Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Θρίαμβος !!...




Στις τελευταίες Εθνικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015, η ΝΔ έλαβε ποσοστό 28,09%, που σημαίνει πως την ψήφισαν περίπου 1.520.000 ψηφοφόροι.

Εάν την ψήφιζαν οι 400.000 που πήραν μέρος στις χθεσινές εσωκομματικές εκλογές, το ποσοστό της θα ήταν …7,36%!

Δικαιολογημένοι, λοιπόν απόλυτα οι πανηγυρισμοί για την θεαματική ανάκαμψη της Κεντροδεξιάς παράταξης!!...

Θρίαμβος !!...

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Μοντέρνοι καιροί..




Οι συζητήσεις στην Βουλή (τώρα για τον προϋπολογισμό) προκαλούν θλίψη. Δήθεν εκπρόσωποι του λαού, να διαδέχονται ο ένας τον άλλο χωρίς κανένας –μα κανένας- να ξεφεύγει έστω και στο παραμικρό, απ’ αυτό που αναμένεις ν’ ακούσεις, ανάλογα με την κομματική του ταυτότητα. ‘Ρήτορες’ που στην συντριπτική τους πλειοψηφία απλά αναγιγνώσκουν από χειρόγραφο ενίοτε χωρίς να μπορούν στοιχειωδώς έστω να χρωματίσουν αυτό που οι ίδιοι –ή μήπως και τρίτοι- έχουν γράψει.

Ορισμένοι πιο έμπειροι, και κάποιοι ελάχιστοι που ‘το’ χουν’, αναλώνονται στο να επιδείξουν στην κάμερα –κακό έχει κάνει τελικά η τηλεοπτική κάλυψη- εκτός του ταλέντου τους (για τις επόμενες εκλογές), την προσεκτική ταύτισή τους με την κομματική γραμμή, καθώς και την αποτελεσματικότητα που έχει η ευφράδειά τους να πλήξει καλύτερα τον αντίπαλο.  Κι ενώ, απ’ τους ‘παλιούς’ αυτούς δεν περιμένεις και τίποτε διαφορετικό, δυστυχώς και οι κάμποσοι νεοεισελθόντες, υποτίθεται το ‘φρέσκο αίμα’ (κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του Ποταμιού ή και της Ένωσης Κεντρώων), μας απογοητεύουν ακόμη περισσότερο με την πενία των επιχειρημάτων τους, την φανερή τους ..πολιτική ανεπάρκεια, την εμφανή τους δυσλεξία.

Πρόκειται –εδώ και πολλές δεκαετίες μην γελιόμαστε- για μια κομματική-τηλεοπτική δημοκρατία. Για μια μη-Βουλή, όπου το μόνο που ΔΕΝ συμβαίνει είναι αυτό ακριβώς που υποτίθεται πως έπρεπε να γίνεται: Πραγματική συζήτηση. Παρακολουθείς μόνο μια τυπική διαδικασία που εκ του κανονισμού πρέπει να τηρηθεί, ώστε να νομιμοποιηθεί το όποιο αποτέλεσμα της όποιας ψηφοφορίας. Μια διαδικασία που δεν προσφέρει απολύτως τίποτε, δεν μετατρέπει τίποτε, δεν διαμορφώνει τίποτε και θα μπορούσε κάλλιστα να λείπει, να ψηφίζουν απλά και να τελειώνει η ιστορία.

Είναι αλήθεια, βέβαια, πως τουλάχιστον σ’ όλη την μεταπολίτευση στο ίδιο έργο λίγο-πολύ υπήρξαμε θεατές. Δεν πρόκειται ούτε για καινούρια κατάσταση ούτε για σύμπτωμα της κρίσης.  Πιθανώς η πολυετής αυτή έκπτωση του κοινοβουλίου να είναι –αν όχι μια απ’ τις αιτίες της- πάντως πρόδρομο φαινόμενό της, το οποίο αγνοήσαμε.

Εκείνο που αλλάζει εμφανέστατα με τον καιρό είναι το επίπεδο. Μάθαμε τα χρόνια αυτά για το ‘θανατηφόρο σπιράλ της οικονομίας’ την ύφεση που φέρνει νέα ύφεση κλπ. Φαίνεται πως κάτι ανάλογο γίνεται και με την ποιότητα των βουλευτών. Και είναι πλέον σαφέστατο το …‘τίποτε’ σαν αποτέλεσμα της ..αναμόχλευσης του ‘πολιτικού δυναμικού’. Και δεν θέλω τώρα να γκρινιάζω σαν γέρος, αλλά δεν μπορώ να μην θυμηθώ: Δεξιός ήταν ο Κανελλόπουλος αλλά ήταν –τι να πρωτοπώ- Κανελλόπουλος. Αριστερός ήταν ο Κύρκος αλλά δεν έβαζε απλά την κασέτα στο play. Κενές πραγματικού περιεχομένου μπορεί να αποδείχθηκαν οι περίφημες ‘μονομαχίες’ Εθνάρχη-Λαοπλάνου τις δεκαετίες του 70 και του 80 αλλά τουλάχιστον πρόδιδαν έναν κάποιον ιδεολογικό όγκο πίσω απ’ τα πρόσωπα.

Επρόκειτο για μια ‘αριστοκρατία’ που απλά ..μας τέλειωσε; Ήταν μια ‘ηθική’, μια ‘τσίπα’, που δεν υφίσταται πια;  Ήταν άλλες ιστορικές συνθήκες, πιο απαιτητικές, άλλη μήπως κοινωνία, πιο υποψιασμένη; Ήταν αυτό που πέταξε κάποτε ο Διονύσης, τα καλύτερα παιδιά που ‘κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι’; Ήταν η μακάρια ύπνωση της ευημερίας, των διορισμών και των αγροτικών επιδοτήσεων; Ήταν ο οριστικός θρίαμβος της οικονομίας έναντι της πολιτικής; Ήταν όλα αυτά μαζί;;…

Δεν ξέρω. 

Εύχομαι να μην το δείξει η ..νεκροψία._