Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Τί λέτε ρε παιδιά;;......


Η τέχνη (όλες οι μορφές της, και αυτή που υπηρέτησε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος) διστάζει συνήθως να συμπεριλάβει την τύχη (ή την ατυχία) στα έργα της. Το ‘δικαίωμα’ –να σκαρώνει φάρσες- το διατηρεί αποκλειστικά κι αυτάρεσκα για τον εαυτό της μόνο η πραγματικότητα. Θα γελούσε νομίζω κι ο ίδιος ο Αγγελόπουλος, με την είδηση του τέτοιου -από τροχαίο- θανάτου του…

Εμείς των ..πενήντα, αναμφίβολα θα τον θυμόμαστε κάπως ..βιωματικά. Ποιος δεν συγκλονίστηκε εκείνη την εποχή με την ‘Αναπαράστασή’ του; Ποιος δεν θυμάται τις ουρές για τον ‘Θίασο’; Άσχετα με το εάν σε κάποιους άρεσε ή όχι το στυλ του (αυτά είναι γούστα) κανείς νομίζω δεν θα μπορούσε εύκολα να του αρνηθεί την δημιουργικότητα και τη καλλιτεχνική συνέπειά. Τα υπόλοιπα ας τα γράψουν οι πλέον ειδικότεροι εμού περί τα κινηματογραφικά. Κρίμα..

4 σχόλια:

  1. Προσυπογράφω. Μπορεί να μην είναι ο αγαπημένος μου, αλλά σίγουρα ήταν μία μοναδική μορφή για την Ελλάδα χωρίς κινηματογράφο, για την Ελλάδα που ήθελε να φαίνεται σαν Ψωροκώσταινα με ίχνη μαντάμ-Σουσού...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αναπαράσταση,μια αχτιδα μεσα στο ζοφερό σκοτάδι εκεινης της εποχης(1971),με ειχε συγκλονισει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα Δήμο..

    Πώς καταφέρνουμε (χωρίς κράτος) να βγάζουμε τέτοια μεγέθη, είναι πράγματι, απορίας άξιον.

    Θα μου πεις, είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα...

    Τέλος πάντων, πράγματι στενοχωρήθηκα για τον άνθρωπο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Vad καλημέρα..

    Κι εμένα τότε η Αναπαράσταση με είχε αφήσει άναυδο. Ίσως το θέμα της. Ίσως το ασπρόμαυρό της. Δεν ξέρω. Ο 'Θίασος' ήταν αναμφίβολα πιο 'μεγάλη' ταινία, αλλά δεν σου άφηνε 'συναισθηματική' γεύση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή