Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Πρωτομαγιά 2013




Έγινε ολοφάνερο τα τρία αυτά χρόνια, πως αυτό που δέχθηκε την σφοδρότερη επίθεση. Αυτό που περισσότερο απ’ όλα τα υπόλοιπα υποβαθμίστηκε-υποτιμήθηκε. Αυτό που, εν τέλει, ήταν ο μόνος στόχος του ‘δολοφόνου’, ήταν η εργασία.  Κι αύριο, Πρωτομαγιά, αν μη τι άλλο, μας δίνεται μια ευκαιρία να το σκεφτούμε.

Λόγια του αέρα, ανίκανα να φρενάρουν το παραμικρό, αποδείχθηκαν όλες οι ‘κατοχυρώσεις’, οι ‘χάρτες δικαιωμάτων’ τα ‘συντάγματα’. Νάνοι, αχυράνθρωποι, ανίκανοι να εγείρουν την παραμικρή άρνηση, αποδείχθηκαν οι πολιτικοί ηγέτες όλων απολύτως των παρατάξεων.  Και το πιο σπουδαίο: Διασπασμένοι κατάλληλα, ανοργάνωτοι, ανυποψίαστοι, ‘σαν  έτοιμοι από καιρό’, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μαζί με τους κομματικούς ινστρούκτορές τους.

Αποδεχθήκαμε πολύ εύκολα, πως η αξία της ανθρώπινης εργασίας είναι μικρότερη από 3 ευρώ ‘μικτά’ την ώρα! Αποδεχθήκαμε πολύ εύκολα, πως ο εργαζόμενος μπορεί να απασχολείται όσο και όποτε βολεύει το ‘αφεντικό’ του. Δεχθήκαμε πολύ εύκολα, πως μπορούμε να τον διώχνουμε όποτε θέλουμε, (ακόμη κι απ’ το δημόσιο) κουτσουρεύοντας μάλιστα την αποζημίωσή του. Χωνέψαμε πάρα πολύ εύκολα, πως τα χρήματά μας –των ταμείων- ληστεύθηκαν και ξαναληστεύθηκαν και ξανα-ματα ληστεύθηκαν για να ..κουρευτούν στο φινάλε, και να γράφει σήμερα η εφημερίδα πως πάμε για μια σύνταξη των 360 ευρώ. Κατάπιαμε πολύ εύκολα την προπαγάνδα του ‘διαίρει και βασίλευε’, έφταιγαν οι ‘συμβασιούχοι’, μετά οι ‘φορτηγατζήδες’, μετά οι ‘γεωργοί’, μετά οι ‘γιατροί’, μετά οι ‘ελεύθεροι επαγγελματίες’, μετά οι ‘ναυτεργάτες’, μετά οι ‘δημόσιοι’, μετά οι ‘δικαστικοί’, μετά οι ‘αξιωματικοί’, μετά οι ‘Δημοτικοί υπάλληλοι’, μετά οι ‘επίορκοι δημόσιοι’, τώρα πλέον και οι ‘μη επίορκοι’: Όλοι, όσοι εργαζόμαστε, φίλοι μου. Ας το καταλάβουμε: Οι πραγματικοί ‘ένοχοι’ δεν είχαν κολλήσει ούτε ένσημο!

Συμπιέζοντας, απαξιώνοντας, υποτιμώντας την εργασία (και τον εργαζόμενο), -τάχα μου για να εξορθολογήσεις το ‘σύστημά’-, δίπλα ακριβώς, ανοίγεις το χαντάκι της αθλιότητας και της φτώχιας. Να η τεράστια στρατιά των ανέργων, που απ’ την μια τρομοκρατεί, ενώ απ’ την άλλη, χρησιμεύει σαν άλλοθι του οποιουδήποτε ‘μέτρου’. Να την  η άλλη τεράστια στρατιά των εξαθλιωμένων μεταναστών-σκλάβων, που πλέον έχουν να διαλέξουν κάτι ανάμεσα στα ‘στρατόπεδα συγκέντρωσης’ του ‘Ξένιου’ και στις σφαίρες της Μανωλάδας. Άνεργοι και μετανάστες στην ίδια (το αποσιωπά ο κ. Μιχαλολιάκος) σκληρή μοίρα: Χωρίς νοσοκομειακή περίθαλψη. Χωρίς το παραμικρό συνταξιοδοτικό μέλλον. Το έχετε αλήθεια σκεφτεί ποτέ; Πως η παραμικρή αρρώστια θα μπορούσε να ισοδυναμεί με θάνατο;; Πως τα γεράματα θα μπορούσαν να σημαίνουν κυριολεκτικά επαιτεία;;..

Κι αφού οι σύγχρονοι εργαζόμενοι, ανεχθήκαμε και κατάπιαμε τόσο εύκολα, όλα αυτά, θα ήταν βέβαια παράδοξο η επίθεση να μην επεκταθεί και πίσω ενάντια στο ..παρελθόν ! Εκεί όπου ο δύσμοιρος ο συνταξιούχος δεν έχει κανένα απολύτως όπλο να αμυνθεί. Εκεί που ο ήδη φτωχός γίνεται ακόμη πιο φτωχός, κι από πάνω υφίσταται ανηλεώς την καθημερινή τρομοκρατία ‘λεφτά για τις συντάξεις’! Η προς τα πίσω αυτή καταστροφή, βέβαια, αφορούσε –να το ξανα θυμίσω- και την καταλήστευση των Ασφαλιστικών Ταμείων. Τώρα, τον προετοιμάζουν καταλλήλως για την περαιτέρω φτωχοποίηση του: Τι σκατά; Εκατό χιλιάδες νέους συνταξιούχους του Δημοσίου θα έχουμε μέχρι το ‘15. Πώς θα τους ταΐσουμε;;…

Πάντα, φυσικά, υπάρχουν και οι ‘πεπεισμένοι’. Οι –απίθανα ουτοπικοί- ‘ρεαλιστές’  αυτού του γκρίζου κόσμου. Υπάρχουν κι αυτοί, που ερωτευμένοι με την αιματοβαμμένη βιτρίνα της μέχρι τώρα ‘ευμάρειας’, αρνούνται –ή δεν μπορούν, ή δεν θέλουν- να δουν πιο πίσω. Αυτοί για τους οποίους ο κάματος έγινε ‘εργατοώρα’. Ο ίδιος άνθρωπος, ‘ανθρώπινος πόρος’. Μια παράμετρος του πλούτου, όπως όλες οι υπόλοιπες, το κεφάλαιο, το κλίμα, τα πετρέλαια, ο τουρισμός: Αναλώσιμη κατά το δοκούν! Υπάρχουν, πάντα θα υπάρχουν, αυτοί που πιστεύουν στ’ αλήθεια, πως όλα αυτά τα δεινά, η ανεργία, η ανέχεια, η φτώχια, η δυστυχία, δεν είναι παρά τυχαίες –ατυχείς- ‘στρεβλώσεις’ ενός κακά εφαρμοσμένου, πλην τέλειου συστήματος. Μια ‘περιοδική κρίση’, κάτι σαν ..ίωση (?) που ‘θα περάσει καλέ’ ! Όσοι, με λίγα λόγια, το έφαγαν, και μάλιστα ..γκουρμέ, το …άλογο αλλά πάντα θα επιμένουν πως ήταν μοσχαράκι…

Πρέπει να καταλάβουμε κάποτε, πως για να ‘λυθεί’ ο γόρδιος δεσμός, μόνο ένας τρόπος υπάρχει: Να απαιτήσουμε –εμείς οι εργαζόμενοι- πίσω την ΑΞΙΑ της εργασίας μας. Να την τιμολογήσουμε ξανά. Χωρίς αστειότητες και εκπτώσεις. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος, δεν μπορώ τουλάχιστον εγώ να σκεφτώ άλλον, από μια –επιτέλους- μεγάλη ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Μια απεργία, του καθενός για όλους, όλων για τον καθένα. Μια απεργία που θα ήταν η μόνη που θα μπορούσε να ΚΛΟΝΙΣΕΙ, να γκρεμίσει αυτό το απάνθρωπο σύστημα. Και να ξαναβάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Ως τότε, ας ‘γιορτάζουμε’ τις ‘Πρωτομαγιές’ και τις ‘σαρανταοχτάωρες’ των κομματικών αρχισυνδικαλιστών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου