Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Τρικυμία εν κρανίω..




Σύμφωνα με σημερινό πρωτοσέλιδο στα ΝΕΑ (που το βρήκα και στην Ζούγκλα) το Υπουργείο Οικονομικών ‘σκέφτεται’ –λέει- να δημιουργήσει ένα ‘νέο’ καθεστώς στον ΦΠΑ, σύμφωνα με το οποίο, οι επιχειρήσεις με ετήσιο τζίρο έως τις 500.000,00 ευρώ, θα μπορούν –λέει- να αποδίδουν τον ΦΠΑ, μόνον εφόσον έχουν ΕΙΣΠΡΑΞΕΙ το σχετικό παραστατικό.



Η απόφαση του Υπουργείου, έρχεται υποτίθεται να διορθώσει μια κατάσταση, όπου πολλοί επιχειρηματίες δεν έχουν την δυνατότητα (λόγω ρευστότητας) να εξοφλήσουν τον ΦΠΑ, αφού έχουν εκδώσει Τιμολόγια, για τα οποία όμως δεν έχουν εισπράξει ακόμη το ζεστό χρήμα…



Δεν γνωρίζω ποιος νους σκέφτηκε αυτή την μεγαλειώδη ανοησία, αλλά μου θυμίζει την γνωστή περίπτωση της βιομηχανίας σπίρτων που για να διαπιστώνει ποια κουτιά έφταναν στο τέλος της γραμμής παραγωγής άδεια, (και να τα αποσύρει) πλήρωσε κι εγώ δεν ξέρω πόσα εκατομμύρια, να φτιάξει ένα περίπλοκο ηλεκτρονικό σύστημα με ακτίνες που σάρωναν τα κουτιά, κλπ, ενώ θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα μ’ έναν ..ανεμιστήρα !..



Δεν αντιλαμβάνεται το Υπουργείο άραγε πως κατ’ αρχήν ένα τέτοιο σχέδιο αναιρεί το πάγιο λογιστικό αξίωμα, σύμφωνα με το οποίο το Έξοδο (ή το Έσοδο αντίστοιχα), λογίζονται χρονικά την στιγμή της ΕΚΔΟΣΗΣ του ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΟΥ (και ΑΣΧΕΤΑ με τον χρόνο της εξόφλησής τους);; Διότι με την ίδια λογική (με την οποία προτίθεται να ζητάει ή όχι τον εισπραγμένο ΦΠΑ) θα έπρεπε το μεν Έσοδο να μην φορολογείται (και σαν Εισόδημα πλέον) στην οικονομική χρήση (έτος) κατά το οποίο δημιουργήθηκε, αλλά εκείνη (ίσως την επόμενη) κατά την οποία θα εισπραχθεί ! Το δε Έξοδο –αντίστοιχα- να αφαιρείται απ’ τα κέρδη (και επομένως να μειώνει τον Φόρο Εισοδήματος) κατά τον χρόνο που ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ, και όχι όταν το κάνεις ! Φυσικά, ξέρει καλά το Υπουργείο, πως κάτι τέτοιο θα έστελνε τον όποιο 'ανταγωνισμό' στα σκουπίδια, αφού σε τέτοια περίπτωση καμιά σημασία δεν θα είχε πλέον το ότι κάποιος μου δίνει πίστωση δέκα ημερών, ενώ κάποιος άλλος δύο μηνών, κάποιος μου προσφέρει δυνατότητα δόσεων, κάποιος όχι, κλπ...



Σκοτεινές αφήνει τις προθέσεις του το Υπουργείο, πάντως, ώς προς τον χειρισμό όχι των Εσόδων, αλλά των Εξόδων: Ο ΦΠΑ είναι φόρος κυλιόμενος, πάει να πει, πως κάθε μήνα, πληρώνεις τον ΦΠΑ των Εσόδων σου, ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ αφαιρέσεις τον ΦΠΑ των δαπανών που έκανες: Θα τις αφαιρείς, όμως τώρα ή όχι; Γιατί, κανονικά, με την λογική του Υπουργείου, κι αυτές θα έπρεπε να τις αφαιρέσεις ΟΤΑΝ ΤΙΣ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ. Κι αν είναι έτσι, γιατί να μαρτυρήσεις στον Έφορο το ΠΟΤΕ πλήρωσες (και πώς αυτός θα μπορεί να το διασταυρώσει), απ’ τη στιγμή μάλιστα που οι μικρές επιχειρήσεις με βιβλία Β’ κατηγορίας ΔΕΝ είναι υποχρεωμένες να τηρούν λογαριασμό Ταμείου;;….



Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς (όχι το Υπουργείο), μια ‘μικρή’ επιχείρηση θα μπορούσε θεωρητικά, να αγοράζει συνεχώς χονδρικά από μια ‘μεγάλη’ (με τζίρο που δεν της επιτρέπει να μπει στο ‘καθεστώς’), να ΕΚΠΙΠΤΕΙ συνεχώς και ‘εδώ και τώρα’ της δαπάνες της (άσχετα με το εάν τις έχει εξοφλήσει) και να πληρώνει τον ΦΠΑ των δικών της πωλήσεων, όποτε και όταν αυτές ΕΙΣΠΡΑΧΘΟΥΝ ! Με άλλα λόγια θα εκμεταλλεύεται το μικρό της μέγεθος για να στέλνει τον ΦΠΑ στις ..καλένδες….



Γράφει διάφορα άλλα χαριτωμένα το άρθρο, εκείνο που ΔΕΝ γράφει, είναι το πώς ακριβώς εννοεί αυτή την ΕΙΣΠΡΑΞΗ το Υπουργείο. Μιλάει για ολική είσπραξη; Ή μήπως τα ξεφτέρια, σκέφτηκαν, πως θα πρέπει να αποδίδεις και ..μέρος του ΦΠΑ, ανάλογα με το ..μέρος του Τιμολογίου που έχει εισπραχθεί. Κι επειδή, εάν πέσουμε στην περίπτωση των τμηματικών εξοφλήσεων, των δόσεων, κλπ το κάνουμε το σύστημα κάπως περίπλοκο, φαντάζομαι πως το Υπουργείο μιλά (κι ονειρεύεται) για την στιγμή της πλήρους εξοφλήσεως: Κόβω, λοιπόν, εγώ ένα τιμολόγιο, ας πούμε, 10.000,00 ευρώ, στον πελάτη μου, και συνεννοούμαι μαζί του να με πληρώσει 9.999,00 ( να μου αφήσει ένα ευρώ χρέος !). Τέλεια ! Έχω εισπράξει τον ΦΠΑ μου, αλλά δεν θα τον αποδώσω ΠΟΤΕ (ή τέλος πάντων, θα τον πληρώσω όποτε εγώ θελήσω) !...



Για να σοβαρευτούμε, το πρόβλημα είναι ΥΠΑΡΚΤΟ. Σκεφτείτε για παράδειγμα πως το 99% των Φαρμακοποιών που συναλλάσσονται με τα Ασφαλιστικά Ταμεία, έχουν τζίρο σαφώς κάτω απ’ το όριο, και επομένως θα μπορούσαν να ευεργετηθούν από μια τέτοια ρύθμιση και να μην τους κυνηγά η Εφορία να ξοφλήσουν ΦΠΑ που θα τον εισπράξουν απ’ το κράτος σε δύο, τρείς και καμιά φορά και σε περισσότερους μήνες. Υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν λύνεται με τον τρόπο που πάει να το ‘λύσει’ το Υπουργείο, άλλη μια φορά στο πόδι, άλλη μια φορά σε πλήρη σύγχυση.



Αρκούσε να αλλάξουν κάποιες λίγες λεπτομέρειες στον Κώδικα στοιχείων, σε σχέση με τον ΧΡΟΝΟ ΕΚΔΟΣΗΣ των Τιμολογίων και ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. Θα μπορούσε, για παράδειγμα το Υπουργείο να αποδέχεται σαν νόμιμο στοιχείο κάποιο ΠΡΟΤΙΜΟΛΟΓΙΟ, ή έστω έναν ‘ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ’ (σαν αυτούς της ΔΕΗ, που να θυμίσω ΕΧΟΥΝ και ΦΠΑ!) (ως αποδεικτικό της χρηματικής απαίτησης) και να ζητάει την οριστική έκδοση ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥ παραστατικού (Τιμολογίου) στην εξόφλησή του. Φυσικά θα έπρεπε και το Δημόσιο, τα Ταμεία, κλπ, να αναγνωρίζουν αυτό το προτιμολόγιο, (ή τον ‘λογαριασμό’) σαν υποχρέωσή τους. Τέλος, ΔΕΝ μπορείς να βάζεις όρια τζίρου κλπ, γιατί έτσι καταργείς την ισονομία. Προαιρετικό, ναι, ας είναι. Όποιο μέτρο όμως. Όποια ρύθμιση, κλπ, θα έπρεπε να ισχύσει (ή να μην ισχύσει) για τους πάντες.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου