Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Το κράτος είμαστε εμείς !..



Αρέσκονται οι ‘συνήθεις’ δημοσιογράφοι –αλλά και πολλοί εκ των πολιτικών- να μιλούν για το περίφημο ‘κομματικό κράτος’, το οποίο ‘υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης καταρρέει’. Οι εραστές της τεχνολογίας, της ‘ελεύθερης αγοράς’ και του ‘ορθολογισμού’, απ’ την άλλη, ονειρεύονται ένα κράτος απολίτικο, ακομμάτιστο, τεχνοκρατικό. Στην Ιταλία η κυβέρνηση πορεύεται μ’ έναν τεχνοκράτη στο τιμόνι και είμαι σίγουρος πως πολλοί εξ ημών προτιμούμε τον Στουρνάρα για την θέση που κατέχει, έναντι οποιουδήποτε πολιτικάντη.

Απ’ την άλλη, κάποιοι ήδη νοσταλγούν το ‘κοινωνικό κράτος πρόνοιας’ που βέβαια συρρικνώνεται, δεχόμενο, όπως πιστεύουν, την πίεση των ‘αναδυόμενων’ οικονομιών. Αναγκάζονται, μάλιστα να παραδεχθούν, πως αυτό το Ευρωπαϊκο-Βορειοαμερικανικό ‘κράτος’, σ’ έναν βαθμό επιτεύχθηκε σε βάρος των λαών του Τρίτου Κόσμου, οι οποίοι ήρθε η ιστορική ώρα να ζητήσουν την ‘αποκατάστασή’ τους. Μεγάλη κουβέντα εξάλλου, γίνεται –και όχι μόνο τα δύο τελευταία χρόνια- για την περίφημη αναποτελεσματικότητα του κράτους ‘ως επιχειρηματία’. Οι περισσότεροι πιστεύουν πως το Κράτος-πατερούλης της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, είναι καταδικασμένο ιστορικά: Το κράτος είναι ο χειρότερος επιχειρηματίας, λένε, παρά το γεγονός πως η ισχυρότερη ετούτη την ώρα οικονομία στον κόσμο κατευθύνεται –όπως κατευθύνεται- από ένα κομμουνιστικό πολίτευμα..

Το περίφημο ‘κομματικό κράτος’, ούτε ήταν, ούτε είναι ‘στατικό’ και αμετάβλητο, ούτε ένα πρόσωπο έχει. Λειτουργεί, και θα λειτουργεί πάντα, έναντι πολλών κοινωνικών ‘δυνάμεων’ που δρουν από κάτω του. Θα τολμούσα να πω, πως το κράτος ..είμαστε εμείς !

Θυμηθείτε, για παράδειγμα, τι έγινε με τον νόμο Πεπονή (με τον οποίον θεσπίστηκε το ΑΣΕΠ). Θα ήμαστε αφελείς εάν πιστεύαμε, πως ξαφνικά τα κόμματα ‘εξουσίας’ θέλησαν, τότε, να κλειδώσουν το βάζο με τα καλούδια και να πετάξουν το κλειδί: Απλά: Μια υψηλά ιστάμενη κομματική κλίκα, είχε πια καταφέρει να μετατρέψει το κράτος σε Κράτος-μαφιόζο, την ενδιέφεραν μονάχα οι μεγάλες μπάζες, οι μίζες των όπλων, των ‘πακέτων’, των ‘μεγάλων επενδύσεων’ κλπ κι έκανε μια χαρά τη δουλειά της. Έπαψε, λοιπόν, να ενδιαφέρεται για τα ψίχουλα του ‘λαουτζίκου’ που την ψήφιζε: Οι ‘νονοί’ των καναλιών, με τους οποίους είχε δώσει τα χέρια, έλεγχαν εύκολα για λογαριασμό της, το πόπολο. Το τι έγινε αμέσως μετά, κι αυτό εξηγείται εύκολα. Το αμέσως ‘χαμηλότερο’ διαμέρισμα της κομματικής πολυκατοικίας (οι κοινοβουλευτικοί που δεν είχαν προσβάσεις στα υπουργικά γραφεία) αντέδρασαν. Το ΑΣΕΠ τους έδενε τα χέρια, στην μάχη τους για πολιτική επιβίωση. Ήταν αυτή ακριβώς η φυσιολογική πίεση των χαμηλότερων στελεχών, που έφθειρε τον θεσμό, που αναζήτησε τρύπες και τις εκμεταλλεύτηκε, ώστε να μπορέσει να τρώει το κομματάκι της πίττας που του αναλογούσε.

Τι στο διάτανο, λοιπόν είχαμε ;; Ναι είχαμε ‘κομματικό’ κράτος. Αλλά αυτό το κράτος δεν ήταν ταυτόχρονα και το κράτος πρόνοιας του ΕΣΥ, των ΚΑΠΗ, του ΟΚΑΝΑ, των χιλιάδων κρατικοδίαιτων Οργανισμών, ΜΚΟ, κλπ; Ή μήπως δεν ήταν, ταυτόχρονα και κράτος των μαφιόζων, των Κοσκωτάδων, των εργολάβων, του Χρηματιστηρίου και της Siemens;; Και μήπως, το κράτος αυτό των μαφιόζων της ελεύθερης αγοράς, δεν ήταν ταυτόχρονα και κράτος των ζημιογόνων Δημόσιων Επιχειρήσεων, των πάμπλουτων συνδικαλιστών, το κράτος της Ολυμπιακής και των Ναυπηγείων, των εθελουσίων εξόδων και των παχυλών συντάξεων στα 45;; Και ταυτόχρονα, αυτό ακριβώς το κράτος των πρόωρων συντάξεων και των εθελούσιων εξόδων, δεν ήταν την ίδια ώρα και κράτος των κατεστραμμένων Ασφαλιστικών Ταμείων και των υπονομευμένων μελλοντικών συντάξεων;; Και τούτη την ώρα, είναι τάχα άνευ πολιτικής ταυτότητας η συρρίκνωση που επιχειρείται, λόγω της οικονομικής κρίσης; Ποιανού ακριβώς ‘κράτους’, απ’ όλα τα παραπάνω, είναι που επιχειρείται η συρρίκνωσή του; Ποιο είναι αυτό που θα ‘επιβιώσει’;;

Ας αφήσουμε λοιπόν τις μπούρδες περί ‘ορθολογικού’ ‘τεχνοκρατικού’ κράτους κατά μέρος: Για να τα ξεδιαλύνουμε όλα αυτά, και για να επιλέξουμε (ως κοινωνία και λαός) τι θα πετάξουμε και τι θα κρατήσουμε, πρώτα απ’ όλα απαιτείται ΠΟΛΙΤΙΚΗ σκέψη ! Κι ευτυχώς, κανένας ‘Στουρνάρας’, κανένας τεχνοκράτης, δεν μπορεί να κατευθύνει μια κοινωνία.

Όσο, τέλος για τις ...φιλοσοφικές μας ανησυχίες για τους δυστυχείς λαούς του τρίτου κόσμου, που ήλθε δήθεν η ώρα που η ‘ορθολογική παγκοσμιοποίηση’ των αγορών, θα τους σώσει, αρκεί να ρίξετε μια ματιά στον αναλώσιμο Κινέζο εργάτη. Να δείτε τον Βραζιλιάνο της παραγκούπολης που σε λίγο θα φιλοξενήσει το Μουντιάλ. Να θυμηθείτε τον εξαθλιωμένο Ινδό που πεθαίνει στις όχθες του ιερού ποταμού του, όπως ακριβώς έζησε και επί ..μαχαραγιάδων, για να καταλάβετε πόσο καθόλου δεν τους αφορά η ‘ισορροπία’ που επιχειρεί το παγκόσμιο κεφάλαιο, στην μοιρασιά των πόρων και της ..φτώχιας: Οι ..αναδυόμενες δεν είναι δικές τους αγορές. Όπως δεν είναι δική μας η ‘ανάπτυξη’ που ετοιμάζουν ο κ. Σαμαράς με την κ. Μέρκελ._

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου