Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Που με βιά μετρά τη γή...


Πάντα ήμουν υπέρ των παρελάσεων. Μην βιαστείτε να κολλήσετε στη λέξη. Αντικαταστήστε την με τη λέξη ‘γιορτή’. Υποκαταστήστε την με ό τι μπορεί να μας συγκεντρώσει σε μια πλατεία. Σ’ ένα προαύλιο σχολείου. Αφαιρέστε εάν σας ξιπάζει τον στρατιωτικό βηματισμό, την μπάντα των χάλκινων, το ‘τυπικό’ της όλης υπόθεσης. Δεν είμαι υπέρ της συγκεκριμένης μορφής του εορτασμού. Είμαι υπέρ του εορτασμού.
Λίγα χρόνια πριν η ‘γκρίνια’ σε σχέση με τις παρελάσεις των σχολείων έμενε στο μίνι της σημαιοφόρου. Ποτέ δεν γκρίνιαξα γι αυτό προσωπικά. Τα έντυπα που την φωτογράφιζαν και την ‘πουλούσαν’ ήταν χυδαία, η ίδια η σημαιοφόρος μια χαρά ήταν. Μια χαρά ήταν και οι καφετέριες που γέμιζαν μετά με άσπρους και μπλε εφήβους. Επομένως δεν μας φταίει ούτε η γιορτή, ούτε –μην τρελαθούμε κιόλας- η ίδια η ‘παρέλαση’.
Η κρατική ‘γκρίνια’ ξεκίνησε με τα λεφτά που ξοδεύονταν για να παρελάσουν τα άρματα μάχης –τα οποία όταν ήμουν παιδί ήταν όλο το εφέ- και άφησε μόνο τα πεζοπόρα τμήματα. Καλά  μέχρι εκεί. Όμως τώρα έχει συμβεί το διαφορετικό: Κάθε γιορτή. Κάθε μάζωξη κόσμου. Οπουδήποτε. Για όποιον λόγο, ‘τρομάζει’ την εξουσία. Θυμηθείτε πριν μερικούς μήνες τις αστειότητες –πολύ σοβαρές σαν φαινόμενο- της διακοπής ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, εξαιτίας ενός πολιτικού συνθήματος. Θυμηθείτε την αστυνομική γελοιότητα –σοβαρότατα  χουντική- που ακολούθησε, με έλεγχο των αυτοκινήτων μέχρι να βρεθεί το συγκεκριμένο πανό.
Γιατί τρόμαξε η εξουσία; Μπορούμε να απαντήσουμε; Ασφαλώς: Γιατί βρέθηκε απέναντι στον λαό, απ’ τον οποίο έλκει την ίδια της την ύπαρξη. Γιατί αποκαλύφθηκε το δόλιο παιχνίδι της επί δεκαετίες ! Η επίορκη, η έσχατη  προδοσία της ! Η μισθωμένη υποδούλωσή της σε μια άλλη, αόρατη ‘εξουσία’ αυτή των οικονομικών μηχανισμών. Απ’ την στιγμή αυτή, άρχισαν και τα γιαούρτια. Και τα αυγά. Και οι μούντζες. Και οι προπηλακισμοί. Και η ‘λαϊκή βία’. Κι αυτή η δραματική αλλαγή αυτόματα καθιστά επικίνδυνη κάθε συγκέντρωση κόσμου, κάθε λαϊκή γιορτή, κάθε μαθητική παρέλαση.
Δεν τους έπιασε, λοιπόν, κανένας πόνος, για την ‘προσβολή’ της επετείου. Κι ούτε τους ένοιαξε στα ξαφνικά το ασυμβίβαστο του νοήματος του τιμώμενου γεγονότος με το γιαούρτι. Η ηθική τους, ίσα-ίσα καθόλου δεν ανθίσταται προκειμένου να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να φορτώσει  εκ των προτέρων ‘ότι θα συμβεί’ στην αριστερά και κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί το νόημα της γιορτής το έχουν παντελώς γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια όλα αυτά τα ανθρωπάκια. Κι ούτε κοκκινίζουν  όταν επισήμως παίρνουν απόφαση στο ίδιο το Υπουργικό Συμβούλιο να ξαμολήσουν τα μίσθαρνα παπαγαλάκια τους στα κανάλια να κάνουν ολόκληρη καμπάνια, και καλά, για την 25η Μαρτίου και την προσβολή της και τις άλλες μπούρδες ! Σε συνδυασμό, φυσικά, με ‘δρακόντεια’ μέτρα καταστολής…
Η προ πολλού χαμένη τους τιμή τους ξεμπροστιάζει. Καλώς τρέμουν την λαϊκή οργή που δεν χρειάζεται, βέβαια,  τις παρελάσεις για να ξεσπάσει, αργά ή γρήγορα. Καταλαβαίνουν πόσο αυτό που ‘εορτάζεται’ στις 25 -αυτό μου 'με βιά μετρούσε τη γή'-, το έχουν προδώσει, πόσο το έχουν ταπεινώσει, πόσο το έχουν οι ίδιοι ξεχάσει επί δεκαετίες. Εάν είχαν έστω και λίγη τσίπα, θα είχαν όλοι αυτοί οι κύριοι που μας κυβέρνησαν παραιτηθεί, αντί να βιάζονται να υφαρπάξουν την προσεχή μας ψήφο. Κι αυτός ο χιλιοπροδωμένος λαός  τα νοιώθει όλα αυτά. Και δεν μπορεί να τα ξεχάσει. Και θα τους τα ξεπληρώσει…

2 σχόλια: