Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Καλή Ανάσταση !


Μεγάλη Βδομάδα.
Απόψε καλλίφωνοι άνδρες ψαλτάδες, προσπαθούν μάταια να περιγράψουν τον τόσο γυναικείο ύμνο της ‘εν πολλαίς αμαρτίαις’. «Νυξ μοι υπάρχει ! Οίστρος ακολασίας» ! Πού πας ρε Καραμήτρο; Ποιο Θείο πάθος; Κι εσείς, τόσοι αντιγραφείς, σας τύφλωσε η πολλή καψούρα;; “Κριμάτων ΣΟΥ αβύσσους» λέει η γυναίκα ! Είχε κρίματα το ‘Θείον’;; Άλλος ήταν o ..ιερός  καημός της ! Και μπορεί να της τον κέρδισε η άλλη, η χαμηλοβλεπούσα, τον γαμπρό, αλλά ποιος την θυμάται εκείνη;..
Μεγάλη Βδομάδα.
Στιγμή κατάλληλη να σταθώ. Ζαλίστηκα. Οικονομολόγοι για λίγο πάψτε. Αναλυτές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, σόρι, αλλά σας ‘κλείνω’ για λίγο. Κόσμε, ξέρω, δεν μπορείς να πάψεις να γυρίζεις σαν τρελός. Μα έχω ανάγκη να σταθώ. Να βάλω το κεφάλι μου στην άμμο…
Όχι. Δεν είμαι εγώ που ανεβαίνω τον Γολγοθά. Για την ώρα, τον ανεβαίνει ο άνεργος. Ο συμβασιούχος που τον έδιωξαν. Ο συνταξιούχος των 500 ευρώ. Η μετανάστρια που πουλάει το κορμί της πίσω απ’ το Δημαρχείο του κου Καμίνη. Εκεί είναι η όποια αλήθεια αυτής της βδομάδας. Εκεί είναι ο Γολγοθάς.
Εγώ, τρυπώνω απλά στον κήπο του αρχιερέα, κι είμαι έτοιμος προτού ο αλέκτωρ λαλήσει να κρυφτώ, να αρνηθώ τα πάντα ! Μπορεί να μην είμαι ο ..Ιούδας, αλλά αν δεν ξεκουνηθώ, αν δεν απλώσω το χέρι μου, δεν θα ‘χει και μεγάλη διαφορά: Καμιά μετάνοια δεν θα με σώσει.
Γιατί το ξέρω. Παντεσπάνι θα μου το βαφτίσουν το ξεροκόμματο. Σωτηρία θα μου την πούνε την σωτηρία τους. Την νέα φυλακή τους, ανάσταση θα μου την διαφημίσουν. Μα, τότε, μάλλον θα είναι αργά για τους θυσιασμένους ‘αμνούς’. Όχι, κύριε πρωθυπουργέ ! Δεν είναι οι ‘θυσίες’ του ‘Ελληνικού λαού’. Όχι, όλου του ‘λαού’. Κάποιοι, κάτω απ’ τον σταυρό, παίζουν στα ζάρια τη νέα μοιρασιά. 50 δις και κάμποσες δεκαετίες. Καλή μπάζα..
Μεγάλη Βδομάδα.
Ο Θεός, πρέπει να είναι ..θεόχαζος ! Τον ξεγελάς τόσο εύκολα ! Εφτά ημέρες καλοπερνάς με ακριβούς ψαρομεζέδες, γκουρμέ σαλατάρες, τόνους σαρακοστιανών γλυκών, λίτρα οινοπνευμάτων οποιουδήποτε βαθμού, και μετά πάς ‘καθαρμένος’ και μεταλαμβάνεις των αχράντων μυστηρίων ! Κύριε Καπελέρη μας, δεν πετάγεστε να στήσετε ένα καλόν ..ΣΔΟΕ κι εκεί στους ..ουρανούς;;…
Μετά την σκληρή …νηστεία, θα κλείσεις το μάτι στην αμείλικτη Άνοιξη. Ένα κι εβδομήντα θα την πληρώσεις την ‘μπενζίνα’, χώρια τα ‘δεν πληρώνω’ φέσια, και θα βουτηχτείς ειδωλολατρικά στην πανάρχαια ..τσίκνα ! Να δεις που καθόλου χαζός δεν είναι ο Θεός ! Πάω στοίχημα, παρέα με τον ..Δία στον Όλυμπο, θα τα πίνουνε, όσο εσύ θα κυλιέσαι στην ..χοληστερίνη…
Μεγάλη βδομάδα.
Χαλάλι της. Μας χρειάζονται περισσότερο φέτος οι ανάσες. Το ξέρουμε: Kανένας παράδεισος δεν μας περιμένει, αν δεν τον παλέψουμε εδώ ‘κάτω’, μόνοι μας. Ευχές, λοιπόν, σε όλους, φίλους, περαστικούς, συμφωνούντες και διαφωνούντες. Οι γιορτές πάντα θα διαφυλάττουν πολύτιμη αλληλεγγύη…
Καλή Ανάσταση.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Ίδια γεύση...



‘Σου έδωσαν την πρώτη σου αντιβίωση, δείξ’ τους το πρώτο τους antivirus. Είναι μια απ’ τις ‘έξυπνες’ διαφημιστικές ατάκες, που εσχάτως έχουν κατακλύσει το Μετρό, και προωθούν το πρόγραμμα της Εθνικής Τράπεζας για την ‘διαπαιδαγώγηση’ των ‘μεγαλύτερων’ ηλικιών στο ίντερνετ και την χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Το πρόγραμμα δημιουργήθηκε απ’ την υπηρεσία i-bank  της Εθνικής Τράπεζας υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης. Και θα με συγχωρήσουν οι πεφωτισμένοι του Υπουργείου που στηρίζουν, επικροτούν, μπορεί και να χρηματοδοτούν, ποιος ξέρει, τέτοια προγράμματα, αλλά είναι προφανή τα ‘κίνητρα’ της Εθνικής Τράπεζας: Όσο περισσότερο επεκτείνεται το i-banking τόσο λιγότερους υπαλλήλους θα χρειάζεται στον ..γκισέ. Διότι, οι νέοι μπορεί να είναι εξοικειωμένοι με την τεχνολογία και να τα παίζουν αυτά όλα στα δάχτυλα, αλλά τους λογαριασμούς τους έχουν κυρίως οι ..ηλικιωμένοι…

Πριν προλάβετε να με θεωρήσετε οπισθοδρομικό, εναντίον της προόδου, κλπ, σπεύδω να σας πω, πως λόγω επαγγέλματος, αυτούς τους διάτανους, τους υπολογιστές, τους ξέρω από παλιά. Έχω πληρώσει για να τους μάθω. Τους πρόλαβα απ’ την εποχή του DOS (πολλοί ούτε θα ξέρετε τι ναι τούτο), και της RM-Cobol. Τους δούλεψα ακόμη απ’ την εποχή που δεν διέθεταν ‘παράθυρα’, ‘ποντίκια’, έγχρωμες οθόνες (τόσο γέρος). Παραλίγο θα προλάβαινα και τις ..διάτρητες καρτέλες.

Κι όχι μόνο τους γνώρισα. Τους ‘αγάπησα’ κιόλας, θαύμασα την ιστορία τους, τις δυνατότητές τους. Κι όλα αυτά, σε μια εποχή ‘εκτός δικτύων’: Η ‘σχέση’ σου με την οθόνη ήταν –τότε- τελείως ‘μοναχική’.

Όταν, πριν από 25 περίπου χρόνια βρέθηκα στη δουλειά, το λογιστήριο μιας εμπορικής Α.Ε. που είχε και ‘λιανικές’ πωλήσεις, απασχολούσε καμιά τριανταριά υπαλλήλους, που χρειάζονταν για να βγάζουν την ‘χαζή’ δουλειά των αθροίσεων, των συμφωνιών κλπ.  Δεν πέρασαν πάνω από 5-6 χρόνια και οι εξελίξεις (κυρίως το pc) ήταν τόσο ραγδαίες, που τα 30 αυτά άτομα είχαν μειωθεί τουλάχιστον στο ένα τρίτο. Όσοι ‘ανεβήκαμε’ στο τραίνο, διασωθήκαμε, πολλά χέρια, όμως, κόπηκαν τότε. Η γεύση ήταν γλυκόπικρη. Απ’ την μια, η δουλειά γινόταν όλο και πιο εύκολη, όλο και πιο ‘επιστημονική’, απ’ την άλλη, όμως,  άνθρωποι έχαναν την δουλειά τους.

Η δεύτερη μεγάλη επανάσταση, ήταν βέβαια το internet. Και επικεντρώνομαι στις αλλαγές που έφερε στη ζωή των λογιστηρίων. Είναι αλήθεια, πως κυρίως την τελευταία πενταετία στην Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (το περίφημο TAXIS) έγινε δουλειά. Δουλειά που αποσυμφόρησε  τις Εφορίες σε μεγάλο βαθμό. Τις Εφορίες που μέχρι τότε στέναζαν κυριολεκτικά. Έτυχα κάποτε, σε ουρά στην ΦΑΕΕ Αθηνών στην Καλλιθέα, που ‘κύκλωνε’ το τετράγωνο ! Είχαν έλθει τα κανάλια και μας έπαιρναν ..συνεντεύξεις !

Το TAXIS, βέβαια, από ένα σημείο και μετά, το παράκανε με την λογική ‘το κάνω πάσα στην επιχείρηση’, το έχουν παραδεχθεί ενίοτε και τα στελέχη του τα ίδια, αλλά δεν ήταν –επιτρέψτε μου- αυτό το σημαντικό. Το πιο σημαντικό ήταν πως ενώ απ’ την μια ο υπάλληλος της Εφορίας απελευθερωνόταν ώστε να χρησιμοποιηθεί για άλλες πιο ουσιαστικές δουλειές (πχ έλεγχοι), απ’ την άλλη αναμφίβολα γινόταν λιγότερο ..χρήσιμος. Σήμερα, με το περίφημο 1 προς 5, αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο νόημα. Η ίδια, κι εδώ, γλυκόπικρη γεύση.

Θα πείτε, τι μας λες τώρα, ο κόσμος τρέχει κι εσύ ισχυρίζεσαι πως ήταν καλύτερες οι ..σπηλιές;; Ακόμη και να θέλαμε, γίνεται;;

Ούτε γίνεται, ούτε το θέλω. Η τεχνολογία, η επιστήμη, πρέπει και θα προχωρά πάντα μπροστά. Ωστόσο εκείνο που την καταξιώνει, δεν μπορεί να είναι παρά μόνο ο άνθρωπος. Όχι οι ‘παραγωγικότητες’ των νομικών προσώπων, ούτε τα ‘κέρδη’ των ‘αγορών’. Αυτός που εφευρίσκει τον υπολογιστή, το μηχάνημα, το ρομπότ, οραματίζεται έναν άνθρωπο απαλλαγμένο από τις ‘βαριές’ δουλειές, με περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Με περισσότερο ελεύθερο χρόνο, για να τον κάνει πολιτισμό, ξεκούραση, ανθρώπινη επαφή, πραγματική, ουσιαστική ευημερία. Η επέλαση όμως των υπολογιστών δεν συνοδεύτηκε πχ με μείωση των ωρών εργασίας. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά επιπλέον έκοψε χέρια, δημιούργησε μια νέα στρατιά, τους ‘ηλεκτρονικά αναλφάβητους’, που η εργασιακή τους αξία σίγουρα υποβαθμίστηκε.

Δεν με πείθουν εύκολα, λοιπόν, τα διαφημιστικά σποτάκια της Εθνικής Τράπεζας. Δεν με πείθουν πως γίνονται για να μάθω την ..μάνα μου να παίζει tetris, ούτε την ..θεια μου να κάνει …chat ! Η ταμπακιέρα είναι ο ..τραπεζοϋπάλληλος. Η υποψία είναι, πως το ‘1 προς 5’ πολύ θα γούσταραν οι Τράπεζες να ισχύσει και στα κουτσά τους μαγαζάκια. Άλλη μια φορά, η γεύση θα είναι γλυκόπικρη._  

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Το Σύνδρομο του Λογιστή...

Μια απ’ τις εύλογες απαιτήσεις κάθε επιχειρηματία, από τον λογιστή που προσλαμβάνει, είναι βέβαια να μην ‘τρώει’ πρόστιμα. Και μην πάει το μυαλό σας στο κακό, εννοώ πως ένας λογιστής οφείλει να λειτουργεί εντός των νομίμων προθεσμιών. Μέσα από έναν πολυδαίδαλο Κώδικα, ένας σκασμός από δηλώσεις, έγγραφα, ηλεκτρονικές υποβολές, πρέπει να φτάνουν στο κράτος εντός συγκεκριμένων ημερολογιακών ορίων. Εάν ο λογιστής, λοιπόν, ‘ξεχνάει’ ή αμελεί αυτό του, το στοιχειώδες καθήκον, συνήθως παίρνει πόδι. Και πράγματι. Είναι απόλυτα δικαιολογημένος ο επιχειρηματίας, καθώς, ένα πρόστιμο λόγω ‘εκπροθέσμου’ είναι ένα χαζό και άνευ λόγου έξοδο. Είναι σαν να του το παίρνεις άδικα απ’ την τσέπη !...
Εξ αυτού, αποτελεί σύνδρομο για μας τους λογιστές, το ‘άγχος’ των προθεσμιών. Όλα τα εξειδικευμένα λογιστικά περιοδικά, δεν νοείται να κυκλοφορήσουν, χωρίς να περιλαμβάνουν στην ύλη τους ένα ‘φορολογικό ημερολόγιο’, με όλες τις καταληκτικές ημερομηνίες του μήνα, ώστε να μας σώζουν από τέτοιες κακοτοπιές. Φορολογικό ημερολόγιο, που για να συμπεριλάβει όλες τις περιπτώσεις, συνήθως έχει έκταση αρκετών σελίδων.
Δυστυχώς το ‘σύνδρομο του λογιστή’ δεν διακατέχει τους διοικούντες την χώρα.
Διότι και αυτούς, ο λαός κατά κάποιον τρόπο τους ‘προσέλαβε’ όχι μόνον να χαράζουν τις μεγαλόπνοες πολιτικές τους, να ‘διασώζουν’ την οικονομία ή να ξιφουλκούν ιδεολογικώς απ’ τα έδρανα του κοινοβουλίου, αλλά και για να φροντίζουν τα ..στοιχειώδη.
Λίγο πριν τις τελευταίες εθνικές εκλογές, ας πούμε, πληροφορηθήκαμε απ’ τις εφημερίδες, πως ‘από την τάδε του μηνός’ το Ελληνικό Κράτος (εμείς) επρόκειτο να αρχίσουμε να πληρώνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ημερήσιο πρόστιμο, καθόλου ευκαταφρόνητο, επειδή δεν είχαμε κλείσει τις παράνομες χωματερές. Ειπώθηκε μάλιστα αυτό, εντελώς ξεδιάντροπα, λες  και δεν υπήρχε κανείς υπεύθυνος. Λες και κανείς δεν ήξερε τις συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις μας, ως χώρας. Την κατάσταση με τις χωματερές. Ειπώθηκε, λες και δεν υπήρχε κανείς που θα όφειλε να τις έχει κλείσει έγκαιρα, να έχει φροντίσει να προλάβει τις προθεσμίες. Ειπώθηκε. Κανείς δεν παραιτήθηκε καν. Απλά πληρώνουμε τα πρόστιμα.
Άλλο παράδειγμα, παλιά, η γελοία ιστορία με το εθνικό Κτηματολόγιο. Θα θυμάστε ασφαλώς το πρόστιμο των εκατομμυρίων που ‘φάγαμε’ επειδή ακόμη μια φορά ‘δεν είχαμε προλάβει’. Ενώ είχαμε υπογράψει μια συμφωνία. Ενώ είχαμε δεσμευτεί. Ενώ είχαμε από πάνω σπαταλήσει κάμποσα εκατομμύρια για να ‘τα καταφέρουμε’. Κι όμως άλλη μια φορά, τότε, απλά κάποιος βγήκε στα κανάλια, και μας ‘πληροφόρησε’. Κατόπιν εορτής. Άλλη μια φορά το ‘κακό’ είχε ήδη συντελεστεί. Κι άλλη μια φορά, βέβαια, κανείς δεν παραιτήθηκε. Οι εμπλεκόμενοι, ακόμη περιφέρουν  την πολιτική τους σοφία στα βουλευτικά έδρανα, εσχάτως μάλιστα το παίζουν και ‘τιμητές’ των πάντων !....
Βαστάει χρόνια αυτή η κολώνια, ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Η ίδια η ιστορία που ζούμε τους τελευταίους μήνες, -η πτώχευση της χώρας και η υπογραφή του μνημονίου- είναι το απόλυτο αυτή τη φορά παράδειγμα. Ποια διεθνής ύφεση και ποια παγκόσμια κρίση; Εδώ ο ‘λογιστής’ αποδείχθηκε, πως όχι μόνον δεν φρόντιζε για τις ..προθεσμίες, αλλά από πάνω δανειζόταν ασύστολα, ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ πως όπου να ‘ναι οι ‘αγορές’ θα μας γυρίσουν την πλάτη, αφού τις είχαμε κοροϊδέψει, ξεγελάσει, τόσες φορές ! Και δεν κορόιδευε μόνο τις ‘αγορές’, κορόιδευε ξεδιάντροπα και εμάς για να τον ‘προσλάβουμε’. Ήξερε, όπως φάνηκε, ποια ήταν η κατάσταση στην τσέπη μας, που η ανικανότητά του τόσα χρόνια είχε επιφέρει, κι όμως. Αντί να φανεί ειλικρινής, να ενημερώσει τουλάχιστον τον κόσμο για ότι θα ακολουθούσε, αυτός τριγύριζε στα μπαλκόνια και διαλαλούσε πως, ‘λεφτά υπήρχαν’, πως θα έδινε παροχές, γελοία, δηλαδή και κατάπτυστα ΨΕΜΑΤΑ.
Τώρα, οι ίδιοι, αυτοί που έφτασαν τόσες δεκαετίες τον τόπο στο χάλι αυτό, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ, βγαίνουν και ζητούν ΦΙΛΟΤΙΜΟ !! Ποιοί; Οι ίδιοι που ίχνος τσίπας δεν έχει απομείνει στα ..παντελόνια τους ! Βγαίνει το αστείο ανθρωπάκι, εκεί στη Θεσσαλονίκη, που ήθελε προ μηνών να ηγηθεί κιόλας ενός εκ των δύο μεγάλων κομμάτων της χώρας –πάει να πει να φτάσει μέχρι και πρωθυπουργός- και ψελλίζει πως ‘δεν είχε δόλο’ που χάρισε ένα σκασμό λεφτά στον απατεώνα φίλο του ! Τολμά και βγαίνει και ισχυρίζεται πως η δίωξη που του γίνεται είναι ‘πολιτική’ και το παίζει και ‘ιδεολόγος αγωνιστής’ ! Και δεν φτάνει αυτό. Βγαίνει από πίσω του και όλη η ‘ένωση περιφερειαρχών’ και δηλώνει επισήμως πως …’τον στηρίζει’ !!!
Δυστυχώς, δεν αξιωθήκαμε καλούς ..'λογιστές'. Αν φταίμε κάπου, φταίμε για έναν και μόνο λόγο: Που τους ανεχθήκαμε τόσα χρόνια. Σιγά-σιγά, φαίνεται πως πια το συνειδητοποιούμε. Το καταλαβαίνουμε, πως πρέπει να τους σουτάρουμε. Εάν και ΤΩΡΑ δεν το κάνουμε, θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Σκουπίδια !!....

Συμπλοκές στην Φυλή, τις τελευταίες ημέρες,  ανάμεσα σε τσιγγάνους και μετανάστες με θύματα αυτή τη φορά, για λίγα ..σκουπίδια ! Η ΚΕΔΚΕ ‘προειδοποιεί’ την κυβέρνηση, πως εάν δεν δώσει  λεφτά θα κλείσει τους ..Δήμους ! Ο κ. Μπουτάρης σε συνέντευξή του, αναγνωρίζει πως είναι δυσεπίλυτο το ζήτημα των σκουπιδιών στη Θεσσαλονίκη, και πως απ’ τους 150 περίπου που προσλήφθηκαν πρόσφατα για την υπηρεσία καθαριότητας, ούτε οι 50 δεν αποδείχθηκαν ‘ικανοί’ να αναλάβουν υπηρεσία στα απορριμματοφόρα. Και μπορεί η ‘αντίσταση’ της Κερατέας να έχει υπερβεί αυτό καθαυτό το ‘τοπικό ζήτημα’ του ΧΥΤΑ, ας μην ξεχνούμε όμως, πως κι εκεί τα σκουπίδια ήταν η αφορμή.
Την ίδια ώρα, που η Αθήνα μόνο ‘παράγει’ περίπου 6.000 τόνους (!!) σκουπίδια την ΗΜΕΡΑ ! Που το κράτος δαπανά περίπου 1 δισεκατομμύριο ευρώ κάθε έτος για την αποκομιδή τους. Που τα πρόστιμα πέφτουν βροχή απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση, λόγω της ανικανότητας των ‘υπευθύνων’ στην διαχείριση των ‘χωματερών’, κλπ. Την ίδια ώρα, που όλα αυτά –κι άλλα πολλά, ο κατάλογος δεν έχει τέλος- συμβαίνουν εδώ, ‘εκεί’, σε χώρες όπως η Δανία και η Ολλανδία, τα ποσοστά της ανακύκλωσης αγγίζουν το 80 ή και παραπάνω τοις εκατό. Εμείς, φτάσαμε μετά από 35 χρόνια το …8% ! Καταϊδρωμένοι..
Ούτε ειδικός είμαι, ούτε μπορώ να πω πως έχω ασχοληθεί περισσότερο με το πρόβλημα των σκουπιδιών, απ’ ό τι ο μέσος, λογικός πολίτης. Ευκολότατα, στο διαδίκτυο, καθένας μπορεί να διαπιστώσει μέσα σε λίγα λεπτά πως το ..αστείο επιστημονικώς, πρόβλημα έχει λυθεί. Ανακύκλωση στην πηγή, ώστε να μειωθούν οι τεράστιοι όγκοι. Κίνητρα για ανακύκλωση με την αναλογικότητα όγκου-τελών καθαριότητας στους Δήμους. Εκμετάλλευση των μη ανακυκλώσιμων, αλλού για λιπάσματα, αλλού ακόμη και για παραγωγή ενέργειας, ηλεκτρικής ή ακόμη και για θέρμανση κατοικιών. Σύγχρονης τεχνολογίας και κατάλληλου μεγέθους μονάδες επεξεργασίας. Ενημέρωση-παιδεία των πολιτών, για την σωστή διαχείριση των σκουπιδιών τους. Σιγά το δύσκολο…
Σιγά το δύσκολο ..εκει.
‘Εκεί’, όπου οι ‘ηγέτες’ δεν περιφρονούν την ενασχόλησή τους με τα ‘ταπεινά’ ζητήματα της καθημερινότητας. ‘Εκεί’, όπου οι ηγέτες δεν ασχολούνται μόνο με τα ‘υψηλά νομοθετήματα’ τις ‘σωτηρίες των χωρών τους’ και τις χοντρές τους κονόμες. ‘Εκεί’ που οι ηγέτες τιμωρούνται για τις εγκληματικές τους ‘παραλείψεις’ (για να το πω ευγενικά). ‘Εκεί’ έχουν την λύση. Και δεν την έχουν κρυφή.
Την ξέρουμε κι εμείς. Μόνο που εμείς, εδώ, δεν έχουμε ηγέτες. Μπορεί να έχουμε ‘οραματιστές’, ‘στοχαστές’, ‘καραγκιόζηδες’, ‘ιδεολόγους’, ‘σοσιαλιστές’, ‘πατριώτες’, ‘Ελληναράδες’, αλλά ηγέτες ΔΕΝ ευτυχήσαμε.
Ας γίνει, λοιπόν μια πρακτικά χρήσιμη ‘εξεταστική’, που να ερευνήσει ΠΟΙΟΙ ευθύνονται για τις παραλείψεις, τα λάθη, τις αμέλειες, το ΕΓΚΛΗΜΑ όλων αυτών των δεκαετιών. Κι όσοι βρεθούν ΕΝΟΧΟΙ, Πρωθυπουργοί, Υπουργοί, Δήμαρχοι, Νομάρχες, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ που ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΑΝ. Που ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΣΑΝ. Που πάτησαν τον ΟΡΚΟ τους. Να δημευτούν οι περιουσίες τους, για να πληρωθούν τα ΠΡΟΣΤΙΜΑ, και να τους επιβληθεί ως ποινή, καταναγκαστική εργασία μέχρι τα 65, στα ..απορριμματοφόρα !..
Άσε, λοιπόν, πρωθυπουργέ μου, τα υποβρύχια και τον ..Άκη στην ησυχία τους, και μην μας εμπαίζεις άλλο. Αφού λατρεύεις τις ‘τομές’ και τις ‘καινοτομίες’ και τις ‘διαρθρωτικές’ αλλαγές, και τις ‘πράσινες αναπτύξεις’, λύσε το ζήτημα των …σκουπιδιών. Και μην μου τσαμπουνάς ξανά, πως ‘φταίνε οι νοοτροπίες’ και τα ρέστα, γιατί, θα ξέρεις, πως εκεί στην Δανία του βορρά, τους ..ΧΥΤΑ τους έχουν καταργήσει εδώ και δεκαετίες…

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Σαπιοκάραβο..


Το καινούριο παραμυθάκι των υποστηρικτών της κυβερνητικής πολιτικής, είναι πως στην Ελλάδα τα ‘πράγματα’ δεν πήγαν καλά, επειδή, λέει, δεν είχαμε ‘πραγματική’ αστική τάξη –όπως οι ευρωπαίοι ας πούμε-, επειδή ήμασταν ένα μάτσο λαμόγια, ένα κακέκτυπο των πραγματικών, υγιών καπιταλιστών, επειδή ο βλαχονεοπλουτισμός μας απείχε έτη φωτός απ’ τον ‘ορθολογισμό’ των ‘πεφωτισμένων’ ευρωπαίων εταίρων μας.
Μ’ άλλα λόγια, μας λένε, έχει διαφορά ‘καπιταλισμός’ από ‘καπιταλισμό’. Και δεν είναι η αιτία της κρίσης –μας λένε- ο καπιταλισμός, αυτός καθαυτός, αλλά η κακή του ..εφαρμογή. Η κακή του εφαρμογή, από μια ‘ανώριμη κοινωνία’, που δεν μπόρεσε να αφομοιώσει σωστά τις ‘νόρμες’  του.
Ορίστε, μας περιστρέφουν την υδρόγειο: Ψάξτε όπου θέλετε, λένε. Υπάρχει κάτι άλλο από καπιταλισμό;; Κι αν το βρείτε, θριαμβολογούν, δείξτε το μας, να το υιοθετήσουμε. Όσο, όμως, δεν μπορείτε να το εντοπίσετε πουθενά στο σύμπαν, σωπάστε. Διότι κάθε άλλη άποψη, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά άθλιος και καταστροφικός λαϊκισμός. Λαϊκισμός, ο οποίος, μάλιστα, φτάνει στα όρια της συνομωσιολογίας , όταν τολμά να υποπτευθεί τον οποιοδήποτε ‘δόλο’ εκ μέρους οποιουδήποτε, ξένου ή ντόπιου κέντρου εξουσίας.
Και δεν μ’ ενδιαφέρει, όταν τέτοιες απόψεις εκστομίζονται από συγκεκριμένα ΜΜΕ, με συγκεκριμένα συμφέροντα, συγκεκριμένων ιδιοκτητών, συγκεκριμένων διαπλοκών. Είναι λυπηρό, όμως, όταν αυτές οι απόψεις πείθουν απλούς πολίτες, χωρίς κανένα ίδιο συμφέρον. Πολίτες,  που ενστερνιζόμενοι το ιδεολόγημα αυτό, γονυπετείς ανάβουν καντήλια στον άγιο Παπανδρέου και την κυβέρνησή του, και τον ικετεύουν να μας σώσει, αυτός: O επίορκος  προδότης του λαού που τον ψήφισε.
Μα, επιτέλους, δεν βλέπουν;; Δεν είδαν τόσο καιρό;; Δεν είδαν τον ‘υγιή’ καπιταλισμό τους, εκεί στην καρδιά του, την πλήρως ανταγωνιστική Αμέρικα;; Εκεί που υπήρχε η «υγιής αστική τάξη», εκεί που δεν υπήρχαν ούτε ‘λαμόγια’ ούτε ‘βλαχονεόπλουτοι’; Δεν άκουσαν  την τεράστια οικονομική φούσκα να σκάει;; Δεν ακούν, πως το μόνο που συντηρεί το ‘αναντικατάστατο’ οικονομικό τους σύστημα, είναι που έχει ξαμοληθεί και τυπώνει τρισεκατομμύρια ‘χαρτάκια’ όλο αυτόν τον χρόνο;;  Δεν μαθαίνουν, πως κι εκεί όπως κι εδώ, ετοιμάζονται να σουτάρουν την μεσαία τάξη, προκειμένου να ‘διασώσουν’ τα golden boys τους;;
Αλλά, κι εδώ, στην ‘πρότυπη’ Γερμανία. Δεν πήραν χαμπάρι τις λαμογιές της Siemens;  Δεν κατάλαβαν ακόμη, πώς πίσω απ’ τα ISO και τις ‘υγιείς νόρμες’, κρυβόταν ένα τεράστιο αλισβερίσι μαύρου-κατάμαυρου χρήματος, που τριγυρνούσε παγκοσμίως και χρημάτιζε κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων;; Ήμαστε εμείς εδώ, τα ‘λαμόγια’, κι ο Χριστοφοράκος απλά ‘έκανε ορθολογικά τις δουλειές’ του;; Ο Χριστοφοράκος ήταν ο υγιής καπιταλιστής, κι εμείς οι ‘ανώριμη κοινωνία’;; Και δεν μπορούν να διακρίνουν, επιτέλους, πως οι Γερμανοί εργαζόμενοι, όσο παραγωγικοί κι αν είναι, όση φορολογική συνείδηση κι αν διαθέτουν, έχουν δέκα ολόκληρα χρόνια να πάρουν αύξηση, με λίγα λόγια, πως απλά, δεν είναι ..καλεσμένοι στο ‘πάρτι’;;;…..
Ας στριφογυρίσουν κι αυτοί την υδρόγειο. Ας κοιτάξουν αυτά που θαυμάζουν. Την Κίνα, τις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Την μαγική Ιαπωνία, πρότυπο, πείραμα, υπόδειγμα του συστήματος που ονειρεύονται. Τις αναπτυσσόμενες οικονομίες που τσίμπησαν το δόλωμα της ευημερίας, το ίδιο που μας πέταξαν κι εδώ πριν κάμποσα χρόνια. Που τσίμπησαν, κατάπιαν και το αγκίστρι, και ευτυχισμένες οδεύουν ολοταχώς για τον κίβδηλο παράδεισο. Που νομίζουν πως το μεροκάματο των 2 δολαρίων θα υπάρχει για πάντα, πως ο κόσμος τους δεν θα ξυπνήσει ποτέ, πως ποτέ δεν θα αναζητήσει ελευθερίες και ευημερία. Και πως τότε, το συγκριτικό πλεονέκτημα –που ο ‘υπαρκτός’,  άκου ειρωνεία, τους εξασφάλισε- θα έχει πάει περίπατο. Τότε, που το νόμισμα του υπερπληθυσμού τους, θα τους στρέψει το άλλο του πρόσωπο.  Ας κοιτάξουν την Ιαπωνία, που –λέει τώρα κατόπιν εορτής- πως θα αναπροσαρμόσει τις απόψεις της για τα οικολογικά ζητήματα. Που το λέει –και κλαίει- τώρα. Τώρα που είναι πλέον πολύ αργά. Τώρα που η νέμεση θα διαρκέσει 24.000 χρόνια, για να γίνει μισή νέμεση…
Δεν ακούν; Δεν πήραν χαμπάρι τους λαούς που παλεύουν αυτή την ώρα με την αποικιοκρατία; Δεν πήραν χαμπάρι πως ο κόσμος αλλάζει όλο και πιο γρήγορα;; Δεν υποπτεύονται  πως η αποικιοκρατία που την ξεπλένει σιγά-σιγά το αραβικό αίμα, είναι η πατερίτσα του υγιούς καπιταλισμού μας;; Κι ας αναρωτηθούν. Τι είναι, τάχα, ετούτη εδώ η πολυδιαφημισμένη παγκοσμιοποίηση, παρά το νέο εναλλακτικό παυσίπονό του;;…
Όσο για την ‘Ελλαδίτσα’, -όχι αφηρημένα, εμείς, όλοι μας- ναι. Πρέπει κάποτε, να ξεφορτωθούμε αυτόν τον επαρχιωτισμό, να αλληθωρίζουμε μονίμως στα ‘έξω’, δήθεν ‘κέντρα’, και να σερνόμαστε πίσω απ’ την ουρά τους. Ναι. Πρέπει να αναζητήσουμε, όλοι μαζί κι ο καθένας μας ατομικά, ένα νέο μέτρο, μια νέα αξιοπρέπεια. Εάν δεν το κάνουμε τώρα, που όλα φωνάζουν. Που το πτώμα βοά μπροστά μας, είναι βέβαιο, πως θα ακολουθήσουμε το σαπιοκάραβο στον βυθό.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Τί πρέπει να κάνει η Αριστερά

Ωφέλιμος υπήρξε, όλο αυτό το διάστημα, ο ‘καταγγελτικός’ λόγος της αριστεράς, έναντι της κυβερνητικής προπαγάνδας. Χρήσιμος, καθώς, εκμεταλλευόμενος σε μεγάλο βαθμό και το διαδίκτυο, αποκάλυψε πως οι κυβερνητικές επιλογές δεν υπήρξαν απλά ‘άστοχες’ ή ‘λανθασμένες’, αλλά επιπλέον, πως σ’ έναν μεγάλο βαθμό έχουν επιβληθεί ‘άνωθεν’ και ‘έξωθεν’. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, πως ‘υιοθετείται’ (αυτός ο λόγος), ακόμη και από μια σειρά κυβερνητικών βουλευτών, οι οποίοι το παίζουν τζάμπα ‘αντάρτες’, συνεχίζουν να ψηφίζουν τα νομοσχέδια, αλλά ταυτόχρονα, χτίζουν ‘αριστερό προφίλ’, ποντάροντας στην λήθη του ψηφοφόρου.

Έσχατες δημοσκοπήσεις, απ’ την άλλη, δείχνουν πως αυτό δεν επαρκεί, να αλλάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων. Το ΚΚΕ παραμένει γύρω απ’ το 8%, ο ΣΥΡΙΖΑ απλά ‘πιάνει’ άνετα το πλαφόν εισόδου στο κοινοβούλιο, η Δημοκρατική Αριστερά, όμως, φαίνεται να ‘πληρώνει’ τον ‘άμυαλο’ έρωτά της με το ..ΠΑΣΟΚ και ουσιαστικά να ‘εισπράττει’ μέρος του πολιτικού κόστους στα εντελώς χαζά. Αν και δεν πρέπει να μας διαφεύγει εκείνο το τεράστιο 24% που καταγράφεται σαν ‘αδιευκρίνιστη ψήφος’, δύσκολα στην περίπτωση εθνικών εκλογών θα μπορούσε να μετουσιωθεί  σε ‘αριστερό ρεύμα’ και να προκαλέσει πραγματική αλλαγή του πολιτικού τοπίου.

Είναι φανερό, πως με τον ΛΑ.Ο.Σ. να έχει, θεωρώ, αγγίξει το ταβάνι του, την Νέα Δημοκρατία να είναι τόσο ίδια και τόσο ‘λιγότερη’ απ’ το ΠΑΣΟΚ, και την κ. Μπακογιάννη να μην έχει αποδείξει καθόλου πως ‘υπάρχει θέση να παίξει στην ομάδα’, εάν αύριο το πρωί γίνονταν εθνικές εκλογές, το πιθανότερο θα ήταν να τις κέρδιζε ξανά ο κ. Παπανδρέου ‘νομιμοποιώντας’ –δυστυχώς- τα … πάντα όλα.

Μοναδικό συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί απ’ την ‘ακαρπία’ της αριστεράς, είναι πως, δεν επαρκεί ο καταγγελτικός λόγος ώστε –από μόνος του- να κινητοποιήσει τον ‘λαό’.  Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώθηκε, μάλιστα, εκεί που διαφάνηκαν οι λίγες ‘κινητοποιήσεις’. Παραδείγματα όπως της Κερατέας ή του ‘κινήματος των διοδίων’, έδειξαν πως όταν υπάρχει συγκεκριμένος στόχος-αίτημα, -κι όχι απλά θεωρητικός λόγος-, ο ‘λαός’ κινητοποιείται.

Κι άλλα πράγματα ‘έδειξαν’ ασφαλώς οι κινητοποιήσεις αυτές. Ας μην κλείνουμε τα μάτια μας, συνήθως ‘κινητοποιούνται’ μόνο οι άμεσα θιγόμενοι. Η Κερατέα συνεχίζει μόνη, απέναντι στον ΧΥΤΑ της. Δεν τρέξαμε όλοι στα ‘επεισόδιά’ της. Η ‘κοινωνική μας αλληλεγγύη’ δεν ..θριάμβευσε.  Καθόλου, εξάλλου, σίγουρο δεν είναι, πως οι ‘εξεγερμένοι της Κερατέας’ θα μπουν εκλογικά στο ‘αριστερό τσεπάκι’ είτε του ΚΚΕ, είτε του ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια, μάλιστα, στιγμή που η κυβέρνηση, παίζει συνέχεια το κίβδηλο χαρτί της ‘ακύρωσης’ κάθε κινητοποίησης, με τον ‘χαρακτηρισμό’ της σαν ‘υποκινούμενης’ (πότε απ’ το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, πότε απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ), και επομένως ‘πλαστής’. Όχι ‘γνήσια’ λαϊκής.

Με δεδομένη την είσοδο της κυβερνητικής πολιτικής, στην δεύτερη φάση, εκείνη δηλ. που αφορά την προδοτική εκποίηση έναντι πινακίου φακής της δημόσιας περιουσίας, η αριστερά θα έχει πάμπολλες ευκαιρίες να μπει μπροστά σε ‘αντιστάσεις’ με απολύτως συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους. Δεν χρειάζεται να αναλωθείς σε θεωρητικές συζητήσεις πχ, για να προστατεύσεις το Ελληνικό απ’ το τσιμαντάρισμα ή για να αποτρέψεις την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Αναφέρω δύο μόνο παραδείγματα, αλλά θα υπάρξουν άπειρα άλλα.

Η αριστερά δεν πρέπει να σπεύσει να ‘καπελώσει’ αυτά που έρχονται. Ο κόσμος θα χαιρετίσει εκείνον που θα σταθεί ‘μαζί’ του, αλλά όχι για στενή ‘κομματική εκμετάλλευση’. Υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή, εδώ, που δεν πρέπει να παραβιαστεί. Με δεδομένη την κυβερνητική λάσπη περί ‘υποκινητών’, ο μόνος τρόπος είναι με παρρησία να δηλώνει κάθε φορά την συμπαράταξή και την βοήθειά της, αλλά ταυτόχρονα να προστατεύσει τον κάθε τοπικό αγώνα από προβοκάτσιες που κι αυτές θα χρησιμοποιηθούν άφθονες.

Τα αιτήματα –στην φάση αυτή- της αριστεράς οφείλουν να κατεβούν στο πρακτικό, καθημερινό επίπεδο και να είναι ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ. Η προστασία ενός πάρκου. Η μη εκχώρηση μιας έκτασης. Η μη ιδιωτικοποίηση μιας ΔΕΚΟ. Το τάδε επίδομα που δεν πρέπει να καταργηθεί. Η μείωση της σύνταξης που δεν πρέπει να περάσει. Το δρομολόγιο του ΟΣΕ που πρέπει να επαναλειτουργήσει. Το συγκεκριμένο σχολείο που δεν πρέπει να συγχωνευθεί. Το νοσοκομείο που δεν πρέπει να απομακρυνθεί. Ο δήμος που δεν πρέπει να χρεοκοπήσει, όλα αυτά είναι απείρως πιο χειροπιαστά απ’ τις ατέρμονες ..μακροοικονομικές αναλύσεις του ...παγκόσμιου οικονομικού γίγνεσθαι ή τις ..κατ' άρθρο αναλύσεις της αντισυνταγματικότητας της δανειακής σύμβασης του μνημονίου.  Και είναι, πολλαπλασιαζόμενα, απείρως πιο ικανά να αυγατίσουν την σχετική θέση της αριστεράς στο πολιτικό τοπίο. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ απ’ τις ..αερομαχίες στο κοινοβούλιο, στα τηλεοπτικά πάνελς και στο ίντερνετ.

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Καλύτερα...


Μου έκανε εντύπωση σήμερα μια είδηση απ’ την χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου, που βιώνει μια ανείπωτη καταστροφή.

«Ο (εικονιζόμενος) πρόεδρος της Softbank, Μασαγιόσι Σον προσέφερε 119 εκατ. δολάρια, δηλαδή όλους τους μισθούς του, μέχρι να συνταξιοδοτηθεί, όπως είπε, "υπερ των ορφανών από τον σεισμό"»

Εδώ, σε παλιό άρθρο βρήκα μια μίνι –αλλά εντυπωσιακή- ‘βιογραφία’ του κυρίου Μασαγιόσι. Δεν θα μπορούσαμε να τον πούμε βέβαια ‘αριστερό’, ούτε ‘χριστιανό’. Σίγουρα θα είναι ένας απ’ τους πλουσιότερους ανθρώπους, και όχι μόνο στην Ιαπωνία..

Έτυχε, τώρα, αμέσως μετά να διαβάσω και την τελευταία ανάρτηση της CYNICAL, για την ανοικοδόμηση της Ιαπωνίας, που κάνει κάποιες πολύ σημαντικές συγκρίσεις στο τέλος της.

Και μπορεί, εδώ να μην πάθαμε αυτό που συνέβη εκεί, αλλά ήθελα να ήξερα. Οι δικοί μας ‘πλούσιοι’, μεταξύ των οποίων και κάμποσοι ‘χριστιανοί’, έβαλαν το χεράκι στην τσέπη, να δώσουν ΕΝΟΣ ΜΗΝΟΣ, έστω, τις αποδοχές τους, υπέρ του Δημόσιου Χρέους;;;….

Θα πείτε,.. καλύτερα.

Να μην τους ‘χρωστάμε’ κι από πάνω…

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Για τις Μεταμοσχεύσεις Οργάνων...


«...2. Η αφαίρεση ενός ή περισσοτέρων οργάνων από ενήλικο, θανόν πρόσωπο πραγματοποιείται εφόσον, όσο ζούσε δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του σύμφωνα με την παράγραφο 3. Πρόκειται για την «εικαζόμενη συναίνεση». Θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στη σκοπιμότητα της διάταξης αυτής....»

Αυτό ακριβώς το σημείο ενός τεράστιου Σχεδίου Νόμου, που πιθανώς ο Υπουργός Υγείας (κ. Λοβέρδος) προτίθεται να προωθήσει στην Βουλή, για να γίνει νόμος του Ελληνικού Κράτους, έχει προκαλέσει το ξέσπασμα ενός κυριολεκτικού ‘πολέμου’ στο διαδίκτυο.

Ισχυρά επιχειρήματα έχουν εκφραστεί και υπερ και εναντίον αυτής της ‘εικαζόμενης συναίνεσης’. Ασχέτως πολιτικής ‘ταυτότητας’, φιλοσοφίας, επιπέδου, νηφαλιότητας κλπ.

Καθώς το «ερώτημα»  άπτεται πολλών ζητημάτων (θρησκεία, φιλοσοφία, ιατρική, δίκαιο, παραβατικότητα, κλπ) είναι φυσικό οι ‘συζητήσεις’ που ακολουθούν ενίοτε να χάνουν τον προσανατολισμό τους, να μπλέκουν τα επί μέρους θέματα  μεταξύ τους, άλλο να ρωτάει ο ένας, άλλο να απαντά ο άλλος, να μην βγάζεις άκρη τελικά. Ένας κυριολεκτικά, πύργος της Βαβέλ.

Δεν είμαι ούτε νομικός, ούτε γιατρός, επομένως μην περιμένετε ‘επιστημονικές’ απόψεις εδώ. Εάν τέτοια ‘βέβαια’ γνώση ζητάτε, μπορείτε τώρα, να πατήσετε το βελάκι, ή να πάτε σε άλλη ανάρτησή μου.

Θα διατυπώσω μόνο ΔΥΟ ερωτήματα. Ένα προς εκείνους που είναι εναντίον της ρύθμισης, κι ένα  προς εκείνους που είναι υπερ.

ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΙ…

Ψηφίζεται το νομοσχέδιο, και την επόμενη ημέρα, στέλνετε γραπτή δήλωση, ότι ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ την μετά θάνατον δωρεά των οργάνων σας. Μετά από καιρό, και ενώ ταξιδεύετε οικογενειακώς, έχετε ένα ατύχημα, στο οποίο σκοτώνεστε εσείς και η γυναίκα σας, διασώζεται μόνο ο ΓΙΟΣ σας, ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΑ ΑΝΑΓΚΗ από κάποιο όργανο. Στέλνετε φαξ απ’ τον Παράδεισο, πως αίρετε την αρχική σας δήλωση, και πως επιθυμείτε την λήψη οργάνων απ’ το σώμα σας, ή όχι;….

ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ…

Ο ΓΙΟΣ σας κλείνει τα 18 του χρόνια. Δεν κάνει καμιά δήλωση που να μην επιτρέπει την λήψη οργάνων απ’ το σώμα του, επομένως θεωρείται δυνητικός ΔΟΤΗΣ, και αφού είναι ενήλικος, παύετε να έχετε οποιοδήποτε δικαίωμα επί της ‘χρήσης’ του νεκρού σώματός του. Τον συμβουλεύετε να κάνει δήλωση άρνησης, ώστε να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο;; (Εδώ θέλω ειλικρίνεια)…

Νομίζω, πως πέρα από θεωρητικές και φιλοσοφικές συζητήσεις, καλό θα ήταν να απαντήσει ο καθένας μας στον εαυτό του (ας μην το κάνει δημοσίως) σ’ αυτές τις δύο «πρακτικές»  ερωτήσεις που αναδύονται.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

Έρχεται το Ενιαίο, φεύγουν τα επιδόματα..


Στα πλαίσια του ‘δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα’, η κυβέρνηση ετοιμάζεται, όπως είναι γνωστό, να εφαρμόσει το Νέο Ενιαίο Μισθολόγιο για τους Δημοσίους Υπαλλήλους, απ’ το δεύτερο εξάμηνο του 2011. Δικαιολογημένα η ΑΔΕΔΥ μιλά για ‘ισοπέδωση προς τα κάτω’ αφού υπολογίζεται πως η ποσοστιαία περαιτέρω μείωση των αποδοχών θα κυμαίνεται από 15% έως και 30% και βέβαια θα είναι ‘οριζόντια’.

Ο τρόπος να γίνουν αυτές οι μειώσεις, είναι κυρίως η κατάργηση ενός μεγάλου αριθμού ‘επιδομάτων’.  Πράγματι, φαίνεται πως απ’ τα 40 περίπου διαφορετικά επιδόματα που λαμβάνουν σε διάφορες περιπτώσεις οι δημόσιοι υπάλληλοι, μόνο 4 θα διατηρηθούν. Το ‘οικογενειακό’, το ‘επίδομα θέσης’, το ‘ειδικών συνθηκών’ και το ‘κίνητρο απόδοσης’ που όμως θα μετατραπεί σε ‘πριμ παραγωγικότητας’.

Τα υπόλοιπα επιδόματα, θα γίνουν ένα ποσό, που θα είναι ανάλογο με το μορφωτικό επίπεδο του υπαλλήλου (Υποχρεωτικής, Μέσης, Τεχνολογικής και Επιστημονικής Εκπαίδευσης) και ,  υποτίθεται θα είναι ίδιο για όλους. Αυτό, βέβαια, το ‘ίδιο για όλους’ δεν είναι απόλυτο. Είναι σίγουρο και έχει ήδη διατυπωθεί και απ’ τον ίδιο τον κ. Ραγκούση, πως ‘θα συνεχίσουν να υπάρχουν Ειδικά Μισθολόγια’. Είτε η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την αδικία (πχ Ένοπλες Δυνάμεις, κλπ), είτε δεν μπορεί να κάνει αλλιώς (πχ Δικαστικοί), ευτυχώς κάποιοι θα γλιτώσουν την επιχειρούμενη ισοπέδωση.

Η πιο πάνω ενσωμάτωση των παλιών επιδομάτων στον Βασικό Μισθό, δεν στερείται προβλημάτων, αφού επηρεάζει άμεσα τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζομένων (η ‘επιδοματική’ πολιτική ανέκαθεν είχε να κάνει και με την παράμετρο αυτή, γι αυτό άλλωστε –και σωστά- οι συνδικαλιστές διαμαρτύρονταν). Προσωπικά, περιμένω τις ..ταχυδακτυλουργικές ικανότητες των εμπλεκόμενων Υπουργείων (Δημόσιας Διοίκησης, Οικονομικών, Εργασίας) ώστε να κατορθώσουν και τα επιδόματα να καταργήσουν και τις συντάξεις να μην αυξήσουν.

Εκπλήξεις μας περιμένουν και σε σχέση με το περίφημο ‘Πριμ Παραγωγικότητας’. Διάφορα έχουν ακουστεί, η επίσημη θέση της κυβέρνησης είναι πως ‘αναζητείται τρόπος, ώστε να συνδεθεί –και να δίνεται- έναντι της πραγματικής παραγωγικότητας του υπαλλήλου’. Το πρώτο που έχει προταθεί, είναι να εξαρτάται απ’ την ετήσια έκθεση του εκάστοτε προϊσταμένου. Αντιλαμβανόμαστε πως ο δημόσιος υπάλληλος αυτόματα μπαίνει υπό τον ζυγό του ‘ανωτέρου’, αφού αυτός αποκτά το δικαίωμα να βάζει χέρι στην τσέπη του.

Με την έντονη ‘υποκειμενικότητα’ που χαρακτηρίζει τον πιο πάνω τρόπο, όπως είναι φυσικό, έχει διατυπωθεί και η αντίθετη άποψη, υπέρ μιας σειράς από ‘αντικειμενικά’ κριτήρια, με τα οποία θα ‘βαθμολογείται’ η απόδοση του κάθε υπαλλήλου. Το σίγουρο είναι πως η κυβέρνηση δεν είναι καθόλου έτοιμη να τα καθορίσει αυτή τη στιγμή, για κάθε θέση, κατηγορία και υπηρεσία του δημοσίου και πολλά πέφτουν στο τραπέζι. Ένα απ’ τα κριτήρια που συζητούνται –και σίγουρα θα προκαλέσει πολλά σχόλια- είναι και η αντιστρόφως ανάλογη σχέση του πριμ με τον μέσο χρόνο επίσκεψης του υπαλλήλου στο ..ίντερνετ κατά την διάρκεια του οκταώρου του !

Σε λίγο, όπως πάμε, όποιοι απ’ τους φίλους Δημοσίους Υπαλλήλους είναι και  bloggers, κινδυνεύουν να χάσουν το συγκεκριμένο επίδομα._