Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Ασχέτως κρίσης..






Οι εκατοντάδες νεκροί της Αγγλίας, εξ αιτίας ενός ..καύσωνα με μέγιστη θερμοκρασία τους ..32 βαθμούς, υποχρεωτικά μας επαναφέρει στα πραγματικά σοβαρά προβλήματα. Προβλήματα που μέσα στον πανικό της καπιταλιστικής κρίσης, η υφήλιος φαίνεται να έχει προς στιγμήν ‘ξεχάσει’.

Είναι φυσικό, πως ένα οικονομικό μοντέλο που ως κινητήριο θεό του έχει το αέναο κέρδος, όχι μόνο είναι τελείως ανίκανο να αποτρέψει την οικολογική καταστροφή, αλλά μάλλον θα την επιταχύνει. Ένα οικονομικό μοντέλο που μας ταΐζει ανερυθρίαστα αλογίσιο κρέας. Που αναπροσαρμόζει τα επιτρεπόμενα όρια μόλυνσης στα αλιεύματα κάθε φορά που οι βλαβερές ουσίες στα αλιεύματα ξεπερνούν τα προηγούμενα όρια, για να μην ‘μείνουν στο ράφι’. Που κατατρυπάει τον πλανήτη ακατάπαυστα, μέχρι να στραγγίξει και την έσχατη ρανίδα ρυπογόνας ενέργειας. Που ντοπάρει και διαφημίζει μετά μανίας ακόμη και τον πλέον ακραίο καταναλωτισμό, αρκεί να βρει κάτι-τις να πουλήσει. Ένα σύστημα που αγνοεί, πάνω απ’ όλα, τις ευθύνες απέναντι στους ίδιους τους απογόνους του, είναι ολοφάνερο πως μας οδηγεί ολοταχώς σε μια άνευ προηγουμένου κόλαση.

Δυστυχώς, καθόλου σίγουροι δεν μπορούμε να είμαστε, πως η καταστροφή θα ανακοπεί, μόνο και μόνο ανατρέποντας το οικονομικό μοντέλο. Ακόμη κι αν αύριο το πρωί ξυπνούσαμε όλοι μας με τον ίδιο μισθό. Αν ξυπνούσαμε με τα μέσα παραγωγής κοινωνικοποιημένα και χωρίς ατομική ιδιοκτησία. Ακόμη κι αν αύριο το πρωί, σ’ όλη την υφήλιο επικρατούσε ένας αγνός και ιδανικός κομμουνισμός, θα παρέμεναν ωστόσο πολλά ανοιχτά ζητήματα σε σχέση με το περιβάλλον. Δυστυχώς, ‘δεξιά’ κι ‘αριστερά’, στην ουσία, ‘συμφωνούν’ στα ζητήματα της ‘παραγωγικότητας’, της ‘ανάπτυξης’, της ανάδειξης των ‘πλουτοπαραγωγικών πηγών’, κλπ. Θυμηθείτε, αίφνης, την αποστροφή του ΣΥΡΙΖΑ (προς τους Πράσινους) πως ‘η δική μας οικολογία έχει κόκκινο χρώμα’. Θυμηθείτε την πάγια επιχειρηματολογία του ΚΚΕ, για την ‘πλούσια σε πηγές Ελλάδα’ που θα μπορούσε να χαρίσει σ’ όλους τους Έλληνες έναν περίπου ..καπιταλιστικό παράδεισο, υπό κομμουνιστικές, βέβαια, συνθήκες.

Είναι φανερό, πως το οικολογικό ζήτημα έχει να κάνει με πράγματα πέρα και πάνω απ’ το οικονομικό μοντέλο, τον τρόπο διανομής του πλούτου, κλπ. Έχει να κάνει απ’ την μια με την σκληρή πραγματικότητα, ενός πεπερασμένου πλανήτη που τον λυμαίνεται ένας ολοένα διογκούμενος ανθρώπινος πληθυσμός. Απ’ την άλλη, έχει να κάνει με τον τρόπο που ζει ή ονειρεύεται να ζει αυτός ο πληθυσμός. Έχει να κάνει δηλαδή, αφενός με ποσοτικά-επιστημονικά δεδομένα μη αναστρέψιμα και αφετέρου με ποιοτικά χαρακτηριστικά (πολιτισμικά, κοινωνικά, κλπ) που μπορούν βέβαια να αναστραφούν, αλλά που κανείς αυτή την ώρα δεν φαίνεται να ασχολείται σοβαρά μαζί τους.

Γιατί, μπορεί στα σχολικά βιβλία ή στα τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ να είναι της μόδας η περίφημη ‘οικολογική συνείδηση’, πλην όμως είναι μια συνείδηση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του συστήματος: Η ανακύκλωση είναι για να εξασφαλίσει φτηνές πρώτες ύλες, για να μπορούμε να συνεχίσουμε να παράγουμε με την ίδια ένταση και ρυθμό. Οι ανανεώσιμες πηγές, αναπτύσσονται, απλά για να εξασφαλίσουν, όταν οι υδρογονάνθρακες μοιραία λείψουν, την συνέχιση της ενεργοβόρας μας ζωής. Καλή είναι και η ανακύκλωση, καλές είναι και οι ανανεώσιμες πηγές: Δεν αλλάζουν όμως καθόλου τον ίδιο τον άνθρωπο, ούτε τον τρόπο που ζει, καταναλώνει και παράγει.

Το πρόβλημα είναι φυσικά, παμπάλαιο. Η αποψίλωση των Ευρωπαϊκών δασών επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σήμερα λέγεται αποψίλωση του Αμαζόνιου. Η κατεύθυνση είναι ίδια εδώ και αιώνες, η γεωγραφία άλλαξε και φυσικά τα μεγέθη: Και δυστυχώς, η επιστήμη προειδοποιεί, πως ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Η ιδέα μας, πως ότι κι αν τύχει, υπερέχουμε της ίδιας της φύσης, αποδεικνύεται υπερβολικά επικίνδυνη. Μόλις δυο δεκαετίες πριν, ένας ιός μας απέδειξε κατάμουτρα, πως δεν είμαστε καθόλου ανίκητοι. Όσο για το ‘κατοικήσιμο’  διάστημα, όλο και πιο μακρινό κι αφιλόξενο αποδεικνύεται: Η λύση βρίσκεται πάνω στην Γη και κυρίως μέσα μας. Κι αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε σε λάθος δρόμο, ο γκρεμός είναι κοντά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου