Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Οι φετινές Δηλώσεις..


Όλοι έχετε αντιληφθεί πως φέτος ακόμη και οι μισθωτοί –στους οποίους ο φόρος εισοδήματος παρακρατείται στην πηγή- θα κληθούν να πληρώσουν παρά ταύτα, το κάτι τις παραπάνω, με την εκκαθάριση της δήλωσής τους. Προσέξτε: Είπα ‘θα κληθούν’. Το εάν μπορέσουν να πληρώσουν, είναι μια άλλη ιστορία.
Δύο είναι οι κύριοι λόγοι: Πρώτον, όπως θα θυμάστε, όταν ο πολύς κύριος Βενιζέλος αποφάσιζε τη μείωση του αφορολόγητου (απ’ τις 12.000 στις 5.000) και την έκτακτη Εισφορά Αλληλεγγύης (1 έως και 5 τοις εκατό) ήταν Νοέμβριος του 2011. Τα μέτρα όμως αυτά, είχαν (με το νέφτι που μας είχαν βάλει τα μνημόνια ξέρετε πού) ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ισχύ. Κανένα επομένως λογιστήριο (στον ιδιωτικό τομέα) και καμιά υπηρεσία μισθοδοσίας (στον Δημόσιο) ούτε πρόλαβε, ούτε ήταν δυνατόν να κάνει ‘εκκαθάριση’ αφού θα έπρεπε έτσι, τον Δεκέμβριο πέρυσι, αντί να πάρουμε μισθό, να δώσουμε κι από πάνω ! Άρα αυτά τα χρήματα όλοι μας –σύμφωνα πάντα με το πολυνομοσχέδιο- τα χρωστάμε !
Ο δεύτερος λόγος, είναι πως καταργήθηκαν μια σειρά από φοροαπαλλαγές. Για παράδειγμα, το ποσό που κάποιος είχε δαπανήσει μέσα στην υπό εκκαθάριση χρονιά για γιατρούς ή νοσοκομεία, ενώ μέχρι τώρα ήταν αφορολόγητο (αφαιρείτο δηλαδή απ’ το προς φορολόγηση εισόδημα) τώρα φορολογείται (εκπίπτει μόνο το 10%). Άλλα, χτυπητά τέτοια είδη δαπανών που ανακούφιζαν από φόρο τους πολίτες, εκτός των ιατρικών δαπανών, είναι οι τόκοι των στεγαστικών δανείων για πρώτη κατοικία, τα δίδακτρα σε φροντιστήρια μαθημάτων, ξένων γλωσσών, κλπ, τα ασφάλιστρα, κλπ.
Για να το απλοποιήσουμε, ας ξεχάσουμε τον δεύτερο λόγο για λίγο. Ένας μισθωτός του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα, με καθαρό εισόδημα ας πούμε 1.200 ευρώ τον μήνα, θα πληρώσει για την φετινή του δήλωση, 868 ευρώ παραπανήσιο φόρο (πέραν αυτού που του έχουν ήδη παρακρατήσει).

Η ‘συγκομιδή’ των φόρων, τα έσοδα πάει να πει του κράτους, είναι κρίσιμος παράγοντας. Όταν για παράδειγμα λέμε πως ‘τα λεφτά φτάνουν για μισθούς και συντάξεις’, αυτούς ακριβώς τους φόρους εννοούμε. Και σαν νούμερο, ναι, επαρκούν αυτά τα έσοδα ‘για μισθούς και συντάξεις’ (και για την γενικότερη λειτουργία του δημόσιου τομέα) αλλά πριν απ’ όλα πρέπει να εισπραχτούν. Αυτό θα αποτελεί πρόβλημα για οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει απ’ τις εκλογές της 17ης Ιούνη.
Μια κυβερνητική αριστερά, επομένως, οφείλει για να μπορέσει να επιζήσει κυριολεκτικά, να ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΡΔΗΝ την φιλοσοφία, που έως τώρα διαχρονικά οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά και ακόμη χειρότερα τώρα υπό τις επιταγές της βλακώδους τρόικας, επιχείρησαν.
Ως κοινωνία, πρώτο παράδειγμα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε για το ‘αφορολόγητο’. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε, όταν έχουμε ένα εκατομμύριο ανέργους. Όταν έχουμε άγνωστο αριθμό ημιαπασχολούμενων, κλπ. Να αναρωτηθούμε και να συναποφασίσουμε, από πιο ποσό και πάνω, πρέπει κάποιος να συνεισφέρει στην κοινή προσπάθεια. Πώς θα ορίσουμε αυτό το ποσό. Τι σημαίνει αξιοπρεπής διαβίωση. Τί τελικά σημαίνει η ίδια η λέξη ‘εισόδημα’. Πού βρίσκεται αυτό το  περίφημο ‘όριο της φτώχειας’. Γιατί είναι ηλίου φαεινότερο, για παράδειγμα, πως αλλιώς οφείλεις να συμπεριφερθείς σε κάποιον που έχει εισόδημα απ’ την εργασία του μόνο, (ή την σύνταξή του), κι αλλιώς σε κάποιον που κάθεται και εισπράττει ενοίκια απ’ την μικρή ή μεγάλη ακίνητη περιουσία του. Άλλη κλίμακα πρέπει να χρησιμοποιήσεις, όταν φορολογείς ανθρώπους κι άλλη όταν αυτός που πληρώνει είναι ‘νομικό πρόσωπο’, μια ανώνυμη εταιρεία που ούτε ..να φάει ούτε να πιεί χρειάζεται. Σ’ όλα αυτά η αριστερά πρέπει να επιδείξει και την φαντασία της και τον ανθρωπισμό της. Και πάντως, πολιτικές όπως αυτή του κ. Βενιζέλου με ‘αναδρομική ισχύ’ με το έτσι θέλω, ή με κουρέματα του αφορολόγητου για να πιάσουμε τους ελεύθερους επαγγελματίες που δεν δήλωναν, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.
Ως κοινωνία, οφείλουμε, ναι, να αναρωτηθούμε για τις φοροαπαλλαγές. Τι πρέπει, δηλαδή, να φορολογηθεί, τι πρέπει να εκπέσει. Γιατί είναι και άδικο και απάνθρωπο, τη χρονιά που θα ΤΥΧΕΙ να αρρωστήσει κάποιος στο σπίτι, να κάνει μια επέμβαση, να μπει στο νοσοκομείο, κλπ, να του ζητάς στο τέλος να πληρώσει φόρο και για όσα πλήρωσε για να θεραπευτεί. Άδικο και απάνθρωπο, αφού δεν πρόκειται για ταξιδάκι αναψυχής, που άμα θες το κάνεις, άμα θες όχι. Δεν έχει κανένα βίτσιο κανένας, να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία από ..χόμπι ! Άδικο και εξοργιστικό, είναι και να του φορολογείς τους τόκους της πρώτης κατοικίας. Γιατί, όταν τον έσπρωξες πριν από χρόνια εσύ ο ίδιος στα σαγόνια των Τραπεζών (χάριν της αναπτύξεως) να φεσωθεί, του είχες υποσχεθεί (και του υποσχόταν και η Τράπεζα) πως αυτοί οι τόκοι του, θα εξέπιπταν απ’ τον φόρο! Δεν μπορείς τώρα, λοιπόν, δεν έχεις το ηθικό δικαίωμα να του ζητάς να τους φορολογηθεί. Και εδώ, μια κυβέρνηση της αριστεράς, οφείλει να ξαναδεί τα πράγματα, από μηδενική βάση.
Υπάρχουν τρόποι να γεμίσουν τα ταμεία του κράτους. Άμεσα, θα τολμούσα να πω, κάτι ξέρουμε κι εμείς οι λογιστές για τις συνθήκες που επικρατούν αυτή τη στιγμή στην αγορά. Εκείνο που είναι πάντα το πλέον κρίσιμο, είναι ν’ αλλάξει η φιλοσοφία και η κουτοπονηριά που επεδείκνυε η πολιτεία μέχρι τώρα. Η κουτοπονηριά που ξεκινούσε ανάποδα, ‘πόσα πρέπει να μαζέψω’ και μετά καθόριζε συντελεστές, έπαιρνε μέτρα κλπ. Η εγκληματική βλακεία, που βιαζόταν να κάνει εκβιαστικές περαιώσεις, για να μαζέψει τα λίγα απ’ όσους δεν έφταιγαν, και να χαρίσει τα πολλά, που ήταν ανίκανη να συλλάβει. Εισφορές και φόροι μπορούν να μαζευτούν υπό την προϋπόθεση πως ο πολίτης θα κατανοήσει πως είναι, πρώτον, ΔΙΚΑΙΟΙ και δεύτερον ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΩΘΕΙ ΤΟ ΑΕΡΙΤΖΗΔΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.
Εξυπακούεται, βέβαια, πως μόνο η αριστερά μπορεί να το κάνει, και μόνο χωρίς μνημόνια στον κρόταφό της.

1 σχόλιο:

  1. Και για ακριβώς το λόγο πρέπει κάποτε να κάνουμε ένα σοβαρό, σταθερό και δίκαιο φορολογικό σύστημα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή