέψει, έτσι που σιγά-σιγά να αρχίσουν να αποπληρώνουν και τα παλιά, αυτός έβαλε τις φωνές στις κόρες ! Είσαστε ακαμάτες. Είσαστε τεμπέλες. Και τι δεν τους είπε. Στον γιό καμία επίπτωση. Αυτός ήταν το καμάρι του. Θα συνέχιζε το ‘όνομα’ βλέπετε !...

Μπροστά στους μπράβους βέβαια τί άλλο να κάνει; Μια και δυο έτρεξε πάλι στον τοκογλύφο. Το και το. Δώσε μου τώρα άλλα 20-30 ευρώ να κουτσοπορέψω ακόμη δυο-τρία χρονάκια, και μετά θα στα δώσω και με τους τόκους ! Και πώς θα μου τα δώσεις; Ρώτησε ο τοκογλύφος, που ήξερε πως ήταν μισο-παράνομος, αλλά χαζός δεν ήταν. Θα τους κόψω τα πάντα, είπε ο πατέρας. Όσα μου φέρνουν, θα τα δίνω σε σένα. Ναι, του είπε ο τοκογλύφος. Αλλά με τα 30 θα γίνουν σύνολο 170, οπότε δεν πιστεύω να μπορέσεις να με ξοφλήσεις. Είναι μεγάλο το χρέος. Γι αυτό θα σου τα δώσω, μ΄ έναν όρο ! Τι όρο, ρώτησε ο πατέρας. Θα μου δώσεις εκείνο εκεί το περιβόλι που έχεις στη ρεματιά !

Το περιβόλι, αυτό, έτσι κι αλλιώς ο πατέρας άπραγο το είχε βαριόταν ακόμη και να πάρει τον γάιδαρο να πάει να το δει. Ήξερε, βέβαια, πως ήταν η μόνη προίκα για να παντρέψει τις κόρες, αλλά σιγά μην τις σκέφτηκε εκείνη τη στιγμή. Έβαλε βιαστικά την υπογραφή του, και πήρε τα 30 ευρώ.

Σαν γύρισε σπίτι, έδειξε θριαμβευτικά τα λεφτά, και ανακοίνωσε τις νέες του αποφάσεις: Από τώρα και μετά, δεν θα αγοράζετε ούτε μισό φόρεμα είπε στα κορίτσια του. Και θα τρώτε μισή μερίδα φαγητό. Και θα πλένεστε δυο φορές το μήνα μόνο. Και τη σόμπα θα την ανάβουμε μόνο όταν πέσει κάτω απ’ το μηδέν η θερμοκρασία. Και…και….και…,

Όταν η μάνα πήγε να διαμαρτυρηθεί, της έδειξε το χαρτί που είχε υπογράψει ! Εάν δεν το τηρήσουμε, της είπε, θα μας πάρουν και το σπίτι !! Τρόμαξε η μάνα, λούφαξε, δεν έβγαλε άχνα άλλη.

Το βράδυ εκεί που κάπνιζε μπροστά στο τζάκι, ήρθε ο κανακάρης του. Γιατί δεν κοιμάσαι; Τον ρώτησε. Να πατέρα, είπε ο καλοπερασάκιας. Σκέφτομαι, πως όσα και να κόψεις, πάλι δεν θα φτάνουν τα λεφτά να μου δίνεις κι εμένα όσα μου έδινες. Γι αυτό σκέφτηκα κάτι.

Τι σκέφτηκες γιέ μου, ρώτησε με κρυφό καμάρι ο πατέρας. Να ! Τα κορίτσια ! Άμα τα κορίτσια δεχόντουσαν να πάνε με κάτι φίλους μου τα βράδια, τότε θα βγάζαμε πολλά περισσότερα ευρώ, και θα μπορούσες κι εσύ να μου δίνεις κι εμένα όσα μου έδινες, να ξοφλήσεις απ’ την άλλη, πιο γρήγορα και τον τοκογλύφο !

Στην αρχή, ο πατέρας, έκανε πως θύμωσε, τάχα αγρίεψε το πρόσωπό του, πήγε να πει, ‘οι κόρες μου’, αλλά αμέσως το ξανασκέφτηκε. Δεν ήταν και πολύ κακή ιδέα. Ίσα-ίσα που τακτοποιούσε πολλά προβλήματα. Κι άλλωστε η…δουλειά δεν είναι ντροπή...

Έπρεπε να βρει όμως ένα καλό σχέδιο για να τις πείσει ! Γιατί, πώς αλλιώς θα δέχονταν ;; Καλή ήταν η ιδέα του κανακάρη του, αλλά πώς θα τα κατάφερνε;; Και μάλιστα, πώς θα το δεχόταν η μάνα τους;; Αυτό κι αν ήταν δύσκολο. Έπρεπε να κινηθεί πολύ προσεκτικά. Πήρε λοιπόν στο κινητό τον τοκογλύφο. Τι θες βραδιάτικα, τον ρώτησε εκείνος. Δεν μου λες ! Του είπε ο πατέρας. Εκείνους τους σκιαχτικούς μπράβους τους έχεις ακόμη;; Τους έχω, απόρησε ο τοκογλύφος.

Τους χρειάζομαι ! είπε ο πατέρας. Θα έλθω αύριο να κανονίσουμε κάτι….

………….

Μέχρι εδώ, φτάνει το παραμύθι.

Δεν ξέρω, βέβαια, πώς θα τελειώσει.

Το αφιερώνω, πάντως, σε όσους πιστεύουν πως το πρόβλημά μας είναι δημοσιονομικό.

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Οι τρεις εναλλακτικές..


Είναι δυνατόν να σε έπεισαν πως προστατεύοντας το περιβάλλον, θα έφερνες ‘μεγάλη κοινωνική αναστάτωση’; Να σε έπεισαν, πως επειδή δεν είσαι ‘κοινοβουλευτική’ έθετες σε κίνδυνο τη ‘δημοκρατία’ τους; Είναι δυνατόν να σε έπεισαν, αυτοί, τα κατάπτυστα αυτά ανθρωπάκια, που το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι τα ψηφαλάκια τους και τίποτε άλλο, πως εσύ ήσουν ‘λάθος’; Πως σύρθηκες πίσω από δήθεν …Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κι αγνόησες τον ‘ιερό κοινοβουλευτικό θεσμό’;; Είναι δυνατόν να σε έπεισε ο …Γεωργιάδης, πως ‘υποβαθμίζεις’ το κοινοβούλιο;;..
Δεν νομίζω πως έχεις πεισθεί. Όχι. Δεν μπορεί να είναι έτσι. Δεν μπορεί να πιστεύεις πως αυτό που πιστεύεις είναι λάθος. Στο κάτω-κάτω θα μπορούσες να μην είχες φέρεις καθόλου την διάταξη εξ αρχής. Θα μπορούσες να είχες εύκολα αποφύγει το ‘πικρό’ ποτήρι. Επομένως, όχι. Δεν σε έπεισαν.
Εντάξει. Αναγνωρίζω πως δεν ήθελε (ο ‘μεγάλος’ ντε) τούτη ιδιαίτερα την ώρα, έναν ακόμη πονοκέφαλο στο μπερδεμένο του ..κρανίο. Τι ακριβώς να σου είπε; Πως δεν θέλει να συγκρουστεί με την Κοινοβουλευτική του Ομάδα; Πως της ‘χρωστάει’ την ψήφιση του μνημονίου; Πως την χρειάζεται …αρραγή, για τα ..χειρότερα που έρχονται;;…
Κι εσύ;; Άνοιξες τάχα το στόμα σου, ή σιώπησες;; Του θύμησες πως πριν έναν χρόνο έταζε ‘πράσινες αναπτύξεις’; Πως δημιουργούσε με πανηγυρισμούς το ‘Υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής’;; Πως, σε έσερνε με τα μανίκια σηκωμένα να κατεδαφίζετε την ..Φαντασία;;….
Ξέρεις; Καμιά φορά η ήττα είναι πιο βροντερή απ’ την νίκη. Κι η νίκη καμιά φορά, είναι η πιο μεγάλη …ξευτίλα ! Γιατί, αν είχες επιμείνει. Αν είχες διατηρήσει την αρχική διάταξη, μπορεί το νομοσχέδιό σου να μην το ψήφιζαν, αλλά τότε θα είχαν ΕΚΕΙΝΟΙ ευτελίσει το κοινοβούλιο. Εκείνοι θα είχαν ματώσει την ‘δημοκρατία’. Εκείνοι θα είχαν πάρει την ευθύνη. Εάν το είχαν τολμήσει τέτοιοι θρασύδειλοι που είναι…
Δεν τόλμησες. Τώρα τρεις εναλλακτικές έχεις. Η πρώτη, η πιο εύκολη, είναι της ‘γλάστρας’. Της νικημένης μια για πάντα απ’ το κομματικό, πελατειακό κατεστημένο. Η δεύτερη της αξιοπρεπούς παραίτησης. Η τρίτη;; Τι άλλο; Να καταλάβεις την Υπατία και να ξεκινήσεις απεργία πείνας ! Δεν ξέρω για εργολάβους και μεγαλο-κατασκευαστές. Αλλά σίγουρα, κάποιοι …μετανάστες, θα ΕΙΜΑΣΤΕ μαζί σου._  

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Πού ήσασταν κρυμμένοι ;;;.....


Αναδημοσιεύω –κι ας είναι σεντόνι- ολόκληρο το κείμενο που κατέθεσαν δέκα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στη χθεσινή του σύνοδο, όχι για κανέναν άλλο λόγο, μα επειδή σίγουρα δεν θα το ακούσετε στα κανάλια.
Φαίνεται πως, έστω και κρυμμένοι, …υπάρχουν ακόμη…
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Τις ώρες αυτές της ευθύνης για το λαό μας και για την παράταξή μας αποτελεί υποχρέωση όλων μας να μιλήσουμε με τον πιο καθαρό και δυνατό τρόπο, πέρα από αγκυλώσεις οποιουδήποτε χαρακτήρα και δεύτερες σκέψεις, παλεύοντας για εκείνα που θεωρούμε απαραίτητα για το καλό της χώρας και του κινήματος.
Σε αυτό το πλαίσιο καταθέτουμε στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, στον πρόεδρο, στο γραμματέα αλλά και σε όλους τους συντρόφους μας, τις σκέψεις μας για την ασκουμένη πολιτική, για το εναλλακτικό σχέδιο που απαιτείται και για το συλλογικό υποκείμενο στο οποίο είμαστε όλοι ενταγμένοι και στρατευμένοι, το ΠΑΣΟΚ.
Ανάλυση της συγκυρίας:
Η χώρα βυθίζεται στην πολύπλευρη κρίση. Η κρίση είναι οικονομική, δημοσιονομική, κοινωνική, πολιτική, πνευματική, δημογραφική και εν τέλει εθνική.
Λαμβάνει δε, χώρα σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου οι συστημικοί κίνδυνοι που προκάλεσε ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός-καζίνο κάθε άλλο παρά έχουν εκλείψει. Ειδικά στην Ευρώπη ακολουθείται ο χειρότερος συνδυασμός μονεταρισμού και νεοφιλελευθερισμού στο οικονομικό επίπεδο, ενώ στο πολιτικό προωθείται μέσω του γαλλογερμανικού διευθυντηρίου, η δόμηση μιας «γερμανοποιημένης» Ευρώπης, χωρίς δημοκρατικό έλεγχο των αποφάσεών της και με νέο-αποικιακού τύπου σχέσεις στο εσωτερικό της.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική που εφαρμόζεται στη χώρα μας, η πολιτική των διαδοχικών μνημονίων δεν αποτελεί μέρος της λύσης αλλά κομβικό τμήμα του προβλήματος και της κρίσης της χώρας. Η πολιτική αυτή, που επεβλήθη ως μονόδρομος δε μας βγάζει από την κρίση αλλά μας βυθίζει ακόμα περισσότερο. Έχει ένα μονοδιάστατο χαρακτηριστικό, αυτό της δημοσιονομικής προσαρμογής, ενώ η χώρα χρειάζεται ένα πολιτικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής και αναπτυξιακής διαδικασίας. Ο δημοσιονομικός τομέας είναι ένα μόνο τμήμα της οικονομίας . Οφείλουμε να προωθήσουμε προοδευτικές πολιτικές που θα αφορούν το σύνολο της οικονομικής διεργασίας και να διευρύνουμε την παραγωγική βάση του τόπου. Να συνθλίψουμε τα αναχώματα που θέτουν κάθε λογής καρτέλ και να στηρίξουμε την πραγματική παραγωγή, την καινοτομία και την υγιή επιχειρηματικότητα.
Συνολικά δε, η εφαρμοζόμενη πολιτική έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: πρώτον δεν διαθέτει την απαιτούμενη δημοκρατική νομιμοποίηση. Δεύτερον είναι μη βιώσιμη, αδιέξοδη ακόμα και στο δημοσιονομικό πλαίσιο.
Το ΠΑΣΟΚ το 2009 κέρδισε τις εκλογές στη βάση ενός προγράμματος που βρίσκεται στον αντίποδα της ασκουμένης πολιτικής. Τα πρωτοφανή σε όγκο και πάθος εδώ και ένα χρόνο συλλαλητήρια καταδεικνύουν ότι ο λαός δεν εγκρίνει την κυβερνητική πολιτική.
Επιπλέον, το δημοκρατικό έλλειμμα εμφανίζεται σε όλη την αλυσίδα λήψης αποφάσεων, ακόμα και σε σχέση με τη Βουλή ή και στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Είναι προφανές ότι το κέντρο λήψης αποφάσεων έχει μετατοπιστεί πέρα από τους δημοκρατικά ελεγχόμενους θεσμούς της χώρας μας. Η κυβέρνηση εμφανίζει οξύτατα προβλήματα συντονισμού και σχεδιασμού λόγω της πολιτικής που εφαρμόζει, η οποία προϋποθέτει τον παραμερισμό κάθε δημοκρατικού θεσμού ή και συλλογικότητας. Πραγματώνονται αποσπασματικές και αντικρουόμενες επιλογές, χωρίς προτεραιότητες και ιεραρχήσεις. Προσωπικοί διαγκωνισμοί καταπνίγουν τη συλλογικότητα, χωρίς συντονισμό και ολοκληρωμένο σχέδιο.
Οι απανωτές αναθεωρήσεις στοιχείων και τα νέα μνημόνια, οι παραδοχές της ίδιας της τρόικα και το γενικό πωλητήριο των 50 δις ευρώ στη χώρα και τον πλούτο της συνιστούν αποδείξεις της μη βιωσιμότητας και του αδιεξόδου της πολιτικής ΕΕ- ΔΝΤ που υλοποιείται από την κυβέρνηση.
Βυθίζει τη χώρα σε πρωτοφανή ύφεση. Μέσα από την ύφεση αυτή διαλύεται ο εναπομείνας παραγωγικός ιστός, για τον οποίο δεν υπάρχει κανένα σχέδιο ανασυγκρότησης. Το μεγαλύτερο τμήμα των εργαζομένων, των ελευθέρων επαγγελματιών και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών βιώνουν δραματική υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου. Το εξειδικευμένο και νέο προσωπικό της χώρας ωθείται στη μετανάστευση. Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται διαρκώς, ενώ η ανεργία και η νέα φτώχεια δυναμιτίζουν την κοινωνική συνοχή. Τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα καταργούνται, οι εργαζόμενοι ρίχνονται βορά στην εργοδοτική αυθαιρεσία και οι αμοιβές υφίστανται απανωτές μειώσεις, σε ένα αδιέξοδο δρόμο «βαλκανιοποίησης» του εργατικού κόστους. Οι κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενες μορφές ελαστικής εργασίας, όπως και η μαύρη εργασία γίνονται καθεστώς, διαμορφώνοντας μια τάξη φτωχών εργαζομένων, που βιώνουν την πλήρη ματαίωση των προσδοκιών τους. Παράλληλα, στερεί από τη νυν αλλά και από όποια μελλοντική κυβέρνηση τη δυνατότητα άσκησης άλλης πολιτικής μέσα από το βιαστικό ξεπούλημα στρατηγικών μονάδων και δομών της εθνικής οικονομίας και του δημοσίου τομέα εν γένει.
Από την άλλη, ο παρασιτισμός και ο μεταπρατισμός της εγχώριας ελίτ μένει ανέγγιχτος, χωρίς να καταβάλλει το μερίδιό της για την υπέρβαση της κρίσης, όπως και η κυριαρχία των καρτέλ στη λειτουργία της εθνικής οικονομίας. Η εκτεταμένη φοροδιαφυγή συνεχίζεται. Η αεριτζίδικη και κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα συνεχίζουν ακάθεκτες. Η εθνική οικονομία ακολουθεί δρόμο πλήρους αποικιοποίησής της.
Επιπλέον όλων αυτών, προωθείται πανευρωπαϊκά το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας από το γαλλογερμανικό άξονα. Το σύμφωνο αυτό θα σημάνει ακόμα πιο δραματική φτωχοποίηση της μεγάλης μάζας των Ευρωπαίων πολιτών, διάλυση των όποιων εργασιακών δικαιωμάτων και του όποιου κοινωνικού κράτους πρόνοιας έχει απομείνει, επιβολή των μονεταριστικών εμμονών και των νεοφιλελεύθερων δογμάτων στο σύνολο της Ευρώπης αλλά και συνταγματοποίησή τους. Πρόκειται για την ολοκλήρωση της αδιέξοδης και καταστροφικής πορείας προς την οικοδόμηση μιας αντιδημοκρατικής «γερμανικής» Ευρώπης της ύφεσης, της ανεργίας ή της απασχολησιμότητας, που καταστρέφει όλα αυτά που καθιστούσαν την ευρωπαϊκή ενοποίηση ελκυστική, με κυριότερο το κοινωνικό κράτος δικαίου, διευρύνει τις ανισορροπίες στο εσωτερικό της ΕΕ και της ΟΝΕ, τις κοινωνικές ανισότητες και εν τέλει υπονομεύει το ευρωπαϊκό εγχείρημα και το ίδιο το ευρώ. Το έλλειμμα και το χρέος αναγορεύονται σε αιτίες της κρίσης ενώ αποτελούν συμπτώματα αυτής. Οι πραγματικές αιτίες, δηλαδή η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού λόγω των αντιφάσεών του και οι δομικές ανισορροπίες της ΕΕ και του Ευρώ διόλου τυχαία δε συζητούνται καν.
Δεν αποτελεί λύση ούτε για το ελληνικό πρόβλημα, ασχέτως του ότι η καγκελάριος της Γερμανίας προσπαθεί να καταστήσει τη χώρα μας όμηρο στην ενδοευρωπαϊκή διαπραγμάτευση υπέρ των συμφερόντων της, ταυτίζοντας την υιοθέτηση της πολιτικής της με την επιμήκυνση ορισμένων εκ των δανείων της χώρας μας.
Συνολικά, τόσο η έως σήμερα εφαρμοσμένη πολιτική στην Ελλάδα, όσο και αυτή που έρχεται μέσα από τα νέα μνημόνια αλλά και το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας συνιστά μία αποτυχημένη πολιτική με βασικές συνέπειες τη φτώχεια, την ανεργία, την ύφεση, την επίταση της παραγωγικής καχεξίας, τη διάλυση του κοινωνικού ιστού και των κοινωνικών κατακτήσεων ενός αιώνα, την απώλεια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, ενώ ταυτόχρονα δεν αντιμετωπίζουν το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Το χρέος διευρύνεται, μαζί με την εξάρτηση της χώρας. Το σπιράλ ύφεσης- ελλειμμάτων- χρέους είναι εδώ, εξαιτίας αυτής της πολιτικής.
Για όλους τους παραπάνω λόγους η πολιτική αυτή δε χρειάζεται απλά κάποιες επιμέρους βελτιώσεις. Πρέπει να ανατραπεί άμεσα προς την κατεύθυνση ενός εναλλακτικού σχεδίου διεξόδου από την κρίση.
Άμεση έξοδος από την πολιτική του μνημονίου- ανατροπή των συνεπειών του- απόρριψη του συμφώνου ανταγωνιστικότητας- εναλλακτικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση.
Εναλλακτικό σχέδιο πολιτικής:
Πτυχές ενός εναλλακτικού σχεδίου εξόδου από την κρίση πρέπει να είναι οι παρακάτω:
1. Άμεση επαναδιαπραγμάτευση του χρέους μας με τους βασικούς πιστωτές μας, με στόχο τη γενναία μείωσή του και την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής. Η πολιτική αυτή προωθείται ήδη, με όρους όμως δυσβάστακτους για το λαό, με γενναία ανταλλάγματα για τους πιστωτές μας και μόνο, ως ένα είδος ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Πρέπει να παλέψουμε για να την επιβάλλουμε με όρους όσο το δυνατόν μεγαλύτερης αποδέσμευσης της χώρας μας από την εξάρτηση, και με γνώμονα την αναπτυξιακή ενίσχυσή της.
2. Πρόταση για συνολική, επιθετική επαναδιαπραγμάτευση των χρεών διεθνώς και ειδικά από τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Μπορούμε να εξετάσουμε και νέα εργαλεία μείωσης του χρέους όπως για παράδειγμα μακροχρόνια ομόλογα με μηδενικό κουπόνι και discount αν εξαργυρωθούν νωρίτερα με την εγγύηση της ΕΚΤ.
3. Συμμαχία σε ευρωπαϊκό επίπεδο για εκ βάθρων αλλαγή των θεμελίων του ευρώ από τη μονεταριστική, υφεσιακή βάση του σε μια αναπτυξιακή κατεύθυνση με κοινωνικό χαρακτήρα. Έκδοση αναπτυξιακού ευρωομολόγου, άρνηση αναγνώρισης από την ΕΕ των εκθέσεων πιστοληπτικής αξιολόγησης των “οίκων” και δημοκρατικός έλεγχος των αποφάσεων της ΕΚΤ με αλλαγή του καταστατικού και του κανονισμού λειτουργίας της, ώστε να δύναται να αγοράζει ομόλογα στην πρωτογενή αγορά στα πρότυπα λειτουργίας της FED.
4. Δημιουργία ισχυρού δημόσιου τραπεζικού πυλώνα και αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του με κατεύθυνση αναπτυξιακή, δίνοντας ανάσες ρευστότητας στην αγορά.
5. Αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου, όχι όμως με εκποίησή της.
6. Επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων εκμετάλλευσης των μεγάλων δημοσίων έργων που έχουν παραχωρηθεί σε ξένες επιχειρήσεις, παρότι οι τελευταίες είχαν εξαιρετικά μικρή συμμετοχή στην κατασκευή τους, με στόχο τη δημόσια εκμετάλλευση των μεγάλων έργων.
7. Στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής μας είναι απολύτως απαραίτητο να ξεφύγουμε από ένα συγκεκριμένο «καρτέλ» δανειστών-τοκογλύφων που δρουν εις βάρος της χώρας.
8. Αναδιάταξη του πρωτογενούς τομέα στη βάση αγροτικών, συνεταιριστικών επιχειρήσεων.
9. Συνολικό στρατηγικό σχέδιο για το δευτερογενή τομέα, με εξειδίκευση κατά κλάδο. Ακόμα και προσπάθειες όπως η σύνδεση πράσινης οικονομίας με την εγχώρια παραγωγή δείχνουν να έχουν εγκαταλειφθεί πλήρως.
10. Μέρισμα αμυντικής βιομηχανίας. Αξιοποιώντας τους ήδη υπάρχοντες και αποφασισμένους εξοπλισμούς ή αυτούς που κρίνονται ως απαραίτητοι, να προχωρήσει η Ελλάδα στη σύναψη μακροχρόνιων συμβολαίων αγοράς οπλικών συστημάτων στη βάση τριών «πυλώνων» κριτηρίων: των αμιγώς στρατιωτικών κριτηρίων, της δυνατότητας συμπαραγωγής τους στη χώρα μας και της δέσμευσης από πλευράς της χώρας προέλευσης των οπλικών συστημάτων σε αντίστοιχα μακροχρόνια αγορά ελληνικών ομολόγων.
11. Κίνητρα για την αναδιάταξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες είναι συχνά- όχι πάντα- πολύ μικρές και παρωχημένες για να επιβιώσουν.
12. Αναδιοργάνωση και εξυγίανση των προβληματικών ΔΕΚΟ με διατήρηση του δημοσίου χαρακτήρα των στρατηγικών τομέων της εθνικής οικονομίας. Πολιτικές ενίσχυσης των παραγωγικών και αποδοτικών ΔΕΚΟ με δυναμική διείσδυσή τους σε νέες αγορές, προς όφελος του ελληνικού δημοσίου και των καταναλωτών.
13. Στήριξη του εισοδήματος των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αναστροφή των περικοπών μισθών και συντάξεων, κοινωνικός μισθός, μείωση του ΦΠΑ στα είδη λαϊκής κατανάλωσης και των φόρων στα καύσιμα, διατίμηση σε προϊόντα που υπάρχει αποδεδειγμένα κερδοσκοπία. Επιπλέον στήριξη μέσω της ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους και των παροχών του.
14. Περιορισμός των ελαστικών μορφών απασχόλησης και κατάργηση ορισμένων εξ αυτών, όπως είναι η ενοικίαση εργαζομένων. Ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και του ΟΜΕΔ και όχι αποδυνάμωσή τους, όπως επιλέγει η κυβέρνηση. Όχι στη διαφορετική αντιμετώπιση νέων και παλαιών εργαζομένων.
15. Αντιμετώπιση του ασφαλιστικού προβλήματος σε σχέση με τη εισροή πόρων στο σύστημα και όχι με περικοπές δικαιωμάτων και παροχών. Παροχή βασικού δικτύου ασφαλείας και δυνατότητα διαμόρφωσης προσωπικού συνταξιοδοτικού προγράμματος για τον κάθε ασφαλισμένο στη βάση προσωπικής σύμβασής του με τον ασφαλιστικό του φορέα, η οποία δε θα δύναται να ανατραπεί από οποιαδήποτε μελλοντική νομοθετική πρωτοβουλία. Ασφάλεια και αξιοπιστία στις σχέσεις δημοσίου και πολίτη.
16. Επανασχεδιασμός του δημοσίου τομέα όχι στη βάση μείωσης εισοδημάτων, απολύσεων και συκοφάντησης των δημοσίων υπαλλήλων. Ποιες υπηρεσίες πρέπει να παρέχει το δημόσιο, σε ποιο κόστος και με ποιους αποδέκτες. Σύγχρονο μάνατζμεντ και ταχύτατη προώθηση της μηχανοργάνωσης.
Ο ρόλος του πολιτικού υποκειμένου - ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ:
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα αντιμετωπίζει μία οξύτατη υπαρξιακή κρίση όπως και συνολικά η παράταξη της κεντροαριστεράς και του δημοκρατικού σοσιαλισμού, εξαιτίας της συγκεκριμένης κυβερνητικής πολιτικής αλλά και εξαιτίας των αντί-δημοκρατικών μεθοδεύσεων, απολιτικών νοοτροπιών και πλήρους αποξένωσης από τα κοινωνικά κινήματα σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας του ΠΑΣΟΚ.
Από τις τοπικές οργανώσεις έως το Εθνικό Συμβούλιο, οι διαδικασίες ουσιαστικού διαλόγου και λήψης αποφάσεων είναι σπάνιες, απολιτικές και διεκπεραιωτικού τύπου. Παράλληλα, η αποστασιοποίηση από τα κοινωνικά κινήματα που ευτυχώς, πέραν των όποιων διαφωνιών μπορεί να έχει κανείς, ενδυναμώνονται και πάλι, είναι πλήρης και λαμβάνει ενίοτε χαρακτηριστικά ανοιχτής εχθρότητας.
Η παραπάνω κατάσταση συνιστά συνειδητή πολιτική επιλογή προκειμένου να υπάρχει ένα βουβό και πρόσκαιρα ανώδυνο για την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Ένα βουβό ΠΑΣΟΚ όμως είναι ένα ανύπαρκτο ΠΑΣΟΚ.
Δε δικαιούμαστε να επιτρέψουμε να περάσει το ΠΑΣΟΚ στην ανυπαρξία, ως ένα ανυπόληπτο, υβριζόμενο πολιτικό κατάλοιπο άλλων εποχών.
Απαιτούμε: ουσιαστικές πολιτικές διαδικασίες σε όλα τα επίπεδα, προκειμένου να εκφραστούν ανοιχτά και δημοκρατικά όλα τα μέλη και οι φίλοι μας. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να συζητήσει κυρίως πάνω στην ασκουμένη από την κυβέρνηση πολιτική και να αποφασίσει για αυτήν.
Ορισμός πολιτικού συνεδρίου, όχι χαοτικών μεγεθών και απολιτικών διαδικασιών όπως συνέβη με τα προηγούμενα. Συνέδριο σύμφωνα με τις προβλέψεις του καταστατικού, με έντονη πολιτική διαδικασία και με μέγεθος συνεδρίου κόμματος που θέλει να διαβουλευτεί και όχι να χειροκροτήσει.
Επαναπροσέγγιση με τα κοινωνικά κινήματα. Με αυτόν τον κόσμο που μαχητικά διεκδικεί την άλλη πολιτική.
Αγαπητοί σύντροφοι,
Δυστυχώς στο εσωτερικό μας υπάρχουν «απαγορευμένες» συζητήσεις. Πρέπει να τις απενεχοποιήσουμε.
Δεν υποστηρίζουμε την επιστροφή στις παθογένειες εκείνες που συνέτειναν να οδηγηθεί η χώρα στην παρούσα κρίση. Γι’ αυτό ακριβώς ζητούμε την ανατροπή της ασκουμένης πολιτικής.
Δεν ταιριάζει στον ελληνικό λαό να δέχεται σκυφτός και ενοχικός τους μονοδρόμους. Ο λαός μας οργισμένος διεκδικεί άλλη πολιτική.
Το ΠΑΣΟΚ ανήκει στην πλευρά που βρίσκεται ο λαός. Σε αυτήν οφείλει να βρεθεί και η κυβέρνηση.
Είναι ώρα ευθύνης και ειλικρίνειας για όλους μας. Όχι αυταπατών και φαντασιώσεων για δήθεν έξοδο από την κρίση με ένα μείγμα πολιτικής που όπου εφαρμόστηκε στον κόσμο βύθισε τους λαούς στη φτώχεια και στο αδιέξοδο. Δεν ταιριάζει στο ΠΑΣΟΚ να ασκείται στο όνομά του μια τέτοια πολιτική.
Οφείλουμε να παλέψουμε για τα δημόσια αγαθά, την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, την εργασία, για την επανάκτηση του δημοσίου χώρου και για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της χώρας.
Η Ελλάδα χρειάζεται άλλη πολιτική. Για αυτήν την άλλην πολιτική θα παλέψουμε ως Έλληνες πολίτες και ως μέλη του ΠΑΣΟΚ.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Δεν ντρέπεσαι;;....


Μέχρι τον Ιούνιο, η σοσιαλίστρια υπουργός κ. Κατσέλη, θα έχει εντοπίσει τους προνομιούχους ..ανέργους !! Όσους δηλαδή, δούλευαν όχι επειδή είχαν πραγματική ανάγκη, αλλά από …χόμπι !!

Της το ζήτησε ευγενικά φαντάζομαι ο κ. Όλι Ρεν. Εκείνη, επίσης ευγενικά τον ευχαρίστησε που της άνοιξε τα μάτια. Πώς δεν το είχε σκεφτεί από μόνη της ! 800.000 άνεργοι, με 450 ευρώ τον μήνα δεν μπορεί να …ζουν !! Δεν είναι δυνατόν. Κάποια κρυφά εισοδήματα θα έχουν ! Κάποια μυστικά κονδύλια, πιθανώς μαύρα και παράνομα θα μπαίνουν στις τσέπες τους. Δεν είναι, επομένως, δυνατόν η …κοινωνία να τους πληρώνει !....

Φυσικά, ‘προνομιούχος’ θα θεωρηθεί και ο άνεργος εκείνος που έχει περιουσιακά στοιχεία !! Πάει να πει, σε απλούστερα ελληνικά, πως άμα έχεις ένα σπιτάκι, σιγά μη σου δώσει η ‘πρόνοια’ επίδομα !! Στα ‘τέτοια’ της ! Πούλα το να επιζήσεις ! Χεστήκαμε, εμείς η ..'κοινωνία'...

Όσο για την προμετωπίδα των ενεργειών αυτών της σοσιαλιστρίας υπουργού, τι άλλο, ‘η καλύτερη στόχευση’ της προνοιακής πολιτικής ! Της ξέφυγε, βέβαια, πως ‘με τον τρόπο αυτό θα εξοικονομηθούν …500.000.000 ευρώ' (!!!), που τώρα θα σας γελάσω προς τα πού θα πορευτούν. Θα πάνε στις επόμενες εκατοντάδες χιλιάδων ανέργων που έρχονται;; Θα πάνε στους δανειστές;; Δεν το γνωρίζω…

Πάντως, στις ίδιες –σημερινές- εφημερίδες. Δίπλα-δίπλα σ’ αυτά τα κατάπτυστα, ο κ. Παπακωνσταντίνου μας υπόσχεται πως ‘το δημόσιο χρέος στο τέλος θα ελεγχθεί’.

Προφανώς, και στις πλάτες των …ανέργων.

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Ροντό..


Δυο νέοι, ούτε 25 χρονών, χάθηκαν χθες βράδυ. Θα ειπωθούν φαντάζομαι πολλά άχρηστα. Χάθηκαν. Αυτή είναι η μόνη ουσία.
Ο θάνατός τους, ωστόσο, ας μας θυμίζει πόσοι ακόμη σαν κι αυτούς, φλερτάρουν καθημερινά με τον θάνατο, για μια θέση στον ήλιο. Μια θέση χωρίς δώρα. Με κουτσουρεμένα επιδόματα. Ας το θυμόμαστε οι ζωντανοί…
Κάμποσοι άλλοι, εκεί στην Υπατία, σιγά-σιγά εκκενώνουν το τελευταίο τους άσυλο. Ένας-ένας παίρνουν το …ασθενοφόρο για το νοσοκομείο. Ο αδέκαστος κύριος Παπουτσής βρήκε επιτέλους τη λύση ! Δεν ‘υποχώρησε’. Ο νόμος υπεράνω όλων. Έτσι κι αλλιώς ένας-ένας θα βρίσκεται στο νοσοκομείο. Και μετά στο …εξιτήριο. Υγιείς χωρίς χαρτιά. Σωσμένα ζώα. Η Υπατεία θα είναι ‘ελεύθερη’ ! Η παρθενία του νόμου στη θέση της !..
Σε λίγο, η κ. Διαμαντοπούλου θα κλείσει 300 σχολεία. Για καθαρά παιδαγωγικούς λόγους. Δεν θα υποχωρήσει ούτε αυτή στις ‘συντεχνιακές’ πιέσεις των ..χαμηλής παραγωγικότητας εκπαιδευτικών που καλώς υποπτεύεστε όλοι, ότι καθοδηγούνται απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα τα κλείσει. Τα άδεια κτίρια τι ‘παραγωγικότητα’ να έχουν; Μηδέν παιδιά προς μηδενικά έξοδα. Τι να υπερτερεί; Ο αριθμητής που μηδενίζει την παραγωγικότητα ή ο παρονομαστής που την ..απειρίζει;;….
Την παραγωγικότητα  διερευνά και η μελέτη των πλέον των 200 σελίδων, για το μισθολόγιο των Δημοσίων Υπαλλήλων.  Αριθμητές και παρονομαστές. Τύποι και διαγράμματα. Στοιχεία. Στοιχεία. Στοιχεία. Για μια ξεζουμισμένη λεμονόκουπα ! Πού θα βρούμε λίγες ακόμη ‘περιστολές’; Σε ποια ‘επιδόματα’; Σε ποια ‘προνομιούχα’ Υπουργεία; Το 15% θα γίνει 20%. Και μετά 25%. Και μετά 30%. Πιο κάτω. Και πιο κάτω. Τόσο ‘αξίζεις’. Επικαιροποιημένοι άνθρωποι. Ορθολογικά αξιολογημένοι. Η δικαιοσύνη της ισοπέδωσης. Προς τα κάτω..
Τι κρίμα να τα ‘χεις όλα πουλημένα; Κάτι ψευτοποσοστά σου έμειναν. Τόσο εδώ. Τόσο εκεί. Λίγα παραπέρα. Γαμώ το. Τι άλλο να ‘αξιοποιήσεις’; Τα σαπάκια ; Σιγά μην τα πάρει κανείς. Διαλέγεις τα φιλέτα. ΔΕΗ. ΟΤΕ. ΕΥΔΑΠ. ΟΠΑΠ. Πετρέλαια. Όλες κερδοφόρες ! Κάτι ρυθμισούλες σου έμειναν, κι όλο και κάποιος θα τις πάρει κοψοχρονιά. 120 απ’ την Cosmote. Κομμάτια η ΔΕΗ. Πράσινο φώς στον τζόγο. Κι όσο για τους 400 στην Ζαχαροβιομηχανία, σιγά μην τους φοβηθείς.
Εμείς θα αντέξουμε. Θα τον πίνουμε σκέτο. Της παρηγοριάς. Εσύ όχι. Το ξέρεις. Αναζητάς συνταγές. Εκλογές τάχα ή ανασχηματισμό; Ή μήπως ‘εθνικής ενότητας’; Πρόθυμοι βρέθηκαν ήδη πολλοί. Ο Καρατζαφέρης το φόρεσε κιόλας το κουστουμάκι ! Κι ας είπε ‘πρόβα είναι’ να δέσει το γάιδαρό του.  Αλλά δεν θα σου πετύχει ούτε κι αυτή η συνταγή. Θα μας πάρουν με τις πέτρες έλεγες, αλλά τώρα κάνεις πως δεν τις βλέπεις. Κάνεις πως δεν κατάλαβες τους φοιτητές στη Γερμανία. Κάνεις πως δεν βλέπεις τα γιούχα στον αντιπρόεδρό σου. Κάνεις πως δεν βλέπεις έξω απ’ το νεοκλασικό του Άκη. Κάνεις πως δεν βλέπεις το 23% του ‘κανένα’…
Πανηγύριζε ο Μητσοτάκης πατήρ. ‘Ο Παπανδρέου διέβη επιτέλους τον Ρουβίκωνα’ ! Κι όμως. Ποτέ δεν τόλμησες να τον διαβείς. Άλλο πράγμα πήδηξες. Δεν πας καλά για τη Ρώμη. Η μόνη ‘Ρώμη’ ήταν και είναι τα χέρια μας και οι καρδιές μας. Δεν θέλεις να το καταλάβεις. Δεν θες να καταλάβεις πως όσο και να μας ‘χωρίζεις’ σε πρόβατα και σε ερίφια. Όσο και να ποτίζεις το δηλητηριώδες δέντρο του κατακερματισμού. Όσο και να μας παραμυθιάζεις πως φταίμε κάποιοι απ’ τα θύματα. Ό τι και να κάνεις, στο τέλος ένα τόσο δα κλικ, κι η γκρίνια μας θα γίνει αλληλεγγύη. Η κατάθλιψή μας ποτάμι. Υπάρχει μια κρίσιμη μάζα βάσανα. Κι αυτά ενώνουν. Δεν χωρίζουν.
Κοίτα το. Είναι πάνω κι από ηγεσίες κι από γραμμές κι από κόμματα κι από αριστερές και δεξιές κι από συνδικαλισταράδες, και από ‘ανακοινώσεις’ κι από αιρέσεις και θεωρίες. Δες το ! Το αίμα τους ξέπλυνε και τις στολές, και τα διακριτικά, ακόμα και τα ‘δακρυγόνα’ που μας έχουν τσούξει. Κοίτα τους. Δεν είναι πια ούτε μπάτσοι, ούτε γουρούνια, ούτε δολοφόνοι. Είναι δυο παιδιά που χάθηκαν. Τζάμπα. Και τους πενθούμε όλοι.