Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Το Χρίσμα βλάπτει σοβαρά την κάλπη..




Γιατί μας ενδιαφέρει; Γιατί θεωρούμε σημαντική την ‘αυτοδιοίκηση’; Δύο είναι κυρίως οι ιδέες: Πρώτον, πως ορισμένα απ’ τα προβλήματα, μπορούν να επιλυθούν καλύτερα σε τοπικό επίπεδο. Δεύτερον, πως η τοπική αυτοδιοίκηση είναι άρρηκτα συνυφασμένη με αυτό που αποκαλούμε ‘αποκέντρωση’ και (κυρίως) ‘περιφερειακή ανάπτυξη’. Αρχίζουμε να μιλάμε για την αυτοδιοίκηση, απ’ την στιγμή που αποδεχόμαστε τα δυο αυτά αξιώματα. Που πίσω τους κρύβεται, τελικά, κάτι σημαντικότερο: Αυτοδιοίκηση σημαίνει ‘περισσότερη’, πιο άμεση, βαθύτερη Δημοκρατία.



Τρία είναι τα ‘μεγάλα’ ερωτήματα.



Πρώτον: Οι Αρμοδιότητες.



Ποια, είναι, δηλαδή, αυτά τα ‘προβλήματα’, που μπορούν να επιλυθούν ‘καλύτερα’ σε τοπικό επίπεδο. Δεν είναι εύκολο ζήτημα. Επιχειρηματολογία μπορεί να υπάρξει ατέρμονη. Αλλού το πράγμα είναι προφανές, αλλού σηκώνει πολλή συζήτηση. Για παράδειγμα, ζητήματα όπως η διαχείριση των σκουπιδιών, η εκμετάλλευση των δικτύων (οδικών, νερού, κλπ), η χωροταξία, κλπ, είναι προφανές πως αφορούν άμεσα και στενά τις τοπικές κοινωνίες, επομένως οι ίδιες θα πρέπει και να αποφασίζουν για αυτά. Άλλα ζητήματα, όπως για παράδειγμα η υγεία, ή η ασφάλεια, ή οι δομές κοινωνικής πρόνοιας, μπορούν να αποτελέσουν αφορμές για βαθύτερο προβληματισμό και επιδέχονται φυσικά αναπροσαρμογών. Τέλος πάντων, ο ‘Καλλικράτης’ με κάποιον τρόπο, καθορίζει αυτές τις αρμοδιότητες (και σε επίπεδο Περιφέρειας και σε επίπεδο Δήμων). Απλά πρέπει να θυμόμαστε, πως τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται τελεσίδικο.



Δεύτερον: Οι Πόροι.



Ας μην γελιόμαστε. ‘Αυτοδιοίκηση’ μπορεί να υπάρξει, απ’ την στιγμή που οι ΟΤΑ διαθέτουν ΔΙΚΟΥΣ τους πόρους (πάει να πει ΕΣΟΔΑ) και μπορούν να τους διαχειρίζονται, χωρίς τους ασφυκτικούς εξαναγκασμούς του κεντρικού κράτους. Είτε το θέλουμε είτε όχι, από εκεί ξεκινά, κυριολεκτικά, η έννοια της ‘αυτοδιοίκησης’.



Αλλιώς, πέφτουμε στα σημερινά μαύρα χάλια. Όπου οι δήμοι, ελάχιστα συγκεκριμένα έσοδα διαθέτουν (πέραν της γενικής και αόριστης ‘επιχορήγησής’ τους απ’ τον κεντρικό προϋπολογισμό που όλο και μειώνεται) κι όπου ακόμη και γι αυτά (πχ η χρέωση των τραπεζοκαθισμάτων) δεν διαθέτουν κανέναν μηχανισμό να τα εισπράξουν. Όπου φόροι και έσοδα (όπως πχ αυτά από ‘τακτοποιήσεις’ αυθαιρέτων) που θα έπρεπε λογικά να τους ανήκουν, τα καταπίνει το δημοσιονομικό κενό και η ..τρόικα. Όπου, το κράτος (αντί των ίδιων) πληρώνει τους δημοτικούς υπαλλήλους (μέσω της ενιαίας αρχής) και επομένως αποφασίζει, όποτε του ‘καπνίσει’, πχ την κατάργηση των δημοτικών αστυνομικών και των σχολικών φυλάκων.



Δείτε τα πρόσφατα αυτά παραδείγματα: Η τοπική κοινωνία δεν μπορεί να μην θέλει ασφάλεια για τα παιδιά της στον χώρο των σχολείων. Ο ανάπηρος, δεν μπορεί να μην θέλει ευταξία στα παρκαρίσματα και τα πεζοδρόμια, για να μπορεί να βγει απ’ το σπίτι του. Ο έμπορος δεν μπορεί να μην θέλει αστυνόμευση του παραεμπορίου, που θίγει την τσεπούλα του. Απ’ την στιγμή όμως που ο ΟΤΑ της περιοχής  του αδυνατεί να εισπράξει κατ’ ευθείαν το κόστος αυτών των υπηρεσιών, και στην συνέχεια να πληρώσει τον φύλακα και τον δημοτικό αστυνόμο, η ‘τοπική αυτοδιοίκηση’ έχει πάει περίπατο. Όλοι όσοι βγαίνουν στα μπαλκόνια, και ζητούν την ψήφο μας, ξεφουρνίζοντας διάφορες μπούρδες, για ‘κοινωνικές’ πόλεις, για ‘δημοψηφίσματα’, για ‘αντιμνημονιακές’ ψήφους και άλλους ..ανεμόμυλους,  θα ήταν πολύ καλύτερα να τοποθετηθούν στο σοβαρότατο αυτό ζήτημα, στο οικονομικό ξεκαθάρισμα με το κεντρικό κράτος. Αυτά δικά μου, αυτά δικά σου, κι από εκεί και μετά να ..εκφωνούμε τους λόγους μας, μέχρι εκεί που μας παίρνει. Φυσικά, με τον κ. Στουρνάρα και τον κ.  Τόμσεν, αλλά και με όλους αυτούς τους ‘αιρετούς’ των κομματικών σωλήνων, τέτοια τίμια ‘ξεκαθαρίσματα’ θα ..αργήσουν κάπως…





Τρίτον: Ο Έλεγχος.



Με κάμποσους τρανταχτούς ‘αιρετούς’ ήδη στις φυλακές ή υπόδικους. Με την παραδοσιακή κομματοκρατία, να χρησιμοποιεί ανέκαθεν τους ΟΤΑ σαν οργανισμούς ‘βολέματος’ ημετέρων (ακόμη και επί ημερών ΑΣΕΠ). Με τα ‘κοράκια’ των εργολάβων να κάνουν πάρτι επί δεκαετίες πάνω από ‘τοπικά’ μεγάλα και μικρά ‘έργα’, η αυτοδιοίκηση έχει γίνει ουσιαστικά μια ‘μαύρη’ τρύπα κονδυλίων, που κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να ελέγξει.



Ο δημότης, μπορεί να ξέρει πόσες δεκαετίες έχει να ασφαλτοστρωθεί ο δρόμος έξω απ’ την πόρτα του ή εάν οι κάδοι του αδειάζουν όσο τακτικά θα ήθελε, αλλά η ανά πενταετία ‘δοκιμή’ του (μαυρίζοντας τον προηγούμενο), λίγους καρπούς μπορεί να αποδώσει. Απ’ την άλλη, οποιοσδήποτε ‘εσωτερικός έλεγχος’, είναι για τα μάτια, δεν μπορεί ο ελεγχόμενος να είναι και ελέγχων.



Πρέπει να στηθεί ένας σοβαρός μηχανισμός (σε κεντρικό επίπεδο) στον οποίο οι ΟΤΑ να αποδίδουν λογαριασμό και σε επίπεδο ‘έργου’, αλλά και σε ετήσια, συνολικά, βάση. Χωρίς σοβαρό εξωτερικό έλεγχο (που όμως  να είναι ανεξάρτητος απ’ το κεντρικό κομματικό κράτος), πενιχρά θα είναι τα αποτελέσματα, θα λέμε κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια. Όλα τα παραπάνω, οι αρμοδιότητες, οι πόροι, η περισσότερη δημοκρατία κλπ, μένουν λόγια του αέρα, εάν δεν μπορείς να αποτιμήσεις, να κρίνεις το αποτέλεσμα, να δικάσεις έργα και πεπραγμένα.






Βρισκόμαστε, συμπερασματικά, αρκετά πίσω. Απ’ τα τρία μεγάλα ζητούμενα για μια πραγματική αυτοδιοίκηση, το πρώτο μόνο (αρμοδιότητες) έχει κάπως τακτοποιηθεί, τα άλλα δύο βρίσκονται σε νηπιακό στάδιο. Παρόλα αυτά (και παρά το γεγονός πως είναι καλή ευκαιρία με την συρρίκνωση του κεντρικού κράτους, να καλυφθεί απ’ τους ΟΤΑ το κενό), λίγο πριν απ’ τις εκλογές, ανοίγουμε την τηλεόρασή μας και ..διασκεδάζουμε! Τρώμε στη μάπα αστείους υποψηφίους, λιγότερο ή περισσότερο ..ερωτευμένους με θηλυκές (ή αρσενικές) πόλεις. Γελάμε με αστεία κόμματα που ισχυρίζονται πως υπάρχουν μνημονιακά και αντι-μνημονιακά ..σκουπίδια. Θυμώνουμε με το θράσος υπόδικων και εγκληματιών που σκίζουν στις δημοσκοπήσεις. Παρακολουθούμε, τέλος, το απίστευτο τσίρκο των ‘κάντο-όπως-ο-Καμίνης’, ‘ανεξαρτήτων’, που έπιασαν εγκαίρως το ..υπονοούμενο της εποχής:  Tο χρίσμα βλάπτει σοβαρά στην κάλπη’!...

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Τι 'χες Γιάννη, τί 'χα πάντα !...




Το 1935 (!!) ο Μ. Τσιμάρας έγραφε σε άρθρο του σε λογιστικό περιοδικό: «Η Αγροτική λογιστική δεν απομονούται ως μια άφωνος παράστασις αψύχων αριθμών , αλλά συνυφαίνεται προς την Οικονομικήν των Επιχειρήσεων δια να διαφωτίση την Αγροτική Οικονομικήν.»....



Κοντεύει να περάσει ένας ...αιώνας απ’ την εποχή εκείνη, που ο ‘θρυλικός’ πια καθηγητής των Οικονομικών, υπεραμυνόταν της ‘επιχειρηματικοποίησης’ της αγροτικής δραστηριότητας στην χώρα μας,  και μόλις εφέτος, επιχειρείται βεβιασμένα η ένταξή της σε ‘κανονικό’ καθεστώς απεικόνισης των λογιστικών αποτελεσμάτων (και επομένως φορολόγησής).



Ήδη το επιχειρούμενο βήμα έχει σκοντάψει. Το Υπουργείο, μετά από ‘διαμαρτυρίες’ βουλευτών ακόμη και από τα κυβερνητικά κόμματα και φυσικά ύστερα απ’ τις ευρείες κινητοποιήσεις των ίδιων των αγροτών, έχει ήδη ρίξει πολύ νερό στο κρασί του.



Είναι αλήθεια πως υπήρξαν στο αρχικό πλάνο αρκετές ατυχείς εμπνεύσεις, οι οποίες δεν θα μπορούσαν ούτε να δικαιολογηθούν ούτε να σταθούν. Για παράδειγμα, ήταν αδύνατον ο αγρότης να υποβάλλει 12 και 12, 24 ‘πληροφοριακές καταστάσεις τιμολογίων’, μόνο και μόνο επειδή ο κ. Θεοχάρης νομίζει πως έτσι θα ‘πιάσει’ τον ΦΠΑ. Το συγκεκριμένο μέτρο (που πλέον είναι πολύ αμφίβολο εάν θα εφαρμοστεί και στους άλλους ‘κανονικούς’ κλάδους επιτηδευματιών) για τους αγρότες φάνταζε τουλάχιστον αστείο. Όπως κακόγουστα αστείο, ήταν και το άλλο περί ‘τέλους επιτηδεύματος’.



Εκτός όμως απ’ τις κακοσχεδιασμένες λεπτομέρειες του αρχικού πλάνου, βήματα πίσω κάνει το Υπουργείο και επί της ουσίας. Αμφίβολη είναι, για παράδειγμα, η θέσπιση ‘πλαφόν’, πάνω ή κάτω απ’ το οποίο, ο αγρότης υποχρεούται ή όχι να τηρήσει το βιβλίο. ‘Η η θέσπιση του ‘μισού’ συντελεστή φορολόγησης (σε σχέση με του υπόλοιπους επιτηδευματίες). Τέτοιες ‘οπισθοχωρήσεις’ δεν είναι μονάχα ‘άδικες’ (αφού δημιουργούν χαμένους και κερδισμένους) αλλά δεν γνωρίζω και τι νομικό μέλλον έχουν, εάν κάποιος τις προσβάλει αύριο-μεθαύριο.



Δυστυχώς, τον βιαστικό, κακοσχεδιασμένο και πρόχειρο τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί μια τόσο μεγάλη και σοβαρή μεταρρύθμιση, συναγωνίζονται τα αιτήματα των ίδιων των συνδικαλιστών των αγροτών και των κομμάτων της αντιπολίτευσης.



Οι αγρότες ισχυρίζονται πως ‘δεν αρνούνται να πληρώσουν’, αρκεί όμως να τους εξασφαλιστεί η αναγνώριση των παραγωγικών τους δαπανών, να τους κατοχυρωθεί ένα μεγάλο ‘αφορολόγητο’ (την ώρα που έχει καταργηθεί για όλους τους υπόλοιπους), να τους επιστρέφεται ο ΦΠΑ (ενώ όλοι οι υπόλοιποι απλώς τον συμψηφίζουν στην επόμενη περίοδο), κλπ. Η αριστερά, δηλώνει αφηρημένα και αόριστα, πως είναι ‘ενάντια στην φοροεπιδρομή που επιχειρείται’ και καμιά τριανταριά και βάλε, βουλευτές της ΝΔ (όλοι απ’ την περιφέρεια) ζητούν απ’ το Υπουργείο μια ολόκληρη δέσμη μέτρων, τα πιο πολλά απ’ τα οποία (η αναγνώριση των ασφαλιστικών εισφορών, πχ, ή των τραπεζικών τόκων, ως δαπανών) ίσα-ίσα θα απαιτούσαν την λογιστική απεικόνισή τους, παρά την ‘απαλλαγή της τήρησης βιβλίου εσόδων-εξόδων εκ μέρους των αγροτών! Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, κι ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ μαζεύουν ψήφους! Βλέπετε, η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα, αλλά η ρουφιάνα είναι πολύ ευαίσθητη στην ..γελοιότητα!



Επί του προκειμένου, είναι αλήθεια πως το Υπουργείο έχει δει ‘στενά’ και ‘φορολογικά’ μόνο το όλο ζήτημα. Όσο και να θέλεις να κυνηγήσεις τον ‘έμπορο’ (εκεί κρυβόταν η μεγάλη φοροδιαφυγή) και να δημιουργήσεις συνθήκες ‘αντικρουόμενων συμφερόντων’ στην διαδικασία του ΦΠΑ, (που θα έδιναν στον αγρότη το φορολογικό ενδιαφέρον να εκδώσει το ορθό κι όχι το ‘φουσκωμένο’ τιμολόγιο), όφειλες πρώτα να έχεις κάνει μια σοβαρή προετοιμασία. Δεν γίνονται αυτά (κύριε Στουρνάρα μας και κύριε Θεοχάρη μας) στο πόδι (και με το πιστόλι της κρίσης στον κρόταφο).



Η κρίση έχει προκύψει εδώ και τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση (και όλοι οι υπόλοιποι) ωρύονται, πως πρέπει να ‘σχεδιάσουμε και να οργανώσουμε’ την ‘παραγωγική’ μας βάση, στην οποία μάλιστα, όλοι τους υπερεκτιμούν τον ρόλο που θα μπορούσε να παίξει σ’ αυτήν την σχεδίαση ο μάλλον πενιχρός μας πρωτογενής τομέας. (τον ρόλο τους υπερεκτιμούν και οι ίδιοι οι αγρότες και να με συμπαθάνε). Κυβέρνηση κι αντιπολίτευση, επιδίδονται σε θεωρητικολογίες και όνειρα θερινής νυκτός, κι από σοβαρότητα και ενέργειες, μηδέν! Τέσσερα, ολόκληρα χρόνια !



Την έσχατη, έστω, στιγμή, αλλιώς έπρεπε να επιχειρηθούν τα πράγματα: Κατ’ αρχήν, όφειλαν όλοι (πολιτικοί και αγρότες) να καταλήξουν και να συμφωνήσουν πως ο ΣΤΟΧΟΣ είναι αυτός (ο λογιστικός προσδιορισμός των εισοδημάτων). Κι έπρεπε να συμφωνήσουν ΟΛΟΙ, γιατί είμαι σίγουρος πως ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, όχι μόνον συμφωνεί σ’ αυτό (και δεν το λέει), αλλά εάν ποτέ έπαιρνε μέρος στην διακυβέρνηση, θα το επιχειρούσε και η ίδια. Μετά από αυτή την αναγκαία ΣΥΜΦΩΝΙΑ, το Υπουργείο θα έπρεπε να πάει σ’ ένα ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ στάδιο, κατά το οποίο να συνεχίσει απ’ την μια να ΦΟΡΟΛΟΓΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΙΟ, ‘ειδικό’, τεκμαρτό καθεστώς για ένα-δυο ας πούμε έτη, ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ, όμως, ταυτόχρονα, την ΤΗΡΗΣΗ βιβλίων και την απεικόνιση του ‘λογιστικού’ αποτελέσματος, σε πληροφοριακό επίπεδο (χωρίς να έχει φορολογικά αποτελέσματα). 



Με τον τρόπο αυτό κανείς δεν θα αιφνιδιαζόταν, στο τέλος. Οι αγρότες, όταν με το καλό θα περνούσαν στο τελικό καθεστώς, θα ήταν και οργανωτικά και φορολογικά προετοιμασμένοι αλλά και το Υπουργείο θα είχε απτά, οικονομικά μεγέθη, ώστε να τα φορολογήσει με δίκαιο τρόπο.



Δεν ελπίζω φυσικά, πως κάποιος εκ των πολιτικών μας, θα κάνει ποτέ, τέτοιες, μετρημένες και σοβαρές προσπάθειες. Το μόνο που ξέρουν καλά οι ‘δικοί’ μας, είναι να μας πετάνε στα βαθειά, επειδή είναι σίγουροι πως ‘θα κολυμπήσουμε’!



Γι αυτό, άλλωστε, πήγαμε και …άπατοι το 2009 !....

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Ο Άδωνις είναι αθώος !




Σε λάθος παραλήπτη διάλεξε να στείλει την καταγγελία του για ‘φοροδιαφυγή’ ο ανεξάρτητος υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής κ. Γιώργος Αλαϊάδης. Ο κ. Γεωργιάδης είναι αθώος !...



Όλοι ξέραμε και ξέρουμε καλά για το ‘καπέλο’ που υπήρχε τις ‘καλές’ εποχές, ανάμεσα στις ‘αντικειμενικές’ και τις ‘εμπορικές’ αξίες των ακινήτων. Δεν θα μας το πει τώρα ο κ. Αλαϊάδης. Ξέραμε και ξέρουμε, πως και οι συμβολαιογράφοι (ορθώς) στα συμβόλαια έγραφαν την αντικειμενική αξία. Και πως ο φόρος μεταβίβασης, υπολογιζόταν (και πληρωνόταν) επί αυτής της αντικειμενικής αξίας. Και πως οι Τράπεζες, αυτό το συμβόλαιο έβαζαν στον φάκελο του στεγαστικού δανείου. Κι ακόμη ξέρουμε, πως οι Τράπεζες αυτές, σε συνθήκες άγριου ανταγωνισμού, για να μην χάσουν τον πελάτη, συνήθως έδιναν και κάποιο συμπληρωματικό δάνειο, που το βάφτιζαν καταναλωτικό, επισκευαστικό, ώστε να μπορέσει ο δανειολήπτης να πάρει το σπίτι του.



Με δεδομένο πως τις αντικειμενικές αυτές αξίες, τις καθόριζε αποκλειστικά το ΚΡΑΤΟΣ και, μάλιστα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα τις ΑΝΑΠΡΟΣΑΡΜΟΖΕ προς τα πάνω (όπως εν πάσει περιπτώσει γούσταρε), δεν έχει τώρα κατόπιν εορτής, κανείς το ηθικό δικαίωμα, να έλθει και να κατηγορήσει, είτε τον ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟ, είτε την ΤΡΑΠΕΖΑ, είτε, φυσικά τον ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗ. Και ο κ. Αδ. Γεωργιάδης, ήταν ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΗΣ. Τελεία και παύλα.



Προκειμένου, ίσως, ο κ. Αλαϊάδης να ‘διαφημιστεί’ (για την προεκλογική του εκστρατεία), ανοίγει κυριολεκτικά τους ασκούς του Αιόλου: Δεν υπάρχει αγορά κατοικίας, που να μην έγινε με αντικειμενικές αξίες και μέσω κάποιας Τράπεζας! Εάν ο κ. Γεωργιάδης είναι ‘ένοχος’, είναι ένοχοι και οι μισοί ..Έλληνες! Αυτά είναι αστειότητες.



Υπάρχει φοροδιαφυγή; Υπάρχει και μάλιστα χοντρή! Όχι όμως απ’ τους δανειολήπτες. Αυτοί, αν γλίτωσαν, γλίτωσαν κάποια ‘ψίχουλα’. Εάν το ΣΔΟΕ θέλει πραγματικά. Εάν το Υπουργείο θέλει πραγματικά. Εάν οι κυβερνώντες θέλουν πραγματικά, να βρουν ‘πού πήγαν τα λεφτά’ και να τα πάρουν, είναι ΕΥΚΟΛΟ. Μια απλή σύγκριση των συμβολαίων στις Τράπεζες με το συνολικό ποσό που δανειοδοτήθηκε την ίδια περίοδο ο κάθε αγοραστής (αυτό ακριβώς δηλαδή που έκανε ο κ. Αλαϊάδης), θα έδειχνε αυτόματα την τεράστια ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ του ΠΩΛΗΤΗ! Του Εργολάβου. Του Μηχανικού. Της Εταιρείας που έχτιζε και πουλούσε, κλπ. Αυτών, δηλαδή, που ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΑΠΕΚΡΥΨΑΝ τεράστια ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ, και που ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ΦΟΡΟΛΟΓΗΘΟΥΝ γι αυτά. Κι αν θέλετε να είστε ταχύτεροι, ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΤΕ τον αγοραστή από μπλεξίματα, και θα δείτε πόσο πρόθυμα θα έλθει και θα σας πει, από μόνος του, ΠΟΣΑ έσκασε ΜΑΥΡΑ, στους επιτήδειους αυτούς...



Για να καταλάβετε καλύτερα, μόλις εχθές σε κάποιες ειδήσεις, κάποιος ΠΡΟΕΔΡΟΣ αυτών των ‘ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΩΝ’, έκανε απίθανες δηλώσεις. Πως, ο ‘Έλληνας δεν έχει λεφτά’ πια, λέει. Και πως ‘οφείλουμε να αναπτυχθούμε ξανά (ο κλάδος του) με εξωστρέφεια’ λέει. Και πως ‘θα δουλέψουν εκατό επαγγέλματα λέει και κάτι τέτοια: Να τους ‘βοηθήσει’ πάει να πει η ‘κυβέρνηση’ να ΧΤΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΣΕ ΞΕΝΟΥΣ! Έτσι την αντιλαμβάνονται οι κύριοι αυτοί την ..εξωστρέφεια!



Πιάστε, λοιπόν, αυτά τα ΚΟΡΑΚΙΑ, κύριοι της κυβέρνησης, κι αφήστε ήσυχους τους ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΕΣ.



Ο Άδωνις είναι ΑΘΩΟΣ !

(ΥΓ. Το ποσό μόνο των ανοικτών στεγαστικών δανείων σήμερα υπολογίζεται σήμερα κάπου στα 75 δις! Φανταστείτε το πάρτι που έγινε!...)

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Κύριε Μπίρμπα, τοποθετηθείτε για το Μπαρουτάδικο !




Αγαπητέ κ. Μπίρμπα.



Χαίρομαι, που διαβάζω στο βιογραφικό σας, πως είστε γεννημένος το 1958 στο Αιγάλεω. Θα σας πω, λοιπόν, μια ιστορία, που την ξέρετε.



Όταν στην δεκαετία του 70 άρχισε να γκρεμίζεται ο τοίχος του Μπαρουτάδικου, απελευθερώθηκε για το Αιγάλεω, ένας τεράστιος χώρος 380 στρεμμάτων. Τύχη τεράστια για ένα προάστιο της πόλης με το λιγότερο πράσινο στην Ευρώπη. Τύχη τεράστια, για ένα προάστιο χτισμένο με εξαντλητικούς συντελεστές δόμησης. ‘Δυτικό’, λαϊκό, ‘αριστερούτσικο’, προσφυγικό και ..αφημένο στην τύχη του απ’ τους εκάστοτε κρατούντες.







Κι αφού ο στρατός το εκκαθαρίζει και το παραδίδει (1974) στο Δημόσιο, ήδη το 1977 ένα τεράστιο κομμάτι του, θυσιάζεται για να γίνουν τα ΚΑΤΕΕ (ΤΕΙ) Αθήνας. Χρειάζονταν τα ΤΕΙ στο Αιγάλεω; Φυσικά όχι. Υπήρχε αλλού χώρος να γίνουν τα ΤΕΙ; Δεν θα μάθουμε ποτέ. Πρόσφεραν τα ΤΕΙ στην οικονομία του Αιγάλεω; Ασφαλώς ναι. Χάθηκε πράσινο; Πολύ.



Και μετά, έγινε η περίφραξη. Που όφειλε να διαπλατύνει και τον στενό δρόμο που μεσολαβούσε ανάμεσα στα σπίτια και το παλιό τείχος. Και που έπρεπε να διαθέτει και φαρδύ πεζοδρόμιο. Ήταν απαραίτητο; Ας δεχθούμε πως ναι. Χάθηκε κι άλλο πράσινο;; Υπολογίζεται σε κάμποσα ..στρέμματα.



Και μετά, το Αιγάλεω χρειαζόταν σχολεία. Δημοτικά. Νηπιαγωγεία. Γυμνάσια. Λύκεια. Κι έγιναν κι αυτά. Πέντε στον αριθμό. Πρόσφεραν στο Αιγάλεω;; Ασφαλώς και πρόσφεραν. Υπήρχαν αλλού χώροι για να γίνουν; Μπορεί, αλλά ποιος το έψαξε; Χάθηκε κι άλλο πράσινο; Πόσα επιπλέον στρέμματα άραγε;;…



Και μετά, έπρεπε να γίνει η σχολή του ΟΑΕΔ. Ήταν καλή η σχολή για το Αιγάλεω; Ασφαλώς. Υπήρχε χώρος για να γίνει αλλού;; Ποιος το έψαξε;; Υπήρχε η εύκολη λύση του Μπαρουτάδικου. Κι έγινε εκεί. Χάθηκε κι άλλο πράσινο; Κάμποσα ακόμη στρέμματα.



Και μετά, έπρεπε να έχει κι ένα θεατράκι (καλοκαιρινό) το Αιγάλεω. Πρόσφερε το θεατράκι στους κατοίκους της πόλης; Φυσικά. Όλοι έχουμε δει πολλές παραστάσεις εκεί. Υπήρχε χώρος να γίνει αλλού;; Ποιος ξέρει;; Υπήρχε το Μπαρουτάδικο. Και χτίστηκε εκεί. Έφαγε κι άλλο πράσινο;; Έφαγε κι αυτό..



Και μετά, έπρεπε να φτιάξουμε και μια ‘μνημειακή είσοδο’, κι ένα άγαλμα για την εθνική αντίσταση, κι ένα σιντριβάνι, και πήραμε την πρόσοψη του Άλσους απ’ την Ιερά οδό, και την πήγαμε ‘μέσα’ καμιά ..διακοσαριά μέτρα, όπου βάλαμε άφθονο ..πλακάκι, και γίνεται κάθε χρόνο και ανθοκομική έκθεση! Ήταν ανάγκη να γίνεται η έκθεση σε πλακάκι;; Όχι φυσικά. Φάγαμε κι άλλο πράσινο; Κάμποσα στρέμματα επιπλέον..



Κι ύστερα, θέλαμε και ένα δημοτικό αναψυκτήριο, να πηγαίνει ο κόσμος να πίνει τον καφέ του, να εισπράττει και κανένα νοίκι ο Δήμος! Χρειαζόταν ένα αναψυκτήριο; Ποιος θα πει όχι; Υπήρχε αλλού χώρος;; Τι σημασία έχει; Υπήρχε το εύκολο Μπαρουτάδικο. Κι έγινε κι η ‘ΑΛΕΑ’ μέσα! Έφαγε κι αυτή κάμποσο πράσινο;; Χόρτασε κι αυτή…



Και μετά, θέλαμε κι ένα αθλητικό κέντρο. Να έχει γήπεδο. Να έχει στίβο. Να πηγαίνουν οι σύλλογοι να αθλούνται. Να παίζει και το Σάββατο η τοπική ομάδα, τέλεια! Και θα μου πείτε, είναι ‘τσιμέντο’ το γήπεδο;; Όχι φυσικά. Χαλάλι. Αλλά για το γήπεδο, χτίστηκαν και κάμποσα ‘βοηθητικά’ κτήρια (αποδυτήρια, τουαλέτες, κερκίδες, τένις, μπάσκετ, κλπ) κάτι έφαγαν κι αυτά από πράσινο…







Την ιστορία αυτή την έχετε, ζήσει ο ίδιος. Την ξέρετε καλά. Κι αν την έχετε ‘λησμονήσει’ πολύ κακώς κάνατε. Γιατί, κύριε Μπίρμπα, έρχεστε (σαν υποψήφιος, μάλιστα, του ΣΥΡΙΖΑ, που υποτίθεται πως ευαγγελίζεται ένα ΤΕΛΟΣ –επιτέλους- στις καταστροφικές πολιτικές της μεταπολίτευσης και του δικομματισμού) και μας λέτε πως ‘ο 5ος παιδικός Σταθμός ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ’. Και μας λέτε, πως ‘θα προσφέρει στους κατοίκους της περιοχής’. Αλλά όλα, κύριε Μπίρμπα μου, όσα έκοψαν πράσινο απ’ το Αιγάλεω, κάτι ‘πρόσφεραν’, κάθε φορά κι εκείνα. Έρχεστε και μας λέτε πως ‘η ζημιά θα είναι μικρή, καθώς το περισσότερο κτήριο που θα φτιαχτεί θα είναι ‘χαμηλό’ και πως γύρω θα φυτευτούν και ‘ψηλά δέντρα’, ενώ τώρα είναι ‘θάμνοι’, μόνο που κι εσείς κι εγώ ξέρουμε καλά, πως όσο ‘μικρή’ κι αν είναι η ‘ζημιά’ θα ΠΡΟΣΤΕΘΕΙ σε μια σειρά άλλων, μικρότερων ή μεγαλύτερων ‘ζημιών’ επί 35 ολόκληρα χρόνια. Και μέσα σ’ όλα, μας λέτε και το απίθανο, πως ο χώρος είναι ‘δίπλα’ στο πάρκο, ενώ το ξέρετε επίσης καλά, κύριε Μπίρμπα, πως ΕΚΕΙ δεν ήταν ούτε σπίτια, ούτε αλάνες, ούτε οικόπεδα, ήταν Μπαρουτάδικο…



Οφείλετε, λοιπόν, νομίζω, πριν σας ψηφίσουμε, (κι εσείς όπως και όλοι οι άλλοι υποψήφιοι που θα προκύψουν στο Αιγάλεω) να δεσμευτείτε. Να δεσμευτείτε ξεκάθαρα, για το τι θα πράξετε με το ζήτημα αυτό. Που δεν είναι βέβαια ούτε ο Παιδικός Σταθμός ούτε τίποτε άλλο: Που απλούστατα είναι η μια και μοναδική απορία μας: Ποιος θα είναι εκείνος που θα πει ‘ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ’ στην ατέρμονη σειρά από ‘ζημιές’, καταπατήσεις, τσιμενταρίσματα, που έχουν αφήσει μετά από 35 χρόνια ανοησίας, περίπου το ΜΙΣΟ απ’ τα αρχικά 380 στρέμματα της ευνοημένης απ’ την τύχη (αλλά άτυχης από αιρετούς) συνοικίας μας.



Θα περιμένω, να τοποθετηθείτε. Τις έως τώρα θέσεις σας (που ταυτίζονται δυστυχώς, στο θέμα αυτό, με την θέση των υποψηφίων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ) τις βρήκα σε περσινό κείμενό σας. Ελπίζω, ειλικρινά, να έχουν μεταστραφεί.



Ένας Αιγαλιώτης, σχεδόν συνομήλικός σας._

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Πάμε για εθνικές εκλογές..




Σε λιγότερες από 100 ημέρες θα ψηφίσουμε για τους εκπροσώπους μας στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και για τους αιρετούς στην αυτοδιοίκηση.



Δεν μας νοιάζει και πολύ  το ευρω-κοινοβούλιο, καθώς νομίζουμε πως λίγο επηρεάζουν τις ζωές μας οι αποφάσεις του. Ανέκαθεν η συγκεκριμένη ψήφος δεν ήταν μόνο ‘χαλαρή’ αλλά, επιπλέον, ενδεικνυόταν ως η καταλληλότερη για ‘διαμαρτυρία’ και απόρριψη (ή ανοχή) της εφαρμοζόμενης πολιτικής στο εσωτερικό. Η απόγνωση που πλέον έχει αγγίξει όλους μας, είναι ένας λόγος παραπάνω, που στις τωρινές –ιδιαίτερα- εκλογές, αυτό θα επιταθεί.



Στην αυτοδιοίκηση, τώρα, ήδη κυριαρχεί το μπάχαλο. Χρισμένοι και άχρι(η)στοι. Δεξιότεροι και ..αδέξιοι. Αριστερότεροι και αριστερούτσικοι. Ολοκαίνουριοι και αναπαλαιωμένοι. Ανεξάρτητοι και σταμπαρισμένοι. Μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί. Υπόδικοι και πεντακάθαροι. Πρόγονοι και απόγονοι, ο μπαξές έχει απ’ όλα (τα φρούτα)!



Ήδη μας πλήττει καταιγιστική ομοβροντία αερολογίας και κενών περιεχομένου ‘υποσχέσεων’ (που αφορούν όλα τα άλλα πέραν του ζητουμένου). Κοινωνικά ‘δίχτυα’ που απλώνονται ! Τερματισμοί της λιτότητας που εξαγγέλλονται!  Ανεργίες που δαμάζονται! Αισθητικές που ανακαλύπτονται (ουάου)! Μεγάλες, μεσαίες και μικρές πολιτείες, που να! ‘Γυρίζουν επιτέλους σελίδα’, ασχέτως του τι θα βρουν εκεί γραμμένο, πάντως τολμούν!...



Κι όλοι μας –μέχρι, τουλάχιστον, ν’ ακούσουμε κανέναν προσγειωμένο και λογικό χριστιανό να μιλά για κάδους, απορριμματοφόρα, χωματερές και σχολικά κτήρια (αντί για ..πολιτιστικά δρώμενα, ηλεκτρονικές υπηρεσίες, κοινωνικά μπακάλικα και μη επανδρωμένα λεωφορεία) - μπορούμε εκ του ασφαλούς, να είμαστε σίγουροι: Καμιά ‘πόλη’. Κανένας ‘δήμος’, δεν θα δει προκοπή, από κανέναν απ’ όλους ετούτους τους σαλτιμπάγκους!



Μ’ αυτά και μ’ αυτά, πίσω απ’ το παραβάν, μοιραία οι περισσότεροι θα ..‘απλοποιήσουμε’ το διακύβευμα. Το πολιτικό θα πρωταγωνιστήσει. Κι αφού τα βάλουμε όλα, απ’ την αρχή σε μια ‘λογική’ σειρά. Αφού διυλίσουμε τα μεγάλα απ’ τα μικρά ψέματα. Αφού αναλογιστούμε τα ‘ρίσκα’ που αναλαμβάνουμε ή αποφεύγουμε. Αφού θυμηθούμε αυτά που δολίως ξεχνούν, όλοι τους να μας πουν. Αφού, τέλος πάντων, φέρουμε στο μυαλό μας ολόκληρο το πλάνο, σαν σοφός λαός που είμεθα, θα την ..ρίξουμε (την ψήφο).



Οι εκλογές που έρχονται θα είναι σαν εθνικές.



Κι όσα τεχνάσματα και να επιχειρήσει, ο καθένας τους, θα λάβει ό τι του αξίζει.

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

THIS IS SYRIZA !!...






Σήμερα. Όχι χθες, σήμερα, 6/2/2014, ο πολύς κος Ανανδρανιστάκης, σε πύρινο άρθρο του στην ΑΥΓΗ, εξοβελίζει τον άτυχο κ. Θ. Καρυπίδη, υποψήφιο περιφερειάρχη του ΣΥΡΙΖΑ στην Δυτική Μακεδονία! «Για να στο πω απλά, είσαι ήδη εκτός παιχνιδιού και δεν το έχεις καταλάβει» γράφει μετά περισσής ευγένειας ο ..υπεραριστερός δημοσιογράφος, που εκτός απ’ την εφημερίδα, διατηρεί και ραδιοφωνική εκπομπή στον σταθμό του κόμματος (‘105,5 στο κόκκινο’)…



Σήμερα, επίσης. Όχι χθες, σήμερα, 6/2/2014, ‘αυστηρή’ δήλωση εναντίων του ίδιου Θ. Καρυπίδη, διατύπωσε και ο επίσημος εκπρόσωπος του ιδίου κόμματος, κ. Π. Σκουρλέτης. «Όχι υποψήφιος δεν θα είναι, αλλά ούτε από το απέναντι πεζοδρόμιο δεν θα μπορεί να περάσει», εκτόξευσε, από του τηλεοπτικού βήματος του ..κομμουνιστικού ..ΣΚΑΪ μάλιστα!



Οι παραπάνω κύριοι, φυσικά μέχρι εχθές, έβγαζαν τον σκασμό, σήμερα ‘ξύπνησαν’ ! Έβγαζαν τον σκασμό, και όταν η τοπική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ προέτεινε προς την Αθήνα τον κ. Καρυπίδη (μέσα από σύμφωνες με το καταστατικό διαδικασίες, όπως σήμερα σε ανακοίνωσή απ’ την Μακεδονία τονίζεται), αλλά και όταν ψηφιζόταν απ’ την Αθήνα, το ‘πακέτο’ των 13 ονομάτων, και στην συνέχεια ανακοινωνόταν επισήμως !..



Εν τω μεταξύ, από εχθές το βράδυ, ‘ειδικό κλιμάκιο’ (πώς αλλιώς να το πω) του ΣΥΡΙΖΑ, έχει αναχωρήσει επειγόντως για την ..Κοζάνη, όπου θα διερευνήσει προφανώς από ποιόν θα μπορούσε να αντικατασταθεί ο κ. Καρυπίδης (με δημοκρατικές φυσικά διαδικασίες) και, φαντάζομαι, θα βολιδοσκοπήσει τις προθέσεις των τοπικών οργανώσεων, σε περίπτωση μιας τέτοιας ‘αντικατάστασής’ (μην πιάσουμε και πάτο)…



Κάτι άλλα γελοία άρθρα, εν τω μεταξύ (η επανεξέταση των επιλογών μας είναι δείγμα ωριμότητας) και δηλώσεις (όλοι μαζί συντεταγμένα θα αποφασίσουμε) δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να κρύψουν την γενικότερη εικόνα.



Η ‘αριστερή πλατφόρμα’ (του κ. Λαφαζάνη) υποτίθεται πως ‘βράζει’ (από κομμουνιστική αγανάκτηση) για την άλλη υποψηφιότητα (του κ. Βουδούρη στην Πελοπόννησο), αλλά και για τον τρόπο που έγινε η ψηφοφορία προχθές (13 ονόματα ‘πακέτο’), ενώ η κ. Ελένη Πορτάλιου, (η μόνη  κατά την γνώμη μου, που θα είχε κάποια πιθανότητα στην Αθήνα) διαμαρτύρεται με ευγένεια και πίκρα για την επιλογή ‘απ’ τα πάνω’ της υποψηφιότητας για τον Δήμο Αθηναίων. Σήμερα, υποτίθεται, πως τα κεντρικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, με παρόντα τον πρόεδρο κ. Τσίπρα (ο οποίος βιάζεται γιατί πρέπει να φύγει ‘έξω’ που έχει προεκλογική εκστρατεία), θα αποφασίσουν, επίσης δημοκρατικά, για την προαποφασισμένη αντικατάσταση του κ. Καρυπίδη, κι ίσως και για το πώς θα ‘κατασταλούν’ οι ‘διαμαρτυρίες’ για τον κ. Βουδούρη…



Δεν θέλω να σχολιάσω την γελοιότητα.



Μέχρι να το ποστάρω, μπορεί να έχουν τρέξει και εξελίξεις !



Δεν θα μάθουμε ποτέ, προφανώς, τι σκατά πρόγραμμα είχε ο κ. Καρυπίδης, εκεί για την μακρινή του περιφέρεια.



Αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία ΕΔΩ.



Εδώ είναι ..ΣΥΡΙΖΑ !..

(update: ήδη διαβάζω πως ο κ. Καρυπίδης 'παραιτήθηκε')
(update2:Τελικά δεν παραιτείται..) 

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Συγκεντρωτικές Καταστάσεις !!




Η φορολογική συμμόρφωση είναι κρίσιμη επιλογή της κυβέρνησης’.



Με την φράση αυτή, ο κ. Θεοχάρης δικαιολόγησε την εμμονή της γραμματείας του, σ’ όλα τα εσχάτως επιχειρούμενα ‘φοροεισπρακτικά’ μέτρα, τα υπέρογκα πρόστιμα, την σε μηνιαία βάση υποβολή των ‘καταστάσεων τιμολογίων πελατών-προμηθευτών’, κλπ. Εμμονή, η οποία ήδη έχει βγάλει απ’ τα ρούχα του τον λογιστικό κόσμο (που εδώ και μια τετραετία φλερτάρει στα σοβαρά με το ..ψυχιατρείο) και έχει φέρει σε απόγνωση τις επιχειρήσεις, που άλλη μια φορά καλούνται να πληρώσουν το ..μάρμαρο (είτε σε μορφή προσαυξήσεων και προστίμων, είτε σαν αύξηση του λειτουργικού κόστους).



Έχω ξαναγράψει (κι όσο περνά ο καιρός πείθομαι όλο και περισσότερο) πως εν μέσω άγριας λιτότητας και ..βαυαροκρατίας. Εν μέσω πανικού και πρεμούρας ‘εδώ και ..χθες’. Εν μέσω καταιγίδας μέτρων και λαίλαπας φορολογικών ‘νομοσχεδίων’. Εν μέσω διάλυσης του δημοσίου και παντελούς ασχετοσύνης. Εν μέσω ντοκτορολαγνείας και κομματοσκυλοβολέματος, απλούστατα δεν είναι δυνατόν να σχεδιαστεί και να χτιστεί οποιοδήποτε ΣΟΒΑΡΟ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΒΙΟ πληροφοριακό σύστημα. Το TAXIS, για αλλού ξεκίνησε, ‘κι αλλού η ζωή το πάει’.



Πληκτρολογήστε ‘e-oikonomia’ στο Google, και μπείτε! Με την πρώτη-πρώτη οθόνη του, το ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ομολογεί την ΑΠΟΤΥΧΙΑ του ! ‘Υπηρεσίες προς επιχειρήσεις’, γράφει, κι ακριβώς δίπλα ‘Υπηρεσίες προς τους πολίτες’ ! Προς τους πολίτες ! Εφεύραμε μόνοι, το μηχανογραφικό σύστημα, όπου τα ΒΑΣΙΚΑ αρχεία τα ..συντηρεί ο …ΧΡΗΣΤΗΣ! Κάτι, -για να το πιάσετε- σαν να σας είχε επιτρέψει, μέσω δικτύου οποιοδήποτε ηλεκτρονικό κατάστημα, να μπείτε και να πειράξετε τις …ΤΙΜΕΣ !!...







Το TAXIS ξεκίνησε για να απελευθερώσει τις Εφορίες απ’ τις απίστευτες ουρές, να επιταχύνει την δουλειά των λογιστών, να μειώσει το λειτουργικό κόστος των εταιρειών. Και είναι αλήθεια, πως στα πρώτα του βήματα, (και κυρίως λόγω του ότι τα πράγματα είχαν πιάσει πάτο) τα κατάφερε. Από εκεί και μετά όμως, το πήρε ο διάολος.



Το πήρε ο διάολος, καθώς, άσκεφτα, βιαστικά και δολίως, η φιλοσοφία που επικράτησε ήταν η συρρίκνωση των Δ.Ο.Υ. με την ταυτόχρονη, και μέχρις αηδίας, ‘πάσα’ της ‘δουλειάς’ στα λογιστήρια. Ταυτόχρονα, κι αφού γλυκάθηκε η γριά στο μέλι, το μακρύ του ‘χέρι’ επεκτάθηκε ξεδιάντροπα στους ‘ιδιώτες’ (λες και η πρόσβαση στο ίντερνετ και η κατοχή Ηλεκτρονικού Υπολογιστή αποτελούσε ..άρθρο του Συντάγματος), είτε ρίχνοντας ακόμη και τον ..συνταξιούχο στα χέρια (και το κόστος) του Λογιστή, είτε μετατρέποντας τα σπίτια (όσων τα κατάφερναν κάπως) σε ..ιδιωτικά λογιστήρια, με φακέλους, κλασέρ, αρχείο –μη γελάτε, αυτό έγινε!



Η βλακεία δεν σταμάτησε εκεί. Ακολούθησε η απίθανη κωμωδία με το περιουσιολόγιο (το οποίο είχε ξεκινήσει σαν κτηματολόγιο με τις απίστευτες αστοχίες, που το παρέδωσαν μέσω σκανδάλων στην ιδιωτική πρωτοβουλία και, που κανείς δεν γνωρίζει σε πόσες ..δεκαετίες –και με τι κόστος- θα το ολοκληρώσει) και το περιβόητο πλέον Ε9! Είχε πια έλθει η κρίση, η πρεμούρα για ξίγκι κι απ’ τη μύγα και, βέβαια, το ‘δόγμα Βενιζέλου’, να ξανακάνουμε τα ντουβάρια εκατομμύρια!



Το μπάχαλο λίγο πολύ όλοι το ξέρετε. Τουλάχιστον τρεις διαδοχικές ‘εφαρμογές’, οι οποίες δεν επικοινώνησαν ποτέ μεταξύ τους. Δηλώστε τα και μετά ελέγξτε τα κι επειδή ο ‘ιδιώτης’ δεν είχε περάσει τίποτε, ξαναδηλώστε τα και τρίτη φορά ξαναματαδηλώστε τα! Το δράμα να μην έχει μέχρι και σήμερα ουδείς αντιληφθεί πως η αρχιτεκτονική του χειρόγραφου Ε9, εξ αρχής, δεν ήταν η κατάλληλη για να υπολογίζει αντικειμενικές αξίες και επομένως φόρο, με αποτέλεσμα τις έσχατες γελοιότητες να προσθέτουμε ..στήλες, κωδικούς περιουσιολογίου, παροχές ΔΕΗ και τα ρέστα. Τα απίστευτα λάθη και οι ατελείωτες διορθώσεις, με τις Δ.Ο.Υ. αποκομμένες, να έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά και να μην μπορούν να βοηθήσουν τους πολίτες. Όλα αυτά, για να καταλήξουμε σε μια υποτίθεται ‘τελική’ μορφή της εφαρμογής, που όχι μόνο εύκολη και ‘φιλική στον χρήστη’ δεν είναι, αλλά περισσότερο μοιάζει με φάρσα και παγίδα ..προστίμων!...



Η τελευταία εξοργιστική έμπνευση των απίθανων που μας διοικούν, είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι! Πρόκειται για την σε ΜΗΝΙΑΙΑ ΒΑΣΗ υποβολή μιας ‘πληροφοριακής κατάστασης’, που έως τα σήμερα την στέλναμε κατ’ έτος.



Δεν θα μπω σε κουραστικές λεπτομέρειες. Δεν είναι μόνο ο ..δωδεκαπλασιασμός του κόπου. Ο νέος τρόπος που απαιτείται, δημιουργεί μια ατέρμονη σειρά ερωτημάτων και προβλημάτων που κυριολεκτικά δεν έχουν λύση! Γιατί, πέρα απ’ το γεγονός πως η συγκεκριμένη κατάσταση (η ετήσια) είχε ένα ήδη βεβαρυμμένο παρελθόν και μάλλον μικρή συνεισφορά στην πάταξη της εικονικής τιμολόγησης (αφού οι …γκρίζες εταιρείες εύκολα την ..συμφωνούσαν μεταξύ τους πριν την στείλουν), τώρα ΑΛΛΑΖΕΙ κυριολεκτικά ο σκοπός και ο στόχος για τον οποίο ΘΕΛΕΙ η διοίκηση να την χρησιμοποιήσει! Μ’ άλλα λόγια, πάλι στο πόδι. Πάλι κάποιος άσχετος. Πάλι κάποιος βιαστικός. Πάλι κάποιος που θέλει μασημένη τροφή για να παραστήσει τον σωτήρα. Πάλι κάποιος βλάξ, που ονειρεύεται να ‘συλλάβει’ άλλο πράγμα, με το παλιό εργαλείο, την ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ ΣΤΟΝ ΦΠΑ, αυτή τη φορά!..



Αλλά, ας σταματήσω.



Όχι.



Δεν εκμυστηρεύομαι τον ‘πόνο’ του λογιστή. Δεν είναι ‘προσωπικό’ παράπονο αυτή η διήγηση.



Πέρα απ’ την οικονομική καταστροφή στην οποία μας οδήγησαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επί τριανταπέντε χρόνια, που δημιούργησε τον σημερινό εφιάλτη που βιώνουμε, εδώ έχει συντελεστεί κι άλλο ένα τεράστιο –ίσως το μεγαλύτερο- ΕΓΚΛΗΜΑ. Εδώ έχει εν ψυχρώ κατεδαφιστεί (μαζί με την λογική) ακόμη κι ότι είχε απομείνει από Δημόσια Διοίκηση! Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως αυτοί που ΞΕΡΟΥΝ, λένε πως το πρώτο άρθρο του επόμενου φορολογικού νομοσχεδίου θα πρέπει να λέει πως ‘καταργούνται ΟΛΕΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ οι ισχύουσες διατάξεις’ και ν’ αρχίζει ΑΠ ΤΟ ΜΗΔΕΝ! Και είναι σίγουρο, πως μαζί με μια τέτοια, ΝΕΑ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ, πρέπει να γκρεμιστεί και να ξανακτιστεί ΕΞ ΑΡΧΗΣ, κι αυτή η απίθανη ΦΟΥΣΚΑ του TAXIS, που όπως πάει, ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΑ, θα σκάσει με πάταγο (και θα γελάσει ο κάθε πικραμένος)!!...



Είναι –τέλος- μεγάλο ΚΡΙΜΑ. Είναι κρίμα, αυτή την ΑΝΑΓΚΗ, να την γνωρίζει πολύ καλά (στο πετσί του), ο κάθε απλός λογιστής. Ο κάθε μικρός ή μεσαίος επιτηδευματίας. Να την μυρίζεται ο κάθε απλός πολίτης, και η αριστερά (της αλλαγής και της ανατροπής) να μην ΤΟΛΜΑ καν να την ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ !



Πήγε, λέει, ο υπεύθυνος του ΣΥΡΙΖΑ, στον κ. Θεοχάρη, και τον παρακάλεσε –λέει- οι ‘καταστάσεις τιμολογίων’ απ’ τους ‘μικρούς’ να υποβάλλονται κάθε ..τρίμηνο, κι όχι κάθε μήνα ! Κι ο κύριος Θεοχάρης, λέει, ..αρνήθηκε !...



Ανακουφιστήκατε ε;…

Προσευχόμαστε για σας..




Προσεύχομαι, να ησυχάσει, επιτέλους η γη, να τελειώσει το κακό, εκεί στην σκληρά δοκιμαζόμενη Κεφαλονιά.



Όλοι οι έλληνες, λίγο-πολύ έχουμε ζήσει μεγάλους σεισμούς, γνωρίζουμε και τον τρόμο και την αβεβαιότητα και την ανημπόρια  που αισθάνεται κανείς μπροστά σε μια δύναμη της φύσης, που ούτε να προβλεφθεί ούτε ν’ αντιμετωπιστεί είναι δυνατόν.



Αποδεικνύεται, αν μη τι άλλο, πως κάποιες σωτήριες αποφάσεις της πολιτείας, (πχ ο κανονισμός αντισεισμικής δόμησης) τότε, μετά τον φονικό σεισμό του 53, έπαιξαν ΤΩΡΑ ευεργετικό ρόλο, δεν θρηνήσαμε τουλάχιστον ανθρώπινες ζωές



Φυσικά, θα μπορούσαν να έχουν γίνει κι άλλα. Που δεν έχουν γίνει.



Θυμάμαι, μετά τον μεγάλο (και φονικότατο) σεισμό της Αθήνας το 99, είχε διατυπωθεί η ιδέα να ασφαλιστούν (υποχρεωτικά) όλα τα ακίνητα στην χώρα (έναντι πολύ χαμηλού ασφαλίστρου) σε ένα Δημόσιο ειδικό Ταμείο, ώστε σε μελλοντικές περιπτώσεις τέτοιων καταστροφών, να αποζημιώνονται οι πληγέντες, να μπορούν να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους.



Δεν έγινε τίποτε τότε. Πέρασαν οι μήνες. Ξεχάστηκαν και οι 140 νεκροί. Ξεχάστηκε και ο σεισμός. ‘Ξεχάστηκε’ και η ιδέα, μπήκε στο συρτάρι. Όχι τυχαία φυσικά. Η ‘δημόσια’ ασφάλιση των κτιρίων, ήταν ‘αντίθετη’ απ’ την ‘φιλελεύθερη’ λογική, ακόμη και σε μια τόσο σεισμογενή χώρα, όπως η δική μας. Εκτός αυτού, θα έβλαπτε οικονομικά τα ‘κοράκια’, τις ιδιωτικές ασφαλιστικές, που, όχι μόνο ασφαλίζουν ‘αλμυρά’ τον σεισμό στην Ελλάδα, αλλά κερδοσκοπούν αισχρά, αφού δέχονται την κάλυψη μόνο εφόσον έχεις πρώτα ασφαλιστεί υποχρεωτικά, για φωτιά. Ιδιωτικές ασφαλιστικές, που η πάγια τακτική τους είναι να ΜΗΝ αποζημιώνουν (όταν επέλθει ο κίνδυνος), παρά να τρενάρουν τις υποθέσεις μέχρι αηδίας, να προφασίζονται χίλιες δυο δικαιολογίες (κι άλλα τόσα ‘ψιλά γράμματα’), ώστε να πληρώσουν λιγότερα, κλπ.



Τώρα, ας μας πουν οι ερωτευμένοι της ‘ιδιωτικής πρωτοβουλίας’ και της ‘επιχειρηματικής κοινωνικής ευθύνης’, ποιος ‘ιδιώτης’ θα ξαναχτίσει τα σπίτια (και τις ανθρώπινες ζωές) εκεί στο πανέμορφο νησί. Όσο για τους μάγκες τους ‘πολιτικάντηδες’, δεξιούς κι αριστερούς, που έχουν επιδοθεί μετά μανίας, σε επισκέψεις, συμβουλές και δηλώσεις (έχουμε και εκλογές βλέπετε), ας σοβαρευτούν επιτέλους, κι ας πάρουν κανένα σοβαρό και υπεύθυνο μέτρο, για τους μελλοντικούς σεισμούς, που, δυστυχώς, έτσι κι αλλιώς θα έλθουν.