Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Επικίνδυνο δόγμα




Η καθυστέρηση στην επίτευξη ‘συμφωνίας’ με τους ‘δανειστές’ δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση απόδειξη ‘σκληρής διαπραγμάτευσης’. Η διαπραγματευτική-ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, όφειλε εξ αρχής να έχει πετάξει την μπάλα στον αντίπαλο, να τον έχει θέσει ενώπιον της μόνης πραγματικά ‘σκληρής’ πρότασης, αυτής δηλαδή της ίδιας της οικονομικής πραγματικότητας: Εάν θέλετε να πάρετε έστω ένα μέρος των χρημάτων που σας χρωστάμε πίσω, ‘κουρεύτε’ τα, ‘επιμηκυνετέ’ τα, ‘απομειώστε’ τα, συνδέστε τα με ‘ρήτρα ανάπτυξης’, τέλος πάντων, πείτε το και βρείτε το όπως θέλετε, αλλά κάντε το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΒΙΩΣΙΜΟ. Αυτή έπρεπε εξ αρχής να είναι, και αμετακίνητα να παραμένει, η μία, απλή και ξεκάθαρη ‘κόκκινη’ γραμμή του κ. Τσίπρα.

Υπό το πρίσμα αυτό, αποτελεί τεράστιο λάθος η αποδοχή εκ μέρους της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και της παραμικρότερης κουβέντας περί ‘αξιολόγησης’, περί ‘γκρουπ Βρυξελλών’ και τα ρέστα: Το να μην εκστομίζουμε απλά τη λέξη ‘τρόικα’, δείχνει ακριβώς το εντελώς αντίθετο από μια ‘σκληρή διαπραγμάτευση’. Και εάν φάνηκε στην αρχή, πως ίσως η ‘γέφυρα’ του κ. Βαρουφάκη, είχε σχεδιαστεί απ’ την κυβέρνηση ώστε να πάμε τον Ιούνιο στην μία και μοναδική πραγματική ‘μάχη για το χρέος’, αυτή τη στιγμή –και με την υποβάθμιση του- ίσως το αρχικό πλάνο να εγκαταλείφθηκε: Το κόλπο του Ντράγκι με την ‘ασφυξία ρευστότητας’ αποσκοπούσε σ’ αυτό ακριβώς και μάλλον το πέτυχε !..

Γιατί, εάν πανικοβληθείς, είναι φυσικό πως σιγά-σιγά θα ακολουθήσεις τον δρόμο του κ. ….Σαμαρά, ο οποίος άλλα έλεγε και διατυμπάνιζε στα ‘Ζάππεια’, για να τα εγκαταλείψει στην συνέχεια όταν βρέθηκε στο τιμόνι. Διότι τι άλλο μπορούν να σημαίνουν οι συνεχείς υπαναχωρήσεις, ‘αναβολές’, κλπ, σε σχέση με τις προεκλογικές εξαγγελίες; Ή πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το ο τι τρέχουμε να πληρώσουμε –σαν υπάκουα παιδιά- τις δόσεις του ΔΝΤ, έχουμε-δεν έχουμε, με τους ‘άλλους’ να έχουν κλείσει περιφρονητικά την κάνουλα. Τελικά, μήπως χάσαμε τη μπάλα; Μήπως ‘ξεχάσαμε’  το μοναδικό πραγματικά διαπραγματευτικό μας χαρτί; Γιατί φυσικά τα διάφορα πυροτεχνήματα περί ‘πολεμικών αποζημιώσεων’ ή περί ‘δημοψηφισμάτων’, είτε βρίσκονται ‘εκτός θέματος’ είτε δεν τρομάζουν κανέναν. Πού πήγε, άραγε, το ‘τέλος των μνημονίων’, η ‘άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ’ (να θυμίσω πως ο ΕΝΦΙΑ ήταν που έδωσε την χαριστική βολή στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου), το ‘πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης’, η επαναφορά της ΕΡΤ; Αυτά ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΨΗΦΙΣΜΕΝΑ. Άμα θες να κυβερνήσεις, κυβέρνα επιτέλους !

Δεν θέλω ακόμη να πιστέψω, πως η αριστερά έναντι της ‘παραμονής σε μια άχρηστη τελικά, εξουσία’ έχασε την μαχητικότητά της, αλλά και πάνω απ’ όλα τον στόχο της. Ή ακόμη περισσότερο, να παραδεχθώ, πως ούτε και η ίδια πίστεψε ποτέ στο όραμα το οποίο την οδήγησε για πρώτη φορά στην εκλογική νίκη. Το αυθαίρετο δόγμα πως ‘ο λαός μας ψήφισε υπό τον όρο να παραμείνουμε στο ευρώ’, είναι και λανθασμένο και επικίνδυνο. Το διατυμπανίζουν άλλωστε, ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης και η κ. Μπακογιάννη. Δεν μας χρειάζονται άλλοι ‘μάρτυρες’, για να πεισθούμε πως ακολουθώντας το βρισκόμαστε στην φάκα: Όσο το υιοθετούμε. Όσο υποκύπτουμε, όχι η Ευρώπη δεν θα αλλάξει, αλλά θα έχει γίνει κι ένα τεράστιο ιστορικό βήμα προς τα πίσω. Που δυστυχώς θα χρεωθεί στην αριστερά.