Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Ζήτημα χρόνου..


Με μια πραγματικά καλογραμμένη ομιλία του προς την Κ.Ο. του κόμματός του, ο κ. Σαμαράς, χωρίς να το θέλει, περιέγραψε ορθά την τρέχουσα κατάσταση: Τα κόμματα που εκπροσωπούν την αστική και μεγαλοαστική τάξη στην χώρα μας, διαλύονται υπό το βάρος και το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης, και οι έλληνες που εκπροσωπούνται τα συμφέροντά τους απ’ αυτά –συμφέροντα δυστυχώς όχι μόνον μεγάλα των πραγματικών κεφαλαιοκρατών αλλά και τα μικρά των ανοήτων- καταφεύγουν αυτή την ώρα στην μόνη πολιτική δύναμη που εμφανίζεται συντεταγμένη: Την Νέα Δημοκρατία.
Ξέρει ο κ. Σαμαράς, πως οι ψηφοφόροι αυτοί είναι διατεθειμένοι  να λησμονήσουν –και να συγχωρήσουν- πολύ γρήγορα (μόλις δυο χρόνια μετά) τις δικές της ευθύνες, τα δικά της εγκλήματα, τις δικές της πολιτικές, που όχι μόνο δεν μπάλωσαν οτιδήποτε, αλλά άνοιξαν διάπλατες τις πόρτες, προετοίμασαν το έδαφος για αυτό που ακολούθησε. Η ιστορία είναι πολύ πρόσφατη, δεν χρειάζεται να την περιγράψω.
Η ομιλία του κ. Σαμαρά υπήρξε σαφέστατα πολύ καλύτερη απ’ την αντίστοιχη του κ. Παπανδρέου, προς την δική του Κ.Ο., αλλά και από την άλλη, εκείνη του κ. Παπαδήμου στο Υπουργικό συμβούλιο, που φαντάζομαι πως θα επαναληφθεί και απόψε στις 8, στο ‘μήνυμά’ του προς τον Ελληνικό λαό.
Και οι τρεις ομιλίες είχαν την ίδια συνταγή: Κάμποση τρομοκρατία ευρώ-δραχμή (χοντρό  ψέμα που επαναλαμβάνεται συνεχώς), χρεωκοπία-σωτηρία, φάρμακα, μισθοί, συντάξεις, καταθέσεις και άφθονο ..πετρέλαιο. Και οι τρεις περιείχαν κίβδηλες υποσχέσεις για σταθεροποίηση. Καταμετρούσαν τα δισεκατομμύρια που θα πάρουμε. Υπόσχονταν θέσεις εργασίας –έστω των 500 ευρώ- και βέβαια ..ανάπτυξη: Καμία δεν τόλμησε να περιγράψει ΤΙΝΟΣ την ανάπτυξη εννοούσε. Καμιά δεν θυμήθηκε να εξηγήσει πώς στο διάτανο θα πετύχει τώρα αυτό που επί δύο χρόνια απέτυχε παταγωδώς. Καμιά δεν μπήκε στον κόπο να πει πώς στο καλό συνδέονται τα δις που θα πάρουμε με τους μισθούς και τις συντάξεις, την ώρα που Μέρκελ και Σαρκοζί διατυμπανίζουν συνεχώς πως ούτε ένα ευρώ απ’ όσα θα μας δώσουν δεν θα πάνε οπουδήποτε αλλού παρά για να καλυφθούν οι δανειστές και οι τράπεζες.
Και κυρίως και οι τρεις αποσιωπούσαν το άρθρο 13 του προς ψήφιση νέου μνημονίου:
13. ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΑΡΜΟΔΙΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
(1) Η παρούσα Σύμβαση και κάθε εξωσυμβατική αξίωση που γεννάται σε σχέση με αυτή θα διέπονται και θα ερμηνεύονται σύμφωνα με το Αγγλικό δίκαιο.
(2) Τα Μέρη υποχρεούνται να υπαγάγουν κάθε διαφορά που ενδέχεται να προκύψει σε σχέση με τη νομιμότητα, εγκυρότητα, ερμηνεία ή εκτέλεση της παρούσας Σύμβασης στην αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου.
(3) Ο Όρος 13(2) εφαρμόζεται προς όφελος του ΕΤΧΣ. Κατά συνέπεια, τίποτε από όσα αναφέρονται στον όρο 13(2) δεν εμποδίζει το ΕΤΧΣ από το να εκκινήσει διαδικασίες αντιδικίας (οι"Διαδικασίες") στα δικαστήρια του Επωφελούμενου Κράτους Μέλους ή του εφαρμοστέου δικαίου της παρούσας Σύμβασης και το Επωφελούμενο Κράτος Μέλος αποδέχεται αμετάκλητα την υπαγωγή στην αρμοδιότητα των ανωτέρω δικαστηρίων. Στο μέτρο που το επιτρέπει ο νόμος, το ΕΤΧΣ θα μπορεί να εκκινήσει παράλληλες Διαδικασίες σε περισσότερες από μια από τις ανωτέρω δικαιοδοσίες.
(4) Το Επωφελούμενο Κράτος Μέλος και η Τράπεζα της Ελλάδος παραιτούνται με την παρούσα αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα Σύμβαση, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά από κάθε δικαίωμα ασυλίας έναντι άσκησης αγωγής, έκδοσης δικαστικής απόφασης ή άλλης διάταξης, κατάσχεσης, εκτέλεσης ή ασφαλιστικού μέτρου και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου σε βάρος των περιουσιακών τους στοιχείων στο μέτρο που αυτό δεν απαγορεύεται από αναγκαστικό νόμο.

Απευθύνονταν βέβαια προς το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Τους βουλευτές που θα κληθούν την Κυριακή το απόγευμα, να υπερψηφίσουν –όπως όλα δείχνουν- το νέο μνημόνιο. Και οι τρεις ομιλίες ζήτησαν πειθαρχία και συσπείρωση –της αστικής τάξης- απέναντι σε κάθε λαϊκή διαμαρτυρία την οποία βάφτισαν κατά πάγια τακτική ‘λαϊκίστικη’ και ‘ανεύθυνη’. Και ενώ υπό την χρυσοφόρο προοπτική της κουτάλας της εξουσίας  το κόμμα του κ. Σαμαρά παραμένει πράγματι συντεταγμένο (με ελάχιστες διαρροές), δεξιά του κι αριστερά του, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ διαλύονται εις τα εξ ων συνετέθησαν.
Οι λαοί –ιστορικά- και τρομοκρατούνται και εκβιάζονται και παρασύρονται. Ο κ Σαμαράς θα είναι πιθανότατα ο επόμενος πρωθυπουργός. Ο επόμενος στον οποίο θα βασίσει η κ. Μέρκελ την εφαρμογή του γερμανοκεντρικού σχεδίου της για την Ευρώπη. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, πιθανότατα με την σύμπραξη μετεκλογικά του ΒενιζελικοΛομβερδικοΔιαμαντοπουλικού οχήματος του ΠΑΣΟΚ που σιγά-σιγά σχηματοποιείται, θα είναι εκείνος που θα συνεχίζει να βάζει την υπογραφή του κάτω απ’ τις ίδιες, ακόμη σκληρότερες πολιτικές που θα πρέπει να εφαρμοστούν: Αυτός θα αναλάβει τον ρόλο του Ευρωπαϊκού ..Επάρχου του προτεκτοράτου.
Ως πότε όμως; Ως πότε ελπίζουν όλοι αυτοί, πως θα μπορούν να εκβιάζουν έναν ολόκληρο λαό; Ως πότε θεωρούν πως θα συνεχίσουν να κατακλέβουν και να λεηλατούν μια χώρα, χωρίς κάποτε να αγανακτήσει; Πώς ποντάρουν σε χαρτιά και υπογραφές, που μοιραία κάποτε θα καταντήσουν κουρελόχαρτα, ακόμη και τυπικά απ’ την στιγμή που έχουν τις υπογραφές ούτε κατά το ελάχιστο νομιμοποιημένων κυβερνήσεων;; Θεωρούν πως βρισκόμαστε στην εποχή του ..Έλγιν, που ξήλωνε κι έπαιρνε μαζί του; ‘H μήπως νομίζουν πως μπορούν να μεταφέρουν ..ολόκληρο τον Παρθενώνα ή τα νησιά μας ή τον ήλιο μας κυριολεκτικά ;;
Γιατί, είναι πράγματι ζήτημα χρόνου. Είναι ζήτημα χρόνου, ετούτος ο χιλιο  προδομένος λαός να πάψει πια να ανέχεται να είναι το πειραματόζωό τους, και να πειραματιστεί το δικό του όνειρο. Γιατί όσο δυσβάσταχτο είναι να ζήσεις με 300 ευρώ για χάρη των τραπεζών, άλλο τόσο εύκολο είναι να ζήσεις με τα ίδια, αλλά για τον άνεργο ή για το παιδί του που λιποθυμά στο σχολείο από ..ασιτία. Κι όσο δύσκολο είναι να ανεχτείς για ένα ξεροκόμματο την διαφθορά, την διαπλοκή, την λαμογιά,  άλλο τόσο εύκολο είναι όλα αυτά να εξαφανιστούν, το σάπιο να καυτηριαστεί μέσα στη λαϊκή φωτιά ! Κι  όσο αβάσταχτο είναι να ζήσεις ταπεινωμένος, ντροπιασμένος, σκλαβωμένος, τόσο ευκολότερο είναι να επιχειρήσεις να ζήσεις με αξιοπρέπεια να απαιτήσεις πίσω το χαμόγελό σου. Είναι απλά ζήτημα χρόνου.
Κι ο χρόνος αυτός, μπορεί να είναι και πολύ κοντά.

1 σχόλιο:

  1. Και οι τρεις ομιλίες περιλάμβαναν την εσχατολογική διάσταση της χρεοκοπίας και σημείωναν τη μονοδρόμηση των αστικών συμφερόντων. Είναι όμως τούτος ο δρόμος μονόδρομος για τη μεσαία τάξη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή