Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Υπάρχουν και ανάπηροι ανάπηροι..




Ο κ. Λαζόπουλος δεν είναι το θέμα μου. Ήταν και είναι αναμφίβολα ένας ταλαντούχος άνθρωπος, όλοι ξέρουμε λίγο-πολύ την πορεία του, θεωρώ πως έφτασε στην κορυφή του με τους ‘Μήτσους’, αλλά έκτοτε μάλλον φθίνει,  καταφεύγει συχνά σε εύκολες λύσεις, ανεκδοτάκια, σεξουαλικά υπονοούμενα, σποτάκια απ’ το ίντερνετ,  κλπ, το Αλ-Τσαντίρι ελάχιστα το παρακολουθώ, με κουράζει.

Παρεμπιπτόντως, το ‘αστείο’ του, προχθές, με τον Σόιμπλε, και ο συσχετισμός της αναπηρικής ‘καθήλωσης’ με την ιδεολογική ‘εμμονή’, ήταν εύκολο, ατυχές και ρηχό. Φαντάζομαι πως κανείς δεν θα γέλασε ή θα συγκινήθηκε ή θα έγινε ..σοφότερος.

Απ’ το σημείο αυτό, όμως, μέχρι το άλλο υπάρχει απόσταση. Δεν γίνεται όλα ανεξαιρέτως τα δελτία ειδήσεων να ασχολούνται με κάτι τέτοιο, να μας τα πρήζουν, να μας δείχνουν και να μας ξαναδείχνουν τον Λαζόπουλο, μετά τον Σόϊμπλε, μετά κάποιον πρόεδρο κάποιου συλλόγου αναπήρων, ο οποίος να οργίζεται, να φιλοσοφεί, να απειλεί με μηνύσεις, κλπ. Κι επίσης, δεν γίνεται να ασχολούνται ολόκληρα κόμματα (και αποκόμματα) και να βγάζουν επίσημες ανακοινώσεις, ‘ο διασκεδαστής του Μαξίμου’ και παρόμοιες βλακείες.

Δεν βγήκαν στα κάγκελα, (και στα τηλεοπτικά παράθυρα), φυσικά όλοι οι ανάπηροι. Οι συντριπτικά περισσότεροι ‘ανάπηροι’ είναι απλοί και ακομπλεξάριστοι άνθρωποι, κι έχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα ν’ ασχοληθούν απ’ το ‘αστείο’ του κ. Λαζόπουλου. Οι συντριπτικά περισσότεροι, είναι άνθρωποι σαν κι όλους μας τους υπόλοιπους, οι οποίοι μάλιστα με τα κατορθώματά τους επιβεβαιώνουν πως μόνο ‘ανάπηροι’ δεν είναι. Τους έχουμε θαυμάσει όλοι μας, τόσες και τόσες φορές, στην επιστήμη, την τέχνη, ακόμη και στον αθλητισμό.

Οι περισσότεροι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου