Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Καλή Χρονιά..


Οι τελευταίες χρονιές, φεύγουν μεστές. Ετούτη την τελευταία, το 2012, απλώθηκε μια σιωπή. Τα ‘γεγονότα’ συνέχισαν να μοιάζουν καταιγιστικά, μα στην πραγματικότητα όλα σαν να είχαν ειπωθεί. Η οργή του 10 και του 11, ότι και να πούμε, περιείχε μια ελπίδα. Φέτος, αυτή η βιαστική ελπίδα, σαν να διολίσθησε ‘ανεπαισθήτως’ στο γκρίζο. Το γνωστό εκείνο γκρίζο..
Στο μπλογκοχωριό, η σιωπή υπήρξε εκκωφαντική. Ξεχωριστές εμμονές. Μοναχικές ιδεοληψίες. Αλληλοδιαβαζόμαστε, αλλά δεν σχολιάζουμε. Ένας παράδοξος καινούριος ‘σεβασμός’. Είμαστε ακόμη στη σκηνή, μα ο καθένας στο σόλο του. Πολλές φορές, μακρόσυρτες παύσεις. Άλλοτε, κραυγές. Μ’ έναν παράξενο τρόπο όλοι έχουν δίκιο: Κανείς δεν πείθει πια κανέναν..
Οι εκπρόσωποί μας στη Βουλή, επίσης δεν πείθουν. Ξέρουν. Το μόνο που θα πιστεύαμε θα ήταν οι –τουλάχιστον- παραιτήσεις τους. Ξέρουμε. Δεν θα γίνουν ποτέ. Κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια. Η πολιτική είναι το εφικτό, λένε στην υποτίθεται ανήσυχη συνείδησή τους. Μόνο που το θυμήθηκαν, αφού έχουν διαπράξει όλα –μα όλα;- τα ανέφικτα…
Γυρίζω στον εαυτό μου (μοιραία). Αθροίζω τις αποδείξεις της χρονιάς. Δεν με νοιάζει το οικονομικό λίπος που έχασα. Αγωνιώ για τα ‘κιλά’ ουσίας που μπόρεσα να πάρω. Η νέα οργή, είναι να μην έχεις να βοηθήσεις τον άνεργο φίλο σου. Ο νέος πόνος είναι ο άστεγος στο Σύνταγμα, δίπλα ακριβώς στα πολύχρωμα stands της Wind
Συνεχίζω να ονειρεύομαι –το ξέρετε- και με τυλίγει μοναξιά. Υπνοβάτης. Όπως κι εσείς. Υπνοβάτες. Κι ο χρόνος σκληραίνει. Είναι πολύ μακριά το φώς του δικού μου τούνελ. Ο κόσμος ολόγυρα, τρελός. Απίθανα τυφλός. Ολοταχώς για τον γκρεμό, την ώρα που η αλήθεια είναι τόσο, μα τόσο απλή: Και για μια φορά τόσο πρόδηλη ! Κι όμως: Το γκρίζο δείχνει απίστευτα ριζωμένο. Σχεδόν μοιραίο…
Οι χθόνιες δυνάμεις της Ιστορίας φυσικά δεν έπαψαν. Σαν από μηχανής Θεοί, μπορεί αύριο κιόλας, -το 2013- να δώσουν  ‘λύση’ στο δράμα. Γιατί όλοι μας, βέβαια, νοιώθουμε πως κάτι σαλεύει ανέκφραστο ακόμη. Κάτι, που μακάρι να μην μπορούμε από τώρα να το μαντέψουμε…