Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Τι 'χες Γιάννη, τί 'χα πάντα !...




Το 1935 (!!) ο Μ. Τσιμάρας έγραφε σε άρθρο του σε λογιστικό περιοδικό: «Η Αγροτική λογιστική δεν απομονούται ως μια άφωνος παράστασις αψύχων αριθμών , αλλά συνυφαίνεται προς την Οικονομικήν των Επιχειρήσεων δια να διαφωτίση την Αγροτική Οικονομικήν.»....



Κοντεύει να περάσει ένας ...αιώνας απ’ την εποχή εκείνη, που ο ‘θρυλικός’ πια καθηγητής των Οικονομικών, υπεραμυνόταν της ‘επιχειρηματικοποίησης’ της αγροτικής δραστηριότητας στην χώρα μας,  και μόλις εφέτος, επιχειρείται βεβιασμένα η ένταξή της σε ‘κανονικό’ καθεστώς απεικόνισης των λογιστικών αποτελεσμάτων (και επομένως φορολόγησής).



Ήδη το επιχειρούμενο βήμα έχει σκοντάψει. Το Υπουργείο, μετά από ‘διαμαρτυρίες’ βουλευτών ακόμη και από τα κυβερνητικά κόμματα και φυσικά ύστερα απ’ τις ευρείες κινητοποιήσεις των ίδιων των αγροτών, έχει ήδη ρίξει πολύ νερό στο κρασί του.



Είναι αλήθεια πως υπήρξαν στο αρχικό πλάνο αρκετές ατυχείς εμπνεύσεις, οι οποίες δεν θα μπορούσαν ούτε να δικαιολογηθούν ούτε να σταθούν. Για παράδειγμα, ήταν αδύνατον ο αγρότης να υποβάλλει 12 και 12, 24 ‘πληροφοριακές καταστάσεις τιμολογίων’, μόνο και μόνο επειδή ο κ. Θεοχάρης νομίζει πως έτσι θα ‘πιάσει’ τον ΦΠΑ. Το συγκεκριμένο μέτρο (που πλέον είναι πολύ αμφίβολο εάν θα εφαρμοστεί και στους άλλους ‘κανονικούς’ κλάδους επιτηδευματιών) για τους αγρότες φάνταζε τουλάχιστον αστείο. Όπως κακόγουστα αστείο, ήταν και το άλλο περί ‘τέλους επιτηδεύματος’.



Εκτός όμως απ’ τις κακοσχεδιασμένες λεπτομέρειες του αρχικού πλάνου, βήματα πίσω κάνει το Υπουργείο και επί της ουσίας. Αμφίβολη είναι, για παράδειγμα, η θέσπιση ‘πλαφόν’, πάνω ή κάτω απ’ το οποίο, ο αγρότης υποχρεούται ή όχι να τηρήσει το βιβλίο. ‘Η η θέσπιση του ‘μισού’ συντελεστή φορολόγησης (σε σχέση με του υπόλοιπους επιτηδευματίες). Τέτοιες ‘οπισθοχωρήσεις’ δεν είναι μονάχα ‘άδικες’ (αφού δημιουργούν χαμένους και κερδισμένους) αλλά δεν γνωρίζω και τι νομικό μέλλον έχουν, εάν κάποιος τις προσβάλει αύριο-μεθαύριο.



Δυστυχώς, τον βιαστικό, κακοσχεδιασμένο και πρόχειρο τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί μια τόσο μεγάλη και σοβαρή μεταρρύθμιση, συναγωνίζονται τα αιτήματα των ίδιων των συνδικαλιστών των αγροτών και των κομμάτων της αντιπολίτευσης.



Οι αγρότες ισχυρίζονται πως ‘δεν αρνούνται να πληρώσουν’, αρκεί όμως να τους εξασφαλιστεί η αναγνώριση των παραγωγικών τους δαπανών, να τους κατοχυρωθεί ένα μεγάλο ‘αφορολόγητο’ (την ώρα που έχει καταργηθεί για όλους τους υπόλοιπους), να τους επιστρέφεται ο ΦΠΑ (ενώ όλοι οι υπόλοιποι απλώς τον συμψηφίζουν στην επόμενη περίοδο), κλπ. Η αριστερά, δηλώνει αφηρημένα και αόριστα, πως είναι ‘ενάντια στην φοροεπιδρομή που επιχειρείται’ και καμιά τριανταριά και βάλε, βουλευτές της ΝΔ (όλοι απ’ την περιφέρεια) ζητούν απ’ το Υπουργείο μια ολόκληρη δέσμη μέτρων, τα πιο πολλά απ’ τα οποία (η αναγνώριση των ασφαλιστικών εισφορών, πχ, ή των τραπεζικών τόκων, ως δαπανών) ίσα-ίσα θα απαιτούσαν την λογιστική απεικόνισή τους, παρά την ‘απαλλαγή της τήρησης βιβλίου εσόδων-εξόδων εκ μέρους των αγροτών! Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, κι ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ μαζεύουν ψήφους! Βλέπετε, η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα, αλλά η ρουφιάνα είναι πολύ ευαίσθητη στην ..γελοιότητα!



Επί του προκειμένου, είναι αλήθεια πως το Υπουργείο έχει δει ‘στενά’ και ‘φορολογικά’ μόνο το όλο ζήτημα. Όσο και να θέλεις να κυνηγήσεις τον ‘έμπορο’ (εκεί κρυβόταν η μεγάλη φοροδιαφυγή) και να δημιουργήσεις συνθήκες ‘αντικρουόμενων συμφερόντων’ στην διαδικασία του ΦΠΑ, (που θα έδιναν στον αγρότη το φορολογικό ενδιαφέρον να εκδώσει το ορθό κι όχι το ‘φουσκωμένο’ τιμολόγιο), όφειλες πρώτα να έχεις κάνει μια σοβαρή προετοιμασία. Δεν γίνονται αυτά (κύριε Στουρνάρα μας και κύριε Θεοχάρη μας) στο πόδι (και με το πιστόλι της κρίσης στον κρόταφο).



Η κρίση έχει προκύψει εδώ και τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση (και όλοι οι υπόλοιποι) ωρύονται, πως πρέπει να ‘σχεδιάσουμε και να οργανώσουμε’ την ‘παραγωγική’ μας βάση, στην οποία μάλιστα, όλοι τους υπερεκτιμούν τον ρόλο που θα μπορούσε να παίξει σ’ αυτήν την σχεδίαση ο μάλλον πενιχρός μας πρωτογενής τομέας. (τον ρόλο τους υπερεκτιμούν και οι ίδιοι οι αγρότες και να με συμπαθάνε). Κυβέρνηση κι αντιπολίτευση, επιδίδονται σε θεωρητικολογίες και όνειρα θερινής νυκτός, κι από σοβαρότητα και ενέργειες, μηδέν! Τέσσερα, ολόκληρα χρόνια !



Την έσχατη, έστω, στιγμή, αλλιώς έπρεπε να επιχειρηθούν τα πράγματα: Κατ’ αρχήν, όφειλαν όλοι (πολιτικοί και αγρότες) να καταλήξουν και να συμφωνήσουν πως ο ΣΤΟΧΟΣ είναι αυτός (ο λογιστικός προσδιορισμός των εισοδημάτων). Κι έπρεπε να συμφωνήσουν ΟΛΟΙ, γιατί είμαι σίγουρος πως ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, όχι μόνον συμφωνεί σ’ αυτό (και δεν το λέει), αλλά εάν ποτέ έπαιρνε μέρος στην διακυβέρνηση, θα το επιχειρούσε και η ίδια. Μετά από αυτή την αναγκαία ΣΥΜΦΩΝΙΑ, το Υπουργείο θα έπρεπε να πάει σ’ ένα ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ στάδιο, κατά το οποίο να συνεχίσει απ’ την μια να ΦΟΡΟΛΟΓΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΙΟ, ‘ειδικό’, τεκμαρτό καθεστώς για ένα-δυο ας πούμε έτη, ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ, όμως, ταυτόχρονα, την ΤΗΡΗΣΗ βιβλίων και την απεικόνιση του ‘λογιστικού’ αποτελέσματος, σε πληροφοριακό επίπεδο (χωρίς να έχει φορολογικά αποτελέσματα). 



Με τον τρόπο αυτό κανείς δεν θα αιφνιδιαζόταν, στο τέλος. Οι αγρότες, όταν με το καλό θα περνούσαν στο τελικό καθεστώς, θα ήταν και οργανωτικά και φορολογικά προετοιμασμένοι αλλά και το Υπουργείο θα είχε απτά, οικονομικά μεγέθη, ώστε να τα φορολογήσει με δίκαιο τρόπο.



Δεν ελπίζω φυσικά, πως κάποιος εκ των πολιτικών μας, θα κάνει ποτέ, τέτοιες, μετρημένες και σοβαρές προσπάθειες. Το μόνο που ξέρουν καλά οι ‘δικοί’ μας, είναι να μας πετάνε στα βαθειά, επειδή είναι σίγουροι πως ‘θα κολυμπήσουμε’!



Γι αυτό, άλλωστε, πήγαμε και …άπατοι το 2009 !....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου