Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Το Χρίσμα βλάπτει σοβαρά την κάλπη..




Γιατί μας ενδιαφέρει; Γιατί θεωρούμε σημαντική την ‘αυτοδιοίκηση’; Δύο είναι κυρίως οι ιδέες: Πρώτον, πως ορισμένα απ’ τα προβλήματα, μπορούν να επιλυθούν καλύτερα σε τοπικό επίπεδο. Δεύτερον, πως η τοπική αυτοδιοίκηση είναι άρρηκτα συνυφασμένη με αυτό που αποκαλούμε ‘αποκέντρωση’ και (κυρίως) ‘περιφερειακή ανάπτυξη’. Αρχίζουμε να μιλάμε για την αυτοδιοίκηση, απ’ την στιγμή που αποδεχόμαστε τα δυο αυτά αξιώματα. Που πίσω τους κρύβεται, τελικά, κάτι σημαντικότερο: Αυτοδιοίκηση σημαίνει ‘περισσότερη’, πιο άμεση, βαθύτερη Δημοκρατία.



Τρία είναι τα ‘μεγάλα’ ερωτήματα.



Πρώτον: Οι Αρμοδιότητες.



Ποια, είναι, δηλαδή, αυτά τα ‘προβλήματα’, που μπορούν να επιλυθούν ‘καλύτερα’ σε τοπικό επίπεδο. Δεν είναι εύκολο ζήτημα. Επιχειρηματολογία μπορεί να υπάρξει ατέρμονη. Αλλού το πράγμα είναι προφανές, αλλού σηκώνει πολλή συζήτηση. Για παράδειγμα, ζητήματα όπως η διαχείριση των σκουπιδιών, η εκμετάλλευση των δικτύων (οδικών, νερού, κλπ), η χωροταξία, κλπ, είναι προφανές πως αφορούν άμεσα και στενά τις τοπικές κοινωνίες, επομένως οι ίδιες θα πρέπει και να αποφασίζουν για αυτά. Άλλα ζητήματα, όπως για παράδειγμα η υγεία, ή η ασφάλεια, ή οι δομές κοινωνικής πρόνοιας, μπορούν να αποτελέσουν αφορμές για βαθύτερο προβληματισμό και επιδέχονται φυσικά αναπροσαρμογών. Τέλος πάντων, ο ‘Καλλικράτης’ με κάποιον τρόπο, καθορίζει αυτές τις αρμοδιότητες (και σε επίπεδο Περιφέρειας και σε επίπεδο Δήμων). Απλά πρέπει να θυμόμαστε, πως τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται τελεσίδικο.



Δεύτερον: Οι Πόροι.



Ας μην γελιόμαστε. ‘Αυτοδιοίκηση’ μπορεί να υπάρξει, απ’ την στιγμή που οι ΟΤΑ διαθέτουν ΔΙΚΟΥΣ τους πόρους (πάει να πει ΕΣΟΔΑ) και μπορούν να τους διαχειρίζονται, χωρίς τους ασφυκτικούς εξαναγκασμούς του κεντρικού κράτους. Είτε το θέλουμε είτε όχι, από εκεί ξεκινά, κυριολεκτικά, η έννοια της ‘αυτοδιοίκησης’.



Αλλιώς, πέφτουμε στα σημερινά μαύρα χάλια. Όπου οι δήμοι, ελάχιστα συγκεκριμένα έσοδα διαθέτουν (πέραν της γενικής και αόριστης ‘επιχορήγησής’ τους απ’ τον κεντρικό προϋπολογισμό που όλο και μειώνεται) κι όπου ακόμη και γι αυτά (πχ η χρέωση των τραπεζοκαθισμάτων) δεν διαθέτουν κανέναν μηχανισμό να τα εισπράξουν. Όπου φόροι και έσοδα (όπως πχ αυτά από ‘τακτοποιήσεις’ αυθαιρέτων) που θα έπρεπε λογικά να τους ανήκουν, τα καταπίνει το δημοσιονομικό κενό και η ..τρόικα. Όπου, το κράτος (αντί των ίδιων) πληρώνει τους δημοτικούς υπαλλήλους (μέσω της ενιαίας αρχής) και επομένως αποφασίζει, όποτε του ‘καπνίσει’, πχ την κατάργηση των δημοτικών αστυνομικών και των σχολικών φυλάκων.



Δείτε τα πρόσφατα αυτά παραδείγματα: Η τοπική κοινωνία δεν μπορεί να μην θέλει ασφάλεια για τα παιδιά της στον χώρο των σχολείων. Ο ανάπηρος, δεν μπορεί να μην θέλει ευταξία στα παρκαρίσματα και τα πεζοδρόμια, για να μπορεί να βγει απ’ το σπίτι του. Ο έμπορος δεν μπορεί να μην θέλει αστυνόμευση του παραεμπορίου, που θίγει την τσεπούλα του. Απ’ την στιγμή όμως που ο ΟΤΑ της περιοχής  του αδυνατεί να εισπράξει κατ’ ευθείαν το κόστος αυτών των υπηρεσιών, και στην συνέχεια να πληρώσει τον φύλακα και τον δημοτικό αστυνόμο, η ‘τοπική αυτοδιοίκηση’ έχει πάει περίπατο. Όλοι όσοι βγαίνουν στα μπαλκόνια, και ζητούν την ψήφο μας, ξεφουρνίζοντας διάφορες μπούρδες, για ‘κοινωνικές’ πόλεις, για ‘δημοψηφίσματα’, για ‘αντιμνημονιακές’ ψήφους και άλλους ..ανεμόμυλους,  θα ήταν πολύ καλύτερα να τοποθετηθούν στο σοβαρότατο αυτό ζήτημα, στο οικονομικό ξεκαθάρισμα με το κεντρικό κράτος. Αυτά δικά μου, αυτά δικά σου, κι από εκεί και μετά να ..εκφωνούμε τους λόγους μας, μέχρι εκεί που μας παίρνει. Φυσικά, με τον κ. Στουρνάρα και τον κ.  Τόμσεν, αλλά και με όλους αυτούς τους ‘αιρετούς’ των κομματικών σωλήνων, τέτοια τίμια ‘ξεκαθαρίσματα’ θα ..αργήσουν κάπως…





Τρίτον: Ο Έλεγχος.



Με κάμποσους τρανταχτούς ‘αιρετούς’ ήδη στις φυλακές ή υπόδικους. Με την παραδοσιακή κομματοκρατία, να χρησιμοποιεί ανέκαθεν τους ΟΤΑ σαν οργανισμούς ‘βολέματος’ ημετέρων (ακόμη και επί ημερών ΑΣΕΠ). Με τα ‘κοράκια’ των εργολάβων να κάνουν πάρτι επί δεκαετίες πάνω από ‘τοπικά’ μεγάλα και μικρά ‘έργα’, η αυτοδιοίκηση έχει γίνει ουσιαστικά μια ‘μαύρη’ τρύπα κονδυλίων, που κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να ελέγξει.



Ο δημότης, μπορεί να ξέρει πόσες δεκαετίες έχει να ασφαλτοστρωθεί ο δρόμος έξω απ’ την πόρτα του ή εάν οι κάδοι του αδειάζουν όσο τακτικά θα ήθελε, αλλά η ανά πενταετία ‘δοκιμή’ του (μαυρίζοντας τον προηγούμενο), λίγους καρπούς μπορεί να αποδώσει. Απ’ την άλλη, οποιοσδήποτε ‘εσωτερικός έλεγχος’, είναι για τα μάτια, δεν μπορεί ο ελεγχόμενος να είναι και ελέγχων.



Πρέπει να στηθεί ένας σοβαρός μηχανισμός (σε κεντρικό επίπεδο) στον οποίο οι ΟΤΑ να αποδίδουν λογαριασμό και σε επίπεδο ‘έργου’, αλλά και σε ετήσια, συνολικά, βάση. Χωρίς σοβαρό εξωτερικό έλεγχο (που όμως  να είναι ανεξάρτητος απ’ το κεντρικό κομματικό κράτος), πενιχρά θα είναι τα αποτελέσματα, θα λέμε κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια. Όλα τα παραπάνω, οι αρμοδιότητες, οι πόροι, η περισσότερη δημοκρατία κλπ, μένουν λόγια του αέρα, εάν δεν μπορείς να αποτιμήσεις, να κρίνεις το αποτέλεσμα, να δικάσεις έργα και πεπραγμένα.






Βρισκόμαστε, συμπερασματικά, αρκετά πίσω. Απ’ τα τρία μεγάλα ζητούμενα για μια πραγματική αυτοδιοίκηση, το πρώτο μόνο (αρμοδιότητες) έχει κάπως τακτοποιηθεί, τα άλλα δύο βρίσκονται σε νηπιακό στάδιο. Παρόλα αυτά (και παρά το γεγονός πως είναι καλή ευκαιρία με την συρρίκνωση του κεντρικού κράτους, να καλυφθεί απ’ τους ΟΤΑ το κενό), λίγο πριν απ’ τις εκλογές, ανοίγουμε την τηλεόρασή μας και ..διασκεδάζουμε! Τρώμε στη μάπα αστείους υποψηφίους, λιγότερο ή περισσότερο ..ερωτευμένους με θηλυκές (ή αρσενικές) πόλεις. Γελάμε με αστεία κόμματα που ισχυρίζονται πως υπάρχουν μνημονιακά και αντι-μνημονιακά ..σκουπίδια. Θυμώνουμε με το θράσος υπόδικων και εγκληματιών που σκίζουν στις δημοσκοπήσεις. Παρακολουθούμε, τέλος, το απίστευτο τσίρκο των ‘κάντο-όπως-ο-Καμίνης’, ‘ανεξαρτήτων’, που έπιασαν εγκαίρως το ..υπονοούμενο της εποχής:  Tο χρίσμα βλάπτει σοβαρά στην κάλπη’!...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου