Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Ας ονειρευτούμε..


Θα είναι λάθος, να πάμε στις προσεχείς εκλογές με διακύβευμα το ..μνημόνιο. Δυστυχώς αυτή την ώρα όλη η κουβέντα γίνεται σ’ αυτή τη βάση. Τα κόμματα διχάζονται σε μνημονιακά και αντιμνημονιακά.  Τα πρώτα, διακρίνονται με τη σειρά τους, σ’ εκείνα τα πιο ‘πατριωτικά’ και στα άλλα, τα πιο ..υπάκουα στο ‘Ευρωπαϊκό’ πεπρωμένο της χώρας. Τα αντιμνημονιακά, διχασμένα είναι κι αυτά, κάποια πιστεύουν σε μια ‘επαναδιαπραγμάτευση’ με την προϋπόθεση άλλων πολιτικών συσχετισμών, χωνεύουν  το ευρώ βαυκαλιζόμενα μια άλλη, ανύπαρκτη ‘Ευρώπη’. Το Κ.Κ.Ε. που εμμένει πως δεν υπάρχει καμιά σπουδαία ελπίδα σε ότι έχει να κάνει με την ‘Ευρώπη’ και  τα μονοπώλια απομονώνεται.
Και ενώ το Κ.Κ.Ε. είναι το τελευταίο κόμμα που ακολουθεί μια ιδεολογική θέση, ούτε κι εκείνο καταφέρνει να αποφύγει την σκέτη άμυνα. Ούτε κι εκείνο καταφέρνει να περιγράψει το πραγματικό όραμα, να επανατοποθετήσει τον ‘διχασμό’ στην πραγματική του βάση, εκείνη την παλιά, την ταξική. Προσωπικά θεωρώ πως ούτε καν το 9% (στο οποίο γυροφέρνει σ‘  όλες λίγο-πολύ τις δημοσκοπικές προβλέψεις) έχει στο μυαλό του ένα ξεκάθαρο κομμουνιστικό όραμα.
Την ώρα που ο κάτω των 25 ετών θα πρωτοπιάνει δουλειά με τριακόσια κάτι ΜΙΚΤΟ παρακαλώ μισθό. Την ώρα που ο έγγαμος άνω των τριάντα θα δουλεύει για περίπου εξακόσια επίσης ΜΙΚΤΑ. Την ώρα που ο επίσημος στόχος για τις συντάξεις είναι να μην ξεπερνούν τα χίλια ευρώ, ενώ για τους μισθούς τα χίλια διακόσια. Τώρα, που κατεδαφίστηκε κυριολεκτικά κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους, και το δημόσιο αγαθό αφήνεται να λεηλατηθεί απ’ το ιδιωτικό  κεφάλαιο. Τη στιγμή που η αστική ‘δημοκρατία’ έχει απολέσει και το τελευταίο πέπλο της,  είναι ΛΑΘΟΣ να επικεντρώνουμε την κουβέντα απλά στο ..μνημόνιο.
Το μνημόνιο δεν είναι παρά ένα ελάχιστο σύμπτωμα του καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου και τίποτε άλλο. Και δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος σπασμός του σάπιου που αργά ή γρήγορα πεθαίνει. Ας ξυπνήσουμε –εμείς που μας περιγράφουν σαν γραφικούς- κι ας τολμήσουμε να ονειρευτούμε έναν κόσμο με ουσία. Έναν κόσμο με μια Δημοκρατία άλλου επιπέδου, που θα είναι θωρακισμένη απ’ τη ρεκλάμα και την ..ενισχυμένη αναλογική. Μια συλλογικότητα που θα ξεκινά πράγματι από κάτω και δεν θα αναζητά ηγέτες και τσιτάτα. Ας ονειρευτούμε έναν κόσμο χωρίς ανταγωνισμό και άγχος, όπου η εκπαίδευση θα ξαναγίνει παιδεία και το Πανεπιστήμιο μια νέα Στοά για φιλόσοφους και σοφιστές. Που το εξειδικευμένο τούβλο θα ξαναγίνει Γιατρός κι ο κύριος καθηγητής θα ξαναγίνει  Δάσκαλος. Ας ονειρευτούμε επιτέλους έναν κόσμο, όπου ο ορθολογισμός θα υπολογίζει στις εξισώσεις του την ανθρώπινη αξιοπρέπεια κι η επιστήμη θα μετρήσει την ανεκτίμητη αξία της εργασίας.  Μ’ ένα μοντέλο οικονομίας, τέλος, που θα πετάξει στα σκουπίδια μαζί με το μάρκετινγκ, τον πληθωρισμό του άχρηστου και της λογιστικής φούσκας, για να αναζητήσει την πραγματική ανάγκη. Αυτή που θυσιάστηκε τόσο χυδαία στο βωμό του κέρδους και της κοινωνικής καταξίωσης μέσα απ’ το μέγεθος της ατομικής ιδιοκτησίας.
Ας τολμήσουμε να ονειρευτούμε. Ποτέ δεν επιτεύχθηκε οτιδήποτε χωρίς όνειρα. Χωρίς οράματα πραγματικά στο τέλμα θα παραμείνουμε, τέλμα θα παραδώσουμε στην επόμενη γενιά. Τώρα που αποκαλύφθηκε σ’ όλο της το ..μεγαλείο η ασχημοσύνη του συστήματος, είναι κρίμα να μην το κάνουμε. Αν τώρα δεν το κάνουμε, η Ιστορία κάποτε θα μας κρίνει αυστηρά.  

6 σχόλια:

  1. Συμφωνώ, αλλά να θυμάσαι ότι το "μνημόνιο" ως προεκλογικό διακύβευμα συμπυκνώνει όλη την οικονομική πολιτική που περιγράφεις και θα ακολουθήσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Δήμο..

    Θα είναι τάχα το τελευταίο 'μνημόνιο' ετούτο εδώ; Ήδη οι 'αναλυτές' θεωρούν πως θα υπάρξει κι άλλο, αν όχι άλλα. Πρόκειται επομένως για συσκότιση Δήμο μου, όπως συσκότιση είναι να ψάχνουμε ποιός ήταν ο βουλευτής που έβγαλε το ένα εκατομμύριο στην Ελβετία. Ε λοιπόν, καλά έκανε και το έβγαλε. Αυτή δεν ήταν εξ αρχής η πολιτική πρόθεση;;

    Όλα αυτά είναι προσπάθειες να αποσιωπηθεί η μόνη αλήθεια, πως χωρίς ριζική ανατροπή στην κατοχή των παραγωγικών δομών η κατάσταση ολοένα και θα γίνεται χειρότερη. Ξέρουμε πολλοί από εμάς πως η ολική εξαθλίωση καθόλου δεν αποφεύχθηκε. Σε λίγο θα είμαστε πιθανώς ΟΛΟΙ άνεργοι εάν δεν τολμήσουμε τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μα και να μην υπάρξουν άλλα μνημόνια, θα υπάρξουν νόμοι, συνταγματική αναθεώρηση, νέοι εφαρμοστικοί και προεδρικά διατάγματα...

    Δεν είναι απαραίτητα κακό να αλλάξουν οι παραγωγικές σχέσεις. Το θέμα είναι σε τι βαθμό θα αλλάξουν, σε ποια στροφή και ποιος θα κερδίσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δήμο υποτίθεται πως οι ειδικοί έχουν την εμπειρία να πουν πώς και σε τί στάδια πρέπει να γίνει η ανατροπή. Προσωπικά θα έλεγα πως σε πρώτη φάση θα έπρεπε να εκπαραθυρωθούν άμεσα οι ξένοι επενδυτές κάθε μορφής εκμετάλλευσης του ντόπιου πλούτου και των ντόπιων υποδομών (Ενέργεια, Τηλεπικοινωνίες, Μεταφορές, κλπ). Επίσης πρώτη προτεραιότητα θα ήταν ο μηδενισμός της ανεργίας, ακόμη και με ισοπέδωση των μισθών, αρκεί να γίνει με έλεγχο της αγοράς και χωρίς αδικίες και εξαιρέσεις.

    Σε δεύτερο πλάνο θα μπορούσαμε να πάμε πιο βαθειά με τους ντόπιους μεγάλους εκμεταλλευτές, δεν είναι άλλωστε και πολλοί.

    Ε. Μετά θα μας ανοίξει η όρεξη και για παρακάτω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δε διαφωνώ καθόλου. Για μένα πρωτεύουσα είναι η λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών και η διατήρηση του κράτους πρόνοιας. Αυτά τα δύο θα φέρουν σταδιακά και την κοινωνική ανάπτυξη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δήμο, δυστυχώς ένα απ' τα μεγάλα παράπλευρα εγκλήματα της διετίας Παπανδρέου ήταν και η διάλυση της κρατικής δομής. Που ΥΠΗΡΧΕ έστω κι αν είχε αδυναμίες αναποτελεσματικότητες κλπ. Θεωρώ πως είναι απ' τα πολύ δύσκολα να ξανακτιστεί. Αγνόησαν εγληματικά πως ΠΟΤΕ δεν πειράζεις κάτι που δουλεύει (όπως δουλεύει έστω) εάν δεν έχεις κάτι ΕΤΟΙΜΟ να το αντικαταστήσει. Τώρα ετοιμάζονται να διώξουν 150.000 κόσμο !! Θα ξαναδούμε πλατείες Κλαυθμώνος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή