Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Κινδυνεύουμε !!...




Ο μοναδικός πραγματικός ΚΙΝΔΥΝΟΣ που αντιμετωπίζουμε αυτή την ώρα, δεν είναι ούτε η ‘χρεοκοπία’, ούτε η έξοδος απ’ το ευρώ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε το να βρεθούν οι 180 που θα πουν ‘ναι’ στην εκλογή του Προέδρου (όλα στο κάτω-κάτω έχουν μια τιμή), ούτε το να παραταθεί η ζωή της κυβέρνησης για ενάμιση χρόνο, ούτε το να πιστέψουμε πως ήλθε η ‘ανάκαμψη’, ούτε τέλος το …να κάνει νέο κόμμα ο κ. Γιώργος Παπανδρέου: Ο μόνος ΥΠΑΡΚΤΟΣ κίνδυνος, είναι με τόση ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ, ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ, πανταχόθεν, να τρελαθούμε τελείως. Τότε ναι: Μπορεί και να ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ λάθος !

Πέντε ολόκληρα χρόνια τώρα, όλοι αυτοί που βρέθηκαν στην ‘μνημονιακή’ εξουσία (Παπανδρέου, Παπαδήμος, Βενιζέλος, Σαμαράς) με το στανιό μας έβαλαν να ξοφλήσουμε μια ‘κρίση’ που ούτε ΔΙΚΗ μας ήταν, ούτε την είχαμε ΕΜΕΙΣ δημιουργήσει. Μας έβαλαν αδιαφορώντας ακόμη και για την ανθρωπιστική τραγωδία (που δεν ήταν αναίμακτη), να πληρώνουμε την ΚΡΙΣΗ τους (κρίση του συστήματός τους, των τραπεζών τους, της φούσκας τους) αφού πρώτα φυσικά μας ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΑΝ κατάλληλα, όλοι μαζί τα είχαμε φάει, είπαν χωρίς την παραμικρή τσίπα! Πέντε ολόκληρα χρόνια τώρα, μας παραμύθιασαν πως τάχα άλλη λύση καμιά δεν υπήρχε, πως ‘διέσωζαν’ με τον ένα και μοναδικό τρόπο –τον δικό τους- ‘εμάς’ τελικά (κι όχι το σύστημά τους), με το ‘μικρότερο δυνατό κόστος’, για το καλό μας (κι όχι των ..Τραπεζών τους)! Κι όλο αυτό, ενώ στην πορεία, δεν έπαυαν να ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΝ (εκτός απ’ τα καλούδια της πατρίδας) ΑΜΑΧΗΤΙ, και όλα τα ‘όπλα’ και τα ‘εναλλακτικά σχέδια’ τα οποία στην αρχή –και ανάλογα με την θέση που βρίσκονταν κάθε φορά- είχαν προτείνει –πέρα απ’ τους ειδικούς- αυτοί ακριβώς οι ΙΔΙΟΙ: Το ‘όπλο που ήταν πάνω στο τραπέζι’ γινόταν ..Καστελόριζο και ΔΝΤ. Τα ‘Ζάππεια’ γινόντουσαν ..μεγαλειώδεις κωλοτούμπες...

Πέντε ολόκληρα χρόνια τώρα, κι όλοι αυτοί οι ‘εταίροι’, οι ‘δανειστές’, οι ξένοι ‘φίλοι’ μας, ούτε κι αυτοί κατάφεραν να μας πείσουν για τις αγνές τους προθέσεις. Το αντίθετο: Τρομοκράτησαν κι αυτοί. Επενέβησαν όσο μπόρεσαν κι αυτοί. Ειρωνεύτηκαν και εξευτέλισαν με τον χειρότερο και πιο απολίτιστο (βάρβαρο;) τρόπο. Βάφτισαν ‘απαραίτητες μεταρρυθμίσεις’ και ‘προαπαιτούμενα’ την κατεδάφιση των εργατικών κεκτημένων. Την υποβάθμιση των αγαθών δημόσιου χαρακτήρα. Την αποδιοργάνωση όποιας κρατικής κοινωνικής πρόνοιας. Το κουρέλιασμα ακόμη και της συνταγματικής νομιμότητας. Έσπευσαν, δρυός πεσούσης, να λεηλατήσουν, να αποκομίσουν, το μέγιστο δυνατό ‘κέδρος’. Τώρα, άλλη μια φορά το μόνο που τους νοιάζει είναι να μην μείνει μισό το ‘κόλπο’ τους, να πάρουν ό τι ακόμη έχει απομείνει άπαρτο, να δέσουν με κι άλλα κοντράτα, με κι άλλες ‘γραφες’ και ‘υπογραφές’, ό τι (αν) έχει απομείνει ελεύθερο, να ‘βάλουν στο χέρι’ ακόμη και την αντιπολίτευση, ακόμη και το ‘μετά την αντιπολίτευση’ αν θα μπορούσαν να το προβλέψουν, ακόμη και την ίδια την δημοκρατία, που είναι αλήθεια πως δεν τους βολεύει: Δεν επρόκειτο για τον Ευρωπαϊκό παράδεισο. Ζούγκλα ήταν, είναι και θα είναι, καμιά αμφιβολία πια δεν δικαιολογείται ακόμη κι απ τον πιο καλόγνωμο…

Πέντε ολόκληρα χρόνια, τέλος, κι αυτή η ρουφιάνα η ‘αριστερά’. Αυτή η ‘αριστερά’ που ξέρει η ρημάδα, και που απ’ την πρώτη-πρώτη ως την τελευταία διάγνωση, πέφτει σχεδόν εκνευριστικά μέσα και τα βλέπει και τα προβλέπει όλα! Αυτή η ‘αριστερά’, που, όμως, την δέρνει η κακομοιριά της μόνιμης ανήκεστης ..διάσπασης, να στέκεται αδύνατον να σιάξει ένα έστω στοιχειώδες. Ένα υποτυπώδες ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ άμυνας (μέτωπο της ΕΡΓΑΣΙΑΣ θα ήταν), απέναντι στο μεγάλο ΚΑΚΟ. Πέντε ολόκληρα χρόνια, με τις ηγεσίες της μουλαρωμένες, να αδυνατούν να βρεθούν στο ίδιο επιτέλους τραπέζι και να πάρουν ‘δια περιπάτου’ την παρτίδα (δεν θα στεκόταν αντίπαλος απ’ το 2012 ακόμη), αλλά, να τρώγονται και να μαλλιοτραβιόνται –ακόμη και τώρα- αδιαφορώντας –να το πιστέψω;-  ΚΙ ΑΥΤΕΣ για τα πάθη, για τα δεινά, για τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που υποτίθεται πάνω απ’ όλους ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ. Γκρινιάζουμε, τώρα, για τις μεταστροφές του ΣΥΡΙΖΑ, και τις αναζητήσεις του, εδώ κι εκεί, για ΑΝΕΛ και ‘καλά ΠΑΣΟΚ’ και τα ρέστα, αλλά πώς να το κάνουμε, ανάδελφο κόμμα βρέθηκε τελικά να είναι, κανείς δε του στάθηκε σύμμαχος, απ’ τους ‘φυσικούς’ του συμμάχους, θα τους το γράψει η ιστορία κάποτε…

Αν, λοιπόν, όλα τούτα τα έχουμε καταλάβει, ΜΠΟΡOYME: Μπορούμε με την στάση και την απόφασή μας, και τους ντόπιους δυνάστες να στείλουμε εκεί που εξ αρχής τους άξιζε να έχουν τσακιστεί. Και απ’ τους ‘ξένους’ να απαιτήσουμε και να πάρουμε μια τίμια, δίκαιη και βιώσιμη συμφωνία. Και με τον κατάλληλο τρόπο, στην αριστερά να δώσουμε την απαραίτητη δύναμη ώστε, αν μη τι άλλο, να ..σοβαρευτεί. Αρκεί να μην τρομοκρατηθούμε. Να μην πανικοβληθούμε. Να μην χειραγωγηθούμε, τελικά, άλλη μια φορά. Στον ‘πόλεμο’ αυτό, απ’ την μια είμαστε εμείς. Όλοι οι απλοί. Οι ‘μικροί’. Οι ‘ανώνυμοι’ άνθρωποι της εργασίας και του μόχθου που στην πραγματικότητα δεν μας χωρίζει τίποτε. Απ’ την άλλη ένα παράλογο, ανθρωποκτόνο σύστημα και οι ανακυκλώσιμοι κάθε φορά υπηρέτες του. Ας ηρεμήσουμε κι ας πράξουμε τα δέοντα._

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Δεν είναι η πρώτη φορά...




Δεν είναι το θέμα μας ο κ. Νίκος Ρωμανός. Ούτε οι ιδέες του. Ούτε το εάν είναι ανόητος ή ήρωας. Ούτε από πού κρατάει η σκούφια του. Ούτε ο γάμος του στη φυλακή. Ούτε η σχολή στην οποία μπήκε. Ούτε εάν θέλει ειλικρινά να σπουδάσει ή όχι. Τίποτε απ’ όλα αυτά. Κι όποιος ασχολείται μαζί τους, έχει ξαστοχήσει είτε κατά λάθος, είτε σκόπιμα: Το θέμα είναι το ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ μας σύστημα: Μεσαιωνικό. Απάνθρωπο. Αναποτελεσματικό. Εκδικητικό. Κατ’ όνομα, δηλαδή, ‘σωφρονιστικό’.

Αυτή η ‘καρδιά’ του ζητήματος, αγγίζει και δύο άλλα ...‘θεματάκια’.

Το πρώτο είναι φυσικά το ‘ΠΟΛΙΤΙΚΟ’. Διότι απ’ την χούντα της Μακρονήσου και των βασανιστηρίων, έχουν μεσολαβήσει 40 χρόνων ..Δημοκράτες Υπουργοί Δικαιοσύνης. Που φυσικά, τώρα, όλοι τους, τρων και πίνουν στην υγεία των κορόιδων (όλων ημών), επιβραβευμένοι για την, τουλάχιστον, ανικανότητά τους. Στην ατέρμονη αυτή σειρά, έσχατος χρονολογικά είναι κι αυτός ο κ. Αθανασίου, που κρύβεται αυτές τις ημέρες πίσω απ’ το ‘γράμμα του νόμου’ αντί να δει την ουσία και το προφανές: Ένας άνθρωπος είκοσι χρονών ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ από απεργία πείνας το 2014, μάλιστα λιγάκι πριν να έλθει η ..ανάκαμψη…. 

Το δεύτερο, είναι η δική μας ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, που βαστάει κι αυτή άλλο τόσο (40 χρόνια). Γιατί βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που απ’ τα κελιά των ‘Κορυδαλλών’ αυτής της χώρας ξεχειλίζει η μπόχα της φρίκης. Όλοι μας λίγο-πολύ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ, έχουμε ΑΚΟΥΣΕΙ, έχουμε ΔΙΑΒΑΣΕΙ. Επομένως, στον βαθμό που μας αναλογεί (τους ψηφίζαμε στο κάτω-κάτω), είμαστε κι εμείς ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ.

Η Αριστερά που έρχεται στην εξουσία (όπως όλα δείχνουν) οφείλει από τώρα να ΔΕΣΜΕΥΤΕΙ, πως μια απ’ τις πρώτες-πρώτες της ΠΡΑΞΕΙΣ, θα είναι να ΓΚΡΕΜΙΣΕΙ όλες αυτές τις ‘φυλακές’ και να τις ξαναχτίσει απ’ την αρχή. Πως ΑΜΕΣΑ, θα ‘ξηλώσει’ κι όλο αυτό το σύστημα της εξαθλίωσης, της απανθρωπιάς, της ‘κρατικής’ εκδικητικότητας, για να φτιάξει ένα καινούργιο, στα ανθρώπινα μέτρα.