Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

Οι ..αριστερές πρώτες εκατό ημέρες !


Δύσκολα η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ θα εξαντλήσει τον συνταγματικό της χρόνο. Όλα δείχνουν πως πλησιάζει η ώρα της αριστεράς. Στην κρίσιμη αυτή καμπή της πολιτικής ιστορίας του τόπου, ο ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θα βρεθεί να ηγείται της προσπάθειας, αλλά θεωρώ πάρα πολύ πιθανό, το ΚΚΕ να αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να συμμετέχει περισσότερο απ’ όσο δείχνει ετούτη την ώρα πρόθυμο. Σημαντικότατο θα είναι, βέβαια, εκείνη την χρονική στιγμή το πού θα βρίσκεται η χώρα.
Εάν, για παράδειγμα, η κατάρρευση της τωρινής κυβέρνησης γίνει με την χώρα επισήμως χρεοκοπημένη και διωγμένη απ’ την ευρωζώνη, η αριστερά –η όποια αριστερά- θα έχει μεγαλύτερης, μεν, κλίμακας  προβλήματα να επιλύσει, ευκολότερης,  όμως επιλογής. Αντίθετα, εάν η κατάσταση είναι παρόμοια με την σημερινή, για παράδειγμα με ένα επιπλέον κούρεμα του χρέους και με ‘κερδισμένη’ κάποιας μορφής ‘παράταση’ στις ‘υποχρεώσεις’ για την προσαρμογή στις ‘δημοσιονομικές επιταγές’ των ‘δανειστών’, ο ρόλος μιας κυβερνώσας αριστεράς θα είναι δυσκολότερα διακριτός: Ο κίνδυνος της έκπτωσής της σε απλά έναν ‘επόμενο διαχειριστή’ της καπιταλιστικής τρέλας θα είναι μεγάλος.
Η αριστερά γνωρίζει, ασφαλώς, ποια είναι εκείνα τα δεδομένα που δεν γίνεται να αλλάξουν απ’ την μια μέρα στην άλλη. Γνωρίζει πως θα ήταν μέγιστο λάθος να μπει σαν ταύρος σε υαλοπωλείο.  Ούτε το ίδιο το ΚΚΕ δεν μιλάει, για παράδειγμα, για άμεση κατάργηση της μικρής ατομικής ιδιοκτησίας. Άλλωστε, στην ρητορική του, τα τελευταία χρόνια συμπεριλαμβάνει αναγκαστικά τον ‘μικρό επαγγελματία’ (βιοτέχνη, έμπορο, ελεύθερο επαγγελματία) στην ‘αριστερή’ όχθη του ποταμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ,  δηλώνει ακόμη και υπέρμαχος της Ε.Ε. καθώς και της παραμονής της χώρας στο ευρώ (αν και στους κόλπους του υφίστανται και πιο ευρωσκεπτικιστικές θέσεις).
Ερχόμαστε, λοιπόν, στο ερώτημα. Τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει ένα αριστερό ‘πρόγραμμα των πρώτων εκατό ημερών’; Ποιες θα μπορούσαν να ήταν οι πραγματικά βαθιές εκείνες τομές, που δεν θα προσέκρουαν σε αστικές νοοτροπίες εμπεδωμένες εδώ και δεκαετίες; Ποιες θα ήταν εκείνες οι αποφάσεις που θα ήταν, απ τη μια, τόσο σίγουρα ‘αριστερές’ χωρίς, απ την άλλη, να ξιπάσουν τον πλειοψηφικό όγκο των ‘νοικοκυραίων’ που στο μυαλό τους παντρεύουν τόσο εύκολα τα ‘αντιμνημονιακά τσιτάτα’ ακόμη και με τα ρατσιστικά συνθήματα του Μιχαλολιάκου για τους μετανάστες;;
Πιστεύω πως το πρώτο-πρώτο πεδίο, που σχετικά εύκολα, η κυβερνώσα αριστερά θα μπορούσε να κερδίσει το παιχνίδι (με σχετική, μάλιστα, ευκολία) θα ήταν εκείνο της εργατικής νομοθεσίας. Μια αριστερή εργατική νομοθεσία θα μπορούσε άμεσα όχι μόνο να επαναφέρει τα χαμένα δικαιώματα, αλλά και να θεσπίσει μια ριζοσπαστικά νέα κατάσταση. Μια τέτοια νομοθεσία θα μπορούσε για παράδειγμα να εξομοιώσει τις αποζημιώσεις απόλυσης (και συνταξιοδότησης) στους εργάτες μ’ εκείνες των υπαλλήλων. Θα μπορούσε να προστατέψει τα ωράρια, να κοστολογήσει με σεβασμό στον ελεύθερο χρόνο, τις υπερωρίες, την υπερεργασία, τα ‘νυχτερινά’, τις ‘Κυριακές’. Θα μπορούσε να βάλει τέλος στην ‘ελαστικοποίηση’ της απασχόλησης. Μια αριστερή εργατική νομοθεσία θα μπορούσε να προστατέψει ξανά την γυναίκα, την εγκυμοσύνη, την ανθυγιεινή και βαριά εργασία. Ταυτόχρονα θα μπορούσε να άρει το μεγάλο ψέμα των δήθεν ‘εργοδοτικών εισφορών’ και να καθορίσει συλλογική σύμβαση με το πραγματικό κόστος της ανθρώπινης εργασίας. Απ’ την άλλη, θα μπορούσε να ενοποιήσει όλα τα ασφαλιστικά ταμεία σε ένα επιφέροντας πραγματική δικαιοσύνη και ισονομία (και επιτρέποντας στον εργαζόμενο να γίνεται πιο παραγωγικός απ’ τη στιγμή που δεν θα τον υποχρεώνει σε διπλές και τριπλές εισφορές). Εξυπακούεται, πως μια αριστερή κυβέρνηση, θα τολμούσε να δώσει εξ ολοκλήρου την διαχείριση των αποθεματικών του ταμείου αυτού στους ίδιους τους εργαζόμενους και σε κανέναν άλλο. Επίσης εννοείται πως μια τέτοια αριστερή εργατική νομοθεσία δεν θα διαχώριζε τον ιδιωτικό απ’ τον δημόσιο τομέα, και πως όλοι θα αμείβονταν με βάση τις σπουδές τους, την ηλικία τους, την δυσκολία του επαγγέλματός τους, κλπ. Με λίγα λόγια, το εργατικό (αριστερό) κίνημα, θα όφειλε απ’ την πρώτη στιγμή να καθορίσει, να προασπίσει και, τελικά, να επιβάλλει (προς κάθε ενδιαφερόμενο, εργοδοτη, ιδιώτη και μη) το πραγματικό κόστος της ανθρώπινης εργασίας.
Το δεύτερο μεγάλο –τεράστιο- πεδίο, στο οποίο επιβάλλονται δραματικές αλλαγές, είναι, βέβαια, εκείνο της φορολόγησης. Τα έχουμε πει απ’ την γωνιά ετούτη πάρα πολλές φορές στο παρελθόν. Εν συντομία, η περίφημη ‘φορολογική συνείδηση’ δεν αλλάζει με σποτάκια στην τηλεόραση. Η αριστερά θα μπορούσε άνετα να ανατρέψει δραματικά την σχέση άμεσων-έμμεσων φόρων. Θα μπορούσε άνετα να καταργήσει οποιαδήποτε (πέραν των δημοτικών τελών) φορολόγηση του κεφαλαίου,  που και αντισυνταγματική είναι και παντελώς άδικη. Θα μπορούσε άμεσα να προτείνει μια τολμηρή και ειλικρινή σεισάχθεια, χωρίς να καταφύγει ούτε σε ‘χαρίσματα’, ούτε σε ‘περαιώσεις’ ούτε σε ‘ρυθμίσεις’. Θα μπορούσε άμεσα να κουρέψει το απεχθές κομμάτι του ιδιωτικού χρέους προς τις τράπεζες, που έχουν επί δεκαετίες γίνει οι σκληρότεροι νόμιμοι τοκογλύφοι. Τέλος –το κυριότερο- θα τολμούσε επιτέλους την μέσα απ’ την φορολογία απαραίτητη κατ’ έτος αναδιανομή του πλούτου, απ’ τους έχοντες προς τους μη έχοντες. Σημειώστε, πως μια αριστερά που θα τολμούσε όλα αυτά (απ’ την μια την σεισάχθεια, απ’ την άλλη την δικαιοσύνη) θα αποκτούσε και την σοβαρότητα αλλά και το ‘δικαίωμα’ να απαιτήσει την ‘αυστηρή’ συλλογή των δίκαιων πλέον φόρων που αναλογούν στον καθένα.
Το τρίτο, που μου έρχεται στο μυαλό, σαν ‘εύκολη’ σχετικά πρώτη επιδίωξη θα ήταν η αναβάθμιση εκείνου που ονομάζουμε δημόσιο αγαθό. Όσα ξεπουλήματα και να έχουν γίνει, το αριστερό κράτος οφείλει να κοινωνικοποιήσει άμεσα τα βασικά: Ενέργεια, συγκοινωνίες, φυσικούς πόρους, υποδομές. Απ’ τη στιγμή που εργαζόμενοι συντηρούν, λειτουργούν, καθαρίζουν, οδηγούν, κλπ για παράδειγμα το Μετρό, ή τα λεωφορεία, είναι παντελώς παράλογο να πληρώνουν άλλοι εργαζόμενοι καθημερινά τεράστια ποσά για να παν και να επιστρέψουν απ’ την δουλειά τους. Απ’ την στιγμή που εργαζόμενοι συντηρούν, λειτουργούν, επισκευάζουν, κλπ το δίκτυο, τις μονάδες παραγωγής, τα ορυχεία, τα υδροηλεκτρικά της ΔΕΗ, είναι παράλογο άλλοι εργαζόμενοι να πληρώνουν για το ρεύμα στο σπίτι τους (μέχρι μια εύκολα καθορίσιμη ποσότητα ενέργειας). Απ’ τη στιγμή που εργαζόμενοι λειτουργούν, συντηρούν, επιβλέπουν, κλπ το τηλεπικοινωνιακό δίκτυο και τις υποδομές του ΟΤΕ, είναι παράλογο να πληρώνουν (πάλι για μια λογική χρήση) άλλοι εργαζόμενοι για το κινητό τους, το σταθερό και το ίντερνετ. Είναι ασύλληπτο το μέγεθος της εξοικονόμησης και των κεφαλαίων που θα απελευθερώνονταν με τον τρόπο αυτό. Τολμώ να υποπτευθώ πως ακαριαία θα βλέπαμε μια ανάσταση στην αγορά, μια αναστροφή της υφεσιακής ψυχολογίας. Δεν συζητώ, τέλος, καν τα 'μεγάλα' δημόσια αγαθά (παιδεία, υγεία, ασφάλεια, πρόνοια) τα οποία τώρα τείνουν να εκχωρηθούν στους ..εργολάβους..
Τέταρτη, θα όφειλε να είναι μια ‘αριστερή’ θεσμική ‘επανάσταση’. Μην θεωρείτε πως είναι το πιο ‘εύκολο’, πρόκειται για το πιο ‘λεπτό’. Γιατί στο επίπεδο αυτό (των θεσμών) είναι πολύ εύκολο –από ενθουσιασμό- να προκληθούν τα αντίθετα απ’ τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Το πλέον κρίσιμο θα ήταν στο πεδίο ετούτο να αποτολμηθεί –επιτέλους- μια πραγματική ανεξαρτητοποίηση της δικαιοσύνης (απ’ την εκτελεστική κυρίως εξουσία). Υπάρχουν όμως και πλείστοι άλλοι τομείς. Η σχέση των ΜΜΕ με το κράτος. Ο ακριβής καθορισμός των ‘ποινικών’ ευθυνών των πολιτικών προσώπων. Η θεσμοθέτηση του δημόσιου έλεγχου των πεπραγμένων της εξουσίας (τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο). Τέλος –κι ίσως και το πλέον σημαντικό- το ‘κατέβασμα’ των κάθε είδους αποφάσεων, στην κοινωνική βάση, χωρίς κανέναν φόβο, κανένα πάθος: Το όποιο αριστερό ‘κράτος’ οφείλει να εμπιστευτεί τυφλά σχεδόν, την λαϊκή θέληση !
Όλες αυτές οι τομές, πράγματι θα μπορούσαν να εδραιωθούν νωρίς από μια αριστερή εξουσία. Αρκεί να ήταν σταθερά προσανατολισμένη στον λαό και τα συμφέροντά του. Άλλες, βαθύτερες, αλλαγές (στην παραγωγική κατεύθυνση, στο καταναλωτικό μοντέλο, στην αλλαγή του τουρισμού (από ιδιωτικό σε δημόσιο), στην οικοδομική πολιτική, όπου θα χρειαστεί κάποτε μπουλντόζα, στον χειρισμό του μεταναστευτικού, στην αλλαγή του πολιτιστικού και αθλητικού μοντέλου, κλπ) θα χρειαστούν περισσότερο χρόνο και κυρίως μεγαλύτερη συνειδητοποίηση. Με τα πρώτα, όμως, μέτρα, ήδη η μεγάλη μάχη θα έχει κερδηθεί. Ο θεμέλιος λίθος για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό θα έχει μπει με επιτυχία και δύσκολα οι δυνάμεις της συντήρησης θα μπορέσουν να τον ξεθεμελιώσουν.

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

Τότε, ίσως...


Καθόμαστε και κοιτάμε την παγκόσμια χρηματοπιστωτική χούντα να μας επιβάλλει με τον ωμότερο τρόπο τα μέτρα της. Την παρακολουθούμε, μέσω της τρόικας –μερικών απίθανων καλοπληρωμένων υπαλληλίσκων που ακολουθούν έναν φασιστικό τυφλοσούρτη, που εκ των προτέρων ξέρουν πού και πώς οδηγεί- να επιβάλλει στους ντόπιους προδότες –δεξιούς, κεντρώους κι αριστερούς- το πείραμά της: Πώς θα πληρώσουν οι αθώοι και τα ρέστα στους ενόχους !
 Παρακολουθούμε τους ντόπιους επίορκους, να ανακοινώνουν απλά, με μοναδικό αιτιολογικό τις ‘απαιτήσεις της τρόικας’, τα ξεπουλήματα Σαββατοκύριακο με Σαββατοκύριακο, των τελευταίων πόρων αυτού του κράτους, σαν τους κλέφτες, που τις πονηρές δουλειές τους τις κάνουν στις ..αργίες !! Τους παρακολουθούμε, να συνεχίζουν το πάρτι των ημετέρων αδίστακτα, να διορίζουν το παιδί τους ‘γιατί είχαν το δικαίωμα’, την ίδια ώρα που στερούν απ’ το δικό μας παιδί το δικαίωμα έστω στην εργασία. Τους παρακολουθούμε να ψελλίζουν τις γλοιώδεις ανοησίες τους, πως ‘διαφωνούν βέβαια με την εφεδρεία’, αλλά, πως ‘δεν θα ρίξουν και την κυβέρνηση εξ αιτίας της εφεδρείας’: Η ‘κυβέρνηση’ υπεράνω όλων !...
Καθόμαστε και κοιτάμε, τον κ. Δένδια να ονομάζει –αγνοώ τον διεστραμμένο νου που το σκέφτηκε- ‘Ξένιο Δία’ την επιχείρηση πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες ! Ακούμε τον ίδιο τον κ. Σαμαρά, να ‘δίνει ρητές εντολές να καθαρίσουν οι πόλεις μας’, ουσιαστικά να δίνει το σύνθημα αυτός, ο πρωθυπουργός της χώρας, για την έναρξη ενός κυνηγιού μαγισσών, αδιαφορώντας –γιατί ασφαλώς δεν αγνοεί- για το τι μπορεί να ακολουθήσει ! Τον παρακολουθούμε, πάει να πει, να μαζεύει ψήφους –γιατί αυτά κερδίζουν τους ανοήτους- αδιαφορώντας ακόμη και για ανθρώπινες ζωές ! Και σήμερα μόλις, ακούμε τον κ. Δένδια να δηλώνει ‘στενοχωρημένος’ για την ομαδική δολοφονία ενός μετανάστη στο κέντρο της Αθήνας –από ποιους άραγε;;- και να ‘δίνει εντολή στην αστυνομία να εντοπίσει τους ενόχους’ ! Την αστυνομία, όμως, που ξέρει –γιατί ούτε κι εκείνος αγνοεί- πόσο σφιχταγκαλιασμένη είναι μ’ αυτούς που δολοφόνησαν τον μετανάστη….
Καθόμαστε και διαβάζουμε στο πρωτοσέλιδο του ‘συγκροτήματος’, γιατί το μέτρο της εφεδρείας είναι ‘καλό’, γιατί δεν μπορούμε να το θεωρήσουμε αποτυχημένο, αφού ποτέ δεν εφαρμόστηκε, γιατί τώρα πρέπει να εφαρμοστεί γιατί αλλιώς τα 11,5 δις ‘δεν βγαίνουν’! Καθόμαστε και διαβάζουμε να προσπαθεί  να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, πώς δηλαδή μια κυβέρνηση μπορεί να εφαρμόσει μέτρα για τα οποία μόλις πριν απ’ τις εκλογές τα αντίθετα έλεγε και τα αντίθετα υποσχόταν ! Φαίνεται πως οι εκλογές, για το 'συγκρότημά', δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ‘επιχείρηση’, ένα βήμα που πρέπει απλά να κερδηθεί, το πόπολο να ξεγελαστεί, και ακριβώς την επομένη, όλα να μην υφίστανται, η κοροϊδία να συνεχίζεται…
Καθόμαστε και παρακολουθούμε τους μεγάλους διεθνείς απατεώνες, να χρησιμοποιούν τους ντόπιους θλιβερούς συνεργάτες τους. Παρακολουθούμε τους ντόπιους θλιβερούς συνεργάτες τους, να εξαπλώνουν με κάθε τρόπο και ενσυνείδητα, την σαπίλα και την λαμογιά, όσο πιο βαθειά μπορούν στον ίδιο τον κοινωνικό ιστό, που βέβαια δεν διαθέτει παρά ελάχιστες άμυνες. Παρακολουθούμε την κοινωνία να βυθίζεται απελπισμένη στην σαπίλα, με την φρούδα υπόσχεση να διασώσει το χειρότερο κομμάτι της, έναντι του χαζού και του αθώου.  Την παρακολουθούμε να τρέμει για τα ειδικά της μισθολόγια, τα ασφαλιστικά της ‘προνόμια’, τα ‘συνδικαλιστικά της δικαιώματα’,  να ενδιαφέρεται μόνον πώς θα μπει στην εφεδρεία ο άλλος κι όχι η ίδια. Παρακολουθούμε την γελοία της προσπάθεια να βγάλει τα λεφτά της ‘έξω’ ή να τα ‘φέρει μέσα’ χωρίς ‘συνέπειες’, να ‘τακτοποιήσει’ τον ημιυπαίθριό της, το αυθαίρετο και την πισίνα της, με το λιγότερο δυνατό κόστος ! Την χαζεύουμε να επιδίδεται στο πώς να μην κόψει την δική της απόδειξη, αλλά να την κόψει ο διπλανός το κορόιδο: Κανείς πλέον δεν καταλαβαίνει πόσο ΟΛΟΙ είμαστε ΘΥΜΑΤΑ ! Κανείς πλέον δεν βλέπει, πως σε λίγο δεν θα υπάρχουν σωσμένοι και καταποντισμένοι ! Κανείς πλέον δεν βλέπει πως διαιρούν για να βασιλεύουν, και πως όλους μας προορίζουν για τον ίδιο Καιάδα !....
Πιστεύω πλέον, πως ίσως μόνον όταν φτάσουμε σ’ αυτόν τον Καιάδα θα ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ! Τότε μόνον θα υπάρχει μια μικρή ελπίδα, να πάψουμε να ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ άβουλα και να ΚΟΙΤΑΜΕ, αυτά που μας επιβάλλουν. Αλλά προσέξτε: Μικρή ελπίδα ! Γιατί και τότε, έτοιμα τα ΚΟΡΑΚΙΑ θα είναι να ρίξουν το φταίξιμο στους ΑΘΩΟΥΣ, στην αριστερά, στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ, στον Τσίπρα, και σε όποιον τέλος πάντων, δεν είναι ο πραγματικός εχθρός ! Γιατί και τότε ακόμη, ΕΚΕΙΝΟΙ, ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ, θα βγούνε πρώτοι-πρώτοι στα κανάλια και θα βροντοφωνάξουν, πως ΕΜΕΙΣ ΠΗΓΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΣΩΣΟΥΜΕ, αλλά η ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν μας άφησε !! Κι όχι μόνον είναι αδίστακτοι κι έτοιμοι να το πούνε, αλλά να είστε σίγουροι πως δεν θα διστάσουν να κηρύξουν ΤΟΤΕ το νέο ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ, τον νέο εθνικό διχασμό !
Και δυστυχώς, ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ανάμεσά μας, που θα τους ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ, και θα τους ανάψουν λαμπάδες !

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

X E N A


Ούτε η ΔΗΜΑΡ ούτε το ΠΑΣΟΚ συμφωνούν με τα μέτρα της κυβερνήσεως την οποία, πλην όμως, θα στηρίξουν μέχρις εσχάτων ! Απ’ τις δηλώσεις τους, άλλωστε, φαίνεται πόσο ‘εκνευρισμό’ τους προκαλούν οι δηλώσεις του κ. Στουρνάρα, οι οποίες προκαταλαμβάνουν τις κάθε τρεις και λίγο συνδιασκέψεις των ‘τριών πολιτικών αρχηγών’ ! Δηλώσεις του κ. Στουρνάρα, ο οποίος μάλλον δεν έχει καταλάβει ακριβώς εάν είναι Υπουργός της τριμερούς κυβερνήσεως ή εκπρόσωπος της …τρόικας ! Τρόικας που με τη σειρά της δεν φαίνεται να έχει καταλάβει εάν το επόμενο πακέτο των 31 δις εξαρτάται ή όχι απ’ την ‘έκθεσή’ της !....
Δεν έπρεπε, πάντως, προεκλογικώς, οι τρείς της κυβερνήσεως να γράψουν (και να υπογράψουν) σε χαρτί τις ‘δεσμεύσεις’ τους ! Δεσμεύσεις, απ’ τις οποίες τίποτε δεν έχει απομείνει: Ούτε τα περί άρσης των αδικιών. Ούτε τα περί μη  λήψης ‘οριζοντίων’ μέτρων. Ούτε τα περί μη απολύσεων στον δημόσιο τομέα !
Τι το’ θελαν το ρημάδι το χαρτί;; ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ έχουν ήδη ‘αποστασιοποιηθεί’ απ’ την κυβερνητική πορεία, σε λίγο ούτε ο Σαμαράς δεν θα στηρίζει την κυβέρνηση της οποίας είναι ..πρωθυπουργός !! Στην Ελλάδα περάσαμε πρώτα απ’ το ‘δεν ευθύνομαι απ’ τα πεπραγμένα της προηγούμενης κυβέρνησης’. Ύστερα φτάσαμε στο ‘δεν ευθύνομαι για τα πεπραγμένα του διπλανού υπουργού της ίδιας κυβέρνησης’. Τώρα θα περάσουμε στο ‘δεν ευθύνομαι για τις ίδιες μου τις μαλακίες’ !!!
Τις τελευταίες μέρες επανήλθε το θέμα της περιβόητης ‘εφεδρείας’ ! Εφεδρείας που ο κ. Σαμαράς συνεχίζει όπως και προεκλογικώς να απορρίπτει λεκτικώς (δεν θα καταφύγουμε σε μέτρα που δεν απέδωσαν), πλην όμως, φαίνεται πως ο υπουργός του των οικονομικών έχει ήδη αποφασίσει (πρέπει να βρούμε τα 11,5 δις και θα τα βρούμε) !  Προσέξτε όμως: Όπως οι καλοί ρεπόρτερ (παπαγαλάκια) του κυβερνητικού στρατοπέδου μας εξηγούν, ετούτη η εφεδρεία καμίιιιιιιιααααααα απολύτως σχέση δεν έχει με εκείνην την παλιά, την αποτυχημένη, την τρσικατάρατη εφεδρεία του Γιωργάκη !!! Διότι ετούτη εδώ η εφεδρεία δεν ‘οδηγεί’ στην απόλυση, αλλά είτε στην ‘σύνταξη’ (των πόσων ευρώ δεν μας λένε), είτε στην επαναπρόσληψη ! Επαναπρόσληψη μάλιστα είτε πάλι στο δημόσιο, αλλά ακόμη και στον ...Ιδιωτικό τομέα !!!! Όποιος καταλαβαίνει ειδικά αυτό το τελευταίο, κερδίζει μεταχειρισμένο λουκούμι !....
Οι σαφείς φιλολαϊκές επιλογές της κυβερνήσεως, φάνηκαν στην ευεργετική απόφαση για την αποπληρωμή του φετινού φόρου εισοδήματος ! Του φετινού φόρου που φορολόγησε αναδρομικά και προκαταβολικά σε περίοδο μείωσης των εισοδημάτων. Που επέβαλε έκτακτη εισφορά σε ανέργους και συνταξιούχους, και που χάρη στις αριστερές καταβολές της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ, επετεύχθη να καταβληθεί αντί στο δυσβάσταχτο χρονικό περιθώριο των έξη μηνών, στο ευρύχωρο και άνετο εκείνο των επτά ! Με δάκρυα στα μάτια οι φορολογούμενοι σπεύδουν να ανάψουν καντήλια στον κ. Βενιζέλο, τον κ. Κουβέλη και βέβαια τον ίδιο τον κ. Σαμαρά, που επέδειξαν την τόλμη εκείνη να επιβάλουν στην τρόικα την εξευτελιστική αυτή παράταση !! Σιγά μην πέρναγε της τρόικας ! Εδώ είναι βαλκάνια !!...
Μ’ αυτά και με τούτα, η αντιπολίτευση βρήκε την ευκαιρία να ρίξει έναν ..υπνάκο (καθώς και μερικά μπάνια). Από εκεί, απ’ τις ξανθές παραλίες ανά την Ελλάδα, στέλνει τις εκάστοτε ‘δριμύτατες ανακοινώσεις’ της στα κανάλια, σημειώνοντας μάλιστα το δελτίο στο οποίο προτιμά να διαβαστούν (ώστε να μην συμπέσει με τον τελικό των 100 μέτρων, οπότε και θα πάει χαμένη) ! Ξέρει, άλλωστε πως την υποκαθιστούν επάξια, τα blogs και τα Tweeter ! Η κυβέρνηση αυτοδιαλύεται επομένως δεν χρειάζεται κανείς να ασχοληθεί καν: Η εξουσία τους περιμένει, σαν πουτάνα, στην γωνία κάτω απ’ το φανάρι, να της ...ανάψουν το τσιγάρο !...
Με την κυβέρνηση να μην κυβερνά. Την τρόικα να μην παίζει κανέναν ρόλο. Τον κ Σαμαρά να μην προΐσταται κανενός. Τον κ. Βενιζέλο και τον κ. Κουβέλη να διαφωνούν με τον εαυτό τους. Τον κ. Στουρνάρα να παραιτείται προφορικώς παραμένοντας και την αντιπολίτευση να …ξεκουράζεται, όλα μοιάζουν με επεισόδιο της …Ζήνα !! Όπου η Κλυταιμνήστρα είναι γκόμενα του …Θεού Ερμή, ο Ηρακλής συμπολεμιστής του ..Αχιλλέα, Η Ίριδα τηλεφωνήτρια στον Όλυμπο και ο …Ξένιος Ζευς, επιχείρηση πογκρόμ στην Αθήνα του 2012 !!
Μαύρα μας και θλιβερά μας….

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Άννα, νά ένα κόμμα !!



-        Άννα, να ένα κόμμα !

-        Πού το βλέπεις Μιχάλη ;

-        Να το ! Πίσω απ’ την κόκκινη γραμμή ! Ανδρέα, εσύ δεν το βλέπεις ;

-        Το βλέπω, αλλά δεν βλέπω την κόκκινη γραμμή !

-        Καλά ! Δεν πειράζει ! Ελάτε ! Πάμε να παίξουμε !!...