Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Χωρίς λόγια..





Τί εναι πατρίδα μας; Μν εν᾿ ο κάμποι;
Μ
ν εναι τ᾿ σπαρτα ψηλ
βουνά;
Μ
ν εναι λιος της, πο
χρυσολάμπει;
Μ
ν εναι τ᾿ στρα της τ φωτεινά;

Μν εναι κάθε της ρηχ κρογιάλι
κα
κάθε χώρα της μ τ
χωριά;
κάθε νησάκι της πο
χν
προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μν εναι τάχατε τ ρειπωμένα 
ρχαία μνημεα της χρυσ στολή,
πο
τέχνη φόρεσε κα τ
καθένα
μία δόξα
θάνατη ντιλαλε;

λα πατρίδα μας! Κι ατ κι κενα,
κα
κάτι πού χουμε μς τν καρδι

κα
λάμπει θώρητο σν λιου χτίνα
κα
κράζει μέσα μας: μπρς παιδιά!
Σνιφ , σνιφ ….

2 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Ευάγγελε..

      Με λόγια, αυτό το 'σύνδρομο Ρεπούση' το ξέρουμε από πολύ-πολύ παλιά. Απ' την εποχή, για παράδειγμα, που ο Ν. Δήμου είχε βγάλει την 'Δυστυχία του να είσαι Έλληνας', τις ίδιες και τις ίδιες 'αντιδράσεις' ακούγαμε, διαβάζαμε, τότε μάλιστα κάποιος (δεν θυμάμαι το όνομα) είχε εκδόσει σαν απάντηση και την 'Ευτυχία του να είσαι Έλληνας'...
      Με λόγια, έχω βαρεθεί τις ταμπέλες. Και τις ταμπέλες 'Εθνομηδενιστής'. Και τις άλλες 'Πατριδολάγνος'. Πρέπει να πετάξουμε επιτέλους ΟΛΕΣ τις ταμπέλες. Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας απλώς, και να δεχθούμε πως πατρίδα μας είναι και ο Παρθενώνας και η ..Μανωλάδα. Γιατί αλλιώς, θα πνιγούμε στις ..λέξεις Ευάγγελέ μου...

      Διαγραφή