Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Να ξαναβρούμε τον μίτο..


Είναι απίστευτη η ευκολία με την οποία –όσο πλησιάζουμε τις εκλογές- οι διάφοροι πολιτευόμενοι των παρατάξεων του δικομματισμού, κομματόσκυλα πρώτης, δεύτερης και τρίτης διαλογής, έχουν αρχίσει να βγαίνουν στα διάφορα τηλεοπτικά ‘παράθυρα’ και να ευαγγελίζονται μια νέα ‘σωτηρία’, να πλασάρουν μ’ άλλα λόγια πάλι, το σάπιο προϊόν τους.
Μαντρωμένοι αλλά και ελευθέρας βοσκής ‘αντάρτες’ πάσης φύσεως, προσποιούνται πως δεν έγινε τίποτε. Πως το τέλος του εφιάλτη θα επιτευχθεί απ’ το ίδιο ‘φάρμακο’ που τον προκάλεσε. Πως εκείνοι (ο καθένας για τον εαυτό του) ‘τα είχαν πει αυτά’, τα είχαν προβλέψει, είχαν μιλήσει, αλλά φευ, δεν εισακούστηκαν.
Υπό το κράτος του πανικού των δημοσκοπήσεων (όπου Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ μαζί, μετά δυσκολίας φτάνουν στο 32, 33%) άλλος αναπτύσσει κεντρομόλες, άλλος φυγόκεντρες τάσεις. Άλλος ποντάρει στο ‘πεπαλαιωμένο’ μαντρί (που παραμένει μεγάλο και ιστορικό μαγαζί) κι άλλος εγκαταλείπει το μπαταρισμένο σκαρί, ελπίζοντας σε κάποια σωσίβια λέμβο της τελευταίας στιγμής.
Και ενώ ο ΛΑ.Ο.Σ. φαίνεται κάπως ‘προβληματισμένος’ (μετά την συμμετοχή του στην τριαρχία Παπαδήμου καθώς και την ατυχία της σχέσης του με το κύκλωμα της Θεσσαλονίκης) αριστερότερα το τοπίο τέμνεται απ’ την γραμμή του ..ευρώ !  Φαίνεται για την ώρα πως απ’ την κατεδάφιση ωφελούνται περισσότερο οι εντεύθεν του ευρώ ‘αριστερές’ (ΣΥΡΙΖΑ και Κουβέλης) καθώς μέχρι εκεί φτάνει εύκολα ο αγανακτισμένος απ’ τις περικοπές ψηφοφόρος.
Υπό το πρίσμα αυτό η  ‘στασιμότητα’ του ποσοστού του ΚΚΕ (περίπου στο 7-8%) δικαιολογείται. Εξηγείται επίσης,  η όξυνση της ‘σύγκρουσής’ του με τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το ‘παλιό’ κόμμα βλέπει ακόμη μια φορά ένα ‘ανάχωμα’ να εμποδίζει αυτό που εννοεί ως ‘γνήσια’ λαϊκή στροφή  προς τον σοσιαλισμό που ονειρεύεται.
Έβλεπα τις προάλλες, μια απ’ τις εκπομπές του κ. Πρετεντέρη, όπου μεταξύ άλλων είχε κληθεί και κάποια εκπρόσωπος του ΠΑΜΕ (ξεχνώ το όνομά της). Στην γνωστή ερώτηση-παγίδα περί δράσεων που δημιουργούν δυσλειτουργίες στα λιμάνια, που βλάπτουν τους εργαζόμενους στον τουρισμό κλπ, οι ξεκάθαρες θέσεις της πως απ’ την όποια ‘καπιταλιστική ανάπτυξη’ δεν έχει να ωφεληθεί σε τίποτε ο εργαζόμενος ήταν ολοφάνερο πως προκάλεσαν την ειλικρινή απορία του δημοσιογράφου: Το ΚΚΕ ευαγγελίζεται ένα ακατανόητο ακόμη, για τον Έλληνα ‘αστό’ όραμα.
Έχω την αίσθηση πως το ερώτημα των προσεχών εκλογών, στο μυαλό των περισσότερων ψηφοφόρων, θα είναι ακριβώς ανάμεσα στην παλιά, χρεοκοπημένη  και σε μια πιο ‘φιλική’ διαχείριση της ‘κρίσης’. Μιας κρίσης όμως που οι περισσότεροι δεν δείχνουν ακόμη να κατανοούν τα πραγματικά της χαρακτηριστικά: Το αληθινό ζήτημα δεν είναι το κατά πόσον το σύστημα θα τυπώσει ή όχι φτηνότερο ή λίγο πιο φτηνότερο χρήμα. Οι ζωές των εργαζόμενων όλο και θα δυσκολεύουν, όσο το ‘δημόσιο’ και το ‘κοινωνικό’ θα παραδίδεται (ως αντάλλαγμα για την χασούρα του κουρέματος) όλο και περισσότερο στις καπιταλιστικές ορέξεις των ‘ιδιωτών’: Δεν είναι λύση η περικοπή των 150.000 δημόσιων υπαλλήλων. Να γίνουμε ΟΛΟΙ δημόσιοι υπάλληλοι είναι η λύση !
Το φάντασμα που κάποτε πλανιόταν πάνω απ’ την Ευρώπη, ηττήθηκε  πρώτα σε ιδεολογικό επίπεδο, πριν καταρρεύσει πολιτικά. Ακόμη και κάτω απ’ τις υποτίθεται ευνοϊκότερες συνθήκες ever, -της τωρινής λαίλαπας- το μυαλό των περισσοτέρων αρνείται να τολμήσει το παλιό όνειρο. Αναγνωρίζει το σάπιο μόνο σαν ‘κακή εφαρμογή’ κάτι ‘καλού’ κατά τα λοιπά ! Με λίγα λόγια του φαίνεται πιο εύκολο να θεραπευτεί θαυματουργικά ο καρκίνος με το ..νερό του Καματερού. Και να με συγχωρέσει η Ιστορία, αλλά με μια παιδεία για χρόνια κομμένη και ραμμένη στις καπιταλιστικές ανάγκες, ακόμη και η ελπίδα πως η επόμενη γενιά θα αποφασίσει –ως εκ θαύματος- μια αληθινή στροφή για την ζωή της, μου φαίνεται ουτοπική.
Δεν είναι καθόλου τυχαία η αναζήτηση της λύσης σε μοντερνιές τύπου Πειρατών, Πρασίνων κλπ. Καθόλου τυχαίες και οι ‘αστικές’ αναζητήσεις της σε εκ βάθρων αλλαγές στην Παιδεία, πολιτιστικές ‘επαναστάσεις’, κλπ, που αγνοώντας την βάση του προβλήματος, αντιστρέφουν την πραγματικότητα. Λάθος θα αποτελεί ακόμη κι αυτή  η ‘εκμετάλλευση’ εκ μέρους της αριστεράς  της ‘εθνικής μειοδοσίας’ που συντελείται με το ξεπούλημα. Λάθος που γεφυρώνεται υπόγεια, πολύ επικίνδυνα με ‘εθνικοπατριωτισμούς’ τραγικών εποχών.  Καμιά πατρίδα δεν είχε ποτέ το κεφάλαιο. Ισόποσο διεθνισμό πρέπει να αντιπαραθέσει και η εργατική τάξη, και τελικά: Εάν δεν βρούμε πρώτα την πηγή, νερό δεν θα πιούμε.
Ας μην είμαστε λοιπόν ανυπόμονοι. Κι ας μην απογοητευόμαστε. Ο μίτος πρέπει να πιαστεί απ’ την αρχή. Κι όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο ίσως να είναι ώρα ενδοσκόπησης περισσότερο για την αριστερά απ’ ότι για το υπόλοιπο πολιτικό φάσμα. Η κρίση δεν θα λήξει σύντομα. Χρόνος υπάρχει. Λειτούργησαν –ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη- και τα αριστερά κόμματα –και το ΚΚΕ- με όρους ‘αστικής τηλεοπτικής δημοκρατίας’ κι έχουν κι αυτά ‘μολυνθεί’ με το σαράκι της ‘επαγγελματικής στελέχωσης’. Φοβήθηκαν κι αυτά ν’ ανοίξουν τις πόρτες, περιχαρακώθηκαν και αυτά. Με το να μην αντιλαμβάνονται την αλήθεια αυτή, τροφή στο σύστημα δίνουν, παρά το πολεμούν.

6 σχόλια:

  1. Η λύση όμως δεν είναι στο νέο νόμισμα, αλλά ουσιαστικά μόνο στη μονομερή διαγραφή του χρέους και ανασύσταση της οικονομίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δήμο καλησπέρα..

    Εγώ Δήμο θα τολμούσα να πω πως ούτε καν διαγραφή του χρέους δεν χρειάζεται να γίνει εάν μας δοθεί χρόνος. Δεν είναι καθόλου αλήθεια πως είμαστε η χειρότερη οικονομία στον κόσμο. Ούτε είχαμε την χειρότερη πια 'οργάνωση'. Προσωπικά όλο αυτό μου παραφαίνεται μια κάπως 'μαγική' και κυρίως στημένη εικόνα που δεν στόχευε, μην τρελαθούμε, κυρίως την Ελλαδίτσα του 2% της ευρωζώνης...

    Η αλλαγή του νομίσματος όμως ίσως να είναι αναγκαία: Έτσι όπως είναι στημένο το ευρώ, ουσιαστικά αποκλείει κάθε δυνατότητα 'εθνικής' δημοσιονομικής πολιτικής στην φάση ετούτη. Κι όταν έχεις ύφεση,ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο, αυτό αποτελεί τροχοπέδη. Και τέλος πάντων: Το ίδιο το νόμισμα που θα έχεις δεν είναι η λύση σε τίποτε. Εάν είσαι ανίσχυρος, ανίσχυρος θα παραμείνεις. Εάν προκόψεις, και με ρούβλι θα προκόψεις. Κι αυτό είναι κάτι που σκοπίμως αποκρύπτουν, διότι το ευρώ αφορά πολύ μεγάλα συμφέροντα και όχι μόνον εντός της Ευροζώνης...

    Τέλος, πώς στο καλό θα κάνεις 'ανασύσταση' (πάει να πει επαναπροσανατολισμό) της οικονομίας χωρίς να σ' αφήνουν να κάνεις δημόσιες επενδύσεις; Με τους ίδιους 'εργολάβους';; Ή με τους ίδιους 'επενδυτές' που σε κλέψανε τόσα χρόνια;; Αστειότητες Δήμο μου, και καθόλου μα καθόλου αθώες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "... Να γίνουμε ΟΛΟΙ δημόσιοι υπάλληλοι είναι η λύση !"
    - Και θα παράγουμε τι ακριβώς;
    - Τον έλεγχο της κρατικής παραγωγής, για να διατηρείται υγιής και ανταγωνιστική και όχι καταφύγιο κομματικών κηφήνων ή εργατών βαφτισμένων ως "σαμποτέρ του εχθρού" για να καλύπτει τα λάθη του ο επόμενος Στάλιν, ποιός θα την αναλάβει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλωσήλθατε Άναυδε..

    Η ιδέα πως ο άνθρωπος μπορεί να παράγει μόνο υπό τον βούρδουλα του αφεντικού ή την Σταλινική τρομοκρατία με θλίβει προσωπικά. Δεν βρισκόμαστε άλλωστε στην εποχή του υγιούς καπιταλισμού όπου πάντως το χρήμα είχε πίσω του παραγωγικό αντίκρυσμα. Τώρα προλαβαίνουν δυο μεταπράτες Ηλεκτρικής Ενέργειας μέσα σε μόλις μερικούς μήνες να φεσώσουν την κοινωνία με 200.000.000 ευρώ !...

    Η αριστερά δεν έχει πλέον εμπειρία μόνο του συστήματος αλλά και των λαθών του δικού της παρελθόντος. Ότι παρήχθει οπουδήποτε (και στην Ελλάδα) κάποιοι εργαζόμενοι το φτιάξανε. Κι αυτοί που μας τάϊσαν φούμαρα επί τριανταπέντε χρόνια, έχουν καταντήσει πιο ..ουτοπικοί κι απ' το πλέον τολμηρό αριστερό όραμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χμ... προσπαθώντας να μην απαντήσεις στην ουσία αυτών που ρώτησα, έβαλες ένα άλλο, αλλά πολύ μεγάλο και πολύ ενδιαφέρον, πακέτο θέματος.
    Προτείνω να βάλεις την τελευταία σου φράση στο σχόλιο πρώτη, και με μπούσουλα το κείμενο που προκύπτει να κάνεις μια ανάλυση/ανάρτηση. Για μένα σαν αναγνώστη, πάντως, θα είχε πολύ ενδιαφέρον.

    ______
    Άλλο:
    Το πρόβλημα με τον Στάλιν δεν είναι ο ίδιος, αλλά οι ιδεολογικές δομές που επέτρεψαν και να ανέβει και να είναι δικτάτορας.
    Το μεγάλο κακό με τις δικτατορίες δεν είναι η ποιότητα του πολιτεύματος, αλλά οτι δεν εξασφαλίζεις το ποιος θα κατσικωθεί "επάνω".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άναυδέ καλησπέρα again...

    Ίσα-ίσα με την πρώτη μου φράση προσπάθησα ακριβώς να απαντήσω και στους δύο αφορισμούς σου. Καθόλου δεν απέφυγα την ερώτηση..

    Καμιά 'ιδεολογία' δεν επέτρεψε στον Στάλιν να γίνει Στάλιν. Ποτέ το όνειρο του ανθρώπου δεν φταίει. Στην 'εφαρμογή' του ονείρου γίνονται πάντα τα εγκλήματα. Και επιτέλους, το ξέρουμε: κανένας 'Στάλιν' δεν θα επιζήσει τελικά. Όσες Σιβηρίες κι όσα ..Μακρονήσια και να χρησιμοποιήσει...

    Τέλος πάντων, το άλλο ζήτημα που θέτεις, αυτό των 'δικτατοριών' αυτό κι αν χωράει κουβέντα. Διότι τώρα, δεν βιώνουμε τάχα μια 'δικτατορία των αγορών';; Δεν βιώνουμε μια 'δικτατορία των ΜΜΕ'; κλπ. κλπ. κλπ. Και μήπως ΑΥΤΕΣ ίσα ίσα οι 'αόρατες' δικτατορίες δεν είναι πιο επικίνδυνες; Μήπως αυτές ισα-ίσα δεν μας μετέτρεψαν σε καταναλωτικά κτήνη ώς άλλες ..Κίρκες;;...

    Αυτό όλο Άναυδε φίλε μου με έναν τρόπο μόνο σπάει: Να ξεκρεμάσω εγώ την ταμπελίτσα τη δικιά σου, κι έσύ την ταμπελίτσα τη δικιά μου, και να ΒΡΕΘΟΥΜΕ. Να βρεθούμε, και τότε θα ανακαλύψουμε το ΚΟΙΝΟ, πάει να πει αυτό που μας ενώνει. Γιατί το κλάμα του δικού σου παιδιού είναι ολόϊδιο με το κλάμα του δικού μου. Και η πείνα η δική σου, είναι ίδια ακριβώς με την πείνα τη δική μου. Και η γυναίκα η δική μου είναι το ίδιο καυλωτική με την δική σου την γυναίκα. Και. Και. Και...άπειρα ΚΑΙ....που μας ΕΝΩΝΟΥΝ δεν μας χωρίζουν.

    Καλό σου απόγευμα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή