Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Τέσσερα χρόνια μετά..





Τον Απρίλη που μας έρχεται, θα συμπληρώνονται ήδη τέσσερα χρόνια, απ’ την ημέρα (23/4/2010), που ο κ. Παπανδρέου, ανακοίνωνε απ’ το Καστελόριζο την είσοδό μας στον ‘Ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης’, στο ΔΝΤ, τα ‘μνημόνια’ και τα ρέστα.



Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κληθεί να απαντήσει σε πολλά ερωτήματα, για την ιστορική αυτή απόφαση. Υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις ή όχι; Τα δεινά που ακολούθησαν, σχετίζονται μ’ αυτήν ή θα συνέβαιναν έτσι κι αλλιώς, λόγω της παγκόσμιας κρίσης; Υπήρχαν δομικά προβλήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που θα οδηγούσαν τις ‘φτωχές’ χώρες του νότου στην καταστροφή ή με άλλη διαχείριση (εκ μέρους τους) θα μπορούσε αυτή να έχει αποφευχθεί;



Εμείς, ωστόσο, σήμερα, ως ‘αυτόπτες’ μάρτυρες, μπορούμε να βγάλουμε, κάποια πρώτα συμπεράσματα.



·         Η (καπιταλιστική φυσικά) ‘συνταγή’ που επιβλήθηκε, σε πολλά σημεία ήταν λανθασμένη. Τα αποτελέσματα δεν ήσαν τα αναμενόμενα. Οι τεχνοκράτες που την αποφάσισαν δεν είχαν καμιά ιδέα της ελληνικής πραγματικότητας. Οι ντόπιοι πολιτικοί δεν υπεραμύνθηκαν ούτε στο ελάχιστο των ιδιαιτεροτήτων μας.



·         Το κεφάλαιο, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, και κατάφερε συντριπτικά χτυπήματα στα εργατικά κεκτημένα. Η αντίδραση των εργατικών κομμάτων (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ), παρά την συσπείρωση πάνω απ’ το 30% του εκλογικού σώματος σ’ αυτά,  δεν ήταν και σπουδαία. Ακόμη και σε κλάδους καλά οργανωμένους συνδικαλιστικά, ούτε μια γενική απεργία διαρκείας δεν επιχειρήθηκε. Υπήρξαν μάλιστα περιπτώσεις (Κερατέα, Χαλυβουργική, Σκουριές) όπου αγώνες ‘τοπικοί’ (όχι μόνο για εργατικά ζητήματα), υπερέβησαν αυτά τα κόμματα, που βρέθηκαν να παρακολουθούν αμήχανα.



·         Η αστική δημοκρατία αποδείχθηκε υπερβολικά κενή περιεχομένου. Πάντοτε γίνονταν αυθαιρεσίες, αλλά τώρα, στο όνομα του ‘κατεπείγοντος’, οι θεσμοί, το σύνταγμα, το κοινοβούλιο, κλπ,  παραμερίστηκαν (στα όρια της κατάλυσης) από την άρχουσα τάξη με τον πλέον βίαιο τρόπο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εγγυητής και σύμβολο υποτίθεται, δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Η απαξίωση αυτή, πάντα θα αποτελεί ιστορικό στίγμα και φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να μην ‘κοστίσει’ στο μέλλον.



·         Η κοινωνία, βομβαρδίστηκε απ’ την πρώτη-πρώτη στιγμή, από μια κατάπτυστη, ενορχηστρωμένη προπαγάνδα. Ενοχοποίηση. Τρομοκράτηση. Εκβιασμός. Προβοκάτσια. Χονδροειδές ψέμα, όλα χρησιμοποιήθηκαν για να την παραλύσουν. Ξεδιάντροπα, καλλιεργήθηκαν σκόπιμα ακόμη και οι πλέον επικίνδυνοι αυτοματισμοί της. Πίσω απ’ την αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο επιχειρήθηκε να κρυφτεί η πραγματική ταξική σύγκρουση. Ακόμη και η αντιπολίτευση παρασύρθηκε εν μέρει. Κι όμως: Στο αντιφασιστικό στο Πέραμα, ο Κουτσούμπας, ο Τσίπρας, στάθηκαν, ενώ ο Καμμένος (ίσως και άδικα) εκδιώχθηκε κακήν-κακώς: Ο κόσμος έχει και ένστικτο και μνήμη. Κι αν ένα μικρό, τελικά ποσοστό, ψήφισε την Χρυσή Αυγή, ο θυμός του και η αγανάκτησή του ήσαν πέρα για πέρα δικαιολογημένα, από τις καταστάσεις που βίωνε. Θα ήταν λάθος να δεχθούμε πως πέρα από έναν πολύ ελάχιστο πυρήνα (που έτρωγε), οι υπόλοιποι είχαν πραγματικά επενδύσει οποιεσδήποτε πολιτικές ελπίδες στον κ. Μιχαλολιάκο και στον κ. ..Λαγό!     



·         Με όλα αυτά τα μέσα, το παλιό πολιτικό προσωπικό, γαντζωμένο μέχρι και σήμερα στην εξουσία, καθόλου δεν άλλαξε την νοοτροπία του, των τελευταίων 35 ετών, παρά την τραγική κατάληξή της. Και μόνη η πρωτοφανής, μέχρι αηδίας, ενορχηστρωμένη προπαγάνδα των ΜΜΕ που συνεχίζεται, αποδεικνύει περίτρανα πως διαπλοκή και διαφθορά, εάν δεν διογκώθηκαν, συνεχίζουν ακάθεκτες. Μόνο όταν τους εκπαραθυρώσει το εκλογικό σώμα, σε προσωπικό-φυσικό πλέον επίπεδο, υπάρχει πιθανότητα να δούμε κάποια αλλαγή. Με την προϋπόθεση, φυσικά, οι νεόκοποι να μην έχουν εκ των προτέρων ‘μολυνθεί’.



·         Από την πρώτη-πρώτη στιγμή (που ο κ. Παπανδρέου έσπευσε πανικοβλημένος να παραγγείλει Γαλλικές φρεγάτες, πριν καλά-καλά ζητήσει βοήθεια) έγινε φανερό πως πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες γινόταν κι ένα αλισβερίσι. Και πως επρόκειτο να ακολουθήσει το σύνηθες πλιάτσικο, που γίνεται όταν κάποιος βρίσκεται (ή νομίζει πως βρίσκεται) στη θέση του ικέτη. Δεν ξέρουμε φυσικά τις λεπτομέρειές του, πιθανώς να μην τις μάθουμε ποτέ. Η απλή λογική λέει πως δεν θα πήραν μερίδα μόνο οι ξένοι, αλλά και ντόπιοι πλουτοκράτες.



·         Επί του πρακτέου, τώρα, εν πολλοίς, τα τέσσερα αυτά χρόνια χάθηκαν. Πρώτον, οι δαπάνες του Δημόσιου Τομέα μειώθηκαν με βιαστικό και προκρούστειο τρόπο (με εγκατάλειψη δομών παιδείας, υγείας, πρόνοιας και με ελάττωση του προσωπικού ακόμη και με απολύσεις). Δεύτερον, λύθηκαν τα χέρια του κεφαλαίου ως προς το εργασιακό κόστος με δραματική επίπτωση στο εισόδημα, την ανεργία, την ύφεση, αλλά επενδύσεις (εκτός του ξεπουλήματος κερδοφόρων φιλέτων που χρήζουν εξεταστικών) δεν έγιναν. Τρίτον, το ασφαλιστικό σύστημα κατεδαφίζεται, αφού δεν είναι υπ’ αυτές τις συνθήκες βιώσιμο. Τέταρτο, οι Τράπεζες συνεχίζεται η προσπάθεια να διασωθούν με κάθε θυσία, χωρίς ούτε κατ’ ελάχιστο να έχουν δεσμευτεί έναντι της κοινωνίας.



·         Το κερασάκι στην τούρτα, (αποτέλεσμα της αποτυχίας όλων των παραπάνω) είναι η επίθεση στην ακίνητη περιουσία. Νωρίς έγινε  φανερό πως με τεράστια ανεργία, ύφεση και μείωση των εισοδημάτων, το μόνο που απέμενε να φορολογηθεί ήταν τα ντουβάρια. Το χαράτσι της ΔΕΗ και ο νέος Ενιαίος φόρος, που απλώνει το χέρι του ακόμη και στα ..βοσκοτόπια,  μάλλον είναι μόνον η αρχή: Ούτε κι έτσι θα συγκεντρωθούν φόροι, η μετατροπή των σπιτιών σε δισεκατομμύρια είναι μια αλχημεία που τελικό της στόχο έχει την απελευθέρωση των πλειστηριασμών, ώστε να συγκεντρωθεί το κεφάλαιο πάλι στα χέρια των ολίγων (των γνωστών επιτήδειων και των ‘επιθετικών’ κερδοσκόπων). Το εάν θα γίνει μέσω τραπεζών ή μέσω του εφόρου της περιοχής, καμιά σημασία δεν έχει για τα θύματα.



·         Συμπερασματικά, ακολουθήθηκε μια συμπτωματική θεραπεία μόνο ως προς τα δημοσιονομικά μεγέθη, κι αυτή με πενιχρά αποτελέσματα. Κατά τα άλλα, αυτό που ο κοινός νους θα επέλεγε να κάνει ήδη προ τεσσάρων ετών, (στο καπιταλιστικό έστω περιβάλλον), δηλαδή ένα ευρύ πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων (σε ευρώ ή σε δραχμές δεν είχε σημασία, ας το αποφάσιζε η κ. Μέρκελ), που θα στόχευαν, όμως, στην παραγωγική στροφή της οικονομίας, σε συνδυασμό με ένα αναδιανεμητικό και αναπτυξιακό φορολογικό και βέβαια με μια αποφασιστική σεισάχθεια, μόλις αρχίζουν δυστυχώς να συζητούνται (απ’ την αντιπολίτευση), αλλά και τώρα δειλά, άτολμα και ..διαχειριστικά. Αυτοί που μάλλον τους ..ξεχάσαμε στα κυβερνητικά έδρανα, εμμένουν ακόμη στο υπαγορευμένο λάθος.



Το συμπέρασμα είναι σκληρό: Η ‘κρίση’ δεν έχει φτάσει στον πάτο της. Η κατάσταση είναι χειρότερη, μετά από τέσσερα χρόνια εγκληματικών λαθών. Το τρέχον πολιτικό προσωπικό που είναι ‘στα πράγματα’, δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη, και τα πράγματα θα χειροτερεύουν, όσο εμμένει και παραμένει.



Όλοι, λοιπόν, εμείς, που δεν είμαστε στη λίστα Λαγκάρντ και δεν μπορούμε να την ‘κάνουμε’ για πουθενά. Όλοι εμείς, που θα μείνουμε αναγκαστικά, να υποστούμε τα αποτελέσματα ‘πειραμάτων’, συμφερόντων και ανικανοτήτων. Ας σκεφτούμε, επιτέλους, σοβαρά τις πολιτικές μας επιλογές. Κι όχι μόνο με την ψήφο μας, μα και με την ενεργή συμμετοχή μας, στον δημόσιο λόγο. Γιατί, μόνο εμείς όλοι, μπορούμε να σπρώξουμε τα πράγματα, εκεί που πρέπει.



Στο κάτω-κάτω, το χρωστάμε στα παιδιά μας.

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Ο ΩΡΑΙΟΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ






Θα διαβάσατε την είδηση για τα δέκα ανέκδοτα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου που ήρθαν στο φως. Κάπου τα πέτυχα στο δίκτυο. Ούτε φιλόλογος είμαι ούτε έχω διαβάσει όλη την ποίηση, (ούτε καν όλη του Ρίτσου). Απολαύστε, όμως, δυο απ’ αυτά τα τελευταία. Στον εφιάλτη που ζούμε, μια απ’ τις καταφυγές μας, μένει η τέχνη. Κι είμαστε τυχεροί, σαν λαός, που έχουμε 'Ρίτσους' και 'Καβάφηδες' κι 'Αισχύλους'. 

Πολύ τυχεροί.





Ο ΩΡΑΙΟΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ



Φτηνό το φως, φτηνά μαγαζιά, φθηνότερα λόγια.

Άλλοι έφυγαν, άλλοι κοιμούνται, άλλοι πεθάνανε.

Κι αυτοί κι εκείνοι το ίδιο γερνάνε.

Εσύ αρνήθηκες τον γενικό κανόνα.

Άφησες πλαγιασμένο στο κρεβάτι σου το ομοίωμά σου

μην καταλάβουν πως εσύ πλανιέσαι

στο μέγα δάσος, άοπλος κυνηγός,

φορώντας τις λευκές σου μπότες.







ΤΟ ΑΔΙΑΒΑΤΟ


Άνθρωποι ριψοκίνδυνοι ήταν.

Δεν το περηφανεύονταν ωστόσο.

Έσπασε το θερμόμετρο,

ο υδράργυρος σκόρπισε.

Σαν φτάσαμε στα σύνορα

μας σταμάτησαν.

Τα ψεύτικα διαβατήρια

ήταν έγκυρα.

Εμείς δεν περάσαμε.

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Το Μαγικό ραβδί !..




Μέχρι τώρα, το ‘μνημόνιο’ έχει καταβροχθίσει δύο κυβερνήσεις κι ενάμισι κόμμα. Η κυβέρνηση Σαμαρά θα είναι η τρίτη που θα πέσει θύμα των επιλογών της. Πόνταρε στην πολιτική της ανηλεούς λιτότητας, παρά τα μεγάλα λόγια που έλεγε κάποτε ο αρχηγός της, κι έχασε.  Η Νέα Δημοκρατία, πανικοβλημένη μάλλον, οδεύει στον δρόμο που χάραξε το ΠΑΣΟΚ,  που σήμερα μετράει μόλις 4,1% στην Β’ Αθηνών ! Ο Σοσιαλισμός δεν μένει πια εδώ, και το ‘φιλελεύθερο κέντρο’ δεν θα αναστηθεί μ’ ένα γελοίο (επιεικώς) κείμενο ακόμη κι αν το προσυπέγραφαν 58 ..χιλιάδες ανησυχούντες…


Έρχεται η ώρα του ΣΥΡΙΖΑ.  Δεν χρειάζεται να ‘σοβαρευτεί’ και πολύ περισσότερο, για να είναι η επόμενη κυβέρνηση. Κι άσχετα με το κατά πόσο περισσότερο ή λιγότερο αριστερός είναι (σύμφωνα με το προσωπικό γούστο του καθενός μας), πάντως παραμένει σταθερά και αταλάντευτα αντιμνημονιακός, την ώρα ακριβώς που το ‘μνημόνιο’ καταρρέει με πάταγο. 


Η κυβερνητική προπαγάνδα, έχει πέσει σε τέτοιο χαμηλό βαρομετρικό γελοιότητας, που, πλέον, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν χρειάζεται, νομίζω, καν να απαντά στις διάφορες βλακείες που εκστομίζονται. Τι να κάνουμε; Όταν ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ να στηριχθείς στους ..Φαήλους, τους Πρετεντέρηδες και τους Πάγκαλους, δεν δικαιούσαι να περιμένεις να θερίσεις και πολλή ..αξιοπιστία.


Ο ΣΥΡΙΖΑ, καλύτερα –από εδώ και μπρός- να ρίξει το βάρος του, στην προετοιμασία, τον προγραμματισμό, στην απαραίτητη και κρισιμότατη ιεράρχηση των επιμέρους βημάτων, στα όπλα του, για τον πόλεμο που πλησιάζει. Γιατί είναι τεράστιο το βάρος που πρόκειται να επωμισθεί. Τώρα δεν είναι σλόγκαν: Θα είναι το πρώτο κόμμα που θα παραλάβει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ‘καμένη γη’.


Τεράστια ανεργία. Κρατική μηχανή διαλυμένη. Οικονομία ημιθανής. Τραπεζικό σύστημα βαριά άρρωστο. Θεσμοί ξεσκισμένοι. Δημοκρατία στα όρια της εξάντλησης. Μέσα Ενημέρωσης όσο ποτέ άλλοτε διαπλεγμένα. Κοινωνία, ζαλισμένη και επίτηδες διχασμένη. 


Θα είναι δύσκολο. Ωστόσο καμιά φορά, όταν όλα έχουν κατεδαφιστεί, είναι κατά κάποιον τρόπο πιο εύκολο να χτίσεις κάτι νέο. Εάν ο κ. Παπανδρέου είχε σταθεί στο ύψος των ιστορικών στιγμών το 2009. Εάν είχε αποδεχθεί έντιμα την χρεοκοπία. Εάν έβαζε πάνω απ’ όλα –όπως είχε μόλις ορκιστεί- το συμφέρον του λαού, δεν θα βρισκόμαστε στην τωρινή δεινή θέση. Δυστυχώς, δέχθηκε ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΑ, επιταγές ΠΟΛΥ ..ΑΚΑΛΥΠΤΕΣ. Εύλογα σκεφτόμαστε πια, πως κάπου τελικά, ...χρώσταγε. Ό τι ακολούθησε, Παπαδήμος, Σαμαράς, δεν ήταν παρά η εγκληματική εμμονή στο αρχικό λάθος.


Είναι ψέμα πως ο λαός δεν έχει άλλες αντοχές, δεν έχει άλλες δυνάμεις. Κάθε λαός, πόσο μάλλον ο δικός μας, ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΠΩΣ Η ΟΠΟΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ. Ότι η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του, στέκεται και πολεμά ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕΤΕΡΙΖΙ κι ότι ΠΑΛΕΥΕΙ ΓΙ ΑΥΤΟΝ, γίνεται ακατάβλητο θηρίο. Κι όταν του ΠΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ. Όταν δεν πάνε να τον ΤΟΥΜΠΑΡΟΥΝ με ΚΡΥΦΕΣ ΑΤΖΕΝΤΕΣ και ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ. Όταν δεν του ΠΑΙΞΟΥΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙΑ, ενοχοποιώντας τον για να κρύψουν τις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΕΥΘΥΝΕΣ και να ΠΕΡΙΣΩΣΟΥΝ τις ΘΕΣΟΥΛΕΣ τους. Τότε αυτός ο λαός, δεν μπορεί παρά να ΕΝΩΘΕΙ, να γίνει ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΣ, να ΔΙΑΠΡΕΨΕΙ.


Αυτός είναι ο δρόμος που ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να ακολουθήσει χωρίς την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ παρέκκλιση. Όλα τα άλλα. Λεπτομέρειες. Λάθη τεχνικά, που θα γίνουν και θα ξαναγίνουν. Δυσκολίες που θα γιγαντωθούν και θα τρομοκρατήσουν. Εχθροί ντόπιοι και ξένοι που θα λυσσάξουν όταν τα συμφέροντά τους θα θιχτούν.   Όλα αυτά –ακόμη κι η τρέχουσα στο επίπεδο των ηγεσιών αδιαλλαξία και εκατέρωθεν καχυποψία στην ‘συνεννόηση’ με την υπόλοιπη Αριστερά- ,  αντιμετωπίζονται. ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ, να ΜΕΝΕΙΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ. Να μην φοβηθείς να τον ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΕΙΣ. Να του ΔΩΣΕΙΣ ΒΗΜΑ να ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ, σε μια επιτέλους πραγματική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που τόσα χρόνια την πληγώσαμε,  για να μην πω τίποτε χειρότερο. 


Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αρπάξει απ’ τα μαλλιά αυτή την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ; Μπορεί να ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ, όπως ήταν κάποτε το σύνθημά του; Μπορεί να στείλει τα ..ΜΑΤ να μας ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΟΥΝ αντί να μας ..ΚΑΤΑΣΤΕΙΛΟΥΝ;; Προχτές στην συνέντευξη στον ‘Ενικό’, ο κ. Τσίπρας είπε –γνωρίζοντας τις δυσκολίες- πως ‘δεν είναι ο Χάρι Πότερ, πως δεν έχει το μαγικό ραβδί’.  Κι όμως: Το μαγικό ραβδί ήταν και είναι εκεί δίπλα του! Και μπορεί, εάν το αντιληφθεί και το αδράξει, να τρίβουμε τα μάτια μας._

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Πέρα, στους πέρα κάμπους..




Ο Καμύ, στην τελευταία σελίδα της ‘Πανούκλας’ του, προειδοποιούσε, πως το μικρόβιο (συμβολικά του φασισμού), μπορεί να κατασταλεί προσωρινά, δεν εξαλείφεται όμως οριστικά, μένει κρυμμένο κάπου, μέχρι να βρει τις κατάλληλες συνθήκες κι αργά ή γρήγορα να ξαναχτυπήσει. 


Ζούμε τις τελευταίες βδομάδες, τις βιαστικές, σπασμωδικές προσπάθειες μιας ‘αστείας’, επαρχιώτικης, δημοκρατίας προτεκτοράτου, να καταστείλει έναν φασισμό, που έσκασε απ’ τ’ αβγό του, βρίσκοντας τις ‘κατάλληλες αυτές συνθήκες’. Ευτυχώς. Το αδύνατο σημείο σε κάθε μορφή ‘αστείου’ –τραγικά σοβαρού στις συνέπειές του-, απολυταρχισμού, είναι ακριβώς πως έχει μικρό ‘κεφάλι’. Μερικές δεκάδες τρελοί, που θα κλειστούν στην φυλακή και καθάρισες: Οι συνθήκες, όμως, θα παραμένουν. Και το ‘μικρόβιο’, οι ρίζες του κακού, θα μένουν κρυμμένες ανάμεσά μας.


Διαβάζουμε σήμερα, σοκαρισμένοι, πως στην Γαλλία, το ακροδεξιό κόμμα της κυρίας Λεπέν, εμφανίζεται για πρώτη φορά να προηγείται σε εθνικό επίπεδο, στις δημοσκοπήσεις. Κι εκεί, παρόμοιες ‘συνθήκες’. Τα σύννεφα στον οικονομικό ουρανό της τεράστιας Γαλλίας. Μια σε απόσυρση δεξιά (του Σαρκοζί). Ένας αποτυχημένος σοσιαλιστής (Ολάντ). Ένα οξύ μεταναστευτικό να προάγει την ξενοφοβία. Και φυσικά, το κόμμα της κυρίας Λεπέν, είναι πολύ πιο σοβαροφανές απ’ την Ελληνική εκδοχή του. Καμιά ‘δικαιοσύνη’ δεν μπορεί, εκεί, να το καταστείλει.


Παρακολουθούμε, τάχα, την γέννηση –σε Ευρωπαϊκό επίπεδο- ενός νέου εθνικισμού; Είναι δυνατόν, κάτω απ’ το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης, να παρασυρθούν οι λαοί, σ’ έναν καταστροφικό, αρρωστημένο και διαλυτικό δήθεν  ‘πατριωτισμό’;  Λησμόνησαν, λοιπόν, τόσο γρήγορα οι κάτοικοι αυτής της πολύπαθης ηπείρου, την άβυσσο στην οποία βυθίστηκαν πριν από μισό μόλις αιώνα; Είναι δυνατόν, οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι, να θεωρήσουν –πάλι- πως πίσω απ’ τα κίβδηλα συνθήματα περί γονιδίων, αιμάτων και ..σπέρματος, υφίστανται οποιεσδήποτε πραγματικές λύσεις στα προβλήματά τους;;


Δυστυχώς, αναδεικνύονται –ξανά τώρα- και οι συνέπειες των εγκληματικών λαθών του πάλαι ποτέ ‘υπαρκτού’. Γιατί, πέρα από ιστορικές αναλύσεις, αιτιολογήσεις και εξηγήσεις, θέλουμε, δεν θέλουμε, πρέπει να το δούμε: Ο νικητής του Χίτλερ, ο Στάλιν, κατάντησε, αδικώντας τόσο ανόητα τον εαυτό του, να φαίνεται –χωρίς να είναι- ίδιος μ’ αυτό που πολεμούσε. Η Σιβηρία σ’ ένα τεράστιο ιστορικό αυτογκόλ, αθώωνε το …Άουσβιτς! Μετά τα τούνελ κάτω απ’ το Βουκουρέστι, η αριστερή καταφυγή είχε αυτοκτονήσει. Η Ιστορία αρέσκεται στα πισωγυρίσματα, το ξέρουμε καλά. Καθόλου τυχαία το ευρωκοινοβούλιο δεν επιχείρησε –πέρυσι αν θυμάμαι καλά- να καταδικάσει μαζί με τον φασισμό και τον σταλινισμό.


Καθόλου τυχαία –παρένθεσις- δεν υιοθετεί, κι εδώ σε μας, ο κ. Σαμαράς, την επικίνδυνα ανιστόρητη θεωρία των ‘δύο άκρων’. Μικροκομματικά παιχνιδάκια –επαίσχυντα καθώς επιχειρούνται χάριν των ..τραπεζών- για να πειστεί το πόπολο να υπομείνει τα μνημόνια.  Εν χορώ, μια ‘δημοσιογραφία’ επικίνδυνη, εξαγοράζει τα ‘μερίσματα συχνοτήτων της’, αποσιωπώντας την αλήθεια: Η βία του Μέτερνιχ δεν ήταν ίδια με την βία του Ρήγα. Στη ‘γη που μετρούσε’ τότε η ‘βιά’ –επιτέλους- στεκόμαστε όλοι μας σήμερα.


Δεν είναι, λοιπόν, κύριε Ευαγγελάτε, βία ‘απ’ όπου κι αν προέρχεται’. Ούτε στην συναυλία για τις Σκουριές ήταν 3.000 κύριε Πρετεντέρη: Ο φασισμός εμπεριέχει εξ ορισμού τον τρόμο, δεν καταλήγει από λάθος σ’ αυτόν. Ο φόβος, το οργανωμένο έγκλημα, το απύθμενο ψέμα, είναι ιδιότητές του, όχι αστοχίες του. Κι εσείς, κάνετε πως δεν το ξέρετε…


Για να επιστρέψουμε –κλείνει η παρένθεση- στην ιστορία, με την αριστερή ιδεολογία στο καναβάτσο, ο καπιταλισμός είχε μοναδικό του εμπόδιο μια ουσιαστικά ακρωτηριασμένη δημοκρατία. Εύκολα, την άλωσε. Οι ηγέτες εξέπεσαν σε ‘διαχειριστές’ και ‘υπαλλήλους’. Οι πολίτες –το απείρως χειρότερο- σε τηλεοπτικούς καταναλωτές. Κι όταν η αιματοβαμμένη –να μην το ξεχνάμε- στην πείνα των θυμάτων του ‘τρίτου’ κόσμου, ‘ευμάρεια’ μετανάστευσε εκεί που το ποσοστό κέρδους την καλούσε, άρχισε η γκρίνια. Οι ‘χάρτες’, τα ‘συντάγματα’, τα ‘συμβόλαια με τον λαό’ κουρελιάστηκαν στην πρώτη-πρώτη οικονομική καταιγίδα.  Απίθανη ομαδική τύφλωση, λες και κανείς δεν έβλεπε, πως η παγκόσμια καπιταλιστική φούσκα –το τέρας- κάποτε δεν γινόταν παρά να σκάσει. Ιστορική ειρωνεία: H αριστερά είχε πάντα δίκιο: Μόνο που είχε αυτοφιμωθεί: Κανείς δεν την έπαιρνε στα σοβαρά!


Τώρα, μένει να δούμε εάν ο Καμύ είχε δίκιο ή εάν με τον ούριο άνεμο της κρίσης στα πανιά της, η αριστερά (ότι πραγματικά αριστερό έχει απομείνει σ’ αυτήν), θα μπορέσει να σοβαρευτεί ξανά, και να αποσείσει έγκαιρα τον τρομερό κίνδυνο. Αν θα μπορέσει επιτέλους, να μιλήσει ξανά στις καρδιές των ανθρώπων, εάν θα μπορέσει ξανά να ζωγραφίσει ένα όραμα. Μένει να  δούμε, εάν βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα άνευ προηγουμένου άβυσσο ή εάν έστω την ύστατη στιγμή θα συνέλθουμε.


Γιατί, ασχέτως συνθηκών και ..συνθημάτων, πρέπει, κι εμείς, σαν πολίτες να συνέλθουμε.


Το ‘μικρόβιο’ της πανούκλας (στα σεντούκια το περιέγραφε ο Καμύ), βρίσκεται και μέσα στον καθένα μας. Βρίσκεται κοιμισμένο στην αμορφωσιά μας, στην αδιαφορία μας, στον λήθαργό μας, στον ατομικισμό μας, τώρα μάλιστα, που επειγόντως, πρέπει να ξαναγίνουμε κοινωνία. Βρίσκεται, πάντα βρισκόταν, στην ίδια μας την οικογένεια, κάθε φορά που δέρναμε το παιδί μας. Βρίσκεται, πάντα βρισκόταν, στην τάξη του σχολείου μας, στην αυθεντία του καθηγητή μας, στην νεκρωτική παπαγαλία μας. Βρίσκεται, πάντα βρισκόταν, στην δουλειά μας, στην αχορτασιά του αφεντικού, στην αναρρίχηση του ‘φελλού’ και του απεργοσπάστη. Βρίσκεται, πάντα ήταν κι εκεί, στο θράσος του κομματόσκυλου  και του εργατοπατέρα. Βρίσκεται, στην τσέπη μας, στα κυβικά του αυτοκινήτου μας, στα τετραγωνικά της πισίνας μας. Βρίσκεται, τέλος, ακόμη κι εκεί, στον ναρκισσισμό της ‘μαγκιάς’ μας, στην θεοποίηση του συνηθέστατα λειψού πουλιού μας!...


Ας μην εθελοτυφλούμε λοιπόν: Η ΕΥΘΥΝΗ είναι και δική μας._