Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Κακοί οιωνοί..






Με δεδομένη την πολιτική που έχει εφαρμοστεί απ’ την χρεοκοπία της χώρας μας μέχρι και σήμερα, θα έπρεπε ο ΣΥΡΙΖΑ (η φιλόδοξη να κυβερνήσει αριστερά, αφού η ‘άλλη’ περιμένει έτσι κι αλλιώς τις συνθήκες να ωριμάσουν) να έχει δια περιπάτου πάρει ένα ανήκουστο ποσοστό στις προχθεσινές εκλογές και να έχει ισοπεδώσει κυριολεκτικά ΟΛΑ τα υπόλοιπα κόμματα.



Δεν είχε κανέναν αξιόμαχο αντίπαλο: Εάν εξαιρέσουμε το ‘σοβαρό’, αλλά αδιάφορο ΚΚΕ πάρε και μέτρα: Την αλληλοσπαρασσόμενη εδώ και καιρό ΔΗΜΑΡ. Την απελπισμένη και υπό κατεδάφιση ΕΛΙΑ-ΠΑΣΟΚ. Έναν φυτεμένο δημοσιογράφο χωρίς κόμμα. Την Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά άνευ άλλου σχολιασμού ! Τους ειλικρινά θυμωμένους αλλά χωρίς κάποιο δικό τους πολιτικό στίγμα ΑΝΕΛ. Την φασιστική Χρυσή Αυγή.

Έχω βαρεθεί απ’ τις προηγούμενες διπλές εκλογικές αναμετρήσεις (που ας δεχθούμε πως ήταν νωρίς για να τις έχει κερδίσει) να λέω και να ξαναλέω, πως ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να μην ακολουθήσει όλον τον παραπάνω χρεοκοπημένο συρφετό στο γήπεδό του. Πως έπρεπε να τους έχει αφήσει να σιγοβράζουν στην μνημονιακή χύτρα (στην οποία από μόνοι τους είχαν κλειστεί). Πως έπρεπε να έχει αποφύγει κάθε όσμωση, συναγελαζόμενος στα εξαγορασμένα κανάλια τους (σαν την αλεπού στο παζάρι).



Ο ΣΥΡΙΖΑ έπραξε (και συνεχίζει) το ακριβώς αντίθετο. Αντί να κλείσει τ’ αυτιά του στις επικοινωνιακές Σειρήνες. Αντί να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού την μοναδικότητά του. Αντί να διατηρήσει την πολιτική του ..αγνότητα. Αντι να προτιμήσει τις πλατείες και τις γειτονιές έναντι των στημένων τηλεοπτικών παραθύρων τους. Αντί να διαφημίσει την δημοκρατική, πολυγνωμική και εξ αυτού νεωτερική του αριστεροσύνη, εκείνος  έτρεξε λαχανιασμένος να …ενοποιήσει τις συνιστώσες του. Να κάνει τάματα στο ευρώ. Να παίξει το πολιτικό ‘παιχνιδάκι’ όπως ακριβώς παιζόταν απ’ τους φαλιρισμένους (απαντώντας έως αηδίας με άχρηστη σοβαρότητα σε κάθε γελοία τους κατηγορία). Να δηλώσει σ’ όλους τους τόνους την ευπείθειά του στην Ευρώπη (που αλλάζει μεν, ανησυχητικά δε). Να καθησυχάσει τους ‘νοικοκυραίους’, πως δεν έχουν να ‘πάθουν το παραμικρό’. Με λίγα λόγια, έσπευσε να μοιάσει. Να γίνει ίδιος μ’ εκείνα ακριβώς τα οποία υποσχόταν πως θα ανατρέψει: Είναι πλέον προφανές: Μόνο το ..όνομα και καμπόσοι ..ξεχασμένοι έχουν απομείνει απ’ το κόμμα του 4%. Όλα τα άλλα, τα ..πήρε ο άνεμος…



Προφανής απειρία μπροστά σε πρωτοφανείς συνθήκες; Έλλειψη αυτοπεποίθησης και πίστης στο όραμα υπό την τρομοκρατία του συστήματος; Οργανωτική ανεπάρκεια που επιτάθηκε απ’ την πληθωριστική και βίαια διόγκωση των ποσοστών; Ζαλάδα και απώλεια πυξίδας και στόχου; Ακόμη κι αν δεχθούμε καλόπιστα (στην απελπισία μας) όλες αυτές τις πιο πάνω δικαιολογίες, οιωνοί, πάντως, όπως η ομιλία (και η παρουσία από μόνη της) του κ. Τσίπρα στο συνέδριο του ΣΕΒ, δεν μπορούν παρά να μας πείθουν για το απείρως χειρότερο: Tην ορατή πλέον ‘συνθηκολόγηση’ με τον ίδιο τον ‘αντίπαλο’.


        Και μακάρι ο καθρέφτης να βγει ψεύτης