Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Άφες αυτοίς...




Έχω κουραστεί απ’ την ρηχότητα με την οποία κάθε φορά για ψύλλου πήδημα  ανακινείται ένας σωρός από ζητήματα που έχουν να κάνουν με την θρησκεία, τις σχέσεις εκκλησίας-κράτους, την αθεΐα, τον χριστιανισμό, την επιστημονικότητα, την ‘ανατολικότητα’ και την ‘δυτικότητα’, την πρόοδο και την οπισθοδρόμηση, τον διαφωτισμό και τον σκοταδισμό, κι όλα αυτά μπουρδουκλωμένα σ’ ένα κουβάρι , μέχρι που ο καθ’ ένας να καταλήξει εκεί που εκ των προτέρων θέλει και ΠΙΣΤΕΥΕΙ.

Ετούτη τη φορά, το πήδημα του ψύλλου ήταν μια κουβέντα σε συνέντευξη, όπου μεταξύ άλλων η κ. Σία Αναγνωστοπούλου, διατύπωσε την άποψη πως πρέπει να απλοποιηθεί (κι άλλο) η διαδικασία της απαλλαγής απ’ το μάθημα των θρησκευτικών (καθώς θίγονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα των γονέων που υποβάλλουν την αίτηση). Φυσικά στο συγκεκριμένο ασήμαντο ζήτημα η υφυπουργός έχει δίκιο, πλην όμως, απαλλαγή απ’ το μάθημα των θρησκευτικών ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ να υφίσταται.

Θέλω να πω, πως από τη στιγμή που ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ, οφείλεις να το παρακολουθήσεις, να το διαβάσεις και να το περάσεις, τέλος. Όλα τα υπόλοιπα είναι μπούρδες. Εάν θες, (ως κοινωνία, πολιτεία, παιδεία, κλπ) να το ΑΛΛΑΞΕΙΣ (το μάθημα), να το ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙΣ (σε θρησκειολογία, ιστορία των θρησκειών, σε ότι  τέλος πάντων) ακόμη και να το ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ, πάω πάσο, κάνε ό τι θες, αλλά όσο το έχεις στο αναλυτικό πρόγραμμα, πρέπει να είναι, όπως όλα τα υπόλοιπα μαθήματα ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ. Παιδεία αλά καρτ οδηγεί σε ..πατρίδα αλά καρτ: Γουστάρω να ζω ‘στο Ελλάντα’,  αλλά τα λεφτά στην Ελβετία…

Σύμφωνα με την συνθήκη της Λωζάνης,  το Ελληνικό Κράτος αναγνώρισε σχολεία για την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, (τα οποία μάλιστα έως πρόσφατα ονομάζονταν επισήμως ‘τουρκικά’) τα οποία υποχρεούται να διατηρεί και να ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ και στα οποία διδάσκεται μεταξύ άλλων και το Κοράνι. Εξ αυτού και μόνο, αντίστοιχα στα ελληνικά σχολεία το κράτος έχει το δικαίωμα να διδάξει και το μάθημα των θρησκευτικών, επικεντρωμένο σε όποιο δόγμα γουστάρει ακόμη και στο …Κουνγκ Φου. Δεν χρειάζεται επομένως καμιά ειδική σχέση εκκλησίας-κράτους, ούτε κανένα συνταγματικό άρθρο, για να του δώσει οποιοδήποτε άλλοθι. 

Η ‘υποχώρηση’ του Υπουργείου Παιδείας έχει εξ ολοκλήρου στηριχθεί στο αξίωμα πως το συγκεκριμένο μάθημα έχει ‘κατηχητικό’ ή ‘ομολογιακό’ χαρακτήρα. Πέρα απ’ το γεγονός πως και οι δύο αυτές ‘ιδιότητες’ μπορούν να συζητηθούν με χίλια δυο επιχειρήματα εκατέρωθεν, ο ‘αλλόδοξος’ ή ο ‘ετερόδοξος’ τον οποίο τάχα θέλουμε να προστατέψουμε, δεν νομίζω πως εξ αιτίας ενός μαθήματος θα χάσει την πίστη του. Ούτε φυσικά η διδασκαλία των θρησκευτικών στην οποία τουλάχιστον εμείς όλοι οι μεγαλύτεροι υποβληθήκαμε, δεν εμπόδισε κανέναν μας, απ’ το να καταλήξει άθεος ή αγνωστικιστής ή ό τι τέλος πάντων γούσταρε η ψυχή του

Είναι άλλο πράγμα η παιδεία να είναι δημοκρατική (εντός της) κι άλλο να πέφτει θύμα της ανοησίας. Επιτέλους το σχολείο είναι οι δάσκαλοι κι οι μαθητές του, ας το προστατέψουμε από τα κόμματα, τους πολιτικάντηδες, τα ‘μίντια’ και τους ..συλλόγους γονέων και κηδεμόνων. Διαβάζω εδώ κι εκεί (με αφορμή τα θρησκευτικά) ρητορείες, εύκολες και χιλιοακουσμένες επιθέσεις ενάντια στις θρησκείες, ύμνους στην ‘δυτικότητα’ και την ‘πρόοδο’, προσευχές στην ‘επιστήμη’ και τον ‘ορθολογισμό’. Σημεία των καιρών. Θα μπορούσα κι εγώ πολύ εύκολα να αστειευτώ με τους νεαρούς εκείνους και ‘μοδάτους’ γονείς που δεν βαφτίζουν τα παιδιά τους, τα εγγράφουν απλά στο Δημοτολόγιο με κάτι ..εμπνευσμένα ονόματα όπως Φοίβος ή Ορφέας-Ερνέστος (πού πήγε καλέ το μυαλό σας;) ή ..Υπατία ή δεν ξέρω κι εγώ πώς αλλιώς, έτσι που ισοβίως να τα ακολουθεί το ..ψώνιο των προγόνων τους.

Δεν θα το κάνω.

2 σχόλια:

  1. Ε μα αστειέψου και λιγάκι. Η ονοματοδοσία με κριτήριο τη δόξα των προγόνων είναι πεδίο δόξης λαμπρό.
    Παρεμπιπτόντως, κι εγώ θεωρώ υστερική τη συζήτηση περί τρόπων απαλλαγής από τα θρησκευτικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Στρατολάτη μας...

      Φαντάσου λέει, ν αλλάξει η μόδα και ν' αρχίσουμε να τα φωνάζουμε, ..Κώτσους, Μήτσους, Τίτσες, Κούλες κλπ...

      Διαγραφή