Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Πέρα, στους πέρα κάμπους..




Ο Καμύ, στην τελευταία σελίδα της ‘Πανούκλας’ του, προειδοποιούσε, πως το μικρόβιο (συμβολικά του φασισμού), μπορεί να κατασταλεί προσωρινά, δεν εξαλείφεται όμως οριστικά, μένει κρυμμένο κάπου, μέχρι να βρει τις κατάλληλες συνθήκες κι αργά ή γρήγορα να ξαναχτυπήσει. 


Ζούμε τις τελευταίες βδομάδες, τις βιαστικές, σπασμωδικές προσπάθειες μιας ‘αστείας’, επαρχιώτικης, δημοκρατίας προτεκτοράτου, να καταστείλει έναν φασισμό, που έσκασε απ’ τ’ αβγό του, βρίσκοντας τις ‘κατάλληλες αυτές συνθήκες’. Ευτυχώς. Το αδύνατο σημείο σε κάθε μορφή ‘αστείου’ –τραγικά σοβαρού στις συνέπειές του-, απολυταρχισμού, είναι ακριβώς πως έχει μικρό ‘κεφάλι’. Μερικές δεκάδες τρελοί, που θα κλειστούν στην φυλακή και καθάρισες: Οι συνθήκες, όμως, θα παραμένουν. Και το ‘μικρόβιο’, οι ρίζες του κακού, θα μένουν κρυμμένες ανάμεσά μας.


Διαβάζουμε σήμερα, σοκαρισμένοι, πως στην Γαλλία, το ακροδεξιό κόμμα της κυρίας Λεπέν, εμφανίζεται για πρώτη φορά να προηγείται σε εθνικό επίπεδο, στις δημοσκοπήσεις. Κι εκεί, παρόμοιες ‘συνθήκες’. Τα σύννεφα στον οικονομικό ουρανό της τεράστιας Γαλλίας. Μια σε απόσυρση δεξιά (του Σαρκοζί). Ένας αποτυχημένος σοσιαλιστής (Ολάντ). Ένα οξύ μεταναστευτικό να προάγει την ξενοφοβία. Και φυσικά, το κόμμα της κυρίας Λεπέν, είναι πολύ πιο σοβαροφανές απ’ την Ελληνική εκδοχή του. Καμιά ‘δικαιοσύνη’ δεν μπορεί, εκεί, να το καταστείλει.


Παρακολουθούμε, τάχα, την γέννηση –σε Ευρωπαϊκό επίπεδο- ενός νέου εθνικισμού; Είναι δυνατόν, κάτω απ’ το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης, να παρασυρθούν οι λαοί, σ’ έναν καταστροφικό, αρρωστημένο και διαλυτικό δήθεν  ‘πατριωτισμό’;  Λησμόνησαν, λοιπόν, τόσο γρήγορα οι κάτοικοι αυτής της πολύπαθης ηπείρου, την άβυσσο στην οποία βυθίστηκαν πριν από μισό μόλις αιώνα; Είναι δυνατόν, οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι, να θεωρήσουν –πάλι- πως πίσω απ’ τα κίβδηλα συνθήματα περί γονιδίων, αιμάτων και ..σπέρματος, υφίστανται οποιεσδήποτε πραγματικές λύσεις στα προβλήματά τους;;


Δυστυχώς, αναδεικνύονται –ξανά τώρα- και οι συνέπειες των εγκληματικών λαθών του πάλαι ποτέ ‘υπαρκτού’. Γιατί, πέρα από ιστορικές αναλύσεις, αιτιολογήσεις και εξηγήσεις, θέλουμε, δεν θέλουμε, πρέπει να το δούμε: Ο νικητής του Χίτλερ, ο Στάλιν, κατάντησε, αδικώντας τόσο ανόητα τον εαυτό του, να φαίνεται –χωρίς να είναι- ίδιος μ’ αυτό που πολεμούσε. Η Σιβηρία σ’ ένα τεράστιο ιστορικό αυτογκόλ, αθώωνε το …Άουσβιτς! Μετά τα τούνελ κάτω απ’ το Βουκουρέστι, η αριστερή καταφυγή είχε αυτοκτονήσει. Η Ιστορία αρέσκεται στα πισωγυρίσματα, το ξέρουμε καλά. Καθόλου τυχαία το ευρωκοινοβούλιο δεν επιχείρησε –πέρυσι αν θυμάμαι καλά- να καταδικάσει μαζί με τον φασισμό και τον σταλινισμό.


Καθόλου τυχαία –παρένθεσις- δεν υιοθετεί, κι εδώ σε μας, ο κ. Σαμαράς, την επικίνδυνα ανιστόρητη θεωρία των ‘δύο άκρων’. Μικροκομματικά παιχνιδάκια –επαίσχυντα καθώς επιχειρούνται χάριν των ..τραπεζών- για να πειστεί το πόπολο να υπομείνει τα μνημόνια.  Εν χορώ, μια ‘δημοσιογραφία’ επικίνδυνη, εξαγοράζει τα ‘μερίσματα συχνοτήτων της’, αποσιωπώντας την αλήθεια: Η βία του Μέτερνιχ δεν ήταν ίδια με την βία του Ρήγα. Στη ‘γη που μετρούσε’ τότε η ‘βιά’ –επιτέλους- στεκόμαστε όλοι μας σήμερα.


Δεν είναι, λοιπόν, κύριε Ευαγγελάτε, βία ‘απ’ όπου κι αν προέρχεται’. Ούτε στην συναυλία για τις Σκουριές ήταν 3.000 κύριε Πρετεντέρη: Ο φασισμός εμπεριέχει εξ ορισμού τον τρόμο, δεν καταλήγει από λάθος σ’ αυτόν. Ο φόβος, το οργανωμένο έγκλημα, το απύθμενο ψέμα, είναι ιδιότητές του, όχι αστοχίες του. Κι εσείς, κάνετε πως δεν το ξέρετε…


Για να επιστρέψουμε –κλείνει η παρένθεση- στην ιστορία, με την αριστερή ιδεολογία στο καναβάτσο, ο καπιταλισμός είχε μοναδικό του εμπόδιο μια ουσιαστικά ακρωτηριασμένη δημοκρατία. Εύκολα, την άλωσε. Οι ηγέτες εξέπεσαν σε ‘διαχειριστές’ και ‘υπαλλήλους’. Οι πολίτες –το απείρως χειρότερο- σε τηλεοπτικούς καταναλωτές. Κι όταν η αιματοβαμμένη –να μην το ξεχνάμε- στην πείνα των θυμάτων του ‘τρίτου’ κόσμου, ‘ευμάρεια’ μετανάστευσε εκεί που το ποσοστό κέρδους την καλούσε, άρχισε η γκρίνια. Οι ‘χάρτες’, τα ‘συντάγματα’, τα ‘συμβόλαια με τον λαό’ κουρελιάστηκαν στην πρώτη-πρώτη οικονομική καταιγίδα.  Απίθανη ομαδική τύφλωση, λες και κανείς δεν έβλεπε, πως η παγκόσμια καπιταλιστική φούσκα –το τέρας- κάποτε δεν γινόταν παρά να σκάσει. Ιστορική ειρωνεία: H αριστερά είχε πάντα δίκιο: Μόνο που είχε αυτοφιμωθεί: Κανείς δεν την έπαιρνε στα σοβαρά!


Τώρα, μένει να δούμε εάν ο Καμύ είχε δίκιο ή εάν με τον ούριο άνεμο της κρίσης στα πανιά της, η αριστερά (ότι πραγματικά αριστερό έχει απομείνει σ’ αυτήν), θα μπορέσει να σοβαρευτεί ξανά, και να αποσείσει έγκαιρα τον τρομερό κίνδυνο. Αν θα μπορέσει επιτέλους, να μιλήσει ξανά στις καρδιές των ανθρώπων, εάν θα μπορέσει ξανά να ζωγραφίσει ένα όραμα. Μένει να  δούμε, εάν βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα άνευ προηγουμένου άβυσσο ή εάν έστω την ύστατη στιγμή θα συνέλθουμε.


Γιατί, ασχέτως συνθηκών και ..συνθημάτων, πρέπει, κι εμείς, σαν πολίτες να συνέλθουμε.


Το ‘μικρόβιο’ της πανούκλας (στα σεντούκια το περιέγραφε ο Καμύ), βρίσκεται και μέσα στον καθένα μας. Βρίσκεται κοιμισμένο στην αμορφωσιά μας, στην αδιαφορία μας, στον λήθαργό μας, στον ατομικισμό μας, τώρα μάλιστα, που επειγόντως, πρέπει να ξαναγίνουμε κοινωνία. Βρίσκεται, πάντα βρισκόταν, στην ίδια μας την οικογένεια, κάθε φορά που δέρναμε το παιδί μας. Βρίσκεται, πάντα βρισκόταν, στην τάξη του σχολείου μας, στην αυθεντία του καθηγητή μας, στην νεκρωτική παπαγαλία μας. Βρίσκεται, πάντα βρισκόταν, στην δουλειά μας, στην αχορτασιά του αφεντικού, στην αναρρίχηση του ‘φελλού’ και του απεργοσπάστη. Βρίσκεται, πάντα ήταν κι εκεί, στο θράσος του κομματόσκυλου  και του εργατοπατέρα. Βρίσκεται, στην τσέπη μας, στα κυβικά του αυτοκινήτου μας, στα τετραγωνικά της πισίνας μας. Βρίσκεται, τέλος, ακόμη κι εκεί, στον ναρκισσισμό της ‘μαγκιάς’ μας, στην θεοποίηση του συνηθέστατα λειψού πουλιού μας!...


Ας μην εθελοτυφλούμε λοιπόν: Η ΕΥΘΥΝΗ είναι και δική μας._

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου