Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Τέσσερα χρόνια μετά..





Τον Απρίλη που μας έρχεται, θα συμπληρώνονται ήδη τέσσερα χρόνια, απ’ την ημέρα (23/4/2010), που ο κ. Παπανδρέου, ανακοίνωνε απ’ το Καστελόριζο την είσοδό μας στον ‘Ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης’, στο ΔΝΤ, τα ‘μνημόνια’ και τα ρέστα.



Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κληθεί να απαντήσει σε πολλά ερωτήματα, για την ιστορική αυτή απόφαση. Υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις ή όχι; Τα δεινά που ακολούθησαν, σχετίζονται μ’ αυτήν ή θα συνέβαιναν έτσι κι αλλιώς, λόγω της παγκόσμιας κρίσης; Υπήρχαν δομικά προβλήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που θα οδηγούσαν τις ‘φτωχές’ χώρες του νότου στην καταστροφή ή με άλλη διαχείριση (εκ μέρους τους) θα μπορούσε αυτή να έχει αποφευχθεί;



Εμείς, ωστόσο, σήμερα, ως ‘αυτόπτες’ μάρτυρες, μπορούμε να βγάλουμε, κάποια πρώτα συμπεράσματα.



·         Η (καπιταλιστική φυσικά) ‘συνταγή’ που επιβλήθηκε, σε πολλά σημεία ήταν λανθασμένη. Τα αποτελέσματα δεν ήσαν τα αναμενόμενα. Οι τεχνοκράτες που την αποφάσισαν δεν είχαν καμιά ιδέα της ελληνικής πραγματικότητας. Οι ντόπιοι πολιτικοί δεν υπεραμύνθηκαν ούτε στο ελάχιστο των ιδιαιτεροτήτων μας.



·         Το κεφάλαιο, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, και κατάφερε συντριπτικά χτυπήματα στα εργατικά κεκτημένα. Η αντίδραση των εργατικών κομμάτων (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ), παρά την συσπείρωση πάνω απ’ το 30% του εκλογικού σώματος σ’ αυτά,  δεν ήταν και σπουδαία. Ακόμη και σε κλάδους καλά οργανωμένους συνδικαλιστικά, ούτε μια γενική απεργία διαρκείας δεν επιχειρήθηκε. Υπήρξαν μάλιστα περιπτώσεις (Κερατέα, Χαλυβουργική, Σκουριές) όπου αγώνες ‘τοπικοί’ (όχι μόνο για εργατικά ζητήματα), υπερέβησαν αυτά τα κόμματα, που βρέθηκαν να παρακολουθούν αμήχανα.



·         Η αστική δημοκρατία αποδείχθηκε υπερβολικά κενή περιεχομένου. Πάντοτε γίνονταν αυθαιρεσίες, αλλά τώρα, στο όνομα του ‘κατεπείγοντος’, οι θεσμοί, το σύνταγμα, το κοινοβούλιο, κλπ,  παραμερίστηκαν (στα όρια της κατάλυσης) από την άρχουσα τάξη με τον πλέον βίαιο τρόπο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εγγυητής και σύμβολο υποτίθεται, δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Η απαξίωση αυτή, πάντα θα αποτελεί ιστορικό στίγμα και φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να μην ‘κοστίσει’ στο μέλλον.



·         Η κοινωνία, βομβαρδίστηκε απ’ την πρώτη-πρώτη στιγμή, από μια κατάπτυστη, ενορχηστρωμένη προπαγάνδα. Ενοχοποίηση. Τρομοκράτηση. Εκβιασμός. Προβοκάτσια. Χονδροειδές ψέμα, όλα χρησιμοποιήθηκαν για να την παραλύσουν. Ξεδιάντροπα, καλλιεργήθηκαν σκόπιμα ακόμη και οι πλέον επικίνδυνοι αυτοματισμοί της. Πίσω απ’ την αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο επιχειρήθηκε να κρυφτεί η πραγματική ταξική σύγκρουση. Ακόμη και η αντιπολίτευση παρασύρθηκε εν μέρει. Κι όμως: Στο αντιφασιστικό στο Πέραμα, ο Κουτσούμπας, ο Τσίπρας, στάθηκαν, ενώ ο Καμμένος (ίσως και άδικα) εκδιώχθηκε κακήν-κακώς: Ο κόσμος έχει και ένστικτο και μνήμη. Κι αν ένα μικρό, τελικά ποσοστό, ψήφισε την Χρυσή Αυγή, ο θυμός του και η αγανάκτησή του ήσαν πέρα για πέρα δικαιολογημένα, από τις καταστάσεις που βίωνε. Θα ήταν λάθος να δεχθούμε πως πέρα από έναν πολύ ελάχιστο πυρήνα (που έτρωγε), οι υπόλοιποι είχαν πραγματικά επενδύσει οποιεσδήποτε πολιτικές ελπίδες στον κ. Μιχαλολιάκο και στον κ. ..Λαγό!     



·         Με όλα αυτά τα μέσα, το παλιό πολιτικό προσωπικό, γαντζωμένο μέχρι και σήμερα στην εξουσία, καθόλου δεν άλλαξε την νοοτροπία του, των τελευταίων 35 ετών, παρά την τραγική κατάληξή της. Και μόνη η πρωτοφανής, μέχρι αηδίας, ενορχηστρωμένη προπαγάνδα των ΜΜΕ που συνεχίζεται, αποδεικνύει περίτρανα πως διαπλοκή και διαφθορά, εάν δεν διογκώθηκαν, συνεχίζουν ακάθεκτες. Μόνο όταν τους εκπαραθυρώσει το εκλογικό σώμα, σε προσωπικό-φυσικό πλέον επίπεδο, υπάρχει πιθανότητα να δούμε κάποια αλλαγή. Με την προϋπόθεση, φυσικά, οι νεόκοποι να μην έχουν εκ των προτέρων ‘μολυνθεί’.



·         Από την πρώτη-πρώτη στιγμή (που ο κ. Παπανδρέου έσπευσε πανικοβλημένος να παραγγείλει Γαλλικές φρεγάτες, πριν καλά-καλά ζητήσει βοήθεια) έγινε φανερό πως πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες γινόταν κι ένα αλισβερίσι. Και πως επρόκειτο να ακολουθήσει το σύνηθες πλιάτσικο, που γίνεται όταν κάποιος βρίσκεται (ή νομίζει πως βρίσκεται) στη θέση του ικέτη. Δεν ξέρουμε φυσικά τις λεπτομέρειές του, πιθανώς να μην τις μάθουμε ποτέ. Η απλή λογική λέει πως δεν θα πήραν μερίδα μόνο οι ξένοι, αλλά και ντόπιοι πλουτοκράτες.



·         Επί του πρακτέου, τώρα, εν πολλοίς, τα τέσσερα αυτά χρόνια χάθηκαν. Πρώτον, οι δαπάνες του Δημόσιου Τομέα μειώθηκαν με βιαστικό και προκρούστειο τρόπο (με εγκατάλειψη δομών παιδείας, υγείας, πρόνοιας και με ελάττωση του προσωπικού ακόμη και με απολύσεις). Δεύτερον, λύθηκαν τα χέρια του κεφαλαίου ως προς το εργασιακό κόστος με δραματική επίπτωση στο εισόδημα, την ανεργία, την ύφεση, αλλά επενδύσεις (εκτός του ξεπουλήματος κερδοφόρων φιλέτων που χρήζουν εξεταστικών) δεν έγιναν. Τρίτον, το ασφαλιστικό σύστημα κατεδαφίζεται, αφού δεν είναι υπ’ αυτές τις συνθήκες βιώσιμο. Τέταρτο, οι Τράπεζες συνεχίζεται η προσπάθεια να διασωθούν με κάθε θυσία, χωρίς ούτε κατ’ ελάχιστο να έχουν δεσμευτεί έναντι της κοινωνίας.



·         Το κερασάκι στην τούρτα, (αποτέλεσμα της αποτυχίας όλων των παραπάνω) είναι η επίθεση στην ακίνητη περιουσία. Νωρίς έγινε  φανερό πως με τεράστια ανεργία, ύφεση και μείωση των εισοδημάτων, το μόνο που απέμενε να φορολογηθεί ήταν τα ντουβάρια. Το χαράτσι της ΔΕΗ και ο νέος Ενιαίος φόρος, που απλώνει το χέρι του ακόμη και στα ..βοσκοτόπια,  μάλλον είναι μόνον η αρχή: Ούτε κι έτσι θα συγκεντρωθούν φόροι, η μετατροπή των σπιτιών σε δισεκατομμύρια είναι μια αλχημεία που τελικό της στόχο έχει την απελευθέρωση των πλειστηριασμών, ώστε να συγκεντρωθεί το κεφάλαιο πάλι στα χέρια των ολίγων (των γνωστών επιτήδειων και των ‘επιθετικών’ κερδοσκόπων). Το εάν θα γίνει μέσω τραπεζών ή μέσω του εφόρου της περιοχής, καμιά σημασία δεν έχει για τα θύματα.



·         Συμπερασματικά, ακολουθήθηκε μια συμπτωματική θεραπεία μόνο ως προς τα δημοσιονομικά μεγέθη, κι αυτή με πενιχρά αποτελέσματα. Κατά τα άλλα, αυτό που ο κοινός νους θα επέλεγε να κάνει ήδη προ τεσσάρων ετών, (στο καπιταλιστικό έστω περιβάλλον), δηλαδή ένα ευρύ πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων (σε ευρώ ή σε δραχμές δεν είχε σημασία, ας το αποφάσιζε η κ. Μέρκελ), που θα στόχευαν, όμως, στην παραγωγική στροφή της οικονομίας, σε συνδυασμό με ένα αναδιανεμητικό και αναπτυξιακό φορολογικό και βέβαια με μια αποφασιστική σεισάχθεια, μόλις αρχίζουν δυστυχώς να συζητούνται (απ’ την αντιπολίτευση), αλλά και τώρα δειλά, άτολμα και ..διαχειριστικά. Αυτοί που μάλλον τους ..ξεχάσαμε στα κυβερνητικά έδρανα, εμμένουν ακόμη στο υπαγορευμένο λάθος.



Το συμπέρασμα είναι σκληρό: Η ‘κρίση’ δεν έχει φτάσει στον πάτο της. Η κατάσταση είναι χειρότερη, μετά από τέσσερα χρόνια εγκληματικών λαθών. Το τρέχον πολιτικό προσωπικό που είναι ‘στα πράγματα’, δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη, και τα πράγματα θα χειροτερεύουν, όσο εμμένει και παραμένει.



Όλοι, λοιπόν, εμείς, που δεν είμαστε στη λίστα Λαγκάρντ και δεν μπορούμε να την ‘κάνουμε’ για πουθενά. Όλοι εμείς, που θα μείνουμε αναγκαστικά, να υποστούμε τα αποτελέσματα ‘πειραμάτων’, συμφερόντων και ανικανοτήτων. Ας σκεφτούμε, επιτέλους, σοβαρά τις πολιτικές μας επιλογές. Κι όχι μόνο με την ψήφο μας, μα και με την ενεργή συμμετοχή μας, στον δημόσιο λόγο. Γιατί, μόνο εμείς όλοι, μπορούμε να σπρώξουμε τα πράγματα, εκεί που πρέπει.



Στο κάτω-κάτω, το χρωστάμε στα παιδιά μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου